31 Μαρ 2011

Ταινίες 31ης Μαρτίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, που καμιά τους δε λες ότι είναι το αριστούργημα που θα σε κρατήσει, θα σε καθηλώσει. Ψήγματα, βέβαια, καλού σινεμά υπάρχουν. Ταινία της εβδομάδας είναι ο "Έκπτωτος άγγελος", ελληνικής συμπαραγωγής του 2004, σε σκηνοθεσία του Τούρκου -που ξέρεις από το "Μέλι"- Σεμίχ Καπλάνογλου. Μια ιστορία εκδίκησης θα δεις, μιας κοπέλας ενάντια στο τέρας πατέρα της, που χαρακτηρίζεται από μινιμαλισμό και απλότητα. Θα σε συγκινήσει. Το ελληνικό νοσοκομειακό παράδοξο σατιρίζει ο Σωτήρης Γκορίτσας στην ταινία του "Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα", που στήνει ένα θέατρο του παραλόγου, στο οποίο και κυριαρχούν οι ερμηνείες των ηθοποιών του. Η "Σανγκάη - Η πόλη των κατασκόπων" είναι ένα πολύ αξιόλογο σύγχρονο νουάρ, που αν δεν είχε τον Κιούζακ (ως συνεχιστή του Μπόγκαρτ) και κάποιες σεναριακές ευκολίες, θα την έλεγες και αστυνομικό διαμαντάκι. Στην "Παγκόσμια εισβολή" θα χορτάσεις φονικό εξωγήινου από άνθρωπο με το κιλό και θα καραγουστάρεις με τις μάχες που θα δεις. Τα υπόλοιπα ξέχασε τα, δεν σε συμφέρει να τα σκεφτείς. Σινεμά για νέους είναι "Ο γιος του κυνηγού των αετών", δανέζικη παραγωγή που εξελίσσεται στη Μογγολία, όμως το ερώτημα ποιους νέους αφορά παραμένει μια και περισσότερο ηθογραφία για μεγάλους μου κάνει παρά για κάτι άλλο. Παιδικό στα σίγουρα το λες το "Yogi Bear", το οποίο προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, αλλά για να γελάσεις θα πιεστείς και δεν το θες αυτό, σωστά; Αντ’ αυτού έξυπνη μεν, κακογυρισμένη δε είναι η "Απόλυτη ευφυΐα", όπου αυτό το σούπερ χάπι που σε κάνει πανέξυπνο το θέλω και εγώ καμιά φορά όταν μπλοκάρω.

Απ' τα κόκαλα βγαλμένα (6/10)

Διαφωνώ σε πολλά με αυτή τη νέα ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα, όμως δε διστάζω να πω ότι και με διασκέδασε και ευχάριστα πέρασα την ώρα μου βλέποντας τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στο εθνικό σύστημα υγείας της χώρας μου. Όχι ότι δεν τα ξέρω βέβαια, δεν τα έχω ακούσει, δει, ζήσει, αλλά να, όταν στα δείχνει τόσο παραστατικά ο Γκορίτσας, ο σκηνοθέτης που έχει αποδείξει ότι ξέρει ν’ αποτυπώνει τη νεοελληνική ρεμούλα, το ντόπιο σαθρό το διαχρονικό, τότε μια άλλη χροιά πιο κωμική αποκτούν όλα αυτά στα μάτια μου. Αν και, πίστεψε με, δεν είναι και τόσο κωμική η ταινία του Γκορίτσα. Θα μπορούσε να είναι αλλά δεν τα κατάφερε, δεν μπόρεσε. Γιατί ναι μεν έστησε ένα θέατρο του παραλόγου αλλά οι άνθρωποι του δεν είναι τόσο καρικατούρες, ούτε το μαύρο χιούμορ ξεχειλίζει, ούτε και η πικρή ειρωνεία είναι διάχυτη. Στοιχεία δηλαδή που σατιρίζουν και ταυτόχρονα σχολιάζουν καυστικώς τα κακώς κείμενα των δημόσιων νοσοκομείων. Αντ’ αυτού, ο Γκορίτσας μένει σε ένα καλοφτιαγμένο, όμορφα σκηνοθετημένο δράμα χαρακτήρων. Οι ηθοποιοί στην πλειοψηφία τους δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες, ιδίως οι Ξάφης, Ήμελλος, Συμεωνίδης, αλλά και ο Μουρίκης σε δεύτερο ρόλο. Στο θεατρικό του Γκορίτσα οι χαρακτήρες έχουν το πρώτο λόγο και χάρη σε αυτούς κρατιέται η ταινία στο ύψος της.

Έκπτωτος άγγελος (6/10)

Μια καλά δομημένη ιστορία εκδίκησης χτίζει ο Τούρκος Καπλάνογλου, του οποίου το έργο τον τελευταίο χρόνο μαθαίνεις στην Ελλάδα. Βλέπεις, έπρεπε να κάνει την επιτυχία του το χρυσό (με Αρκούδα στο Βερολίνο) "Μέλι" για να προβληθούν παλιότερες ταινίες του, που κάποιες (όπως αυτή εδώ) είναι ελληνικής συμπαραγωγής. Κορίτσι που καταπιέζεται στη ζωή του, δεν την ευχαριστιέται καθόλου, ούτε δέχεται το φλερτ του νέου που την πλησιάζει, ούτε μπορεί να κινηθεί ελεύθερα και όπως η ίδια θέλει. Μια και πάντα υπάρχει κάτι να τη στοιχειώνει: πίσω στο σπίτι, ο πατέρας της την κακοποιεί σεξουαλικά και την έχει κάνει έρμαιο των ψυχολογικών της καταναγκασμών. Ο τρόπος κινηματογράφησης του Καπλάνογλου είναι όπως το γνώρισες στο "Αυγό" και στο "Μέλι". Πλάνα στατικά μεγάλης διάρκειας, αρκετές σιωπές, και τα πρόσωπα των χαρακτήρων εκφραστικά σα να μιλούν από μόνα τους και ας μη μιλά ο χαρακτήρας τους. Ο "Έκπτωτος άγγελος" χαρακτηρίζεται από μια απλότητα. Παρόλο που η ιστορία είναι δυνατή, σχεδόν καθηλωτική, λειτουργεί καθαρτικά και το δράμα που βιώνει η κοπέλα αλλά και οι χαρακτήρες γύρω της σε αγγίζουν, στο απόσταγμα της η ταινία δεν σου κάθεται στο στομάχι αλλά σου αφήνει μια ελπίδα, μια χαραμάδα φως μπαίνει από την οθόνη, ένα χαμόγελο σκάει (ειδικώς με την τελευταία σκηνή «απελευθέρωσης»). Η ταινία πριν την τριλογία που καθιέρωσε τον Καπλάνογλου είναι ένα μικρό διαμαντάκι. Και είναι κρίμα που προβάλλεται τόσο αργά, κοντά εφτά χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της.

Σανγκάη - Η πόλη των κατασκόπων (5/10)

Αυτό που αξίζει στη "Σανγκάη" είναι το νουάρ κλίμα που έχει διάχυτο, σα να πρόκειται δηλαδή για αστυνομική ταινία των δεκαετιών 1940 και 1950. Και κάπου εκεί λες, δε μπορεί θα εμφανιστεί και ο Μπόγκαρτ για να καθαρίσει την κατάσταση και να φιλήσει και το κορίτσι, αυτή την πανέμορφη Κινέζα, την Γκονγκ Λι. Γιατί κακά τα ψέματα, την επιλογή του Κιούζακ χειρότερη δεν τη λες (φαντάσου να έπαιζε ο Νίκολας Κέιτζ -δεν θα το άντεχα, θ’ αυτοκτονούσα) αλλά και πετυχημένη επίσης δεν τη λες. Δεν σε πείθει ο μπαγάσας. Κάνει ότι μπορεί αλλά δεν είναι αυτή φάτσα για κατασκοπευτικό νουάρ στη Σανγκάη του 1940, εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Έναν πιο άντρα ηθοποιό ήθελα, με σκαμμένη φάτσα, να καπνίζει το τσιγάρο του και όχι να τον καπνίζει, να έχει πιο μπάσα φωνή. Έναν πιο αρρενωπό, βρε παιδί μου. Τι στο καλό, με τον Μπόγκι μεγάλωσα. Και, εντάξει, η δουλειά που έχει γίνει στη "Σανγκάη" είναι ενδιαφέρουσα. Και η ιστορία σε κρατάει (έχει και ιστορική αξία) και το όλο κλίμα είναι πετυχημένο. Θα απολαύσεις εν ολίγοις ένα καλό σύγχρονο νουαράκι. Όμως τόσο κάποιες σεναριακές ευκολίες (ειδικώς προς το τέλος ξεφουσκώνει το ενδιαφέρον) όσο και ο αδιάφορος Κιούζακ, σε κρατούν σε απόσταση για να μην αγαπήσεις την ταινία.

Παγκόσμια εισβολή (4/10)

Όταν τελείωσε η "Παγκόσμια εισβολή" σα να είχα ένα ατελείωτο μπαμ μπουμ στ’ αυτιά μου, ένα ποδοβολητό συνεχόμενο, πυροβολισμούς, φωνές, κραυγές, ιαχές. Και όλα αυτά καθότι για περίπου δυο ώρες έβλεπα τη μάχη ανθρώπου-εξωγήινου με δυναμικό, βάναυσο τρόπο, με αρκούντως πολεμικό εν ολίγοις. Και όλα αυτά γιατί πάει να καταλειφθεί και το Λος Άντζελες από τις εξωγήινες δυνάμεις, όμως μια ομάδα σκληροπυρηνικών πεζοναυτών πιστών στην πατρίδα (την αμερικανική φυσικά) και τις αξίες της θα κάνει τα πάντα για να σώσει την πόλη. Όπως πολύ σωστά έχεις καταλάβεις πρόκειται για μπλοκμπάστερ ολκής και το όλο θέμα του φέρνει πολύ στη "Μέρα Ανεξαρτησίας". Ορθά κοφτά είναι μια πολεμική περιπέτεια από αυτές που έχει πάρει κατ’ αποκοπή το Χόλιγουντ. Άρα, λοιπόν, πέταξε έξω το απλοϊκό σενάριο, τους παιδικούς διαλόγους, τη παραφουσκωμένη αμερικανική υπερηφάνεια. Επικεντρώσου στη δυναμική των μαχών, που όντως τα σπάνε. Και θα διασκεδάσεις με την ψυχή σου.

Απόλυτη ευφυΐα (3/10)

Είναι τόσο «αστεία» η ταινία του Μπέργκερ που καμιά φορά απορώ με αυτά που αναγκάζομαι και βλέπω σε αυτή τη δουλειά. Τώρα, ας πούμε, στην "Απόλυτη ευφΐα" αποτυχημένος μεσήλικας που το παίζει συγγραφέας αλλά δεν είναι, επίσης αποτυχημένος είναι και σε όλους τους άλλους τομείς της ζωής του, παίρνει χάπι σούπερ ουάου και γίνεται και ο ίδιος από δαύτο: σούπερ, δηλαδή. Και εσύ θα δεις ένα βιντεοκλιπίστικο, καθαρά μονταζιακό ταινιάκι, το οποίο παίζει στους ρυθμούς της ποστ ροκ και κινείται άλλοτε βραδέως και άλλοτε με ρυθμούς υπερταχείας. Και μέσα σε όλα αυτά, άντε να ξεχωρίσω τη σεναριακή ιδέα, που καλή τη λες αλλά αποδίδεται τόσο χάλια ώστε να πάει στο διάολο και αυτή. Όπως και την ερμηνεία του Ντε Νίρο, ο οποίος μάλλον από σπόντα βρέθηκε στο καστ μόνο και μόνο για να μάθει στους γύρω του πώς ένας μεγάλος ηθοποιός και στο ρελαντί παίζει πολύ καλά.

Υοgi Bear (3/10)

Για οικογενειακή ιστορία πρόκειται, που τα μεσημέρια του Σαββάτου και της Κυριακής λατρεύουν να βλέπουν τα πιτσιρίκια μετά το μεσημεριανό με τους γονείς. Δεν ξέρω αν θα έχει και σπουδαία τύχη στη μεγάλη οθόνη, αλλά στα σίγουρα dvd και τηλεόραση θα πάρουν φωτιά. Στον κλασικό χαρακτήρα της αρκούδας Yogi, που υπάρχει από τη δεκαετία του 1960, βασίστηκε αυτό το ταινιάκι της Warner, το οποίο δεν είναι animation αλλά μια ιστορία χαρακτήρων για παιδιά και μόνο. Δυστυχώς, αν και τόσο παιδί δεν είμαι στο λέω, ούτε να γελάσω κατάφερα ούτε να το διασκεδάσω. Δηλαδή, χαρακτήρες και σενάριο είναι κάτω του μετρίου. Ούτε φαντασία υπάρχει ούτε κάτι το ιδιαίτερο. Τα πάντα είναι προφανή και αυτό σε χαλάει κάπως. Ξαναλέω, όμως, ίσως για τα παιδιά να είναι ταμάμ. Μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, έτσι για τη νέα εποχή.

Ο γιος του κυνηγού των αετών (3/10)

Πρόκειται για δανέζικη ταινία γυρισμένη στις μογγολικές στέπες. Στα σίγουρα δεν είναι παιδική ταινία και δεν ξέρω ποιους νέους αφορά, μια και το δράμα ενός πιτσιρικά Μογγόλου αφηγείται για το αν πρέπει και θέλει να μείνει στην παραδοσιακή οικογένεια του ή να πάει στην πόλη και να μυρίσει λίγο πολιτισμό. Για την ακρίβεια, η συγκεκριμένη ταινία του Χάνσεν είναι μια καλαίσθητη ηθογραφία, αλλά σα να μου φαίνεται ότι η ιστορία που διηγείται δεν πολυαφορά την πιτσιρικαρία του δυτικού κόσμου. Δεν έχει δηλαδή να εισπράξει κάτι από αυτή την ταινία ο νέος της εποχής του μπλοκμπάστερ. Άλλες είναι οι ανησυχίες του. Αντιθέτως, πιο πολύ τους μεγαλύτερους αγγίζει και αυτό γιατί θα προσεγγίσουν το θέμα πιο σφαιρικά, περισσότερο ουμανιστικά, σχεδόν ανθρωπολογικά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (31-3-11).

30 Μαρ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Mystery of love" - No 91

Performed by Marianne Faithfull

When you're not by my side
The world's in two, and I'm a fool

When you're not in my sight
Then everything, just fades from view

The mystery of love belongs to you
The mystery of love belongs to you

Tell me, have you changed your mind?
Am I a fool, because of you?

Tell me, do we still have time?
To make this wrong somehow be right

The mystery of love belongs to you
The mystery of love belongs to you

Show me sweetness, show me summer skies
Show me how to make this wrong seem right
Show me laughter in your pale blue eyes
Tell me, tell me have you changed your mind?

Σαν σήμερα 30 Μαρτίου

1746: Γεννιέται ο Ισπανός ζωγράφος Φρανσίσκο Χοσέ ντε Γκόγια ι Λουθιέντες, ο διάσημος Γκιόγια.

1844: Γεννιέται ο διάσημος Γάλλος λυρικός ποιητής Πολ Βερλέν

1853: Γεννιέται ο διάσημος Ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκογκ.

1872: Πεθαίνει ο συνθέτης του Εθνικού μας Ύμνου Νικόλαος Μάντζαρος.

1945: Γεννιέται ο διάσημος Βρετανός τραγουδιστής και συνθέτης Έρικ Κλάπτον.

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης γνωστός και ως "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο" εκτελείται μαζί με τρεις ακόμα συντρόφου του στο Γουδί

1974: Γεννιέται ο Τζέθρο Ταλ, άγγλος γεωπόνος και συγγραφέας, που έδωσε το όνομά του στη ροκ μπάντα Jethro Tull.

1979: Γεννιέται η Αμερικανίδα τραγουδίστρια Νόρα Τζόουνς

1980: Δολοφονείται ο υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αρχιεπίσκοπος του Ελ Σαλβαδόρ, Όσκαρ Ρομένο.

1980: Οι Police εμφανίζονται στο γήπεδο του Σπόρτινγκ, στην πρώτη μεγάλη ροκ συναυλία στην Αθήνα, μετά το επεισοδιακό κοντσέρτο των Rolling Stones τον Απρίλιο του 1967.

1994: Κυκλοφορεί το 14ο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Pink Floyd με τίτλο «The Division Bell».

28 Μαρ 2011

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ

Εφημερίδα Φιλελεύθερος (Κύπρου), 27/3/11, Μιχάλης Παπαντωνόπουλος

25 Μαρ 2011

Συνέντευξη του Αργύρη Ξάφη..

Στον Νέστορα Πουλάκο

Σε μια ιδιόμορφη ταινία κλειστού χώρου, μια και διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο μέσα σε νοσοκομείο, βγαλμένη από τα ελληνικά παράδοξα του εθνικού συστήματος υγείας, ο Αργύρης Ξάφης ερμηνεύει το γιατρό που θα τα δει όλα και θα ζήσει αμέσως ότι πιο έντονο και παράλογο δε μπορούσε να φανταστεί μέχρι τότε.

«Όταν έτυχε να δω μια εγχείρηση για το ρόλο, ή να πάω να κάτσω μερικά βράδια στα επείγοντα περιστατικά σε νοσοκομεία, αυτό που σκέφτηκα είναι ό,τι η δουλειά του γιατρού δεν μπορεί ούτε να πληρωθεί, ούτε ν’ ανταμειφθεί πραγματικά», μου λέει ο πρωταγωνιστής της νέας ταινίας του Σωτήρη Γκορίτσα, «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα». Και συνεχίζει, «δε μπορώ να συγκρίνω αυτό το επάγγελμα με κανένα άλλο. Άλλωστε καμία άλλη δουλειά δεν έχει τόσο πραγματικά στα χέρια της, τη ζωή του ανθρώπου».

Στην ταινία, ένας ειδικευόμενος ορθοπεδικός γιατρός ξεκινάει την καριέρα του σε δημόσιο νοσοκομείο. Εκεί, ανακαλύπτει πως γιατροί, διοικητικοί υπάλληλοι, νοσηλευτές, ακόμη και ασθενείς, είναι όλοι τους συμμέτοχοι σε μια παράλογη κωμικοτραγική καθημερινότητα. Ανακαλύπτει το πώς ένα δημόσιο σύστημα, που φτιάχτηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο, έχει εξελιχθεί σε δήμιό του. Γι’ αυτό και επιχειρεί να του αντισταθεί.

«Αυτό που είδα στην έρευνά μου για το ρόλο, είναι ανθρώπους να κάνουν ότι καλύτερο μπορούν σε πραγματικά άθλιες συνθήκες (ελλείψεις προσωπικού, απλήρωτοι για καιρό, μέρες ξύπνιοι από λάθος βάρδιες, οι «καθαροί» εναντίων των «βρώμικων» κ.ά», τονίζει ο Αργύρης Ξάφης. «Παρολαυτά κάνουν καταπληκτική δουλειά σε αδιανόητες για κάποιους άλλους συνθήκες. Εγώ συμπάθησα πολύ τους γιατρούς και τους βλέπω αλλιώς από ό,τι παλιότερα. Βέβαια αν μου τύχει κάποιος που να τα παίρνει, ε, γι’ αυτό υπάρχουν και οι καταγγελίες, δεν είμαστε στο έλεος», προσθέτει.

Ενδιαφέρον έχει η απάντηση του ταλαντούχου ηθοποιού, που τελευταίως είχε πρωταγωνιστήσει και στη «Χρυσόσκονη» της Μαργαρίτας Μαντά, για τις κακές συνθήκες εργασίας εξ αφορμής των χώρων των νοσοκομείων. «Έχω δουλέψει σε χώρους με κρύο, με υγρασία, χωρίς καμία άνεση και ταυτόχρονα ζούσα σημαντικές στιγμές», μου τονίζει. «Μες στην ατυχία μας οι ηθοποιοί, είμαστε τυχεροί αυτή την περίοδο γιατί έχουμε μάθει να ζούμε και να καλοπερνάμε με τα ελάχιστα. Αυτοί, λοιπόν, οι χώροι έχουν το καλό ό,τι σου δείχνουν πώς η χαρά γεννιέται από τους ανθρώπους και την επικοινωνία μεταξύ τους».

Πάντως ο Ξάφης θεωρεί την παραδοξότητα κομμάτι του DNA του Έλληνα. «Πιστεύω ότι είμαστε ένας λαός παράδοξος και αυτό αντανακλάται σωστά στην ταινία. Καταστάσεις εκατό τοις εκατό ελληνικές, αναμεμειγμένες με πόνο, χαρά, με ώρες αναμονής και υπομονής, με ανθρώπους να στηρίζουν τον άγνωστο του διπλανού κρεβατιού, χωρίς να ξέρουν αν την επόμενη μέρα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα, με ελπίδα και γέλιο».

Η ταινία «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα» του Σωτήρη Γκορίτσα θα προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 31 Μαρτίου, σε διανομή Σπέντζος Φιλμς.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 15 του μηνιαίου free press Move it (Μάρτιος 2011).

24 Μαρ 2011

Ταινίες 24ης Μαρτίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες και μια επανέκδοση που θα σε κάνει να αναζητήσεις έναν καλύτερο κόσμο για να ζήσεις (μακριά από τους διδακτισμούς της Μπίερ). Ταινία της εβδομάδας είναι το "Μαμούθ", που έσκισε εισπρακτικά στη Γαλλία, εντυπωσίασε στην περυσινή Μπερλινάλε, και θα αρέσει και σε σένα μια και ο χαρακτήρας του Ντεπαρντιέ είναι ο πιο αξιαγάπητος λούζερ του σύγχρονου σινεμά. Αρκετά καθυστερημένα βγαίνει το δανέζικο κινούμενο σχέδιο "Princess", ένα διεισδυτικό σχόλιο στην πορνογραφική παραζάλη και τη σεξουαλική κακοποίηση. Σου συνιστώ να μην το χάσεις επ’ ουδενί. Η προπολεμική "Συντροφικότητα" του Γ.Β. Παμπστ είναι το αντιπολεμικό μήνυμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης για έναν καλύτερο κόσμο, που όλοι αναζητούμε. Πιάνει το νήμα από ένα αληθινό γεγονός για να σε κάνει να προβληματιστείς. Το δανέζικο "Ίσως, αύριο!" της Σουζάνε Μπίερ, που πήρε τη Χρυσή Σφαίρα και το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας, θα σε κάνει να απορήσεις γι’ αυτά τα βραβεία. Αν και θα σε ικανοποιήσει σε ένα πρώτο επίπεδο, εν συνεχεία θα μπουκώσεις από τα κιλά διδαχής που σου προσφέρει αφειδώς. Μια όμορφη χαριτωμενιά είναι το "Πρωινό ξύπνημα", όπου Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Χάρισον Φορντ και Ντάιαν Κήτον κρατούν όλη την ταινία με σβηστές τις μηχανές τους. Στην περιπέτεια "Ο άγνωστος" θα δεις μια γεμάτη νεύρο ιστορία, εντελώς ανούσια, με μια ακόμη μεστή ερμηνεία του Λίαμ Νίσον. Αν αυτό σε ικανοποιεί... Πολύ κακό για το τίποτα είναι η ταινία κοινωνικών (και σημαντικών) διεκδικήσεων "Γυναίκες έτοιμες για όλα", όπου η κόκκινη παντιέρα σηκώνεται με γόβα, νύχι και όλο χάρη. Για το τέλος πάρε τον μικρό σου και πήγαινε τον να δει "Άρης καλεί μαμά" για να εκτιμήσει παραπάνω τη μαμά του και να διασκεδάσει. Στο μεταξύ εσύ πιες ένα ποτό έξω από την αίθουσα γιατί δεν νομίζω και να σε ενδιαφέρει αυτό το παιδικό animation.

Μαμούθ (7/10)

Ήδη καλτ είναι η ταινία των Μπενουά Ντελεπίν και Γκυστάβ Ντε Κερβέρ. Και σου λέω ευθύς εξαρχής να πας να τη δεις γιατί και θα γελάσεις με την ψυχή σου και θα προβληματιστείς με το επίπεδο αφέλειας που υπάρχει γύρω σου και θα μαλακώσεις, θα γλυκάνεις με την ανθρωπιά, τη ζεστασιά, την αγάπη που εκπέμπει ο ρόλος του Ντεπαρντιέ, ο Σερζ Πιλαρντός. Ο οποίος και καβαλάει τη μηχανή Μαμούθ για ένα ταξίδι, ένα road trip, άκρως σουρεαλιστικό. Μια και στο δρόμο του προς την αναζήτηση των ενσήμων (για να βγει στη σύνταξη) θα συναντήσει ένα σκασμό χαρακτήρες, όλοι τους ένας και ένας, σα να ζουν σε ένα σύμπαν που σίγουρα δεν ξέρεις, δεν έχεις δει ποτέ σου. Εντελώς παράλληλο με τον δικό σου. Προσωπικά απόλαυσα το "Μαμούθ" και, ειδικώς, το χαρακτήρα του Ντεπαρντιέ, στο είχα γράψει και στη διάρκεια του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Μια και πρόκειται για ένα χαρακτήρα εντελώς περιθωριοποιημένο, που η κοινωνία πάντα τον θέλει για τον «τρελό του χωριού», τον ασήμαντο, τον χαμερπή. Κι όμως αυτός είναι που ξέρει να ζει τη ζωή του, και να διασκεδάζει, και να σκέφτεται με την έστω αφέλεια του, και να αγαπά και να ερωτεύεται.

Princess (7/10)

Επίσης, πρόκειται για ένα από τα αρτιότερα animation που έχω δει τελευταίως. Πιο κοινωνικό, πιο βαθιά ανθρώπινο, το δανέζικο "Princess" του Μόργκενταλερ καλώς άρεσε σε ένα σκασμό φεστιβάλ το 2006, εντυπωσίασε και στις Κάννες της χρονιάς, όμως τι στο καλό, γιατί άργησε πέντε ολόκληρα χρόνια να προβληθεί στην Ελλάδα; Μια ιστορία εκδίκησης είναι, ένα ευθύ σχόλιο κατά της πορνογραφίας, της σεξουαλικής κακοποίησης, κυρίως της παιδικής. Μάλιστα, εκεί επικεντρώνεται ο Δανός σκηνοθέτης, στο να καδράρει συνεχώς στα μάτια της μικρής Χριστίνας και το πώς βιώνει, πώς βλέπει όλη αυτή την σεξουαλική παραζάλη. Την πορνογραφική. Μεταξύ animation και ντοκιμαντέρ είναι το "Princess", μια και παραβάλει στα ενδιάμεσα της ταινίας σκηνές πραγματικών ηθοποιών προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο ένα τόνο παραπάνω δράματος, ένα σπάραγμα δυναμικής της σαπίλας, αρρώστιας στην ιστορία. Να το δεις το "Princess". Πρώτα απ’ όλα θα σ’ αρέσει, μα και θα σε προβληματίσει. Θα δεις πρωτοποριακό σινεμά με ουσία και όχι κατ’ επίφαση.

Συντροφικότητα - Η τραγωδία του ορυχείου (7/10)

Προπολεμική ταινία του Παμπστ (από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής) που είναι στρατευμένη και επικεντρώνεται στην εργατιά και τις δυσκολίες του επαγγέλματος (του ανθρακωρύχου) και τα δικαιώματα. Και, κυρίως, στη συντροφικότητα. Πολιτική ταινία είναι η "Συντροφικότητα" μια και αναφέρεται στο μεσοπόλεμο και τους Γάλλους-Γερμανούς, αιώνιους εχθρούς, πλέον μισητούς, που πολέμησαν σε αντίπαλα στρατόπεδα λίγο καιρό πριν. Ανθρακωρυχείο χωρίζεται στα δυο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού είναι στα σύνορα Γαλλίας-Γερμανίας. Και όταν οι Γάλλοι ανθρακωρύχοι εγκλωβίζονται κάτω από τη γη μετά από πτώση, καταστροφή, έκρηξη του ορυχείου τους, οι Γερμανοί συνάδελφοι τους σε ένδειξη ανθρωπιάς και αλληλεγγύης τρέχουν να τους βοηθήσουν. Αληθινή είναι η ιστορία και ο Παμπστ βάζει ένα ακόμη λιθάρι στο αντιπολεμικό σκηνικό που συνθέτει, μετά και το προ έτους "Δυτικό Μέτωπο" του.

Πρωινό ξύπνημα (5/10)

Στην ταινία του Ρότζερ Μίτσελ ("Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ") όλα είναι χαριτωμένα. Και κυλούν χαλαρά και όμορφα χωρίς ποτέ να απογειώνεται κάτι, που θα απογειώσει και σένα δηλαδή για να πεις μετά «εντάξει, είδα μια ταινία που άξιζε». Αλλά ξέρεις, το "Πρωινό ξύπνημα" είναι μια ακόμη χολιγουντιανής κοπής ιστορία που θα περάσει και δεν θα σε ακουμπήσει. Από τις τόσες και τόσες του τσουβαλιού, που βλέπεις κάθε χρόνο. Και ας είναι γλυκούλικος ο ρόλος της Ρέιτσελ ΜακΆνταμς. Και ας παίζουν σεμνά και στιβαρά οι Χάρισον Φορντ και Ντάιαν Κήτον. Και ας πρόκειται για ιστορία που έχει και γούστο και ενδιαφέρον. Τότε… Ένας σκηνοθέτης δεν πολυκουράστηκε για να την διεκπεραιώσει. Και ένα στούντιο (της Paramount) δεν δίστασε για ακόμη μια φορά να δείξει το συντηρητικό προφίλ του.

Ίσως, αύριο (5/10)

Στην περίπτωση του "Ίσως, αύριο!" τρεις οι συνιστάμενες οι σημαντικές που δικαιολογούν τη Χρυσή Σφαίρα και -κυρίως- το Όσκαρ Καλύτερης Ξένης Ταινίας. Πρώτα απ’ όλα η Ακαδημία το χρωστούσε το αγαλματάκι στην Μπίερ από το αριστουργηματικό "Μετά το γάμο" (και αυτά που χρωστά η Ακαδημία τα θυμάται…). Εν συνεχεία, είναι γνωστό ότι το δανέζικο λόμπι είναι ισχυρό και επηρεάζει. Τέλος, δες την ταινία και θα με θυμηθείς. Είναι μια καλή ιστορία, μια επιπέδου ταινία (στα έλεγα και κατά το σχολιασμό των Όσκαρ), η οποία κάνει αυτό που αγαπά σαν τρελή η Ακαδημία: Διδάσκει. Τι είναι το καλό και τι το κακό. Η ειρήνη και η άμυνα. Η εκδίκηση και η μη βία. Η αγάπη και η συντροφικότητα. Το μίσος και η αγανάκτηση. Μια ατελείωτη διδαχή είναι το "Ίσως, αύριο!" της Σουζάνε Μπίερ. Και τίποτε περισσότερο. Και γι’ αυτό ξεκίνησα να σου γράφω τη δικαιολόγηση του Όσκαρ πρώτα. Γιατί ναι, το "Ίσως, αύριο!" δεν ήταν η καλύτερη ταινία της πεντάδας, στα σίγουρα, έχει όμως όλα τα «εφόδια» για να κερδίσει. Και το έκανε. Τώρα θα μου πεις τι σε ενδιαφέρουν τα παραπάνω παρασκηνιακά. Στα λέω απλώς για να μην απορήσεις γιατί αυτή η ταινία πήρε το Όσκαρ. Στο προκείμενο: Ωραία φωτογραφία, λυρική μουσική και ένα κλίμα σκέψης, απορίας, εσωτερικής αναζήτησης όλων των ηρώων (πέντε συνολικά, τρεις ενήλικες και δυο παιδιά) συνθέτουν ένα ουσιωδώς πρώτο επίπεδο. Το οποίο και θα σε ικανοποιήσει. Και για να στο πω ευτελώς: Μετά θα απορήσεις εσύ (και όχι ο ήρωας) αν είσαι στην Εκκλησία της Κυριακής και ακούς κήρυγμα από τον παπά και διδαχή μέχρι το σβέρκο. Και όχι στο σινεμά για να απολαύσεις, να ρουφήξεις μια βαθιά ουμανιστική ταινία.

Ο άγνωστος (4/10)

Κοίταξε, μπορεί ο Λίαμ Νίσον να είναι ένας καλός ηθοποιός με εκτόπισμα και με βάθος στην ερμηνεία του, όμως πρέπει στα γρήγορα να συνέλθει και να μην τυποποιηθεί πίσω από ανούσιες (καμιά φορά και άνευρες) περιπέτειες δράσης. Στην περίπτωση του "Άγνωστου" δεν έχουμε μια άνευρη περιπέτεια, μια και η δράση είναι όπως πρέπει, σπιρτόζα και γεμάτη αδρεναλίνη. Θα σε ικανοποιήσει δηλαδή, θα το διασκεδάσεις. Έχουμε, όμως, μια ανούσια περιπέτεια, που το σεναριακό τρυκ της πάνω που φαινόταν ενδιαφέρον ξεφουσκώνει τάχιστα και βαριέσαι. Και βλέπεις μια από τα ίδια. Τότε, που ένας γιατρός φτάνει στο Βερολίνο με τη γυναίκα του για ένα συνέδριο. Και καταλαβαίνει ότι έχει ξεχάσει τη βαλίτσα του στο αεροδρόμιο. Και τρέχει πίσω να την πάρει. Μα του συμβαίνει ατύχημα και πέφτει σε κώμα. Και όταν ξυπνάει θέλει να επανέλθει μα ένας άλλος του έχει πάρει τη δουλειά, τη γυναίκα, τη ζωή. Αυτά. Πως σου φάνηκαν; Σε σκηνοθεσία Κολέτ-Σερά, που ξέρεις από το -επίσης- γεμάτο νεύρο, αλλά ανούσιο "Ορφανό".

Γυναίκες έτοιμες για όλα (4/10)

Έχω ένα θέμα με αυτές τις ταινίες της εργατιάς, των δικαιωμάτων και των κοινωνικών αγώνων. Όποιος δημιουργός αποφασίζει να γυρίσει τις κατακτήσεις από την εργοδοσία, που έχουν υπάρξει σε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες (και πλέον αφαιρούνται, α προπό) οφείλει (κατ’ εμέ) να το κάνει με στυλ και ουσία. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό τον αγώνα των γυναικών κατά της Ford στην Αγγλία των ‘60s για τα δικαιώματά τους, τις συνθήκες εργασίας τους, τους μισθούς τους κ.ά, μπορεί μεν να είναι ένα ευρύτερο κοινωνικό σχόλιο στο φαλλοκράτη της εποχής, στην ουσία όμως δε μπαίνει και κάπου στην επιφάνεια μένει. Στυλ έχει η ταινία του Νάϊτζελ Κόουλ (που τον ξέρεις από την απολαυστική βρετανική κωμωδία "Του Θεού το χόρτο"), στο προκείμενο όμως δεν σε μπάζει. Και το κλισέ δεν το αποφεύγει (πρέπει ντε και καλά να σου δείξει το θέμα που γίνεται στο σπίτι της αρχισυνδικαλίστριας -κουράστηκα πια!), και το όλο υστερικό στην άκρη δεν το βάζει. Ναι, στυλ υπάρχει, με τις εργάτριες ό,τι και να διεκδικούν να το κάνουν με χάρη (γούστο έχει). Και η όλη αναπαράσταση της εποχής να είναι φτυστή, όπως πρέπει. Ούτε μιζέριες, ούτε λοιπές κλάψες. Μέχρι εδώ καλά. Κατά τα άλλα, ούτε σπουδαίες ερμηνείες (έχω δει σε καλύτερά της τη Σάλι Χώκινς), ούτε κόκκινες παντιέρες και επαναστάσεις υπάρχουν. Αν θες τέτοια, τρέξε στη "Συντροφικότητα" του Παμπστ για να δεις αληθινή ταινία δικαιωμάτων και εργατιάς.

Άρης καλεί μαμά (4/10)

Εντάξει, κινούμενο σχέδιο χωρίς πολλά πολλά είναι αυτό, όπως δηλαδή το "Princess" που σου έλεγα προηγουμένως. Οικογενειακή ταινία / ιστορία από τη μαμά Disney άλλωστε, που θέλει να σε διασκεδάσει, να περάσεις καλά, και τίποτε παραπάνω. Εξωγήινοι και γήινοι μπλέκουν τα μπούτια τους, γιατί οι μεν θέλουν τη μαμά των δε. Άπαντες συνειδητοποιούν πόσο πολύτιμη είναι η μαμά και κάνουν τα πάντα για να γίνει δική τους. Και η μαμά στη μέση, σα να έχει βγάλει φλύκταινες, προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Animation για παιδιά, που δύσκολα συγκινεί, προσελκύει τους μεγάλους δηλαδή. Άλλωστε δεν έχει ούτε αυτή τη λογική ούτε τέτοιο στόχο στα σίγουρα. Στη χώρα μας θα προβληθεί σε 3D και μεταγλωττισμένο έτσι για να γίνει πιο ελκυστικό στην πιτσιρικαρία.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (24-3-11).

23 Μαρ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Le vent nous portera" - No 90

Written by French band Noir Désir

Je n'ai pas peur de la route
Faudrait voir, faut qu'on y goûte
Des méandres au creux des reins
Et tout ira bien

Le vent l'emportera

Ton message à la grande ourse
Et la trajectoire de la course
A l'instantané de velours
Même s'il ne sert à rien

Le vent l'emportera
Tout disparaîtra
Le vent nous portera

La caresse et la mitraille
Cette plaie qui nous tiraille
Le palais des autres jours
D'hier et demain

Le vent les portera

Génétique en bandoulière
Des chromosomes dans l'atmosphère
Des taxis pour les galaxies
Et mon tapis volant lui

Le vent l'emportera
Tout disparaîtra
Le vent nous portera
Ce parfum de nos années mortes
Ceux qui peuvent frapper à ta porte
Infinité de destin
On en pose un, qu'est-ce qu'on en retient?

Le vent l'emportera

Pendant que la marée monte
Et que chacun refait ses comptes
J'emmène au creux de mon ombre
Des poussières de toi

Le vent les portera
Tout disparaîtra
Le vent nous portera

Σαν σήμερα – 23 Μαρτίου

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΕΩΡΟΛΟΓΙΑΣ

1775: Κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας στην Αμερική, ο Πάτρικ Χένρι εκφωνεί το διάσημο λόγο του "δώστε μου ελευθερία ή θάνατο" στο Γουίλιαμσμπεργκ της Βιρτζίνια.

1821: Στην Αγία Λαύρα, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Λόντος και ο Ζαΐμης υψώνουν το λάβαρο της επανάστασης.

1842: Πεθαίνει ο Γάλλος συγγραφέας Σταντάλ, δημιουργός του "Κόκκινου και του Μαύρου".

1889: Γεννιέται ο Γιουκίτσι Τσουγκάντζι, ο γηραιότερος άνθρωπος του κόσμου, μέχρι το 2003 οπότε και πέθανε σε ηλικία 114 ετών.

1910: Γεννιέται ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα

1964: Πεθαίνει ο Ούγγρος ηθοποιός Πίτερ Λορ, γνωστός από το ρόλο του στην "Καζαμπλάνκα".

1993: Ο Ιρλανδός σκηνοθέτης Νιλ Τζόρνταν κερδίζει το "Βραβείο της Ένωσης Αμερικανών Συγγραφέων", για το καλύτερο πρωτότυπο σενάριο της ταινίας "Το παιχνίδι των λυγμών".

22 Μαρ 2011

...

Eκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
.

Μην κλειστώ στο δωμάτιο

ν' αγναντεύω τη θάλασσα

κι απολησμονήσω.

Μην κλείσουν τα ράματα στις φλέβες μου

κι απο θολές αναμνήσεις κι ειδήσεις της ΕΡΤ

μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις
.
Κ.Γ.

...

Είπα ως την αγάπη να κατέβω ένα απόγευμα – μη με ρωτάς που πήγα.
Γ.Τζ.

21 Μαρ 2011

Συνέντευξη των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου & Jan Vogel..


Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο
poulakos@sevenart.gr

Εξακολουθώ να μην πιστεύω ότι υπάρχει συγκεκριμένο σκηνοθετικό ρεύμα αυτή την εποχή στο ελληνικό σινεμά, αν μη τι άλλο όμως νέοι, φρέσκοι κινηματογραφιστές έχουν βαλθεί να επαναδιαπραγματευτούν με τις αξίες της οικογένειας, της πατρίδας, της ίδιας της κοινωνίας, μέσα από τις ταινίες τους.

Για το "Wasted Youth" σου είχα γράψει στη διάρκεια του 51ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όταν και είχα ενθουσιαστεί με το δεκάλεπτο teaser που είδα στο Works in progress (μαζί με τον "Άδικο Κόσμο" του Φίλιππου Τσίτου).

Καλοκαίρι στην Αθήνα. Ένας έφηβος skateboarder ξεκινά για μία συνηθισμένη μέρα με τους φίλους του. Ένας μεσήλικας αστυνομικός προσπαθεί σκληρά για την επιβίωση της οικογένειάς του, με μία δουλειά την οποία απεχθάνεται και με έναν επικείμενο νευρικό κλονισμό.

Τον Αργύρη Παπαδημητρόπουλο τον ξέρεις από την εμπορική επιτυχία του "Bank Bang", ενώ τον Jan Vogel θα τον μάθεις τώρα, μια και το ελληνικό του ντεμπούτο θα προσγειωθεί στις οθόνες σου αύριο το βράδυ.

Κατά τα λοιπά, αυτό το ευθύβολο, στοχευμένο, διεισδυτικό σχόλιο για μια κοινωνία σε κρίση, που βράζει, έτοιμη να εκραγεί, που κινείται με μια νωχελικότητα σε μια άρρωστη αποχαύνωση, το "Wasted Youth", θα σε κάνει να σκεφτείς ξανά και ξανά το μέλλον σου. Και τον μεγαλύτερο σου -εσύ μεσήλικα, να τα βάλεις κάτω και να τσεκάρεις αν ο κόσμος στον οποίο ζεις είναι αυτός που ονειρευόσουν.

Για τα χαμένα νιάτα, τη χαμένη πόλη, μιλάνε οι Παπαδημητρόπουλος-Vogel, που πιάνουν το νήμα από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του 2008, για να σε βάλουν στο τριπάκι να σκεφτείς τι πρέπει να κάνεις για να μην βαλτώσεις στα σκατά.

[Αργύρης Παπαδημητρόπουλος]

Το λες το "Wasted Youth" docudrama;

Θα απέφευγα οποιοδήποτε χαρακτηρισμό της ταινίας γιατί έγινε τόσο γρήγορα και αυθόρμητα, που η ανάγκη μας ήταν να εκφράσουμε αυτό που νιώθαμε και όχι τόσο η σκέψη να υπηρετήσουμε κάποιο κινηματογραφικό είδος. Σίγουρα, υπάρχει κάτι το ντοκιμαντερίστικο, αφού απεικονίζουμε μια πραγματικότητα. Η ταινία, όμως, δεν είναι documentary κάποιου γεγονότος.

Κινηματογραφείς μια κοινωνία που βράζει, έτοιμη να εκραγεί. Κατά τη γνώμη σου, πόσο κοντά είναι μια βαθιά κοινωνική (και κατ’ επέκταση, πολιτική) αναταραχή στην Ελλάδα;

Η Ελλάδα ζει μια κοινωνική και πολιτική αναταραχή. Απλώς, οι αναταραχές και οι πόλεμοι δεν έχουν πια την εικόνα του παρελθόντος. Είναι πιο υπόγεια και βραδυφλεγής η δική μας αναταραχή.

Είναι το "Wasted Youth" μια ταινία για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου;

Δεν είναι μια ταινία για τα γεγονότα του 2008. Είναι μια φανταστική ιστορία για το καλοκαίρι του 2010. Παρολαυτά, δίχως τα γεγονότα των Δεκεμβριανών δεν θα υπήρχε η έμπνευση και η ανάγκη να γίνει αυτή η ταινία.

Εντέλει, Αργύρη, ζούμε στη χώρα της ψευτομαγκιάς, του δήθεν τσαμπουκά, και της παραφουσκωμένης περηφάνιας για την πατρίδα και τις αξίες της; Γι’ αυτό και τα ζητήματα με τους μετανάστες και οι καυγάδες με τη νεολαία, που «δεν καταλαβαίνει»;

Αν συμβαίνει κάτι ευχάριστο είναι ό,τι οι «αξίες» με τις οποίες μεγαλώσαμε πεθαίνουν. Μαζί τους και όλα αυτά : η ψευτομαγκιά, η ψευτοχλιδή… Δηλαδή, ο νεοέλληνας χάρη στην κατάσταση της κρίσης γίνεται ό,τι πιο πασέ υπάρχει και το καταλαβαίνει και ο ίδιος.

Όντως, η Αθήνα είναι μια επικίνδυνη πόλη, που τρώει τα παιδιά της, σπαταλάει τα νιάτα της;

Η Αθήνα είναι μια γερασμένη πόλη και οι νέοι μέσα στην Αθήνα μοιάζουν ξένο σώμα. Από την άλλη μεριά, η Αθήνα έχει μια γοητεία που αξίζει την ευκαιρία μιας δεύτερης ματιάς. Είναι σα μια γριά πουτάνα που την κοιτάζουμε, και κρυφά της ρίχνουμε και έναν πούτσο…

[Jan Vogel]

Ποια ήταν η ανάγκη σου για να γυρίσεις το "Wasted Youth";

Στη διάρκεια των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008 ένιωσα ότι υπάρχει μια ένταση και μια σύγκρουση των νέων με τις παλιότερες γενιές. Στις πολύ διαφορετικές ιδέες των δυο πλευρών φαίνεται το πώς αντιλαμβάνονται το σημαντικό στη ζωή. Αυτή η σύγκρουση που σιγοκαίει υπογείως, πλέον προκαλεί εκρήξεις. Μπορούμε να τις δούμε, να τις νιώσουμε όλοι. Αισθάνθηκα, λοιπόν, ότι αυτή η σύγκρουση βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά από την επίλυσή της.

Γιατί χρησιμοποίησες στο ρόλο των πιτσιρικάδων ερασιτέχνες και όχι επαγγελματίες ηθοποιούς;

Θέλαμε να αποδώσουμε τον αυθορμητισμό της κανονικής ζωής σε αυτή την ταινία. Τον αληθινό δυναμισμό των καταστάσεων και των συνομιλιών μεταξύ των ατόμων. Επιλέξαμε τους ερασιτέχνες γι’ αυτό που είναι. Και τους ζητήσαμε να παίξουν τους εαυτούς τους. Ήταν μια δυνατή εμπειρία. Τους βάλαμε σε αυτή την κατάσταση, χωρίς να υπάρχει κανένα σενάριο, παρά μόνο μια βασική πλοκή. Η ταινία έγινε -ουσιαστικά- στις πρόβες και στη διάρκεια των γυρισμάτων. Ήταν ευχάριστο να δουλεύεις μαζί τους, σα να είναι επαγγελματίες. Υπήρχε μπόλικος χρόνος για να διαμορφώσουμε μαζί τους χαρακτήρες τους, είχαν ελευθερία κινήσεων, και τους ενθαρρύναμε πολύ γιατί οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες. Εντέλει όλα κύλησαν ρολόι.

Ουσιαστικά, ασχολήθηκες με ένα θέμα που «καίει» στην Ελλάδα. Τι λέει όλη αυτή η ιστορία μέσα σου;

Νιώθω χαρούμενος και τυχερός συνάμα που έκανα αυτή την ταινία με όλους τους Έλληνες συνεργάτες μου. Ήταν μια σημαντική εμπειρία. Ήμουν πολύ παθιασμένος με το θέμα που πραγματεύεται η ταινία, και εντέλει το βρίσκω εξαιρετικό που ολοκληρώθηκε και προβάλλεται. Και, φυσικά, είμαι πάρα πολύ περίεργος να δω τις αντιδράσεις του κοινού.

Στην Ελλάδα, γίνεται μεγάλος ντόρος για τα βραβεία και τις συμμετοχές των ταινιών μας στα πλέον δημοφιλή διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ. Στη δική σου περίπτωση, πόσο σημαντική ήταν η επιλογή του "Wasted Youth" ν’ ανοίξει το Φεστιβάλ του Ρότερνταμ;

Είναι πολύ ιδιαίτερη η αίσθηση ότι σ’ εκείνους που επέλεξαν το "Wasted Youth" για το Ρότερνταμ, άρεσε πολύ. Αυτό είναι ενθαρρυντικό, καθότι δίνει στην ταινία προσοχή και προτρέπει το κοινό να τη δει. Για μένα, όμως, το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι η ταινία να επηρεάσει τους θεατές μετά την προβολή της.

Εντέλει, ποια είναι η αναγκαιότητα να πεις, να γυρίσεις ιστορίες, μες σε αυτό το χάος των πολλών και μπερδεμένων πληροφοριών παγκοσμίως;

Αυτή είναι μια πολύ σημαντική ερώτηση. Κοίταξε, η ανάγκη να πεις τις ιστορίες που θες, υπήρχε από πάντα. Πιστεύω, μάλιστα, ότι αυτές οι ιστορίες αντικατοπτρίζουν τους εαυτούς μας. Είναι σα να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη, δηλαδή. Όλες οι ιστορίες μπορούν ν’ ασκήσουν μεγάλη επίδραση, είναι όμως σημαντικό το τι επιλέγεις να πεις. Γιατί τότε μπορούν να γεννήσουν ερωτήματα, να εμπνεύσουν, να διδάξουν. Μέσω αυτών, μπορείς να διαπιστώσεις ποιος είσαι ή τι θα ήθελες να είσαι. Οι ιστορίες, που λες, είναι ο πολιτισμός μας, η μνήμη μας, η ταυτότητά μας, η κατεύθυνσή μας.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (16-3-2011).

19 Μαρ 2011

ΣΙΝΕΜΑ ΕΝ ΔΗΜΩ

Του Νέστορα Πουλάκου

Αν δεν έχω εσένα/ δεν με νοιάζει/ ένας δικαιότερος κόσμος». Αυτά γράφει ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, στη λίαν πρόσφατη πολυκαλλιτεχνική έκδοση «Ελεύθερη πτήση, ελεύθερη πτώση» (Εκδόσεις Οξύ). Και εξακολουθεί. «Οι θήλες του στήθους σου/ του παραδείσου φράουλες». Στιγμές απόλυτου έρωτα. Λάμψη των μικρών πραγμάτων, όπως αποκαλεί το πρότζεκτ του. Πάντως, τονίζει. «Μια ολόκληρη ώρα περάσαμε σήμερα/ να συζητάμε αν είναι ο πρωινός/ ή ο απογευματινός καφές ο πιο/ απολαυστικός καφές της ημέρας/ Ύστερα κάναμε έρωτα». Ζωντανά χρώματα. Όμορφες σκηνές. Ενήλικες απολαύσεις εφηβικού ενθουσιασμού. Το χαμόγελο. Η χαρά. Κι, όντως, η λάμψη των πλέον, των πιο, των κυρίως μικρών πραγμάτων. Να Γελάς.


*

Θα ζήσεις το Μάρτη των καλών, ουσιωδών, ποιοτικών κινηματογραφικών φεστιβάλ. Από σήμερα και για τις επόμενες δέκα μέρες, στην καρδιά της Θεσσαλονίκης, θα διεξάγεται το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, ένα από τα σημαντικότερα παγκοσμίως, που μαζεύει –χάρη στον Δημήτρη Εϊπίδη, το τονίζω- τις καλύτερες ταινίες τεκμηρίωσης της ελληνικής και ξένης παραγωγής. Θα δεις σινεμά παιδευτικό, που θα το συνδυάσεις με τον γλυκό, όμορφο, ανοιξιάτικο καιρό της Θεσσαλονίκης. Στην Αθήνα, πίσω, και στα τέλη του μήνα, το 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου θα παιχτεί στην καρδιά της πόλης. Συρρικνωμένο φέτος αλλά μαζεμένο, με καινούρια καλλιτεχνική διευθύντρια, πιο μεστό πρόγραμμα, και ένα σαφώς περιεκτικό αφιέρωμα στον σπουδαίο Κλωντ Σαμπρόλ.

*

Από τις ταινίες του μήνα, να έχεις υπόψη σου –πρωτίστως- την εξής μία : Το «Wasted Youth» των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου-Jan Vogel. Τον πρώτο τον μπαγάσα, τον ξέρεις από την εισπρακτική επιτυχία «Bank Bang». Μια ντοκιμαντερίστικου ύφους σύγχρονη πρόταση για τα νιάτα που «ξοδεύονται», ένα σαφές, ευθύβολο σχόλιο για μια κοινωνία σε κρίση (κι όχι μόνο οικονομική). Το σαθρό, το σάπιο, το ευτελές. Όλα χάνονται στο μπαμ. Σε ένα μπαμ. Στον αέρα; Αμφίσημο. Στοχευμένο. Μια ταινία ορμώμενη από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ένα μήνυμα για την Αθήνα του τώρα, χωρίς περικοκλάδες, φιοριτούρες και άλλα τινά.

*

Περπατάω στην πόλη. Ακούω τους ήχους. Των αυτοκινήτων. Των ανθρώπων. Του καθενός. Του καθετί. Από ένα σημείο σα να ξεπροβάλλουν οι ήχοι οι ζωηροί και οι εικόνες οι φωτεινές, που βγαλμένες από την ίδια τη ζωή, δίνουν στα μάτια σου χαρά, στην ψυχή σου αγαλλίαση. Τουλάχιστον με το –κιόλας, ήδη- καλτ αριστούργημα των Γκυστάβ Ντε Κερβέν & Μπενουά Ντελεπίν, «Mamouth», αυτό ένιωσα. Ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ στο ρόλο του απόλυτου λούζερ, του αυθεντικού λαϊκού τύπου, που κάνει τα πάντα για να ζήσει, χωρίς όμως να παύει να χαμογελά, να κάνει έρωτα, ν’ αγαπά, να φιλοσοφεί, να πίνει, να χαριεντίζεται, να τα σπάει, να χορεύει και να μεθάει. Μα πάνω απ’ όλα να ζει. Το προτιμώ κι ας γίνω λούζερ. Μάθημα ζωής.

*

Είναι σα να μπαίνει η άνοιξη.

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 15 του μηναίου free press Move it (Μάρτιος 2011).

18 Μαρ 2011

Συνέντευξη του Θόδωρου Μαραγκού..

Στον Νέστορα Πουλάκο

Δυο χρόνια πέρασαν από τους "Ισοβίτες" και την πρώτη συνομιλία μου με τον Θόδωρο Μαραγκό. Τον ξανασυνάντησα αυτές τις μέρες, με αφορμή την «Εβδομάδα Θόδωρου Μαραγκού», που πραγματοποιείται στο Κινηματοθέατρο Κνωσσός (Κνωσσού 11, Πλατεία Αμερικής) από τις 10 μέχρι τις 16 Μαρτίου.

Θα προβληθεί το σύνολο του έργου του, από τις πρώτες του μικρού μήκους ταινίες στα τέλη της δεκαετίας του 1960 μέχρι τα πρόσφατα ντοκιμαντέρ του, που θα παιχτούν σε πρώτη προβολή για το ευρύ κοινό. Τόσο το "Αρκεί να φαίνονται ωραία" όσο και "Οι κλέφτες του χρόνου", με κεντρικό άξονα τα Φιλιατρά Μεσσηνίας, την ιστορία τους, τη γεωγραφική, φυσική τους κατάσταση, όπως και την ανθρωπογεωγραφία τους, είναι δυο πολύ συγκροτημένα και στέρεεα κοινωνικοπολιτικά σχόλια για την ελληνική πραγματικότητα.

Στο "Αρκεί να φαίνονται ωραία" θα δεις την ιστορία των Φιλιατρών, την κατάσταση της περιοχής διαμέσου του χρόνου, και του «εγκλήματος» που συντελείται από τα καρκινογόνα φυτοφάρμακα. Ένα ντοκιμαντέρ αφύπνισης το χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης των "Μάθε παιδί μου γράμματα" και "Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι".

Στο "Οι κλέφτες του χρόνου" θα δεις έναν ολόκληρο αιώνα στα νότια της χώρας, στη Μεσσηνία, μέσα από τα γραφτά και το φακό του φωτογράφου Παναγιώτη Ηλιόπουλου. Η ιστορία μιας περιοχής, τα αυθεντικά μα και σπάνια επίκαιρα της, όπως αποτυπώθηκαν από έναν λαϊκό άνθρωπο, με μεράκι και όρεξη και αγάπη για το καθετί. Η ταινία τιμήθηκε με βραβείο στο περυσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας.

Και τα δυο ντοκιμαντέρ, βέβαια, περιέχουν κινούμενα σχέδια του Θόδωρου Μαραγκού, που σατιρίζουν τη σύγχρονη ιλαροτραγική πραγματικότητα στην οποία ζεις.

Συνάντησα τον Θόδωρο Μαραγκό σε ένα καφέ τον Εξαρχείων, για να μου μιλήσει περί των "κλεφτών του… χρόνου" του.

Κε Μαραγκέ, πείτε μου ένα λόγο που θα πρέπει να δει το ευρύ κοινό, δυο ντοκιμαντέρ με κεντρικό άξονα τα Φιλιατρά;

Καθότι, ουσιαστικά τα Φιλιατρά στα ντοκιμαντέρ αυτά λειτουργούν ως ντεκόρ. Για να καταλάβεις, το κοινό που τα έχει δει ήδη, βλέπει το δικό του χωριό, τον δικό του τόπο, μέσα σε αυτά. Η καταστροφή της γης, η χρήση φυτοφαρμάκων, οι επιπτώσεις στην υγεία των κατοίκων, αλλά και η λήθη και η μνήμη και η ιστορία μέσω του φακού ενός χωριανού, δεν είναι θέματα που υπάρχουν μόνο στα Φιλιατρά. Έτσι και το σκεφτείς, συμβαίνουν, υπάρχουν, αφορούν κάθε ελληνικό χωριό.

Το "Αρκεί να φαίνονται ωραία" είναι η επιστροφή στο χωριό σας; «Η επιστροφή ενός ξεριζωμένου», όπως λέτε;

Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι μια διαρκής επιστροφή στο χωριό μου, ένα έργο για τον τόπο μου. Με αφετηρία, τουλάχιστον, αυτόν. Για να φανταστείς, τη συγκεκριμένη ταινία την κάνω από τη δεκαετία του 1970. Έχω άφθονο υλικό, όπως είδες κιόλας, που με τα χρόνια εξελίσσεται. Είναι ένα σχόλιο εις το διηνεκές. Το 2000 είχα προβάλλει ένα -σχεδόν- 3ωρο ντοκιμαντέρ, "Φιλιατρά, ιδιαίτερη πατρίδα". Το είδαν εκατοντάδες κάτοικοι της περιοχής, τότε. Αργότερα, προστέθηκε κι άλλο υλικό για το "Αρκεί να φαίνονται ωραία". Στόχος μου όλα τα χρόνια είναι να καταγράψω τη μακροχρόνια φυσιογνωμία της περιοχής και των κατοίκων της. Ήδη, έχω στο μυαλό μου μια ακόμη ταινία, συνέχεια όλων των προηγούμενων. Έτσι κι αλλιώς, όμως, είναι ένα ευρύτερο σχόλιο, κοινωνικό και πολιτικό, για την πλήρη εγκατάλειψη της ελληνικής επαρχίας.

Και η ιστορία του Παναγιώτη Ηλιόπουλου; Πώς προέκυψε;

Η ιστορία ενός ανθρώπου είναι και η ιστορία του τόπου του. Ενώ γύριζα το ντοκιμαντέρ "Φιλιατρά, ιδιαίτερη πατρίδα" και έψαχνα για επίκαιρα της περιοχής, διαπίστωσα το εύρος και τον πλούτο του έργου του Παναγιώτη Ηλιόπουλου. Ήρθαν στα χέρια μου γραφτά του έως και τη δεκαετία του 1930, που η συνέχεια τους ήταν ένα μεγάλο φωτογραφικό υλικό, κοινωνικό και καλλιτεχνικό. Άλλωστε, η φωτογραφία της εποχής, που απαθανάτιζε γάμους, εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις πολιτικές και κοινωνικές, γεγονότα κάθε είδους, είχε καλλιτεχνική αξία. Πλέον, αυτού του είδους η φωτογραφία θεωρείται ευτελής.

Επομένως, μιλάτε για έναν «αφανή καλλιτεχνικό δημιουργό»;

Ακριβώς. Μιλάω για εκείνο τον άνθρωπο που αντιστέκεται στο ευτελές, στο τίποτα, που υπάρχει όλο και σε αφθονία γύρω μας. Για εκείνον που υπερασπίζεται την πολιτιστική του κληρονομιά, την ποιότητα. Ο Ηλιόπουλος είναι ένα τέτοιο δείγμα, κόντρα σε αυτούς που καταστρέφουν τον πολιτισμό μας. Μάλιστα, για να καταλάβεις, πριν κάποιο καιρό, είχα κάνει πρόταση στην ΕΡΤ για 16 πορτρέτα τέτοιων ανθρώπων, από όλο το κοινωνικό φάσμα, όχι μόνο το καλλιτεχνικό, με τίτλο «Αφανείς δημιουργοί πολιτισμού». Και, όπως πάλι καταλαβαίνεις, με γράψανε. Δεν τους ενδιέφερε. Γιατί, ουσιαστικά, η ΕΡΤ δεν υπερασπίζεται τον πολιτισμό, είναι όργανο εκείνων που τον καταστρέφουν.

Και εσείς πως αντιμετωπίζετε αυτή την κατάσταση;

Κάνω ότι μπορώ. Διοργανώνω, συμμετέχω σε όποια καλλιτεχνική εκδήλωση μου ζητηθεί και, φυσικά, προβάλλει τον πολιτισμό, όπως τον βλέπω εγώ. Γιατί, και τα δυο αυτά ντοκιμαντέρ, τα καινούρια, είναι η δική μου πολιτιστική παρέμβαση. Μιλάνε για τα Φιλιατρά, από πολλές πτυχές, άλλα όπως και σε κάθε ταινία υπάρχει ένας αφηγητής. Εδώ, είμαι εγώ, που προσπαθώ να καταδείξω την αρνητική εικόνα, ν’ αναδείξω τα θετικά στοιχεία, και ότι, εντέλει, υπάρχει ελπίδα, φως στον ορίζοντα.

Εύχομαι καλή επιτυχία στην αφιερωματική εβδομάδα για το έργο σας, εκεί στο Κινηματοθέατρο Κνωσσός.

Σε ευχαριστώ. Και μακάρι να πάει καλά, μια και η εβδομάδα αυτή είναι η αρχή μιας σειράς εκδηλώσεων, που εντάσσονται στη γενικότερη προσπάθεια αναβάθμισης της περιοχής. Πρέπει να ενισχυθεί η Πλατεία Αμερικής, να ζωντανέψει ξανά.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (9-3-11).

17 Μαρ 2011

Ταινίες 17ης Μαρτίου 2011..

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, ενώ το 13ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης συνεχίζεται και το 12ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου αναμένεται. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Wasted youth", ελληνικής παραγωγής, ένα εύστοχο, επίκαιρο, διεισδυτικό σχόλιο για μια κοινωνία σε κρίση, που πιάνει το νήμα από τα Δεκεμβριανά 2008. Οι Αργύρης Παπαδημητρόπουλος και Jan Vogel στη σκηνοθεσία. Στον "Ιρλανδέζικο δρόμο" ο Κεν Λόουτς καταγγέλλει τον πόλεμο του Ίρακ μέσα από μια βαθιά φιλία ζωής. Δεν πρόκειται για την καλύτερη ταινία του Βρετανού δημιουργού, στα σίγουρα όμως θα δεις μια μεστή και στέρεη κοινωνικοπολιτική καταγγελία. Το "Babies" είναι ένα μαγευτικό ντοκιμαντέρ της Focus και του Canal+, στο οποίο τοπία και άνθρωποι (εν προκειμένω το πιο τρυφερό φιλέτο τους, τα μωρά) αποδεικνύουν ότι είναι τα ομορφότερα δημιουργήματα του θεού. Παρολαυτά, και αν έβγαινε κατευθείαν στο dvd ή την τηλεόραση κανείς δε θα στεναχωριόταν. Ένα άλλο "Λυκόφως" στην εξωγήινη εκδοχή του είναι το "Είμαι το νούμερο τέσσερα", όπου αγόρι από άλλο πλανήτη ερωτεύεται κορίτσι από αυτό τον πλανήτη, όμως οι κακοί, οι εχθροί του, τον θέλουν νεκρό. Την εμπορική κωμωδία "Μια φορά και ένα… μωρό", σκηνοθεσίας Νίκου Ζαπατίνα, με τους Πέτρο Φιλιππίδη και Σάκη Μπουλά, την άφησα για να τη δεις και να κρίνεις μόνος σου. Μην έχεις και παράπονο, σου δίνω χώρο να αυτοσχεδιάσεις. Κάτι παρόμοιο θα κάνεις και με τον "Δικηγόρο σκοτεινών υποθέσεων", όπου ο Μάθιου ΜαΚόναχι είναι τόσο αδίστακτος με το χρήμα και την εξουσία, ώστε εντέλει γίνεται ηθικός και σκεπτόμενος άνθρωπος. Ουάου.

Wasted youth (8/10)

Η άκρη του νήματος βρίσκεται στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο και τη δολοφονία του, τον Δεκέμβριο του 2008. Κακά τα ψέματα και ας μην κρυβόμαστε. Από αυτό το γεγονός, το τόσο τραγικό και συνάμα επίκαιρο, το θέμα που ακόμη βράζει, εμπνεύστηκαν οι δυο δημιουργοί, ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, που ξέρεις από την εμπορική επιτυχία του "Bank Bang" και ο Jan Vogel, κινηματογραφιστής από τη Γερμανία που κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Στην ταινία, παρακολουθείς σε παράλληλους χρόνους τη ζωή ενός πιτσιρικά, που ασχολείται φανατικά με το skateboard και ενός μεσήλικα αστυνομικού. Είναι κατακαλόκαιρο στην Αθήνα, η ζέστη έχει αγγίξει κόκκινο και οι ρυθμοί στην πόλη είναι περίεργοι. Νωχελικοί, σα να σέρνεται μια κατάσταση, να μυρίζει η ατμόσφαιρα. Σαν βραδυφλεγής βόμβα έτοιμη να σκάσει. Ο μεν αστυνομικός είναι άνθρωπος εν βρασμώ. Με τη δουλειά του δεν είναι ευχαριστημένος, και συνεχώς βάρδιες τον βάζουν και τα λεφτά δεν είναι πολλά, με την οικογένεια του δεν μπορεί να επικοινωνήσει, με τη γυναίκα του δεν του βγαίνει να κάνει έρωτα, με την κόρη του να τα πει σωστά, μια δουλειά που θέλει να ξεκινήσει, κωλώνει. Ο δε πιτσιρικάς, που ζει το καλοκαίρι του, όλη τη μέρα περιφέρεται. Γυρίζει την Αθήνα, κάνει skateboard, παίζει με τους φίλους του, αλητεύει, κάνει πλάκες, χαβαλέ. Με τον πατέρα του δεν τα πάει καλά και η μητέρα του είναι άρρωστη στο νοσοκομείο. Με το κορίτσι του δεν προχωράνε εκεί που αυτός θέλει, όμως τι τον νοιάζει, είναι νέος με ορμή, με όρεξη, χορεύει σε πάρτι, πίνει και γουστάρει την ανεμελιά του. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ, λοιπόν, έχουν πιάσει την καθημερινότητα των δυο ηρώων τους, οι Παπαδημητρόπουλος-Vogel. Με τρόπο ντοκιμαντερίστικο, αναπαράγοντας γνωστά κλισέ. Δηλαδή, οι ήρωες τους δεν είναι εξωπραγματικοί, μα αληθινοί, ρεαλιστικοί. Τους έχεις δει κι εσύ, δεν έχουν βγει από κάποιο ανέκδοτο, από μια άλλη διάσταση. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας σα να λέμε. Γι’ αυτό, άλλωστε και οι δημιουργοί τους γεμίζουν κλισέ, για να στους δείξουν απλούς, όντως συμμέτοχους στο δράμα που αναμένεις, μια και είσαι υποψιασμένος για το τι θα δεις (;). Στα "Χαμένα νιάτα" δεν υπάρχει επανάσταση των ιδεών, ούτε ταξική συνείδηση. Η επανάσταση είναι πιο κοινωνική, βγαλμένη από την καθημερινότητα και βαθιά, έντονα ψυχολογική. Αρκεί το τσακ για να γίνει η έκρηξη, να σκάσει η βόμβα. Και όταν, εντέλει, το χέρι οπλίζεται από την αποθέωση της ανθρώπινης παραδοξότητας, της αποχαύνωσης, της μαλακίας, κι όχι του κλισέ, της στρέιτ εκδοχής, τότε όντως μιλάμε για μια «χαμένη» πόλη, παραφράζοντας την ομώνυμη ταινία του Άντι Γκαρσία. Σε ρόλους έκπληξη οι σκηνοθέτες Γιάννης Οικονομίδης και Σύλλας Τζουμέρκας. Ειδικώς ο τελευταίος είναι αληθινή αποκάλυψη.

Ιρλανδέζικος δρόμος (6/10)

Ο στρατευμένος σκηνοθέτης, ο Κεν Λόουτς, καταπιάνεται και αυτός με τον πόλεμο του Ιράκ, όχι όμως απροσχημάτιστα, αλλά μέσω μιας βαθιάς φιλίας ζωής. Μ’ αυτό τον τρόπο, προφανώς και ο Λόουτς θέλει να καταδείξει τον ανθρώπινο πόνο, τον κοινό, τον διπλανό, που μια κυβέρνηση (εν προκειμένω, η εγγλέζικη) δεν μπορεί να καταλάβει όταν αποφασίζει να μπει στη μάχη. Βέβαια, στον "Ιρλανδέζικο δρόμο" καταγγέλλεται η ιδιωτικοποίηση του πολέμου, όπου μεγάλες εταιρείες «security» (κι όχι πάντα εθνικοί στρατοί) αναλαμβάνουν κατά παραγγελία να φυλάξουν και να καθαρίσουν περιοχές στο Ιράκ, προσλαμβάνοντας νέους χωρίς στον ήλιο μοίρα. Κοίταξε, στην ιστορία του ο Λόουτς λέει την ουσία με τρόπο αριστοτεχνικό και σε μπάζει με τη μια στη λογική «καταγγέλλω πρακτικές απάνθρωπες, χωρίς έλεος, χωρίς τέλος». Στην υπόθεση, ο ένας εκ των δυο φίλων σκοτώνεται στο Ιράκ και ο έτερος ψάχνει να βρει την άκρη του νήματος. Δε νομίζει ότι ο κολλητός του πήγε -τόσο ξαφνικά- από ρουκέτα Ιρακινού. Έτσι κι αλλιώς μια -κλασικού τύπου- ταινία Λόουτς, θα δεις. Χωρις φιοριτούρες, χωρίς περικοκλάδες. Τα πράγματα λέγονται και δείχνονται με το όνομά τους. Από κει και πέρα όμως, σα να έχασε κάπως τη «μπάλα» ο Βρετανός σκηνοθέτης. Και εδώ, στα σίγουρα φταίει ο μόνιμος συνεργάτης του στο σενάριο, ο Πωλ Λάβερτυ. Μια και η ιστορία ανοίγεται σε ένα σκασμό μπάντες. Και οικογενειακό δράμα και ερωτικό σκίρτημα με τη γυναίκα του άλλου και αναμνήσεις με ποτό στο χέρι (υπαρξιακό δράμα) και βία (εκδίκηση στην εκδίκηση) και ύμνος στη φιλία και καταγγελία πολέμου και συνομωσιολογία... Σα να χωλαίνει η ταινία του Λόουτς, να μπαντάρει δηλαδή, παρολαυτά να είσαι σίγουρος ότι και καλή είναι και την κοινωνική της υπόσταση την έχει στέρεη και γερή.

Είμαι το νούμερο τέσσερα (4/10)

Ένα άλλο "Λυκόφως" στην εξωγήινη του εκδοχή, κι όχι στη βαμπιρική, είναι αυτή η παραγωγή του Μάικλ Μπέι. Μπορεί, δηλαδή, το κοινό της σειράς ταινιών που βαμπίρ αγάπησε κορίτσι νορμάλ και τούμπαλιν, να γουστάρει και την ταινία του Καρούζο, που εξωγήινος αγάπησε (επίσης) κορίτσι νορμάλ και τούμπαλιν. Ουρανοκατέβατος ήρθε στη Γη από άλλο πλανήτη, ο κούκλος, σωματαράς, μα σοβαρός και νουνεχής έφηβος, που κάνει τα πάντα για να μην αγαπήσει κορίτσι και να μην έχει φίλο, μια και η αποστολή του είναι να πολεμήσει (ή να αποφύγει) τα «δαιμόνια» που τον θέλουν νεκρό. Για να μη στα πολυλέω, μια από τα ίδια είναι η ιστορία αυτή. Μέχρι τα μισά, έχεις την εντύπωση ότι την έχεις ξαναδεί μια εκατοστή φορές σε χολιγουντιανές παραγωγές, από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα. Στη συνέχεια, το δράμα/περιπέτεια εξελίσσεται, η δυναμική είναι περισσότερη χάρη στην έξαρση των αντιδράσεων και το μελό των ερωτικών συναισθημάτων πιο διάχυτο. Είναι ταινία για μια βραδιά στα multiplex (κι όχι στο Νότινγκ Χιλ).

Babies (5/10)

Ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση, το dvd ή κάποιο θεματικό κινηματογραφικό φεστιβάλ. Στα σίγουρα, όμως, όχι για το σινεμά, γι’ αυτό και ξεπετιέται, διεκπεραιώνεται έτσι στα πεταχτά, στα γρήγορα από την εταιρεία της στην Ελλάδα. Η ταινία του Μπαλμέ ακολουθεί από την κοιλιά της μάνας τους μέχρι τα πρώτα τους βήματα, τέσσερα μωρά από τη Ναμίμπια, τη Μογγολία, την Ιαπωνία και τις Η.Π.Α. Με την ετικέτα της Focus και του Canal+, ο Γάλλος σκηνοθέτης γυρίζει ένα καλαίσθητο ντοκιμαντέρ (η φωτογραφία του είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετική). Άλλοτε καδράρει στα μωρά, προκαλώντας το συναίσθημα σου, χτυπώντας τις πιο ευαίσθητες χορδές σου. Και άλλοτε γενικεύει το πλάνο του, ειδικώς όταν τα τοπία επιβάλλονται, για να σε μπάσει στην ομορφιά της κραταιάς γης. Άνθρωποι και τοπία, τα πιο ωραία δημιουργήματα του θεού. Εν ολίγοις, δεν ξέρω αν σε ενδιαφέρει να πας να δεις μια τέτοια ταινία τεκμηρίωσης στις αίθουσες. Προσωπικά την απόλαυσα, δεν βρίσκω όμως καμιά λογική στην κινηματογραφική προβολή της.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (17-3-11).