24 Δεκ 2011

Ταινίες 22ης Δεκεμβρίου 2011


Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, στην πλειοψηφία τους πολύ καλές προτάσεις για την εποχή αυτή, χωρίς να υπάρχει εκείνη που θα σε εκπλήξει. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι Καλά Χριστούγεννα. Είναι μια περίοδος άλλωστε που ενδείκνυται για σινεμά, με τις ταινίες που παίζονται να αξίζουν. Ταινία της εβδομάδας είναι το “The Artist”, η μεγάλη έκπληξη του 2011, που μπήκε από το παράθυρο στο Φεστιβάλ των Καννών, βρήκε διανομή σε όλο τον κόσμο, έχει σαρώσει τα βραβεία στις ενώσεις των κριτικών στην Αμερική, πήρε έξι υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, και αναμένεται να θορυβήσει και στα Όσκαρ. Με την εξαιρετική ερμηνεία του Ζαν Ντεζαρντέν. Πολύ καλή και χαμηλόφωνη πρόταση είναι “Η Κραυγή ενός Ανθρώπου” του Μωχάμετ Σαλέχ Χαρούν, του πρώτου σκηνοθέτη στο Τσαντ. Εκτυλίσσεται το δράμα ενός πατέρα με τον γιο του, με φόντο τον εμφύλιο στη χώρα τους. Η ταινία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών του 2010, και την κριτική στη γράφει ο Δηράκης. Σκερτσόζικη, με ρετρό διάθεση και ερωτική ατμόσφαιρα είναι το “Επτά μέρες με τη Μέριλιν”, η αληθινή ιστορία ενός νεαρού σκηνοθέτη με την υπέροχη Μονρό πίσω στο Λονδίνο των ‘50s. Εκπληκτικά ερμηνεύει η Μισέλ Γουίλιαμς τη σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιό. Ο “Γάτος Σπιρουνάτος”, μια πρόσμειξη “Σρεκ” και “Rango”, είναι ένα καλό, μαγκιόρικο, αλλά και γλυκανάλατο από ένα σημείο και μετά, κινούμενο σχέδιο που θα σε διασκεδάσει και θα σε ανταμείψει για την επιλογή σου. Στο τέλος του χρόνου βγαίνει και το σίκουελ της μεγάλης επιτυχίας του 2009, “Νήσος”, που διαθέτει το απολαυστικό δίδυμο Καστάνη-Καλυβάτσης. Από κωμωδία καταστάσεων γίνεται ταινία δράσης, κι ενώ παραμένει το χιούμορ, χάνεται αυτή η φρεσκάδα και η σπιρτάδα της πρώτης ταινίας.

Τhe Artist (6/10)

Να σου πω την αλήθεια μου, με όλα αυτά που είχα ακούσει και διαβάσει από το Φεστιβάλ των Καννών, περίμενα να δω το αριστούργημα των αριστουργημάτων. Αντ’ αυτού παρακολούθησα μια συμπαθητική τεχνοτροπία που ποντάρει στο ρετρό, το νοσταλγικό, εκβιάζει τη συγκίνηση, και το όποιο μελό. Σε αντίθεση με το πρόσφατο “La Antena” (ελπίζω να θυμάσαι αυτό το αργεντίνικο αριστούργημα του 2007), ο κατά τα λοιπά ταλαντούχος Χαζαναβίσιους (που μέχρι τώρα γύριζε τις επίσης ρετρό κατασκοπευτικές παρωδίες του “OSS 117”) έφτιαξε μια βωβή ταινία (σε σημεία της και με ήχο), στα πρότυπα του Χόλυγουντ των ‘20s. Στην ιστορία της, που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τα μελό εκείνης της εποχής, βλέπεις το άστρο, την πτώση του, και τη δύναμη της αγάπης (και του ψώνιου) ενός σταρ του σινεμά. Τα σημεία εκείνα που δίνουν το κάτι παραπάνω στο “The Artist” είναι, αφενός τα διάφορα γκαγκ και οι πονηριές της τεχνοτροπίας της ταινίας που σε προσελκύουν. Κι αφετέρου η εξαιρετική ερμηνεία του (επίσης μόνο χαζοκωμικού μέχρι τώρα) Ζαν Ντεζαρντέν, που του χάρισε και το βραβείο στις Κάννες. Δε νομίζω ότι το “The Artist” προσφέρεται μόνο για το σινεφίλ κοινό, παρόλο που ελκυστικό δεν το λες. Σε στιγμές του είναι… βωβό, οπέρ σημαίνει ότι κουράζει, ενώ κάνει μια 20λεπτη κοιλιά που χρειαζόταν κόψιμο. Κατά τα άλλα πρόκειται όντως για τη διαφορετική ταινία της σεζόν. Σίγουρα όμως, όχι του σύγχρονου κινηματογράφου.

Επτά μέρες με την Μέριλιν (6/10)

Ξεκινάω με το απλό και βασικό: Είναι μια καλή ταινία. Όπως και με το “The Artist” όμως περίμενα ότι θα με συνεπάρει και θα με τρελάνει όλη αυτή η ρετρό αισθητική παραζάλη αλλά δεν… Παρολαυτά όμως έχει γίνει πολλή δουλειά από τους πάντες, σκηνοθέτη, ηθοποιούς, διευθυντή φωτογραφίας. Στο “Επτά μέρες με τη Μέριλιν” θα δεις μια αληθινή ιστορία που συνέβη στο Λονδίνο των ‘50s. Ένας νεαρός, γόνος αστικής οικογένειας, που έχει ψώνιο με το σινεμά, γίνεται το παιδί για τα θελήματα στη νέα ταινία του Λώρενς Ολίβιε. Στην ταινία βέβαια συμπρωταγωνιστεί η σταρ της εποχής Μέριλιν Μονρό, η οποία και ερωτεύεται το νεαρό φέρελπι. Η ταινία βρίθει ερμηνειών, γι’ αυτές κιόλας έχει προταθεί από ενώσεις και θεσμούς στην Αμερική. Προεξέχουσα φυσικά είναι η Μισέλ Γουίλιαμς, αυτό το σπουδαίο ταλέντο που όσο προχωράει ο καιρός γίνεται και καλύτερη. Ενσαρκώνει εξαιρετικά τη Μονρό, μεταφέροντας σε στα γούστα της εποχής εκείνης. Απλώς καταπληκτική. Και ο Κένεθ Μπράνα όμως, ως Λόρενς Ολίβιε σε πείθει, ενώ ξεκαρδιστικός είναι ο σύντομος ρόλος του Τόμπι Τζόουνς, ο οποίος ενσαρκώνει έναν από τους “στρατιώτες” της Μέριλιν. Εν γένει, ο Κέρτις χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο σκηνοθετικά, πατάει με αριστοτεχνία πάνω στο μουτράκι της Γουίλιαμς και στην αίγλη του μύθου της Μονρό. Kαι πάλι, όπως ακριβώς και στο “The Artist”, το αρνητικό στην ταινία του “τηλεοπτικού” Σάιμον Κέρτις είναι το σενάριο, που είναι γραμμικό, κλισεδιάρικο, χωρίς να διαθέτει εκείνο το στοιχείο που θα σε εκπλήξει.

Γάτος Σπιρουνάτος (5/10)

Η χρονιά κλείνει με ένα καλό κινούμενο σχέδιο. Ο “Γάτος Σπιρουνάτος” που προβάλλεται και μεταγλωττισμένος στα ελληνικά, και σε 3D, αλλά παραμένει αξεπέραστος με τη φωνή του Μπαντέρας και της Σάλμα Χάγεκ, ξέκοψε από το “Σρεκ”, ήταν άλλωστε ένας πετυχημένος και ήδη λατρεμένος χαρακτήρας, κι ως άλλος “Rango” βγαίνει στην περιπέτεια και το κυνήγι του έρωτα. Έχει γίνει καλή δουλειά σε αυτό το κινούμενο σχέδιο. Είναι καλοφτιαγμένο, έχει χιούμορ, και η μαγκιά με τη σπιρτάδα που διαθέτει σου κλείνουν έξυπνα το μάτι. Μπορεί να ιδωθεί και ως ένας άλλος “Σρεκ”, προσωπικά βέβαια το θεωρώ μια διαφορετική εκδοχή του “Rango” όμως στο κατώτερο του. Καθότι ο έρωτας και το κυνήγι του, τουλάχιστον με τον τρόπο που δίνονται, ξεφεύγει από την ενήλικη κλίμακα κι επιστρέφει σε μια μπανάλ παιδικότητα. Όπως και να έχει, ο “Γάτος Σπιρουνάτος” είναι μια καλή… κινούμενη πρόταση για τις γιορτές.

Νήσος 2: To κυνήγι του χαμένου θησαυρού (4/10)

Πάντοτε το πρώτο που είναι και πιο φρέσκο, κάνει τη διαφορά. Τα σίκουελ εξαιρέσεις είναι ελάχιστα. Άρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται και με τη σειρά “Νήσος”, ειδικώς αν βλέπεις στα credits του σεναρίου ότι μπλέκεται κι ο παραγωγός. Τουτέστιν η ταινία πρέπει να κάνει εισιτήρια… Η “Νήσος 2” δεν είναι μια κακή ταινία τηλεοπτικής κοπής. Καταφέρνει να διατηρήσει τα στοιχεία έκπληξης της πρώτης ταινίας, που καλάρεσε στους κριτικούς και σάρωσε τα εισιτήρια, τώρα όμως βάζει τον πήχη κατά παράδοξο τρόπο ψηλά: θέλει να γίνει ταινία δράσης μα δεν τα καταφέρνει. Καθότι το ελληνικό σινεμά δεν μπορεί ακόμη να γυρίσει τέτοιου είδους ταινία αλά Χόλιγουντ. Τα στοιχεία που θα αρέσουν στην ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Αντώνη Αγγελόπουλου είναι οι χαρακτήρες και πάλι όχι όλοι. Εξαιρετικό είναι ως ζευγάρι οι Καστάνη-Καλυβάτσης, ενώ οι βασικοί ήρωες της πρώτης ταινίας δυστυχώς επαναλαμβάνονται. Και φυσικά υπάρχουν έξυπνες και θανατηφόρες κωμικές ατάκες που σου προκαλούν γέλιο. Κατά τα λοιπά, η ταινία στα σίγουρα έχει σκηνοθετικές αρρυθμίες μια και η ταινία δράσης θέλει κότσια. Αν και το σενάριο ήταν πιο σπιρτόζικο σαν της πρώτης ταινίας, θα είχαμε πάλι ένα κινηματογραφικό θαύμα. Παρολαυτά δεν σε προσβάλει και είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα μες στις γιορτές.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-12-11).