27 Δεκ 2011

Συνέντευξη της Ελένης Καστάνη


Στον Νέστορα Πουλάκο

Μιλήσαμε με την Ελένη Καστάνη την επόμενη μέρα από την πρεμιέρα της ταινίας “Νήσος 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού”, η οποία κι ευελπιστεί να συνεχίσει τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας του Χρήστου Δήμα (παραγωγής 2009). Με το ίδιο καστ αλλά διαφορετικό σκηνοθέτη (Αντώνης Αγγελόπουλος), αυτό το σίκουελ είναι περισσότερο μια κομεντί περιπέτεια παρά κωμωδία, ενώ καυτηριάζει και την επικαιρότητα.

Η έμπειρη ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης Ελένη Καστάνη σαφώς και ξεχωρίζει με τον απολαυστικό ρόλο της στη “Νήσο 2”. Ερμηνεύει μια Ελληνίδα ομογενή της Αυστραλίας, η οποία έχει φτάσει στη Σίφνο με τον σύζυγό της (Σωτήρης Καλυβάτσης) για να καρπωθεί την περιουσία της συγχωρεμένης αδερφής της που έχει περιέλθει στον δήμο.

Η κ. Καστάνη, που έχει παίξει και σε άλλες εμπορικές επιτυχίες του παρελθόντος όπως στο “Safe Sex” των Ρέππα-Παπαθανασίου, τον “Δεκαπενταύγουστο” του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, το “Πρώτη φορά Νονός” της Όλγας Μαλέα και το “Πεθαίνω για σένα” του Νίκου Καραπαναγιώτη, μίλησε στο SevenArt.gr για τη… σίκουελ εμπειρία της “Νήσου 2”.

Όλο και συχνότερα γυρίζονται τελευταία ταινίες με επίκεντρο την ελληνική επαρχία. Από τη “Νήσο” στο “I Love Karditsa” και το “Τανγκό των Χριστουγέννων”. Ποιο θεωρείτε ότι είναι αυτό το στοιχείο που ελκύει τους δημιουργούς;

Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ό,τι η “Νήσος” έφερε αυτή τη μόδα, που ακολουθήθηκε και βρήκε μιμητές στη συνέχεια. Η μεγάλη επιτυχία της πρώτης “Νήσου” ήταν τόσο δυνατή και δημοφιλής που θα είχε δεδομένη συνέχεια κι από άλλους δημιουργούς στο σινεμά. Βέβαια, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το πώς ασχολείσαι με την ελληνική επαρχία. Αν την διακωμωδείς είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό από αυτό που έδειξε η “Νήσος”. Από κει και πέρα η επαρχία είχε πάντοτε, νομίζω, ενδιαφέρον καθότι ως κλειστή κοινωνία δημιουργούσε τριβές, θέματα, καταστάσεις και επεισόδια που σε έλκυαν αμέσως να τα δεις.

Είναι η “Νήσος 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού” μια κωμωδία καταστάσεων ή μια σάτιρα της εποχής;

Αδιαμφισβήτητα η πρώτη “Νήσος” ήταν μια κωμωδία καταστάσεων, που διέθετε αστεία και μπόλικο χιούμορ. Το σίκουελ αυτό, στο οποίο και ο ρόλος μου σαφώς μεγάλωσε μια και δεν… πεθαίνω πια, είναι περισσότερο μια περιπέτεια δράσης. Έχει σασπένς, αγωνία και σου προκαλεί ένα διαρκές ενδιαφέρον. Θυμίζει αμερικανικό κινηματογράφο, Χόλιγουντ. Στα σίγουρα όμως δεν θα την αποκαλούσα σάτιρα. Δεν νομίζω ότι υπήρχε τέτοιος σκοπός.

Ερμηνεύετε μια Αυστραλή, που φτάνει στην Σίφνο “για να τ’ αρπάξει”. Σα να διαλύει η ταινία το αυτο-μαστίγωμα της εποχής, ότι δηλαδή οι Έλληνες είμαστε διεφθαρμένοι κτλ κτλ.;

Είναι χαρακτηριστικός ο ρόλος μου, ναι. Και μάλιστα απολαυστικός γιατί αυτή η σπαστή προφορά ήταν για μένα διασκεδαστική. Και είναι όπως ακριβώς το λέτε: Όλος ο κόσμος έχει τα θετικά και τ’ αρνητικά του. Δεν μαζεύτηκαν ξαφνικά όλα τα αρνητικά στους Έλληνες, ότι και να γίνεται, ότι και να λέγεται. Σε μια κακή συγκυρία ζούμε και απαιτείται αισιοδοξία, χαμόγελα, ομορφιά και μια θετική συμπεριφορά. Όλη αυτή η κατήφεια με τους “κακούς Έλληνες” δεν μ’ αρέσει καθόλου.

Θέλω να σας κάνω μια κλασική ερώτηση: Έχετε παίξει πολλούς κωμικούς ρόλους. Θεωρείτε ότι είστε αποκλειστικά κωμική ηθοποιός;

Αυτό το κλισέ είναι που με κυνηγάει. Επειδή έχω παίξει κατά 90% κωμικούς ρόλους, με θεωρούν όλοι κωμική ηθοποιό. Ξέρετε, δηλώνω ηθοποιός τελεία και παύλα. Άλλωστε και στους κωμικούς ρόλους μου προσεγγίζω το θέμα δραματικά προκειμένου να βγάλω την ουσία του χαρακτήρα. Δεν είμαι δηλαδή η ηθοποιός που σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω εκείνο ή το δείνα ώστε να γελάσει ο θεατής. Συμπεριφέρομαι φυσιολογικά, επιζητώ την αλήθεια, και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε. Δεν είμαι δηλαδή ένας προφανής κωμικός ηθοποιός.

Έχετε παίξει σε εμπορικές ταινίες. Γιατί δεν σας προτιμούν οι “σινεφίλ” σκηνοθέτες, λέτε;

Καλή ερώτηση αλλά δεν νομίζω ότι ισχύει. Και μόνο ότι έχω παίξει για τον καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα σκηνοθέτη αυτή τη στιγμή, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, στην μεγάλη επιτυχία του “Δεκαπενταύγουστου”, που δεν τη λες κι απαραιτήτως εμπορική ταινία, φτάνει. Μάλιστα έχω ταξιδέψει μαζί του στο Φεστιβάλ του Βερολίνου τότε, μια και η ταινία παιζόταν εκεί. Μόνο και μόνο γι’ αυτό θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Από κει και ύστερα, το ότι έχω παίξει κατά μεγάλο ποσοστό σε λαϊκές κωμωδίες, δεν με χαρακτηρίζει κιόλας εμπορικό ηθοποιό.

Τι δεν σας αρέσει στο ελληνικό σινεμά αυτή τη στιγμή;

Η ευκολία με την οποία γίνονται πολλές ταινίες, κι αυτό φαίνεται αμέσως. Και φυσικά αυτό τον τηλεοπτικό αέρα που δεν τον έχει καθόλου ανάγκη το ελληνικό σινεμά. Ο κόσμος μπορεί να έχει συνηθίσει και να του αρέσει η τηλεόραση, όμως δεν πρέπει να του σερβίρεται το ίδιο “φαγητό” και στον κινηματογράφο.

*H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (21-12-11).