13 Δεκ 2011

Το Τανγκό των Χριστουγέννων: O χορός των ψυχών στη γιορτή της γεννήσεως του Θεού


Ο γνωστός από τις τηλεοπτικές του δημιουργίες Νίκος Κουτελιδάκης, στην πρώτη του κινηματογραφική προσπάθεια μετέφερε στην στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη Το τανγκό των Χριστουγέννων. Η προσπάθεια πέτυχε και οι θεατές απολαμβάνουν στις αίθουσες μια γνήσια ελληνική ταινία. Μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών δούλεψε γι’ αυτό.

Σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο του Έβρου ετοιμάζεται η γιορτή των Χριστουγέννων. Ο συνταγματάρχης Λόγγος (Γιάννης Μπέζος) επιδιώκει μία μετάθεση στην Αθήνα και αντιμετωπίζει εντάσεις και προβλήματα με την αρκετά νεώτερη και πανέμορφη γυναίκα του Ζωή (Βίκυ Παπαδοπούλου) που το ανεξάρτητο και νεωτεριστικό πνεύμα της δεν συνάδει με την κλειστή και συντηρητική κοινωνία του τόπου και τις υποχρεώσεις του ρόλου της ως γυναίκα συνταγματάρχη στις αρχές του 1970.

Ο αξιωματικός Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου),ά νθρωπος τραχύς άλλα με μια ιδιαίτερη εσωτερικότητα είναι κρυφά ερωτευμένος με την Ζωή και έχει βάλει σκοπό να της εξομολογηθεί την αγάπη του σε ένα τανγκό κατά την διάρκεια του χορού των Χριστουγέννων. Ο έρωτάς του τον βασανίζει και καθώς δεν ξέρει να χορεύει ζητά την βοήθεια ενός ευαίσθητου καλλιεργημένου φαντάρου του Λάζαρου Λαζάρου (Αντίνοος Αλμπάνης). Οι δύο τους θα αναπτύξουν εξ΄ ανάγκης μια προσωπική στενή σχέση που είναι κάτι που δυσκολεύει επιπλέον τον αξιωματικό. Ο Στάνγκογλου ενσαρκώνει με εξαιρετικά ενδιαφέρον τρόπο πως ένα αρσενικό της δικιάς του κοσμοϊστορικής στιγμής έρχεται αντιμέτωπο με το ερωτικό του πάθος και προσπαθεί να το διαχειριστεί. Ο Αντίνοος Αλμπάνης δίνει μια κορυφαία ερμηνεία καταφέρνοντας να παρουσιάσει όλες τις πτυχές ενός απλού φαντάρου που ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά του, αντιπαλεύει ανάμεσα σε διχαστικά διλλήματα, προσωπικές επιθυμίες, οικογενειακές ανάγκες και απαιτήσεις.

Μετά από περιπέτειες όλων των ειδών μέσα από τις οποίες ο σκηνοθέτης εμβαθύνει στις ψυχές των ηρώων του έρχεται η μέρα των Χριστουγέννων. Όλα είναι έτοιμα και ταυτόχρονα μη έτοιμα, ο καθένας θα λάβει θέση στην προσωπική του ιστορία και ως εκ τούτου θα επισυμβούν αλλαγές που θα επηρεάσουν το μέλλον.

Η ιστορία δίνεται ως αναδρομή στο παρελθόν, από έναν από τους ήρωες και τελειώνει στο παρόν ,ως μία συνάντηση-επανασυνάντηση των ηρώων, το νόημα της οποίας δεν φαίνεται τι βαρύτητα έχει για τους ήρωες, ωστόσο διατηρεί το ενδιαφέρον της.

Η υπεροχή της ταινίας είναι η ομορφιά η ειλικρίνεια και η αριστοτεχνικότητα με την οποία καταδύει στις ψυχές των ηρώων και καταγράφει τις δονήσεις τους, βλέποντας τις σε ένα υποβλητικό εξωτερικό κάδρο, που όμως δεν υποστηρίζεται εξίσου αριστοτεχνικά μουσικά και διατηρεί την οπτική γεύση της τηλεοπτικότητας. Αλλιώς θα μιλούσαμε για απογείωση.