4 Δεκ 2011

Συνέντευξη του Μιχάλη Οικονόμου


Στον Νέστορα Πουλάκο

Στον “Ξεναγό” του Ζαχαρία Μαυροειδή, που πρωτοείδαμε στο 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ξαναείδαμε στο 24ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ο Μιχάλης Οικονόμου ερμηνεύει τον Ιάσονα, έναν χαρακτηριστικό νέο της εποχής μας που βρίσκεται εγκλωβισμένος στα προσωπικά του αδιέξοδα. Και για να βγει από αυτά, καταρχάς ξεκινάει να δουλεύει, ως ξεναγός ενός ετερόκλητου γκρουπ φοιτητών αρχιτεκτονικής από το εξωτερικό, που έχουν έρθει στην Ελλάδα με το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Erasmus.

Με τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στον “Ξεναγό”, ο Μιχάλης Οικονόμου πραγματοποιεί το ουσιαστικό του ντεμπούτο στον κινηματογράφο. Πρόσφατα τον είδαμε να κρατά και ένα μικρό ρόλο στο “J.A.C.E.” του Μενέλαου Καραμαγγιώλη. Ακόμη μετράει κιόλας αρκετές εμφανίσεις τόσο στο θέατρο, όπου έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες, όσο και στην τηλεόραση, ενώ πέρυσι πήρε το Βραβείο Δημήτρης Χορν, αποδεικνύοντας κι εμπράκτως για ποιο λόγο τον θεωρούν το μεγαλύτερο ταλέντο στις μέρες μας.

Ο Μιχάλης Οικονόμου μίλησε στο SevenArt για την εμφάνιση του στον “Ξεναγό”, που θα προβάλλεται στις αίθουσες της Αθήνας από αύριο.

Εντέλει ποια είναι η κυριότερη σύγχυση του Ιάσονα; Η σεξουαλικότητα του και οι σχέσεις; Η καριέρα του και τα χρήματα; Η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που βιώνει; Η ζωή γενικότερα;

Όλα μαζί, υποθέτω, και όλα ξεχωριστά. Νομίζω ό,τι το κουβάρι στο κεφάλι του Ιάσονα εκφράζει λίγο πολύ τη σύγχυση που υπάρχει στα κεφάλια πολλών νέων ανθρώπων σήμερα, για όλα αυτά τα θέματα. Είναι άλλωστε θέματα που μοιραία λειτουργούν και ως συγκοινωνούντα δοχεία, εφόσον η μία κρίση ταυτότητας διαδέχεται την άλλη. Και πώς μπορεί να μη γίνει κι έτσι; Σε μια πόλη-κράτος, σε μια χώρα που είναι από κατασκευής της -κι εκεί έρχεται και το αρχιτεκτονικό ερώτημα της ταινίας- τόσο μπερδεμένη, διεφθαρμένη, και σε τέτοιο βαθμό και εκ πεποίθησης παρηκμασμένη, μοιραία η αισθητική της σήμερα γίνεται η ηθική του αύριο. Ή, μάλλον, οι νευρώσεις του αύριο. Και αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή στο σύνολό της.

Όταν μελετούσες το ρόλο ή και στη διάρκεια των γυρισμάτων αναγνώρισες, ένιωσες στοιχεία ή προβληματισμούς του Ιάσονα να ταυτίζονται με αντίστοιχα δικά σου;

Είτε δικά μου, είτε φίλων που τα γνώριζα καλά, είτε γνωρίσματα του “Ελληνάρα” που πάντα ήθελα να βρω ευκαιρία να αγγίξω -έστω και με την απαλή ματιά μιας κομεντί. Εξάλλου, με το χιούμορ και το σαρκασμό μπορείς να σχολιάσεις με τον πιο ουσιαστικό τρόπο τα πιο μεγάλα ταμπού του εαυτού και της κοινωνίας σου.

Θεωρείς ότι ο Ιάσονας είναι χαρακτηριστικός νέος της εποχής που ζούμε; Πόσο αληθινός δηλαδή είναι κατ’ εσένα;

Πάντα μέσα από ένα γουντιαλενικό χιούμορ, ή, μέσα από μια γκάμα λεπτότητας μεταξύ Τατί και καφρίλας, κοιτάξαμε με τον Ζαχαρία να βγάλουμε έναν αληθινό χαρακτήρα, τόσο ανοιχτό όμως που ο κόσμος να έχει τη δυνατότητα είτε να ταυτιστεί μαζί του είτε να πει “κοίτα, τον μαλάκα!”.

Στην αρχή της ταινίας ο Ιάσονας υπερασπίζεται την Ελλάδα σε μια μομφή των φοιτητών του Eramus. Το βρίσκεις υπερβολικό; Θα αντιδρούσες με αυτό τον τρόπο αν σου συνέβη κάτι ανάλογο;

Ζούμε σε μια περίοδο -και αυτό κάνει απελπιστικά σημερινή την ταινία- που συνεχώς μας αφορά η γνώμη των ξένων για εμάς. Μέσα από τον τύπο, τα Μ.Μ.Ε., τα νούμερα που μετράνε το πόσο μπορούμε ή δεν μπορούμε να ανταπεξέλθουμε ως λαός σε αυτά που μας ζητούνται. Και όλο αυτό υπό το βάρος μιας ακρόπολης που αδιάντροπα βρίσκεται μες στη μέση αυτού του χάους που λέγεται Αθήνα-Ελλάδα και μας κοιτάει αμείλικτα, φορτώνοντάς μας με σύνδρομα διαφόρων μορφών. Είναι λοιπόν επόμενο, μπροστά σε ξένους κάποιος, όπως κι ο Ιάσονας, να αντιδράσει κάπως χοντροκομμένα-γραφικά όταν νοιώσει ότι και πάλι τον υποτιμούν, ακόμα κι αν δεν κουβαλάει ίχνος εθνικιστικών τάσεων μέσα του.

Τι λες λοιπόν για την πρώτη σου κινηματογραφική εμφάνιση σε ταινία μεγάλου μήκους; Θα ξανακάνεις σινεμά;!

Ο κινηματογράφος είναι μεγάλος έρωτας. Μέσα από την ασφάλεια που μου παρείχε ο Ζαχαρίας στον “Ξεναγό”, με έκανε να λειτουργώ πολύ φυσικά μέσα από αυτό που λέμε τεχνική και λειτουργία του κινηματογράφου. Μακάρι να είχα ευκαιρίες για ακόμη περισσότερο. Και μακάρι να υπήρχαν σ’ αυτή τη χώρα οι συνθήκες που θα άξιζαν για το δυναμικό που έχουμε, το οποίο γενικά πετάει. Αλλά από μόνο του τι να σου κάνει; Παρόλα αυτά, λύσεις εφευρίσκονται συνεχώς. Να, όπως τώρα συνασπίστηκαν, ή ας πούμε βρήκαν “διανομή κοινής συνεργασίας” δύο ανεξάρτητες ταινίες, όπως ο “Ξεναγός” με το “Tungsten” προκειμένου να μπορέσει να τις δει ο κόσμος. Τελευταία, έμαθα πολλά και μέσα από τη συμμετοχή μου σε δύο μικρού μήκους ταινίες φίλων, “Ο Κύριος Π.” του Γιώργου Τελτζίδη με τον Δημήτρη Πουλικάκο, και “Μακαρισμοί/Beatitudes” του Αριστοτέλη Μαραγκού, με τον Χρήστο Βαλαβανίδη που ψάχνει υποστηρικτές για να ολοκληρωθεί, μέσα από το ευρηματικό site της. Πιστεύω πολύ στη σωστή μίξη γνώσης-τεχνικής-έμπνευσης και του -αναπόφευκτου- commando filming, που απαιτούν οι καιροί.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (23-11-11).