20 Νοε 2011

Συνέντευξη του Κονσταντίν Μπογιάνοφ

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο

Αν και γνωστός ως σκηνοθέτης και παραγωγός στην εθνική κινηματογραφία της Βουλγαρίας, ο Κονσταντίν Μπογιάνοφ με το “Αβέ” κάνει το ντεμπούτο του στη μεγάλου μήκους ταινία. Αυτό το ιδιότυπο road trip όπου δυο ανήλικα παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, το σκάνε από τα σπίτια τους για διαφορετικούς λόγους ο καθένας και μπλέκουν τις μοίρες τους ακροβατώντας σε μια κλωστή.

Πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες βουλγαρικής παραγωγής του 2011, που απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Σεράγεβο, κι αυτές τις ημέρες προβάλλεται στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου περιλαμβάνεται στο τμήμα Ματιές στα Βαλκάνια του Δημήτρη Κερκινού.

Συνάντησα τον Κονσταντίν Μπογιάνοφ στην Αποθήκη Γ’ του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και συνομιλήσαμε για σχέσεις, ψέματα και ακραία περιστατικά.

Πόσο δύσκολη είναι η στάση κι η οπτική των εφήβων στον κόσμο των μεγάλων, των ενηλίκων;

Στα σίγουρα είναι κάπως άβολη και με αρκετό στρες, μια και είναι εντελώς απροετοίμαστοι για όλα αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο των μεγάλων. Στην ιστορία της ταινίας, η Αβέ και ο Κάμεν ζουν απομονωμένοι από τον κόσμο αυτό μα προσπαθούν να τον αντιμετωπίσουν και να επιβάλουν τη θέληση τους και την στάση τους. Είναι δύσκολο το ξέρω. Κι ασυνήθιστο, και κάπως βαρύ. Όμως προσπαθούν και κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Στην ιστορία σας, ποια είναι η κύρια αιτία που η Αβέ και ο Κάμεν το σκάνε από το σπίτι τους;

Και τα δυο παιδιά ζούσαν απομονωμένα από το περίγυρο τους. Οικογένεια, παρέες, συμμαθητές. Ουσιαστικά προσπαθούνε να αποδράσουν από μια πραγματικότητα που τους πνίγει. Θέλουν να ζήσουν το όνειρο τους, τις σκέψεις τους, πάρα την ευαισθησία της ηλικίας τους και τις δυσκολίες που σίγουρα θα αντιμετωπίσουν. Όπως και γίνεται φυσικά. Ψάχνουν, λοιπόν, να βρουν την ταυτότητα τους, ποιοι πραγματικά είναι, και τι θέλουν στη ζωή τους. Γι’ αυτό το σκάνε και ξεκινάνε το ταξίδι, γι’ αυτό κιόλας έχουν το “όνειρο” της Ισπανίας και της ζωής τους εκεί.

Το ψέμα κυριαρχεί στην ιστορία σας. Ειδικώς από την πλευρά της Αβέ που το χρησιμοποιεί συχνά για το οτιδήποτε την περιβάλλει. Εντέλει, είναι τόσο σημαντικό το ψέμα στις ανθρώπινες σχέσεις;

Το ψέμα είναι μια πολύ ανθρώπινη συνήθεια. Και λέγεται για διαφορετικούς λόγους. Καμιά φορά είναι τόσο βολικό για καταστάσεις που έρχεσαι αντιμέτωπος. Στην περίπτωση της Αβέ το ψέμα έχει δύο όψεις. Είναι αθώο, δεν έχει δηλαδή να κερδίσει κάτι το υλικό από αυτό. Και είναι ζήτημα ταυτότητας της. Ακόμη διαμορφώνει την προσωπικότητά της και το “χρειάζεται” για τα διάφορα πρόσωπα που παίρνει, για τις ιστορίες που φτιάχνει και βάζει τον εαυτό της ως πρωταγωνίστρια. Ξέρεις, νομίζω ότι ένα τεράστιο ψέμα μας περιβάλλει. Οι κυβερνήσεις λένε ψέματα σε εμάς, κι εμείς μετά σε αυτές… Ένα ατελείωτο παιχνίδι είναι μεταξύ των ανθρώπων, το οποίο καταπώς φαίνεται το χρειάζονται.

Οι έφηβοι της ταινίας σας βλέπουν τα πάντα γύρω τους σαν ένα παιχνίδι. Γιατί να συμβαίνει αυτό ενώ είναι αντιμέτωποι με τόσες δραματικές καταστάσεις;

Μοιάζει να αντιμετωπίζουν τη ζωή ως παιχνίδι μα δεν είναι έτσι. Η αυτοκτονία του κολλητού φίλου του Κάμεν, ο εθισμός στα ναρκωτικά του αδερφού της Αβέ, οι οικογενειακές και φιλικές καταστάσεις που βιώνουν και τους ωθούν στην “απόδραση”, δεν είναι αστεία ούτε παιχνίδια προφανώς. Έχουν μια διάθεση περιπαιχτική μα ζουν ένα βαθύ δράμα και μια υπαρξιακή κρίση ταυτότητας. Το παιχνίδι μπαίνει σαν συμπληρωματικό στοιχείο, ίσως και της ηλικίας τους. Άλλωστε έφηβοι είναι ακόμη.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (7-11-11).