8 Δεκ 2011

Tαινίες 8ης Δεκεμβρίου 2011


Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες, εκ των οποίων σαφώς ξεχωρίζει η περυσινή ανακάλυψη του Φεστιβάλ του Σάντανς, ενώ θα δεις και μπόλικο κλασικότατο Χόλιγουντ. Κατά λοιπά συνεχίζονται τα φεστιβάλ στην Πελοπόννησο, στον Πύργο και την Κόρινθο, με νέο ποδηλατο-σινεμά να διεξάγεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης το σαββατοκύριακο. Ταινία της εβδομάδας είναι η “Άλλη μια… χαρούμενη μέρα” του μόλις 25χρονου Σαμ Λέβινσον, γιου του σκηνοθέτη του “Καλημέρα Βιετνάμ”. Έλεν Μπάρκιν, Ντέμι Μουρ, Έλεν Μπέρστιν, και άλλα αστέρια παρελαύνουν στην πλήρη αποδόμηση της μεσοαστικής αμερικανικής οικογένειας. Πολύ καλή είναι και η επιλογή από τη Νορβηγία. Ο Μάριους Χολστ σκηνοθετεί το… Νησί των βόρειων χωρών, στο πολυβραβευμένο “Βασιλιάς σε μια κόλαση”. Σκληρό σινεμά εποχής, που κινείται στα όρια της ανθρώπινης παραδοξότητας. Την κριτική στη γράφει ο Δηράκης. Στο “Moneyball”, αυτό το all time classic sports movie, με ολίγο από biopic στοιχεία, ο ρόλος του Μπραντ Πιτ μπορεί να του δώσει και το πρώτο του Όσκαρ. Στο προκείμενο τώρα, θα δεις ένα δράμα που μπορεί και να μη σε ενδιαφέρει. Ασχολείται με το μπέιζμπολ. Ξέρεις να παίζεις; Ακαδημαϊκότατη, με αποκλειστικά αμερικανικό ενδιαφέρον, είναι η καλοφτιαγμένη ταινία εποχής “Ύποπτη συνομωσίας”. Σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρέντφορντ, και με την καλή ερμηνεία του Τζέιμς ΜακΑβόι, μεταφέρεσαι στην μετεμφυλιακή Αμερική και στο μυστήριο της δολοφονίας του Λίνκολν. Στο καλογυρισμένο “In Time” μπορεί να ξετρελαθείς με τους κοιλιακούς του Τίμπερλεϊκ και την κώμη της Σήφριντ, στα σίγουρα όμως δεν θα σκίσεις και τα ρούχα σου για μια τετριμμένη ταινία ευφάνταστης σεναριακής ιδέας. Το “Shark Night 3D” επιζητά εναγωνίως την θέση του στα dvd club της γειτονιάς σου. Σαχλο-θριλεράκι του σωρού, που μόνο με το 3D μπορεί να τρομάξεις έστω λίγο. Βέβαια θα το πληρώσεις λίγο παραπάνω… Δυστυχώς, δεν θα διαβάσεις κριτική του animation “Ο Γιος του Άι Βασίλη”. Με πειράζουν οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Πέρα από την πλάκα όμως, έχω διαβάσει αξιόλογα πράγματα από το εξωτερικό… Σε αντίθεση με το “New Year’s Eve”, το οποίο δεν είδα σκοπίμως καθότι δεν διάβασα καλά πράγματα από το εξωτερικό. Βλέπεις, καμιά δεκαριά αστέρια-κούκοι δεν φέρνουν ούτε την άνοιξη ούτε τα Χριστούγεννα νωρίτερα.

Άλλη μια... χαρούμενη μέρα (8/10)

Είναι η μεγάλη έκπληξη της εβδομάδας. Μια ταινία που έπεσε, κυριολεκτικά, από τον ουρανό, μια και ούτε την ήξερα ούτε είχα ακούσει κάτι σχετικώς. Ανακάλυψη του φεστιβάλ-φυτωρίου νέων ταλέντων του Σάντανς, το οποίο έδωσε το βραβείο σεναρίου στον 25χρονο Σαμ Λέβινσον, γιο του σκηνοθέτη και παραγωγού κλασικών επιτυχιών Μπάρι Λέβινσον. Αν και το σινεμά του πιτσιρικά είναι παλιομοδίτικο και στιβαρώς χολιγουντιανό, εντούτοις σε μαγνητίζει για το πολυδαίδαλο σενάριο του, το οποίο σαν αρχαία τραγωδία σε συνεπαίρνει μέχρι την τελική κορύφωση του. Και φυσικά για τις ερμηνείες του, κυρίως της Έλεν Μπάρκιν που παίζει τη χαροκαμένη και χιλιοχτυπημένη γυναίκα και μάνα, που την έχει βρει το κακό από όλες τις μεριές. Όμως και οι άλλοι χαρακτήρες, από την οσκαρική Έλεν Μπέρστιν μέχρι την Ντέμι Μουρ, τους πιτσιρικάδες Έζρα Μίλερ και Κέιτ Μπόσγουορθ, τον Τόμας Τσερτς όπως και τους υπόλοιπους περιφερειακούς, όλοι τους παίζουν ρυθμικά βάσει της μπαγκέτας του 25χρονου σκηνοθέτη. Άψογος ο νεαρός auteur. Πολλά μπράβο του. Μια και χειρίζεται και ξεφτιλίζει την κλασική μεσοαστική αμερικανική οικογένεια της χαζής ευημερίας και του ψεύτικου ονείρου, με τρόπο κυνικό μα και γλυκό, σκληρό όπως και αρκούντως ανθρώπινο. Εν ολίγοις, κι ας μη σου γεμίζει το μάτι εκ πρώτης, η “Άλλη μια… χαρούμενη μέρα” είναι μια εξαιρετική, αν και ζόρικη, πρόταση για σινεμά.

Moneyball (6/10)

Ξεκάθαρα, η ταινία του Μπένετ Μίλερ είναι ο Μπραντ Πιτ και τίποτε άλλο. Μην τρελαθώ κιόλας. Καθότι το “Moneyball” είναι ένα κλασικότατο sports movie, με ισχυρές biopic δόσεις αφού στηρίζεται σε αληθινή ιστορία, που όμως μπορεί να “μιλήσει” μόνο στους Αμερικανούς. Για τους υπόλοιπους είναι μια καλοφτιαγμένη μεν ακαταλαβίστικη δε διασκέδαση. Η αγωνία ενός προπονητή να στελεχώσει μια ομάδα μπέιζμπολ με το χαμηλότερο δυνατό μπάτζετ, των σπρώχνει να προσλάβει έναν ιδιοφυή οικονομικό αναλυτή, ο οποίος μέσα από διάφορα ταχυδακτυλουργικά στον υπολογιστή, του προσφέρει λύσεις σημαντικές που ούτε τις φανταζόταν. Σε αντίθεση με το “Capote”, το άλλο biopic drama του, εδώ ο Μίλερ δυστυχώς αφήνει ανολοκλήρωτους όλους τους παράπλευρους χαρακτήρες (που είναι βέβαια σημαντικοί) και επικεντρώνεται στο χτίσιμο του εργάτη της μικρής μπάλας, Μπραντ Πιτ. Τα καταφέρνει περίφημα. Και το Όσκαρ διαφαίνεται… Κατά τα λοιπά, αν και συμπαθής στην ερμηνεία του ο Τζόνα Χιλ, εξακολουθεί να μου προκαλεί γέλιο κι ας μην παίζει κωμικά εδώ. Έχει σταμπαριστεί νομίζω. Κι εντελώς ανύπαρκτοι είναι τόσο ο Χόφμαν όσο και η Ράιτ. Ο Μίλερ σκηνοθέτησε με το ίδιο κλασικό στυλ για sports movie με ολίγο μπακγκράουντ, όπως ο Κληντ Ίστγουντ στον “Ανίκητο”. Το “Moneyball” είναι μια καλή ταινία μεν, που μυρίζει Χόλιγουντ δε, τόσο που ελπίζω να χωνευτεί εύκολα από το κοινό.

Ύποπτη συνομωσίας (6/10)

Ενάμιση χρόνο κοντεύει να κλείσει η “Ύποπτη συνομωσίας” από την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Τορόντο, κι ενώ στις περισσότερες χώρες βγήκε στο dvd στην Ελλάδα θα τη δεις στην αίθουσα. Κοίταξε, η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και με ιστορικό ενδιαφέρον, όμως στα σίγουρα απασχολεί αποκλειστικά και μόνο το αμερικανικό κοινό. Άλλωστε, είναι η μοναδική παραγωγή της νεοσύστατης American Film Company, η οποία σκοπό έχει να κάνει ταινίες τα μελανά σημεία της αμερικανικής ιστορίας. Σημείωσε ακόμη ό,τι η ταινία του γερόλυκου (και μέτριου μια και αυστηρά ακαδημαϊκού σκηνοθέτη) Ρόμπερτ Ρέντφορντ, πρώην γόη της υποκριτικής, δεν πήγε καλά στα εισιτήρια ούτε και στις Η.Π.Α. Κατά τα άλλα θα δεις την καλογυρισμένη… υπόθεση να μπλέξει μια φτωχή γυναίκα στη δολοφονία του Λίνκολν, πίσω στην μετεμφυλιακή Αμερική του 18ου αιώνα. Την υπερασπίζεται σθεναρά ένας νεαρός δικηγόρος και ήρωας πολέμου (μετέπειτα μαχητικός αρθρογράφος της Ουάσινγκτον Ποστ), ο οποίος τα βάζει με την οικογένεια του, την κοινωνία και το κράτος. Ο Ρέντφορντ γυρίζει μια ταινία εποχής αξιοπρεπώς. Φωτογραφία, σκηνικά και κουστούμια θα σε καταπλήξουν όπως πάντα. Οι ερμηνείες, πλην εκείνης του ΜακΑβόι στο ρόλο του δικηγόρου, οι υπόλοιπες κινούνται σε φυσιολογικά επίπεδα. Ούτε κρύο ούτε ζέστη δηλαδή. Και φυσικά το καστ είναι ολ σταρ. Για να μην στα πολυλογώ, η ταινία έχει ενδιαφέρον. Αν σ' αρέσουν τα ιστορικά δράματα, και δη τα αμερικανικά, τρέξε να τη δεις.

In Time (5/10)

Να σου πω την αλήθεια το “In Time” μου προκαλεί μια σύγχυση. Καθότι αφενός είναι ένα καλό μπλοκμπάστερ δράσης, που και σε έξυπνη σεναριακή ιδέα στηρίζεται και καλοσκηνοθετημένο το λες και τις ερμηνείες του στις στιβαρές τις έχει. Από την άλλη μεριά βέβαια, όταν τελείωσε το τρεχαλητό και η αγωνία της ώρας, μια και στο μακρινό μέλλον οι άνθρωποι ζουν με χρονοδιακόπτη –δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος για όλους βλέπεις-, νόμιζα ότι δεν είδα, δεν ένιωσα για την ακρίβεια, απολύτως τίποτα. Τα κουκλίστικα μαλλιά της Σήφριντ και οι κοιλιακοί του Τίμπερλεϊκ υποστηρίχτηκαν από τις συμπαθητικές ερμηνείες τους, σε μια κατά τα λοιπά συμπαθητική (το ξαναγράφω) ταινία που σίγουρα δεν κάνει τη διαφορά. Έχει και μάτσο ξύλο, και λαβ στόρι και μια σχετική αγωνία για το τι θα ακολουθήσει. Και είναι αξιοπερίεργο μια και ο σκηνοθέτης Άντριου Νίκολ κάνει πάντοτε τέτοιες ταινίες, από το “Gattaca” στο “Simone” και τον “Κυρίαρχο του παιχνιδιού”. Τέλοσπαντων, δεν σε αποτρέπω να πας να το δεις, μη νομίζεις όμως ότι πρόκειται και για κανένα αριστούργημα.

Shark Night 3D (3/10)

Και μια κι αυτή την εβδομάδα μιλάμε για μυρωδιά κλασικότατου Χόλιγουντ στις ταινίες που βγαίνουν στις αίθουσες, το “Shark Night” είναι τυπική απόδειξη αυτού. Teen movie στα πρότυπα του περυσινού “Πιράνχας 3D”, κατά την οποία ένας σκασμός κολεγιόπαιδα (φυσικά και οι κοπέλες είναι κούκλες, όπως και τα αγόρια μετράνε τους κοιλιακούς τους) τα βρίσκουν σκούρα σε εκδρομή τους. Η θάλασσα γύρω από το εξοχικό είναι γεμάτη καρχαρίες, και όπως καταλαβαίνεις η ζωή τους γίνεται κόλαση. Για την ακρίβεια φαγώνονται ένας-ένας… Όλο αυτό βέβαια το βλέπεις στο αχρείαστο (και ακριβό στο εισιτήριο) 3D μπας και τρομάξεις λίγο παραπάνω, καθώς το αίμα πιτσιλιέται στο πρόσωπο σου, και ο καρχαρίας έρχεται κατά πάνω σου. Ταινία, λοιπόν, κατευθείαν για το dvd από τον Ντέιβιντ Ρ. Έλις, σκηνοθέτη της κατεξοχήν θριλερικής σάχλας, από τα τελευταία επεισόδια “Βλέπω τον θάνατο σου” μέχρι το “Asylum” και το “Snakes on plane”.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (8-12-11).