24 Νοε 2011

Ταινίες 25ης Νοεμβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες εννέα ταινίες, όλων των ειδών, ξένες και ελληνικές, ακριβές και low budget παραγωγές, στουντιακές ή και diy. Ταινίες λοιπόν για όλα τα γούστα που εγκαινιάζουν το χειμώνα της ευρείας διανομής που διαρκεί μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Ταινία της εβδομάδας είναι ο εγγλέζικος “Τυραννόσαυρος”, με τους εξαίσιους Πήτερ Μούλαν και Ολίβια Κόλμαν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αυτός ο αδυσώπητος αγώνας καλού και κακού επί της οθόνης συγκλόνισε στο Φεστιβάλ του Σάντανς, και βραβεύτηκε και στη δική μας Θεσσαλονίκη, πριν λίγες εβδομάδες. Οι “Υπηρέτριες” του Τέιτ Τέιλορ, με τις πολύ καλές ερμηνείες των Τζέσικα Τσάστειν και Οκτάβια Σπένσερ, μπορεί να “γλείφει” κάπως επιδερμικά το ζήτημα του ρατσισμού των μαύρων στη δεκαετία του 1960, όμως η εναλλαγή κομεντί, μελό και ταινίας εποχής, με το ευφυές “τέχνασμα” των υπηρετριών μπορεί και να σε συνεπάρει. Μπορεί να άργησε, όμως το “Tungsten” του Γιώργου Γεωργόπουλου αποτελεί το πλέον βραδυφλεγές diy σινεμά της εποχής. Ο Βαγγέλης Μουρίκης είναι και πάλι η αποκάλυψη της ταινίας, στην οποία τρεις παράλληλες ιστορίες πνίγονται στη βιαιότητα της σύγχρονης Αθήνας. Κριτικές θα διαβάσεις από τον κάπως επιφυλακτικό Πετιμεζά και τον πολύ ενθουσιώδη Γωγάκη. Ο τελευταίος πάντως στα έγραψε κάπως επιφυλακτικά για την “Επικίνδυνη Μέθοδο” του εξαιρετικά άνισου Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, όταν την είδε στο πρόσφατο Φεστιβάλ της Βενετίας. Την ταινία δεν την είδα και δεν έχω άποψη. Ατμοσφαιρικό θρίλερ μεν, γεμάτο κλισέ και τετριμμένα στοιχεία δε το “Σπίτι των Ονείρων” που μπορεί να έχει και Ντάνιελ Κρεγκ και Ρέιτσελ Γουάιζ και Ναόμι Γουότς, όμως τη διαφορά δεν την κάνει κι ας είναι -ακόμη- σκηνοθέτης του ο Τζιμ Σέρινταν, ο οποίος κι αν λέγεται άνισος μια και απέχει χιλιόμετρα από την εποχή του “Εις το όνομα του πατρός”. Μαζί με το “Tungsten” σε μια κοινή, ανεξάρτητη διανομή βγαίνει και ο “Ξεναγός” του Ζαχαρία Μαυροειδή, με τον Μιχάλη Οικονόμου στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια ήσυχη, μινιμαλιστική εκδοχή της πνιγηρής Αθήνας, που φέρνει σε κομεντί. Τις δικές μου ενστάσεις τις έχεις διαβάσει στο περυσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και πλέον μπορείς να διαβάσεις και την ενθουσιώδη κριτική της Σοφίας Καλάγκα. Μαζί με τον “Ξεναγό” ήταν η αμέσως επόμενη καλύτερη ταινία του περυσινού Ελληνικού Πανοράματος-αχταρμά του Φ.Κ.Θ. Οι “Θετικές Ιστορίες” της ομάδας T-Short είναι σπονδυλωτές μικρού μήκους ταινίες γύρω από το Aids. Με αρετές και με προβλήματα πολλά. Μόνο με προβλήματα είναι η νέα ταινία του Νίκου Ζερβού “Σαπίλα, ξεφτίλα και τεκίλα”, που τη γύρισε μαζί με τον Γιάννη Παρασκευόπουλο, σαν ένα σύγχρονο ριμέικ του “Κουφώματα… Λαδώματα”, με πρωταγωνιστή πια τον Γιάννη Μποσταντζόγλου. “Κόπηκε” από το 52ο Φ.Κ.Θ., την πρόβαλλαν όμως στο video room... Άνευ κριτικής είναι η ταινία που θα κόψει και τα εισιτήρια καταπώς φαίνεται… Το “Happy Feet 2” είναι το κινούμενο σχέδιο που θα σκίσει, αν κρίνω από την επιτυχία του πρώτου, που το είχα δει και μου φτάνει… Δεν χρειάζομαι άλλο! Κι όπως αποδείχτηκε (και πάλι) στη “Χαραυγή - Μέρος 1o” δεν με χρειάζεσαι καθόλου για να τρέξεις να τη δεις.

Τυραννόσαυρος (7/10)

Αυτή είναι μια πραγματικά σημαντική ταινία που αντικατοπτρίζει πλήρως και τη σαθρότητα που ενέχει η βρετανική κοινωνία, μιλώντας βέβαια ανθρωποκεντρικά κι όχι με γενικότητες, και το άβατο του ανθρώπινου ψυχισμού για το τι είναι καλό και κακό εντέλει. Οι εξαιρετικές ερμηνείες των Πήτερ Μούλαν (έχει παίξει και σε άλλες αντίστοιχες ταινίες, όπως είναι η “Ασυμβίβαστη γενιά” και το “Boy A”) και Ολίβια Κόλμαν σε συγκλονίζουν, για την εναλλαγή καλού και κακού που συντελείται μέσα τους. Και οι δυο είναι χιλιοταλαιπωρημένοι από τους ανθρώπους, συγγενείς, φίλους, συντρόφους, γνωστούς ή απλώς περαστικούς, τους θανάτους, την κατήφεια, τη μιζέρια και την επιθετικότητα που κυριαρχούν γύρω τους, πάνω τους, στο μυαλό και την ψυχή τους. Εντέλει, το έγκλημα ή την αποστροφή μπορείς να την περιμένεις από τον οποιονδήποτε. Πολλά μπράβο πρέπει να δοθούν και στον πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη και πολύ καλό ηθοποιό Πάντι Κόνσινταιν, ο οποίος έχει παίξει από τον κατάσκοπο “Μπορν” μέχρι το πρόσφατο “Blitz” (πολύ καλός στον ρόλο του ομοφυλόφιλου μπάτσου). Άλλωστε γι’ αυτή την προσπάθεια του, που συνεχίζει επάξια το σινεμά της προβληματικής που έχει αναπτυχθεί στη Βρετανία την τελευταία δεκαετία με κορυφώσεις όπως το “Fish Tank”, κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας στο Σάντανς, όπως και διάκριση στη Θεσσαλονίκη πριν μερικές εβδομάδες.

Υπηρέτριες (6/10)

Κλασικό μελόδραμα που θυμίζει το αρχετυπικό Χόλιγουντ, εποχών βγαλμένων από τις δεκαετίες του 1940 και του 1950. Εντυπωσιακό στη σκηνογραφία του, τα κουστούμια του, και κυρίως τη δραματουργία του, ο όχι και τόσο έμπειρος Τέιλορ κατευθύνει ένα πολύ καυτό (αν και ξεπερασμένο) θέμα κάπως ακαδημαϊκά, γραμμικά, βαρετά. Παρολαυτά σε κερδίζουν δύο συγκεκριμένα στοιχεία στις “Υπηρέτριες” του : αφενός οι ερμηνείες και προφανώς η δραματουργική δουλειά στους ηθοποιούς. Τις μισητές κυρίες τις… μισείς, για τους απεχθείς συζύγους όντως αναγουλιάζεις, τις κακόμοιρες υπηρέτριες τις συμπονάς ή και εκνευρίζεσαι με αυτά που τραβάνε, ενώ με τους χαρακτήρες της Τζέσικα Τσαστέιν και της Οκτάβια Σπένσερ ξετρελαίνεσαι. Όλο αυτό αν μη τι άλλο, λέγεται επιτυχία. Το άλλο στοιχείο είναι φυσικά το θέμα της ταινίας. Πίσω στη δεκαετία του 1960 με τον ρατσισμό των μαύρων στο Μισισιπή ζήτημα τραγικό, και το κίνημα της Μαύρης Δύναμης να ανεβαίνει σιγά σιγά, παρακολουθείς τη ζωή και τα θέλω των μαύρων υπηρετριών στα σπίτια των πλούσιων λευκών, και κυρίως της συμπεριφορές των λευκών συζύγων γυναικών. Εντέλει, οι “Υπηρέτριες” είναι μια ταινία άκρως συγκινητική αν και γεμάτη με κλισέ και τετριμμένα στοιχεία. Θα δεις παλιό Χόλιγουντ σε μια ιστορία που μπορεί να σου μιλήσει. Ταινία για προβληματισμό.

Το Σπίτι των Ονείρων (5/10)

Για να σε βάλω κατευθείαν στο προκείμενο, μια κι αυτό το σίγουρα ατμοσφαιρικό θρίλερ κάπου το έχεις ξαναδεί και φυσικά δεν σου προκαλεί και καμιά μεγάλη εντύπωση. Πατώντας στο χιλιοειπωμένο μεν σαθρό δε αμερικανικό όνειρο, η ομάδα της Morgan Creek μάζεψε ένα σκασμό αστέρια ώστε να σε διασκεδάζει… ψιλοτρομάζοντας κάποιο βράδυ σου. Παρά τα μεγάλα ονόματα στο καστ της, δεν θα δεις καμία φοβερή ερμηνεία. Όλα στέκονται στο ύψος τους. Από τους χαρακτήρες, τη δομή του σεναρίου και το απλό σκηνοθετικό στυλ του Σέρινταν, του άλλοτε τρομερού Ιρλανδού που σε είχε εντυπωσιάσει με το “Αριστερό μου πόδι” και το “Εις το όνομα του πατρός”, όμως άπαξ κι έμπλεξε με το Χόλιγουντ θα τον δεις να γυρίζει τόσο τον 50 Cent όσο και τη Νάταλι Πόρτμαν στο εξαιρετικό “Brothers”. Εν ολίγοις έχεις στις προτιμήσεις σου ένα στέρεο θρίλερ όχι και τόσο πρωτότυπο, άλλωστε ιστορίες στοιχειωμένων σπιτιών έχεις δει και πρόσφατα στο “Μη φοβάσαι το σκοτάδι”. Μην περιμένεις όμως να σκίσεις και τα ρούχα σου. Πιθανότατα θα το ξεχάσεις σύντομα…

Θετικές Ιστορίες (4/10)

Οι "Θετικές Ιστορίες" των Χ. Σταθόπουλου, Δ. Αντζού, Θ. Τσότσικα, Δ. Μπαβέλλα, Δ. Παπαθανάση, παραγωγής της t-short, είναι μια σπονδυλωτή ταινία με ιστορίες για τον ιό του Aids. Οι μικρού μήκους που την αποτελούν είναι δράματα και κωμωδίες πλην ενός θρίλερ, που είναι μεν κάπως παράταιρο αλλά σου κλείνει και το μάτι στο θέμα. Η προσπάθεια έχει ενδιαφέρον, είναι καλογυρισμένη αλλά διαθέτει και πολλές αδυναμίες στο δέσιμο των ιστοριών. Στα σίγουρα η καλύτερη είναι αυτή με τους Κώστα Ξυκομηνό και Ερρίκο Λίτση.

Σαπίλα, Ξεφτίλα και Τεκίλα (2/10)

Η “Σαπίλα, ξεφτίλα, τεκίλα” των Νίκου Ζερβού και Γιάννη Παρασκευόπουλου είναι ένα βιντεοκλιπίστικο, δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, που θυμίζει το καλτ “Κουφώματα… Λαδώματα” με τον Γιάννη Ζουγανέλη. Πλέον πρωταγωνιστής είναι ο Γιάννης Μποσταντζόγλου. Κακοφτιαγμένη ταινία, με την ξεπερασμένη αισθητική και τη σάτιρα των ‘80s.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (24-11-12).