15 Νοε 2011

Όλα για τον Πέδρο

Είναι ο κορυφαίος Ισπανός σκηνοθέτης. Μόνο ο Μπουνιουέλ μπορεί να συγκριθεί μαζί του, όχι φυσικά για το σινεμά που έχουν κάνει, μα για την δημοφιλία που διαθέτουν στο σινεφίλ κόσμο. Το φτωχόπαιδο από τη Μάντσα (ως άλλος Δον Κιχώτης), με το κάκιστο πατρικό πρότυπο (ως άλλος Τσαρλς Μπουκόφσκι), την καταπιεσμένη ομοφυλοφιλία που από ένα σημείο και μετά ξεσάλωσε επί της οθόνης, και τον πολύχρωμο, ιλουστρασιόν, κιτς (ή μπαρόκ, κατά ορισμένους) κόσμο, πραγματικό και κινηματογραφικό, σκηνοθέτησε την, κατά σειρά, 19η μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του (το “Δέρμα που κατοικώ”), προκαλώντας για ακόμη μια φορά σούσουρο γύρω από το όνομα του.

Έχοντας κιόλας φτάσει τα 62 του χρόνια, με τα Όσκαρ σεναρίου και ξενόγλωσσης ταινίας (“Μίλα της”, “Όλα για τη μητέρα μου”), τις δυο Χρυσές Σφαίρες Ξενόγλωσσης Ταινίας (“Όλα για τη μητέρα μου”, “Γύρνα πίσω”), τα τρία βραβεία στις Κάννες (Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Οικουμενικής Επιτροπής, για το “Όλα για τη μητέρα μου” και το “Γύρνα πίσω”), το βραβείο Τέντι στη Μπερλινάλε (“Ο νόμος του πόθου”), το βραβείο σεναρίου στη Μόστρα (“Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης”), και δεκάδες ακόμη σε φεστιβάλ και θεσμούς όλου του κόσμου, ο Αλμοδόβαρ έχει να υπερηφανεύεται για την μετεξέλιξή του από περιθωριακό, underground κινηματογραφιστή σε παγκόσμιας εμβέλειας σκηνοθετικό κατεστημένο (με την καλή έννοια της λέξης).

Μιλάω βέβαια για τον σκηνοθέτη των πολυπρόσωπων, και δαιδαλωδών κινηματογραφικών ιστοριών, που αγαπά την πλέον απόκρυφη, σκοτεινή, ψυχωτική πλευρά της γυναίκας, και υπερθεματίζει το αρρενωπό αντρικό πρότυπο, που έκανε το σύγχρονο μελόδραμα (ή και σαπουνόπερα, μπορείς να πεις) μόδα, ως άξιος συνεχιστής του Ντάγκλας Σερκ, του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, του Τζωρτζ Κούκορ κ.ά. Είναι όμως κι ο κινηματογραφιστής των αναρίθμητων κινηματογραφικών (και λογοτεχνικών) αναφορών, των αναμασημάτων, των επιρροών και των αντιγραφών (τζιζ!).

Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ, έπειτα από έντεκα μικρού μήκους ταινίες σε τέσσερα χρόνια, γυρίζει το 1978 την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Το “Folle, folle, fólleme, Tim” (Fuck Me, Fuck Me, Fuck Me, Tim) είναι μια κομεντί, στην οποία η Κάρμεν Μάουρα ερμηνεύει ένα φτωχό κορίτσι που εργάζεται σκληρά και ζει με το αγόρι της, ο οποίος είναι τυφλός και κιθαρίστας ταυτόχρονα. Όσο εκείνος γίνεται δημοφιλής, τόσο εκείνη τυφλώνεται… Είναι η εποχή του glam rock, του καρακιτσαριού και της εξαλλοσύνης, στην οποία αλκοόλ, σεξ, ναρκωτικά, με γκέι, τραβεστί και μπόλικες υστερίες, ανακατεύονται στις “χειρότερες ταινίες του ισπανικού σινεμά”, που είναι μεν ξεπερασμένες, έχουν δε τεράστιο ενδιαφέρον.

Παρακάτω, η συντακτική ομάδα του SevenArt σου αναλύει την πλήρη φιλμογραφία του Πέδρο Αλμοδόβαρ.

Νέστορας Πουλάκος

Για τις ταινίες αναλυτικά δες εδώ.

*Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (2-11-11).