2 Δεκ 2011

Συνέντευξη του Γιώργου Γκικαπέππα


Στον Νέστορα Πουλάκο

Ήταν η μεγάλη αποκάλυψη του ελλιπούς Ελληνικού Πανοράματος του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η ταινία έκπληξη που έφτασε κυριολεκτικά από το πουθενά μια και δεν γνώριζε κανείς τίποτε γι’ αυτή μέχρι που προβλήθηκε στις αίθουσες των Αποθηκών. “Η Πόλη των Παιδιών” του Γιώργου Γκικαπέππα κέρδισε τα βραβεία των κριτικών (της Π.Ε.Κ.Κ. και της FIPRESCI), την καθολική αναγνώριση κοινού και επαγγελματιών, την αμηχανία των προγραμματιστών του Φ.Κ.Θ. που δεν την συμπεριέλαβαν εντελώς αναίτια στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του (Νικήτρια η αποκλεισμένη “Πόλη”, κατά τον Νίνο Φένεκ Μικελίδη - εφ. Ελευθεροτυπία, 14-11-11), τη διάθεση πλέον τόσο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου όσο και της Ε.Ρ.Τ. για τη χρηματοδότηση της, και την ζήτηση της από τις εταιρείες διανομής για την προβολή της στις αίθουσες.

Ο -προφανώς χαμένος με όλα αυτά- Γιώργος Γκικαπέππας, έμπειρος σκηνοθέτης του θεάτρου και της τηλεόρασης κατά τα λοιπά, προσπαθεί απλώς να ακολουθήσει αυτό τον “ξαφνικό” αγώνα ταχύτητας και να τον κοντρολάρει. Βλέπεις, με τις ταλαιπωρίες της παραγωγής ακόμη νωπές στη μνήμη (και την τσέπη) του, εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει γιατί το να κάνεις σινεμά στην Ελλάδα, βρισκόμενος μακριά από τα πάσης φύσεως “κέντρα”, μπορεί και να σε οδηγήσει στην απόλυτη τρέλα. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο αδιαμφισβήτητος νικητής του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μίλησε στο SevenArt.gr για την ταινία του και το θέμα της που σε προβληματίζει, την κατάσταση στην ελληνική κινηματογραφική παραγωγή όπως και τις εμπειρίες που αποκόμισε από το μεγαλύτερο φεστιβάλ της χώρας.

Παρακάτω, επίσης, μπορείς να δεις αποκλειστικό clip από την ταινία, καθώς και την κριτική της αποτίμηση όπως αυτή δημοσιεύτηκε στο www.fipresci.org.

Τοποθετείς την εγκυμοσύνη, σε πρώιμο ή τελευταίο στάδιο, ως αφορμή αρνητικής κορύφωσης της κρίσης που βιώνουν οι σύντροφοι μεταξύ τους. Γιατί;

Γιατί η παρουσία ενός παιδιού είναι η πιο σοβαρή ιστορία απ’ όλες. Δεν μπορείς να αλλάξεις γνώμη μετά σα να μη συμβαίνει τίποτα. Η ζωή και οι σχέσεις μάς μοιάζουν πολλές φορές με ένα παιχνίδι αλλά δεν είναι ή -για να είμαι πιο ακριβής- θα θέλαμε να είναι ένα παιχνίδι αλλά δεν είναι. Στην αληθινή ζωή δεν είμαστε μόνοι μας, δεν βρισκόμαστε στο περιβάλλον ενός virtual game που όποτε θέλουμε το σταματάμε. Η ζωή μιας σχέσης και το χτίσιμο μιας οικογένειας δεν είναι φαντασίωση. Οι άνθρωποι σήμερα έμαθαν να λειτουργούν μόνοι τους, και οι άντρες και οι γυναίκες, αλλά ο ερχομός ενός παιδιού σού ζητάει να παραχωρήσεις την ψευδαίσθηση της απόλυτης κυριαρχίας σου στη ζωή και αυτό τα αλλάζει όλα. Όταν ο καθένας είναι κατά βάθος μόνος του μέσα στην ίδια του τη σχέση, πώς μπορούν δύο άνθρωποι να αντιμετωπίσουν μια οικογένεια; Οι άνθρωποι έπαψαν να αναζητούν την ευτυχία στη συμβίωση. Η αυτάρκεια έγινε κατά κάποιο τρόπο απαίτηση ζωής αλλά αυτό είναι ένα ακόμα σύμπτωμα του αστικού πολιτισμού.

Όντως ένα παιδί, από πριν γεννηθεί μέχρι τα πρώτα χρόνια ζωής του, είναι το εξιλαστήριο θύμα στα παιχνίδια ή τερτίπια των ενηλίκων;

Απ’ ότι αρχίζω και συνειδητοποιώ πια, δεν είναι μόνο μέχρι τα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά σε όλη του τη ζωή. Πάντοτε κουβαλάμε τις συνθήκες που μεγαλώσαμε και τους γονείς μας. Περνούν χρόνια μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν πέρασε και εξαφανίστηκε. Η παιδική ηλικία μοιάζει με ένα τοπίο, μια κρυφή περιοχή, όπου έχει γράψει μέσα μας και μάς έχει διαμορφώσει χωρίς να το έχουμε καταλάβει. Και κατά κάποιο τρόπο ανατρέχουμε υποσυνείδητα εκεί για να βρούμε το χαμένο τόπι, τη διακοπή του παιχνιδιού που αν έγινε βίαια, παραμένει ζωντανή μέσα μας για όλη μας τη ζωή. Τα λάθη γίνονται συνήθως στην αρχή. Γι’ αυτό και όσο η επιστήμη εξελίσσεται και γνωρίζουμε καλύτερα τα ανεξερεύνητα μυστικά της ζωής, θα πρέπει να μάθουμε να μην ταυτίζουμε δυο πραγματικότητες, την παιδικότητα και την ανωριμότητα.

Γιατί επέλεξες αυτό το θέμα ώστε να μιλήσεις για την ευρύτερη κοινωνική κρίση που περικλείει την Ελλάδα αυτή την περίοδο;

Ο αντίκτυπος των συνθηκών καθρεφτίζεται στις γενιές που έρχονται και εμείς δεν είμαστε άμοιροι των εποχών που διανύουμε. Οι κοινωνίες που φτιάχνουμε, οι πόλεις, οι σχέσεις, οι οικογένειες, οι πυρήνες, είναι ομόκεντροι κύκλοι που μοιραία αντιστοιχούν στο ρεύμα που επικρατεί. Πώς αλλιώς θα κατανοήσει κανείς την τρέχουσα κοινωνική κρίση αν δεν κοιτάξει μέσα από τα παράθυρά μας; Η ίδια μας η καθημερινότητα, ο ρυθμός και το μοντέλο ζωής είναι αυτό που θα εισπράξει ένα παιδί που φέρνουμε στον κόσμο. Αυτόν τον κόσμο βλέπει και σ’ αυτόν αναπτύσσεται, άρα ένιωσα πως μια εγκυμοσύνη σήμερα είναι η δοκιμασία της φυσικής κραυγής της ζωής απέναντι στην αφύσικη πολλές φορές πραγματικότητα, μια παρανοϊκή αντίφαση με την οποία δυστυχώς πρέπει να μάθουμε να ζούμε και να τη διαχειριστούμε.

Θεωρείς ότι έχεις γυρίσει μια ταινία για την ελληνική κρίση;

Με τη γενικότερη έννοια της λέξης “κρίση”, μπορεί. Η ελληνική κρίση είναι αποτέλεσμα αυτών που σου είπα πριν, των ομόκεντρων κύκλων. Μας έφτιαξαν και φτιάξαμε μια εικόνα για τη ζωή λίγο ή πολύ διαφορετική από την αληθινή. Τις δύο τελευταίες δεκαετίες βιώσαμε μια ψευδή οικονομική άνθιση και τελικά όλα ήταν στον αέρα. Κάθε ελληνικό σπίτι σήμερα έχει πρόβλημα, ολόκληρη η ελληνική κοινωνία ξανακοιτάζεται στον καθρέφτη και νιώθουμε σαν στο “Underground” του Εμίρ Κουστουρίτσα - ξυπνήσαμε και το όνειρο έγινε εφιάλτης. Μας είπαν ψέματα. Τα ζευγάρια του σήμερα κουβαλάνε όλες τις αλλαγές στον κοινωνικό ιστό, τις επαναστάσεις απελευθέρωσης, όλη την στρεβλή δόμηση ή αποδόμηση μιας κοινωνίας που στόχευσε στην ιδιωτεία και όχι στην ομάδα. Οι έρωτες μολύνθηκαν από την εγωιστική προτροπή των καιρών και οι σχέσεις έπαψαν να έχουν σημαία το “μαζί” και έκαναν σημαία το “εγώ”. Γι’ αυτό και οι νευρώσεις και η ασυνεννοησία. Αυτή είναι η βαθύτερη κρίση. Και ως ένα βαθμό, η οικονομική κρίση, όσο ευθύνη είναι και έγκλημα των μεγάλων που ξέχασαν ότι η ζωή των ανθρώπων δεν είναι monopoly, άλλο τόσο είναι και αποτέλεσμα δικό μας που πιστέψαμε ότι μόνοι μας είμαστε δυνατοί.

"Η Πόλη των Παιδιών" μιλάει για τα παιδιά ή για τους ενήλικες που δεν έχουν ξεπεράσει την "παιδική" τους ηλικία;

Η ταινία μιλάει για τους μεγάλους μιας πόλης που συμπεριφέρονται ανώριμα, για τα νεύρα και τη σύγχυση των ανθρώπων της. Αναρωτήθηκα πώς αυτά τα ζευγάρια, όλοι μας δηλαδή, μπορούμε να μεγαλώσουμε ένα παιδί όταν δεν έχουμε βρει μια άκρη μεταξύ μας. Και φυσικά αυτό θα διαμορφώσει αύριο το παιδί, έναν καινούργιο άνθρωπο που θα κουβαλάει αυτόν τον διχασμό και θα τον μεταφέρει και στη δική του οικογένεια. Είναι σα να έχουμε χάσει όλοι το νόημα. Στην ταινία βλέπουμε δυο ζευγάρια που η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη αποκαλύπτει την κρίση τους, ένα ζευγάρι που παλεύει να αποκτήσει ένα παιδί και δεν τα καταφέρνει αλλά αν αποκτούσε θα ήταν παρόμοιο με τα προηγούμενα και ένα τέταρτο ιδιότυπο “ζευγάρι”, δύο ξένους (μια ετοιμόγεννη μετανάστη και τον Έλληνα γείτονά της) που χωρίς να μιλούν έρχονται κοντά, και λες αυτοί θα έπρεπε να ήταν ζευγάρι αλλά τελικά δεν είναι. Δεν ξέρω, ώρες-ώρες αισθάνομαι ότι ύστερα από τόση πρόοδο έχουμε χάσει το αυτονόητο.

Θα μπορούσες να φανταστείς μια πόλη που να έχει μόνο παιδιά, όπως έκανε ο Ζενέ στη δική του "Πόλη των χαμένων παιδιών";

Μάλλον θα μπορούσαν να συνεννοηθούν καλύτερα. Αλλά το παράξενο είναι πως σε μια κοινωνία παιδιών, όπως ας πούμε στην αυλή ενός σχολείου, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που νομίζουμε ότι τους αφήνουμε πίσω μας μεγαλώνοντας, μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούμε ότι δεν τους έχουμε ξεχάσει καθόλου. Αυτοί οι κανόνες είναι ό, τι κληροδοτούμε στα παιδιά μας. Ό,τι εισπράττουν τα παιδιά αντικατοπτρίζεται στη συμπεριφορά τους και το περίεργο είναι πως τα παιδιά αντιγράφουν τις συμπεριφορές των μεγάλων και θέλουν να τους μοιάσουν και οι μεγάλοι συμπεριφέρονται σαν παιδιά, σαν στην ουσία να μη βγήκαν ποτέ απ’ αυτήν την αυλή. Είναι σαν η ξεχασμένη πατρίδα της παιδικής μας ηλικίας να μας καθιστά εσαεί ορφανούς και να την αναζητούμε σε όλη μας τη ζωή. Με καταστροφικά πολλές φορές αποτελέσματα.

Σχεδόν διαλύεις τους άντρες πρωταγωνιστές της ιστορίας σου. Δηλαδή γύρισες μια ταινία για τη γυναίκα στην ευαίσθητη περίοδο της εγκυμοσύνης της;

Δε συμφωνώ ότι σχεδόν διαλύω τους άντρες της ταινίας. Πιστεύω ότι εμείς οι άντρες νιώθουμε αμήχανοι μπροστά στο θαύμα που συμβαίνει σε μια γυναίκα, όπως και οι γυναίκες είναι αμήχανες μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει σ’ έναν άντρα την ώρα που γίνεται πατέρας. Απλά ο άντρας καθυστερεί να το αντιληφθεί. Οι γυναίκες, τόσο σωματικά όσο και κοινωνικά, προετοιμάζονται καλύτερα γιατί εκείνες είναι που διπλασιάζονται. Ο άντρας μένει εκστατικός, δεν μπορεί να συλλάβει αυτή τη σωματική διεργασία και τον αντίκτυπό της. Αλλά στην ταινία, όπως και στη ζωή άλλωστε, τις ευθύνες τις φέρουν εξίσου. Γι’ αυτό και δεν είναι μια ταινία για τη γυναίκα στην ευαίσθητη περίοδο της εγκυμοσύνης της, είναι μια ταινία για τους αμφότερους φόβους και των δύο μπροστά στο θαύμα της ζωής. Για το πόσο έτοιμος είσαι όταν η καινούργια ζωή σού χτυπάει την πόρτα και με ποιο τρόπο η σύγχρονη εποχή στην οποία ζούμε υποδέχεται το άνοιγμα αυτής της πόρτας.

Θα επέλεγες ξανά να κάνεις ταινία χωρίς κρατική χρηματοδότηση; Θεωρείς ότι είναι μονόδρομος ή η προσωπική σου εμπειρία από την ανεξάρτητη παραγωγή είναι μεν επώδυνη αλλά εποικοδομητική;

Το κράτος πρέπει να βοηθάει και να στηρίζει. Είναι μεγάλη ανακούφιση να ξέρεις πως συγκεντρώνεσαι πολύ καλύτερα σ’ αυτό που κάνεις, πως οι συνεργάτες σου αμείβονται και όλα είναι υγιή. Συν τοις άλλοις πιστεύω ότι ο πολιτισμός ήταν ανέκαθεν μεγάλο χαρτί γι’ αυτόν τον τόπο και το κράτος θα έπρεπε να το αντιμετωπίσει σαν εξαγώγιμο προϊόν. Αν δεν υπάρχει κρατική βοήθεια, τα πράγματα δυσκολεύουν πάρα πολύ και δεν ξέρω πόσο μπορεί ν’ αντέξει ένας σκηνοθέτης που γίνεται εξ’ ανάγκης παραγωγός. Δεδομένου ότι η ιδιωτική χρηματοδότηση δεν υπάρχει επί της ουσίας ή όταν υπάρξει δεν αρκεί, η ανεξάρτητη παραγωγή θα είναι πάντα ένας επώδυνος δρόμος. Αλλά όταν παίρνεις την απόφαση, πρέπει να πορευτείς και να μην θεωρείς ότι κάνεις κανέναν ηρωισμό.

Πιστεύεις πως υπάρχει Έλληνας παραγωγός με την πραγματική έννοια του όρου; Ή εξακολουθούν να υπάρχουν διεκπεραιωτές-παραγωγοί που διαχειρίζονται κρατικό χρήμα;

Φυσικά και υπάρχουν πραγματικοί παραγωγοί όπως υπάρχουν και ημι-παραγωγοί. Υπάρχουν διεκπεραιωτές αλλά και άνθρωποι με όραμα. Πώς γίνεται σινεμά τόσα χρόνια; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Έλληνας παραγωγός έχει να αντιμετωπίσει το δυσεπίλυτο πρόβλημα της χρηματοδότησης. Ζει κι εκείνος σε μια χώρα οριακή, δεν μπορεί να αντέξει στις απαιτήσεις ούτε στις κρατικές αγκυλώσεις νόμων, ούτε σημαίνει ότι πρέπει να είναι εκατομμυριούχος για να κάνει σινεμά. Ένας άλλος σκόπελος είναι τα εισιτήρια των ελληνικών ταινιών. Αρκετοί έλληνες παραγωγοί παρ’ όλα αυτά επιμένουν να κάνουν καλό σινεμά παρά το όποιο κόστος. Ελπίζω να συνεχίζουν να το κάνουν παρά τις αντίξοες συνθήκες. Ίσως να πρέπει να σκεφτούμε και νέες μεθόδους και άλλες ιδέες εξοικονόμησης πόρων.

Είσαι υπέρ του d.i.y. ή guerilla σινεμά; Πετυχαίνεται το επιθυμητό αποτέλεσμα;

Κοίταξε, ο καθένας κάνει την ταινία του με τον τρόπο του ή με τις συνθήκες τις οποίες έχει ν’ αντιμετωπίσει στη συγκεκριμένη φάση. Εγώ έκανα μια ανεξάρτητη παραγωγή πείθοντας τους συνεργάτες μου να συμμετάσχουν. Ήταν πολύ δύσκολα ομολογώ αλλά τα καταφέραμε πιστεύω. Όλοι μαζί. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να τα κάνει όλα μόνος του σε μια ταινία. Το d.i.y. σινεμά είναι μια μορφή που εμένα προσωπικά δεν μου ταιριάζει, χωρίς να σημαίνει ότι οι συνάδελφοι που το επιχειρούν κάνουν λάθος. Όλοι κρινόμαστε δια του αποτελέσματος και εμένα δεν με ενδιαφέρει όταν βλέπω μια ταινία το πώς έγινε. Βλέπω μια ταινία. Πάντως χρειάζομαι μια στοιχειώδη παραγωγή και κυρίως συνεργάτες. Μπορώ να λειτουργήσω στα λίγα αλλά χρειάζομαι ομάδα και παραγωγή. Η δημιουργικότητα των συνεργατών μού είναι απαραίτητη γι’ αυτά που θέλω να κάνω περισσότερο από τα μέσα. Αν δεν υπήρχαν οι ηθοποιοί που με πίστεψαν και οι βασικοί μου συνεργάτες να με στηρίξουν η ταινία αυτή δεν θα υπήρχε.

Τι σημαίνουν για σένα και την ταινία σου, με τις πολλές δυσκολίες που αντιμετώπισες, τα δυο βραβεία των κριτικών κινηματογράφου στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης;

Μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά. Δεν το περίμενα, τα έχασα να σου πω την αλήθεια. Μετά ένιωσα ότι η δουλειά μας βρήκε μια καταξίωση. Χάρηκα πολύ και χάρηκα περισσότερο για τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες μου που ένιωσαν μια επιβράβευση ύστερα από τις περιπέτειες της ταινίας. Επίσης συγκινήθηκα γιατί είναι δυο βραβεία από τους Έλληνες και ξένους κριτικούς, που σημαίνει ότι η επίσημη αναγνώριση της δουλειάς μας έχει μια ιδιαίτερη αξία.

Πιστεύεις ότι η "Πόλη των παιδιών" θα άξιζε να βρίσκεται στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα του 52ου Φ.Κ.Θ.;

Είχα ξαναπεί ότι χαιρόμουν που συμμετείχα στο φεστιβάλ της χώρας μου. Δεν είμαι εγώ ικανός να τοποθετήσω την ταινία οπουδήποτε, μόνο να την προτείνω μπορώ. Την τελείωσα, την έστειλα και οι προγραμματιστές του φεστιβάλ αποφάσισαν πως εκεί είναι η θέση που της αρμόζει. Δεν μπορώ να πω κάτι. Τους ευχαριστώ που μου έδωσαν την ευκαιρία να δείξω την ταινία μου σε κοινό και κριτικούς και δεν αισθάνομαι ριγμένος. Τώρα που είδα και πολλές άλλες ταινίες στο φεστιβάλ, μπορώ να σας πω ότι, ναι, η ταινία θα μπορούσε ίσως να παιχτεί και στο διαγωνιστικό αλλά ελληνικές ταινίες παίζονται δύο. Η ταινία μου δεν ήταν μέσα σ’ αυτές και δεν είχα κανένα πρόβλημα. Έκανα την πρώτη μου ταινία και δεν ζητάω πολλά. Υπάρχουν συνάδελφοι πολύ πιο έμπειροι από μένα, οπότε ο καθένας καταλαμβάνει τη θέση που του αναλογεί και οι ιθύνοντες κρίνουν.

Ιστορίες διχασμού και εγκυμοσύνης
Κριτική αποτίμηση για την “Πόλη των Παιδιών”

Toυ Νέστορα Πουλάκου
Μέλος της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI

Η ταινία του Γιώργου Γκικαπέππα “Η Πόλη των Παιδιών” ήταν η μεγάλη αποκάλυψη, η έκπληξη της ελλιπούς κατά τα άλλα φετινής ελληνικής παραγωγής ταινιών που προβλήθηκε στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία αυτού του θεατρικού και τηλεοπτικού σκηνοθέτη, ο οποίος έχει γυρίσει και αρκετές μικρού μήκους ιστορίες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η παραγωγή της ταινίας, μια και διαπνέεται από το αλαλούμ της γενικότερης οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα, και που φυσικά έχει πλήξει και τον κινηματογράφο. Γυρίστηκε χωρίς καμία κρατική επιχορήγηση (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, Ε.Ρ.Τ.), και είναι αυτοχρηματοδοτούμενη με μόνη υποστήριξη αυτή του ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού NOVA. Επομένως, πρόκειται για μια ανεξάρτητη παραγωγή, σχετικά χαμηλού προϋπολογισμού για τα δεδομένα μιας μεγάλου μήκους ταινίας.

Σαν άλλος Ιναρίτου, ο Γκικαπέππας τοποθετεί στο σύγχρονο αστικό τοπίο, στην Ελλάδα της κοινωνικής πρωτίστως, μα και οικονομικής και πολιτικής κρίσης, τέσσερις ιστορίες σχέσεων με κεντρικό θέμα τους την εγκυμοσύνη. Ιρακινή μετανάστρια που ζει την αδιαφορία της οικογένειας της είναι ετοιμόγεννη, και ο μόνος που τη βοηθά να γεννήσει είναι ο Έλληνας γείτονας που είναι ερωτευμένος μαζί της. Μεσήλικο ζευγάρι με παιδί στην εφηβεία βρίσκεται στα πρόθυρα του χωρισμού μετά και την απρόσμενη απόλυση του άντρα της οικογένειας. Την ίδια στιγμή όμως η σύζυγος περιμένει κι άλλο παιδί… Νεαρό ζευγάρι κάπως ροκ ό,τι και να σημαίνει αυτό, που ζει στα άκρα, συγκρούεται όταν η κοπέλα ανακοινώνει στο αγόρι της ότι είναι έγκυος ενώ ταξιδεύουν με το αμάξι. Ένας από μηχανής παράφρονας όμως θα τους… δώσει τη λύση. Δυο στείρες γυναίκες που θέλουν τόσο ένα παιδί, μοιράζονται την αγάπη τους για τον ίδιο άντρα, έναν γιατρό που δεν μπορεί να βρει την ευτυχία του. Και οι τέσσερις ιστορίες συνδέονται με τραγικό τρόπο εντέλει.

Ο Γκικαπέππας μιλάει για την κρίση στις ανθρώπινες σχέσεις, την επαναδιαπραγμάτευση των αξιών, την πτώση της ηθικής, τον βιασμό της λογικής, τις σπασμένες επικοινωνίες τόσο των ζευγαριών όσο και των μελών της οικογένειας, τα διαφορετικά θέλω των ανθρώπων που πλέον σκάνε και κάνουν θόρυβο, την άρνηση, τον εγωκεντρισμό, τη δύναμη της συνήθειας και την άρνηση στη διαφορετικότητα του άλλου. Στη σύγχρονη εποχή, στους δύσκολους και βίαιους ρυθμούς της καθημερινότητας στις μεγάλες πόλεις, τα ζευγάρια κάθε ηλικίας, εθνικότητας, και μορφωτικού επιπέδου συγκρούονται, ξεσπούν, τσακώνονται, διαλύουν τα πάντα στο πέρασμα τους, με μόνο στόχο τους, την διάσωση του υπερτροφικού εγώ τους. Πάντα βέβαια επηρεασμένοι από τη γενικότερη κρίση της χώρας τους, που δεν τους αφήνει σε ηρεμία, να γαληνέψουν, να ζήσουν μια κοινωνική ειρήνη που θα αγαλλιάσει και τους ίδιους. Άλλωστε, η ανεργία, η εξαθλίωση, η ακρίβεια, και η πολιτική αναταραχή μόνο αρνητικά μπορούν να επηρεάσουν τις ανθρώπινες σχέσεις.

“Η Πόλη των Παιδιών” του Γιώργου Γκικαπέππα είναι η πρώτη πραγματική ταινία της σύγχρονης ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής, που μιλάει για μια κοινωνία σε κρίση. Στην προκειμένη περίπτωση, για την ελληνική κοινωνία η οποία καθώς βιώνει τη βαριά οικονομική κρίση μετά τη σαθρή ευημερία της κατά την ψεύτικη ελπιδοφόρα Μεταπολίτευση, έχει διχαστεί και διασπαστεί, και πλέον μοιάζει έτοιμη να εκραγεί. Φυσικά και όλη αυτή η κατάσταση αντικατοπτρίζεται στις ανθρώπινες σχέσεις, στις διαπροσωπικές επαφές, ανάμεσα στα ζευγάρια, μες στην οικογένεια και τις παρέες των φίλων, μεταξύ των συναδέλφων στο χώρο της δουλειάς, ακόμη και στη νευρικότητα των αγνώστων έξω στο δρόμο.

Παρά τα όποια δραματουργικά της προβλήματα, που εντοπίζονται σε ορισμένους από τους χαρακτήρες, ο Γκικαπέππας έφτιαξε μια σύγχρονη αστική ιστορία εντελώς ανθρωποκεντρική, που εστιάζει στην παιδικότητα των ενηλίκων και την αμφιλεγόμενη σχέση τους με τα παιδιά. Με κριτική ματιά και στοχαστική διάθεση ο νέος σκηνοθέτης κινηματογραφεί εξαιρετικά ένα δύσκολο και υπαρκτό θέμα. Οι δόσεις πεσιμισμού, οι στιγμές προβληματισμού, και η διάθεση ταυτόχρονου σχολιασμού της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας της Ελλάδας συνθέτουν ακόμη μια ζωντανή ιστορία που σκοπό έχει να ξυπνήσει από τον λήθαργο.

*Η συνέντευξη και το κείμενο δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-11-11).