29 Δεκ 2011

Στη μνήμη της Λουκίας Ρικάκη

Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας, Διηγήματα, Λουκία Ρικάκη, Εκδόσεις Απόπειρα, 2009

Προσπαθώντας να κάνω μια ιστορική αναδρομή και να φέρω στη μνήμη μου πράγματα και γεγονότα που έχουν στιγματίσει τη μέχρι τώρα διαδρομή μου στην επίγεια ζωή, ξεκινώντας απ΄ τα παιδικά μου χρόνια, και πιο συγκεκριμένα από την εποχή της προ-αθωότητας μέχρι και την ηλικία των πρώτων –άντα που μόλις με προσπέρασαν, κυριαρχούν ιστορίες.

Άλλες αληθινές και άλλες με κάποια δόση φαντασίας. Οι "αληθινές" είναι αυτές που παρουσιάζονται ως πραγματικές αλλά ενίοτε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σύνολο ψεμάτων. Ενώ από την άλλη μεριά οι "μη αληθινές" θα θέλαμε ενίοτε να είναι αληθινές.

Μια από τις έννοιες που "ερεθίζουν" τα ακουστικά μου κύτταρα και συνεχίζουν να το πράττουν είναι η λέξη "παραμύθι". Με ή χωρίς εισαγωγικά με συντροφεύει. Μας κρατά παρέα από τότε που μας το σιγοψιθύριζαν για να κοιμηθούμε, αργότερα στο σχολείο για να μας πουν ιστορίες, και μετά για να διατηρήσουμε κάποια ίχνη αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ως παραμύθι λοιπόν διαβάζεται το τελευταίο βιβλίο της σκηνοθέτιδας Λουκίας Ρικάκη. Γιατί τα χρειαζόμαστε τα παραμύθια, όχι όμως όλα. Ας αναζητήσουμε και εντέλει να κρύψουμε καλά εκείνα που μας δίνουν τροφή για σκέψη, για δημιουργία, για έρωτα και ελπίδα. Αυτά που γοητεύουν τον ψυχισμό μας. Σαν να έχουμε κατασκευάσει την ιδανική ουτοπία.

Ιστορίες δομημένες με τέτοιο τρόπο που σου δημιουργούν σίγουρα ανάμεικτα συναισθήματα. Τόσο αντίθετα είναι αυτά τα συναισθήματα που όμως έχουν μια κοινή συνισταμένη. Το παραμύθι.

"Τι σχέση έχουν τα παραμύθια με τη σημερινή σύνθετη και σκληρή πραγματικότητα; Τι προβλήματα μπορούν να λύσουν στη σημερινή εποχή; Και τι μπορεί να ωθεί έναν σύγχρονο δημιουργό να γράψει και να διηγηθεί παραμύθια για… μεγάλους;", όπως πολύ εύστοχα αναρωτείται ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Γιάννης Μυλόπουλος.

But who cares?

Νίκος Μπίνος

Απ' το τεύχος 8 του Vakxikon.gr (Δεκέμβριος 2009)