30 Ιουν 2011

Ταινίες 30ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, οι οποίες όλο και κάτι καλό έχουν να σου δείξουν παρεμπιπτόντως, καθώς και επανέκδοση κλασικής ταινίας του παγκόσμιου κινηματογράφου έχεις, την οποία τη συγκαταλέγω ανάμεσα στις πιο αγαπημένες όλων των εποχών. Ταινία της εβδομάδας είναι "Το Χρίσμα", η καλύτερη αυστραλέζικη παραγωγή του 2010, που είναι φορτωμένη με βραβεία, κριτικές, και συμμετοχές σε φεστιβάλ. Επίσης και με την εξαιρετική ερμηνεία της Τζάκι Γουίβερ, η οποία ήταν υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα ερμηνείας. Η αναπαράσταση της ανθρώπινης βίας, και η συν αυτώ μετατροπή του ανθρώπου σε ζώο, θα σε συγκλονίσουν στα σίγουρα. "Transformers: Dark of the Moon" λέγεται το μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού (μέχρι να έρθει ο τελευταίος "Χάρι Πότερ"), στο οποίο δεύτερο σίκουελ της συγκεκριμένης σειράς ταινιών, ο γνωστός φασαριόζος Μάικλ Μπέι σου προσφέρει ένα χάρμα ιδέσθαι μπουμπουνητών που θα σε αφήσουν κοκαλωμένο στη θέση σου. Η εξέλιξη του σινεμά από ιστορία σε τεχνολογία, βρίσκει την πλήρη εφαρμογή της σε αυτή την ταινία. Για την "Περίπτωση Λάρι Κράουν", τη σκηνοθετική δουλειά του Τομ Χανκς, σε σενάριο Νία Βαρντάλος, και με συμπρωταγωνίστρια την Τζούλια Ρόμπερτς (πώς σου φαίνεται ο συνδυασμός αυτός;), δεν σου γράφω κριτική καθότι η εταιρεία διανομής της την απαγόρευσε σε όλους τους ιντερνετικούς κριτικούς μέχρι απόψε το βράδυ (κάτι «όμορφο» μου μυρίζει εδώ…). Βέβαια, την επέτρεψε στους κριτικούς των εφημερίδων και των περιοδικών, των οποίων τα κείμενα όλως τυχαίως έχουν αναπαραχθεί στα σάιτς τους αυτή την ώρα. Προσωπικά βέβαια προβληματίζομαι… Για τη "Λεωφόρο της Δύσεως", αυτή την αθάνατη κλασική ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ, που συμπληρώνει πενήντα χρόνια από την πρώτη προβολή της φέτος, σου γράφει ο Πετιμεζάς. Την ταινία αυτή, που συγκαταλέγεται στις αγαπημένες μου, τη θεωρώ από τις καλύτερες του παγκόσμιου σινεμά. Εύστοχο σχόλιο στην κοινωνία του θεάματος, τον κινηματογράφο, καταπληκτικές ερμηνείες, έξοχη σκηνοθεσία, ένα αριστοτεχνικό δαιδαλώδες σενάριο που συναρπάζει. Στα σίγουρα δεν θες κάτι άλλο από μια ταινία έπος. Ως συμπληρωματική, ρίξε μια ματιά στο αφιέρωμα που είχε ετοιμάσει το SevenArt για τον Μπίλι Γουάιλντερ, πέρυσι το καλοκαίρι. Και κλείνω το εισαγωγικό αυτό κείμενο, λέγοντας σου καταρχάς καλό μήνα (από αύριο), και εν συνεχεία να μη λησμονήσεις το Αφιέρωμα στον (ευρωπαϊκό) Βωβό Κινηματογράφο που διεξάγεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από σήμερα. Το SevenArt που σου έχει επιμεληθεί ένα πλήρες (βωβό) αφιέρωμα πριν λίγους μήνες, είναι χορηγός επικοινωνίας της εκδήλωσης.

Το χρίσμα (7/10)

Η ταινία του Μισό έχει μια δυναμική. Αναπαριστά με γλαφυρό τρόπο την όλη καταχνιά, τη σαπίλα, και το αστείρευτο μίσος του υποκόσμου της Μελβούρνης, έτσι όπως σίγουρα δεν τον έχεις ξαναδεί στο σινεμά (της χώρας). Σε αυτή την οπτική, σου εισάγει και το θέμα της βίαιης συμπεριφοράς του ανθρώπου, ως μέλους μιας κοινωνίας ζώων που πατάει επί πτωμάτων προκειμένου να ζήσει. Πραγματική αποκάλυψη είναι η γιαγιά της ιστορίας, η φοβερή Τζάκι Γουίβερ. Είναι αυτή που εκκολάπτει τη βία, τα φίδια μες στο ίδιο της το σπίτι που στρέφονται στην κοινωνία με πάθος για καταστροφή. Γι’ αυτό και ο πιτσιρικάς βρίσκεται σε μια αμήχανη θέση όταν συναντά έναν κόσμο που ούτε τον φανταζόταν ποτέ. Μάλιστα, η Γουίβερ είχε λάβει και υποψηφιότητες β’ γυναικείου ρόλου στα Όσκαρ και τις Χρυσές Σφαίρες. Για την καλύτερη αυστραλέζικη παραγωγή του 2010, που κουβαλάει ένα σκασμό βραβεία (μεταξύ των οποίων και στο Σάντανς), διθυραμβικά σχόλια, και συμμετοχές σε φεστιβάλ (και της Θεσσαλονίκης για να ξέρεις), θα σου πω ότι αν και γκανγκστερική βρετανικού ύφους και αμερικανικού τύπου που είναι, καταφέρνει να κάνει το δικό της σχόλιο πάνω στη βία και να την αποδομήσει στις κοινωνίες της ευημερίας, όπως είναι αυτή της Αυστραλίας. Την ταινία την καίει η εταιρεία διανομής της τώρα που τη βγάζει μες στο καλοκαίρι. Δεν ξέρω πόσο θα μπορέσει να σε προσελκύσει, μα δώσ’ της μιας ευκαιρία. Σου δείχνει γλαφυρότατα έναν κόσμο που δεν σου είναι ξένος κινηματογραφικά, μα πάντοτε σε ιντριγκάρει γιατί είναι το κακό που υπάρχει δίπλα σου, το έχεις δει, το έχεις συναντήσει. Αν και υπερβολική σε σημεία της η ταινία, κάτι που μπορεί και να σε ξινίσει, στα σίγουρα όμως θα έχεις να δεις καιρό μια τέτοια αναπαράσταση βίας και σήψης του ανθρώπου, ο οποίος σαν ζώο δεν μπορεί να ξεφύγει από τα κτηνώδη ένστικτα του.

Transformers : Dark of the moon (6/10)

Πιστεύω πως μέχρι να δεις τον τελευταίο "Χάρι Πότερ", σε ένα μήνα περίπου, η ταινία του Μάικλ Μπέι θα σε συνοδεύει σε όλες τις multiplex, φασαριόζικες εξόδους σου. Είναι το μπλοκμπάστερ του καλοκαιριού, το οποίο μπορεί να έχει όλες αυτές τις παθογένειες που ξέρεις κι έχεις βαρεθεί να συναντάς δεκαετίες τώρα στις παραγωγές του Χόλιγουντ, μα θα σε αποζημιώσει όμως από πλευράς διασκέδασης. Γενικότερα, μην ψάχνεις σενάριο σε αυτό το δεύτερο σίκουελ των "Transformers". Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο κι από τα τρία επεισόδια. Ο λόγος απλός: περισσότερη δράση, καλύτερο τεχνολογικά, όπου με τη δύναμη του 3D απογειώνεται. Κι επιστρέφω στο σενάριο. Προσχηματικό το εύρημα του ’69 με την πρώτη προσσελήνωση και το συν αυτώ μυστήριο. Καθότι την ιστορία των ρομπότ θέλει ν’ αναπτύξει η ομάδα του Μπέι, και την επαφή (;) με τους πάντοτε περίεργους ανθρώπους. Όπως δεν υπάρχει σενάριο, δεν θα δεις και καμιά ερμηνεία της προκοπής. Άρα τι σου μένει, ξέρεις; Ένα ατελείωτο μπαμ μπουμ που σίγουρα δεν θα σε κουράσει, μα θα σε ανταμείψει και θα σε ικανοποιήσει. Βλέπεις, το τρίτο 'Transformers' φτιάχτηκε από τον, έτσι κι αλλιώς φασαριόζο Μάικλ Μπέι για να προκαλέσει τα μάτια σου, την ακοή σου, και τις οποίες αισθήσεις σου απομείνουν όρθιες μες στην αίθουσα. Μα είναι σινεμά αυτό; Πλέον ναι, σου λέω.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (30-6-11).

29 Ιουν 2011

ΟΙΣΤΡΟΣ

Οίστρος

Ποτέ δε θα ξαναμιλήσω γιατί όσα κι αν είπα
η αλήθεια ήταν κρυμμένη, η αγάπη χαμένη,

κι εγώ εδώ...


Η ψυχή μου μια θάλασσα παραδομένη στην άβυσσο

της θλίψης, του πόνου, της θύμησης και της ανάγκης.

Όλα γύρω μου τελειωμένα, τυλιγμένα

σ' ένα τρομακτικό χορό από μυρωδιά βαλς και θανάτου.


Η ύπαρξή μου μια σκιά -μια ρωγμή στο χρόνο,

αναβλύζουν στιγμές γλυκιάς μελαγχολίας.

Το βλέμμα μου μια ουράνια έκρηξη στο γαλαξία,

όπου η ενοχή μπαίνει μέσα μου και με διαγράφει.


Όλα αυτά θυμίζουν όσα αισθάνομαι.

Τελικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο σκόνη.

Η φωνή μου μια ξεκούρδιστη τρομπέτα

παρασέρνει τα είδωλα της νύχτας.


Η θάλασσα μου, ο πόνος μου, η θλίψη μου,

ο χορός και ο θάνατός μου
είναι όλα άθλιοι ιππότες στο μπαρ της παραφοράς.


Και απορώ με τη θλίψη μου,

τις άρρωστες κραυγές της ψυχής μου.

Παραδομένης σε εικόνες μαγικές, τόπους σκοτεινούς,

ιδεατούς, νεκρούς από τις ζωές εκείνων που τόλμησαν.


Ακούστε άνθρωποι! Πατάω στη γη και ονειρεύομαι,

ακούω τον πόνο μου και κραυγάζω στίχους γοερούς.

Σιωπή στο μπαρ θα πέσει σαν θα μπω

αλαλάζοντας ινδιάνικους ψαλμούς, χορεύοντας τσιγγάνικους ήχους.


Εωθινό θα 'ναι το μονοπάτι που θα διαβώ

μια νύχτα που αστροφέγγει ψέματα η θάλασσα.
Ασθμαίνοντας θάνατο θα βρομίσω

τις κάμαρες των παιδιών σας, τις εκκλησίες των στιγμών σας.


Κι επίμετρο θα γράψω πάνω στον τάφο μου:
"Μη φωνασκείτε, θα ξυπνήσω"!

Θεσσαλονίκη, 25/11/07
Τάσος Ρήτος/Κατερίνα Καντσού/Ν. Πουλάκος

*Η στήλη Τα πάντα ρή-τος, επανέρχεται στο blog του Βακχικόν από τις 24 Αυγούστου.

23 Ιουν 2011

Ταινίες 23ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, χωρίς να υπάρχει αυτή για την οποία θα σκίσεις και τα ρούχα σου. Καθώς και τρεις επανεκδόσεις, όντως, κλασικών ταινιών των Χίτσκοκ, Πολάνσκι και Ντεμί. Ταινία της εβδομάδας είναι το "The Company men", μια καλοφτιαγμένη ντραμεντί καταστάσεων πιο επίκαιρη από ποτέ. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, και η χαμένη πια πολυτελής ζωή, είναι τα στοιχεία που συνθλίβουν το σύγχρονο άτομο. Αν και επιδερμική και με ένα χαζό feelgood τέλος, πετυχαίνει τον κριτικό σκοπό της. "Τα μάτια της Τζούλια" είναι ένα ατμοσφαιρικό και σικάτο ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο εντέλει παραμένει σε ρηχά νερά. Αν και τρομακτικό, δεν εμβαθύνει ποτέ στους χαρακτήρες του. Ισπανικής παραγωγής του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, περυσινό όμως. Για τα "Αυτοκίνητα 2", σίκουελ του γνωστού animation της Disney/Pixar, να σου πω ότι θα ξετρελαθείς με την αρτιότητα που έχει και την αδρεναλίνη που σου βγάζει, μην περιμένεις όμως αυτό το ρημαδιασμένο το καλό, το έξυπνο κινούμενο σχέδιο που θα σε ταρακουνήσει (και έχεις δει στα σίγουρα στο παρελθόν). Στο επίσης περυσινό "Τεκμήριο ενοχής" θα δεις ένα κλασικού τύπου δικαστικό δράμα με την Χίλαρι Σουάνκ. Αν και ενδιαφέρον, θα εκνευριστείς με τα αφάνταστα (κι αβάσταχτα) κλισέ ευκολίας, με τα οποία έχει μπουκωθεί. Για το γαλλικό "Γλυκό ψέμα" με την ομορφούλα Οντρέι Τοτού, που είναι και περυσινής παραγωγής και χαζοχαρουμένο και γλυκανάλατο, σου λέω ότι θα σ’ αρέσει (;) ως κάτι ευχάριστο, εύπεπτο, κι εντέλει χλιαρό. Ενώ στο "Beastly" που σου ξαναλέει αλλιώς το κλασικό παραμύθι "Η πεντάμορφη και το τέρας", εξοπλίσου με γερά νεύρα για να αντέξεις, πάνω-κάτω, μιάμιση ανούσια ώρα σινεμά. Την κλασική "Λόλα" του Ζακ Ντεμί θα δεις αυτή την εβδομάδα, αυτό το ερωτικό μιούζικαλ που έχει στυλ, ταμπεραμέντο, και μια εκπληκτική Αινούκ Αιμέ. Προσωπικά μου αρέσει. Κριτική όμως θα σου γράψει ο συνήθης ύποπτος Πετιμεζάς. Για το "Κυνήγι του κλέφτη", ένα από τα λιγότερο γνωστά αστυνομικά του Χίτσκοκ, θα ξετρελαθείς με τα κυνηγητά και τον έρωτα των Κάρι Γκραντ και Γκρέις Κέλι, με φόντο τη μεταπολεμική Ευρώπη. Ο Πετιμεζάς αναλαμβάνει δράση. Στο "Μωρό της Ρόζμαρι" του Ρομάν Πολάνσκι, με τους Τζων Κασσαβέτη και Μία Φάροου, θα δεις μια από τις τρομακτικότερες ιστορίες του παγκόσμιου σινεμά. Προσωπικά την ταινία τη λατρεύω, ενώ και ο Δημήτρης σου γράφει γιατί νιώθει κι εκείνος το ίδιο.

The Company men (6/10)

Ξεπερνώντας τα όποια μειονεκτήματα της, αυτό που σε κερδίζει στην ταινία του πετυχημένου τηλεοπτικού Τζον Γουέλς ("ER") είναι το ίδιο το θέμα της. Μεσήλικες, σύγχρονοι γιάπηδες, καλομαθημένοι από μια πολυτελή ζωή, με πολλά χρήματα, μεγάλα σπίτια, ιλουστρασιόν αμάξια, και ακριβές συνήθειες, μένουν «στον αέρα» όταν απολύονται από τις εταιρείες τους. Το θέμα είναι τόσο επίκαιρο. Η οικονομική κρίση φέρνει ανεργία. Η οποία και χτυπάει, καμιά φορά, τους ανθρώπους που εξέθρεψαν αυτό το υπερτροφικό σύστημα. Και δεν μιλώ για τους «μεγάλους» μα για τα καλοκουρδισμένα γρανάζια της μηχανής αυτής. Ο Γουέλς ευτυχεί με το -περυσινό- "The Company Men". Έχει δουλέψει δραματουργικά και διαθέτει μια σειρά πολύ καλών ερμηνειών. Τόσο από τους αστέρες όπως οι Μπεν Άφλεκ, Τόμι Λι Τζόουνς και Κέβιν Κόστνερ, όσο και από ηθοποιούς όπως ο Τομ Κεμπ. Εν ολίγοις, θα δεις μια ταινία που και το ενδιαφέρον θα σου τραβήξει, και θα σε απορροφήσει. Κατά τα άλλα όμως, ούτε οι σεναριακές ευκολίες λείπουν, ούτε και τα χαζά τεχνάσματα όπως το feelgood τέλος, απόρροια ίσως των τηλεοπτικών καταβολών του σκηνοθέτη.

Τα μάτια της Τζούλια (5/10)

Σε αυτό το ισπανικό θρίλερ, που γυρίστηκε υπό την επίβλεψη του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο ("Ο Λαβύρινθος του Πάνα"), θα δεις μια ιστορία τρόμου, αλλά και έντονης ψυχολογικής πίεσης. Εν ολίγοις, θα σε συνεπάρει η όλη ατμόσφαιρα της, στην οποία και θα μπεις αμέσως. Γιατί αυτό είναι το κέρδος της ταινίας του Μοράλες. Η ατμοσφαιρικότητα της, και η υποβλητικότητα που διαθέτει. Καλά χτισμένη ταινία είναι, και δουλεμένη με λεπτότητα. Οι χαρακτήρες, και κυρίως οι βασικοί κάνουν τη δουλειά τους σωστά ως ένα σημείο. Καθότι από κει και ύστερα, δεν αφήνονται από το σενάριο να ξεδιπλωθούν. Βλέπεις, καλός ο τρόμος κι ο ψυχολογικός εκβιασμός σε ένα πρώτο επίπεδο. Στη συνέχεια όμως, θέλεις βάθος στην ιστορία σου και δουλειά στους χαρακτήρες σου, στοιχεία που δεν τα διαθέτει η ταινία του Μοράλες. Εν γένει, για ένα ακόμη καλό ισπανικό θρίλερ πρόκειται, συνεχίζοντας την παράδοση του είδους στην παραγωγή της χώρας, που όμως δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι θα σε ξετρελάνει.

Αυτοκίνητα 2 (5/10)

Δεν το λες και το πιο πετυχημένο (τουλάχιστον ποιοτικά) κινούμενο σχέδιο της Disney/Pixar. Πάντως, η όρεξη των δημιουργών του φαίνεται μεγάλη, μια και εδώ έχεις ένα σίκουελ σαφώς ανώτερο από το πρωτότυπο. Θυμάμαι τα πρώτα "Αυτοκίνητα" με τον μπροστάρη Μακουίν. Τα βρήκα ένα συμπαθητικό animation, σίγουρα εντυπωσιακό για την παιδική ηλικία, που όμως δεν με τράβηξε κι ακριβώς. Σε αυτό το σίκουελ, που αναμένεται κι εμπορική επιτυχία, το οποίο βλέπεις μεταγλωττισμένο στα ελληνικά και σε 3D, η δράση είναι πιο εντυπωσιακή, οι χαρακτήρες πληθαίνουν και ανοίγονται, και οι σκηνές στην πόλη σε αποζημιώνουν. Θα δεις, λοιπόν, κάτι σαν το "Fast and Furious" για παιδιά, σε κινούμενο σχέδιο, με περισσότερο χρώμα και χιούμορ. Εκεί που σίγουρα χάνει το animation της Pixar είναι στην ιστορία του, η οποία μένει σε ρηχά νερά. Άρα, ούτε τώρα θα δεις ένα έξυπνο κινούμενο σχέδιο αλλά μια ακόμη ταινία ηλικίας.

Τεκμήριο ενοχής (5/10)

Καλοδουλεμένο δικαστικό δράμα, από αυτά που λατρεύουν να βλέπουν στην Αμερική, είναι η ταινία του Γκόλντουιν, η οποία και στηρίζεται στις καλές (αλλά κλασικές) ερμηνείες των Χίλαρι Σουάνκ και Σαμ Ρόκγουελ. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία της δεκαετίας του 1980, ουσιαστικά παρακολουθείς μια ιστορία που ως ένα σημείο έχει φλας μπακ. Και στη συνέχεια γίνεται γραμμική, προκειμένου να κορυφωθεί με την απελευθέρωση του άδικα φυλακισμένου, και τη δικαίωση της πονεμένης αδελφής που έκανε τα πάντα για το αίμα της. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, και η σκηνοθεσία του Γκόλντουιν σου αποσπά την προσοχή. Αυτά όμως δεν φτάνουν για να απογειώσουν μια ταινία. Βλέπεις ένα σκασμό από κλισέ με τα οποία έχεις μπουκωθεί όλα αυτά τα χρόνια, και τα οποία διαθέτει κι αυτή η παραγωγή, και την κάνει αυτόματα προβλέψιμη, βαρετή, ανιαρή. Για μελό, και λίγη αγωνία, είναι καλή η θέαση της. Για το κάτι παραπάνω όμως, μην τρέξεις να τη δεις, δε θα σ’ αρέσει.

Γλυκό ψέμα (4/10)

Μια ταινία πάνω της παίρνει η γλυκιά Οντρέι Τοτού. Μια και η ιστορία του Σαλβαντορί θα μπορούσε με άνεση ν’ αγαπηθεί στο Χόλιγουντ, η Γαλλίδα ηθοποιός κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σου σώσει το βράδυ από μια τουλάχιστον, εύπεπτη, γλυκανάλατη, στα όρια της χαζής, ρομαντικής κωμωδίας. Όπου όμορφη κόρη κάνει τα πάντα για να σώσει την καταθλιπτική μάνα της, προωθώντας της τα ερωτικά γράμματα που στέλνει στην ίδια ανώνυμος θαυμαστής της. Έντονα χρώματα, χαλαρή διάθεση, χαμόγελα και μια ελαφράδα είναι αυτά που θα σε κερδίσουν σε αυτή την, κλασικού τύπου, κομεντί από τη Γαλλία. Από κει και ύστερα μην έχεις και πολλές απαιτήσεις, ούτε για θέαμα, ούτε για ουσία φυσικά.

Beastly (3/10)
Δυστυχώς η καλαισθησία, η ωραία ατμόσφαιρα, τα σικάτα σκηνικά, τα λαμπερά πρόσωπα, όπως και οι γρήγοροι ρυθμοί, δεν μπορούν απαραίτητα να σώσουν μια ταινία από τον όλεθρο. Βλέπεις με το "Beastly", ο Μπαρνζ μπορεί να μεταφέρει το μπεστ σέλλερ της Άλεξ Φλιν που σου ξαναλέει το παραμύθι "Η πεντάμορφη και το τέρας" στη σύγχρονη εποχή (του λυκείου), πέραν τούτου όμως δεν έκανε και κάτι άλλο σπουδαίο. Μια και για βίντεο κλιπ ή πρόμο των πιο ιλουστρασιόν προϊόντων μοιάζει η ταινία του, κι όχι για love story με κοινωνικά και ταξικά μηνύματα όπως θα έπρεπε. Με μοναδικό κέρδος της, την ερμηνεία του Άλεξ Πέτιφερ, μην περιμένεις και πολλά από μια ακόμη teen ταινία της σειράς. Κι αυτό που πρέπει να σε παραξενεύει είναι ότι δημοσιογραφικά την ταινία δεν την είδα αφού η εταιρεία διανομής της, την πέρασε «κάτω απ’ το χαλάκι» για να στη δείξει κατευθείαν και χωρίς παρεμβολές.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (23-6-11).

22 Ιουν 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Creep " - No 99

The song is written by Thom Yorke while studying at Exeter University in the late 1980s.

When you were here before
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel
Your skin makes me cry
You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fucking special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doing here?
I don't belong here

I don't care if it hurts
I want to have control
I want a perfect body
I want a perfect soul
I want you to notice when I'm not around
You're so fucking special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell I'm doing here?
I don't belong here

She's running out the door
She's running out
She runs runs runs

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fucking special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doing here?
I don't belong here
I don't belong here

Σαν σήμερα – 22 Ιουνίου

1675: Ιδρύεται στην Αγγλία το αστεροσκοπείο του Γκρίνουιτς.

1906: Γεννιέται η Αμερικανίδα συγγραφέας και πιλότος, Αν Μόροου Λίντμπεργκ.

1936: Γεννιέται ο Αμερικανός τραγουδιστής της κάντρι και ηθοποιός, Κρις Κριστόφερσον.

1949: Γεννιέται η βραβευμένη με δύο Όσκαρ, Αμερικανίδα ηθοποιός Μέριλ Στριπ.

1953: Γεννιέται η Αμερικανή τραγουδίστρια, Σίντι Λόπερ.

1965: Πεθαίνει ο παραγωγός του "Όσα παίρνει ο άνεμος", Ντέιβιντ Σέλτζνικ.

1966: Βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ".

1973: Το διαστημόπλοιο ''Σκάιλαμπ'' με το πλήρωμά του προσθαλασσώνεται επιτυχώς στον Ειρηνικό Ωκεανό, μετά από 28ήμερη παραμονή στο διάστημα.

1978: Ο Αμερικανός αστρονόμος Τζέιμς Κρίστι ανακαλύπτει, ότι ο πλανήτης Πλούτωνας έχει ένα δορυφόρο, λίγο μεγαλύτερο από το μισό της διαμέτρου του, τον οποίο ονομάζει Χάρο.

1981: Στις ΗΠΑ, ο Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν ομολογεί την ενοχή του και καταδικάζεται για τη δολοφονία του Τζον Λένον.

1997: Σε ηλικία 82 ετών πεθαίνει ο πολυβραβευμένος πιανίστας Γιώργος Θέμελης.

20 Ιουν 2011

Μπέλα Ταρ, Στο τέλος του κόσμου (του)

Του Νέστορα Πουλάκου
poulakos@sevenart.gr


Καθώς έβγαινα από το Τριανόν την Τετάρτη το απόγευμα, συνάδελφος με ρώτησε πώς μου φάνηκε ο Ταρ. Εντελώς αυθόρμητα, του απάντησα ότι είναι ένας σπουδαίος κινηματογραφιστής, με αξεπέραστο έργο (το εννοώ εκατό τοις εκατός αυτό), αλλά δυστυχώς τον βλέπουμε για τελευταία φορά.

Αυτή η -κάπως- απόκοσμη ατάκα μου, με ταρακούνησε όταν την καλοσκέφτηκα στη συνέχεια. Την πίστευα όμως. Καθότι όντως συγκλονίστηκα όταν στην κατάμεστη αίθουσα του Τριανόν (από κινηματογραφιστές, φοιτητές και σινεφίλ) παρατηρούσα έναν χαμηλότονο άνθρωπο, εντελώς καταβεβλημένο, που δεν είχε όρεξη για πολλά πολλά, παρά μόνο για τα ήδη δεδομένα του. Ο Μπέλα Ταρ σου έλεγε στη μούρη «αυτός είμαι, αυτά έχω κάνει, πάμε παρακάτω τώρα».

Αυτή η επίμονη εμμονή του, ότι δηλαδή ο κινηματογράφος έχει τελειώσει για τον ίδιο μόλις στα 56 του, με 9 ταινίες μεγάλου μήκους, 4 μικρού, ένα ντοκιμαντέρ και μια τηλεταινία, πραγματικά σε κάνει να απορείς αλλά και σε συγκινεί. Γι’ αυτό άλλωστε, το δυνατό παρατεταμένο χειροκρότημα τάραξε την αίθουσα του Τριανόν, και μας σήκωσε όλους όρθιους.

Κι όχι επειδή τελειώνει η καριέρα του, αλλά να, ο Μπέλα Ταρ είναι ένας πολύ σημαντικός σκηνοθέτης, με το έργο του να έχει επηρεάσει όχι μόνο τον Γκας Βαν Σαντ (όπως είναι γνωστό) αλλά κι ένα σωρό κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο. Είναι ο ίδιος μια σχολή από μόνος του, ξέρεις, κάτι το οποίο παραδέχθηκε δίχως έπαρση στο προχθεσινό masterclass που παραχώρησε στα πλαίσια του 3ήμερου αφιερώματος στο έργο του, και το οποίο διοργάνωσε η εταιρεία διανομής New Star Films.

Ο Μπέλα Ταρ ήρθε ξανά στην Ελλάδα (αν μετράω σωστά είναι η τρίτη φορά) για να πει «αντίο» σε ένα φανατικό κοινό που τον στηρίζει (και για να λέω το σωστό, και σε έναν επαγγελματία διανομέα που τον έχει πιστέψει). Τα μεγάλα μακρόσυρτα πλάνα του, η ασπρόμαυρη φωτογραφία του, η υποβλητική μουσική (του Μίχαηλ Βιγκ), τα ολιγόλογα αλλά αρκούντως φιλοσοφημένα σενάρια του (σε συνεργασία με τον συγγραφέα Λάζλο Κραζναχορκάι), οι όμορφα άσχημοι χαρακτήρες του, είναι αυτά που σου μένουν από τις ταινίες του Μπέλα Ταρ.

Άλλωστε, όπως και στην τελευταία του ταινία, "Το άλογο του Τορίνο", που λατρεύτηκε στη Μπερλινάλε και, ως συνήθως, αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία στην πατρίδα του, την Ουγγαρία (όπου δεν είναι ούτε δημοφιλής, ούτε αγαπητός ιδιαίτερα, ειδικότερα στους συναδέλφους του), το σκοτάδι κυριεύει τα πάντα, οι κραυγές παίρνουν τη θέση της σιωπής, οι άνεμοι λυσσομανάνε και οι χτύποι και οι θόρυβοι προμηνύουν το τέλος του κόσμου ή μιας άσχημης ανθρωπότητας γεμάτης κακία, μίσος, επιθετικότητα. Το φως εξατμίζεται, και ο άνθρωπος είναι παραδομένος στο έλεος του Θεού.

Μετά από αυτή την ταινία, και το τέλος που έχει, τι άλλο άραγε μπορείς να γυρίσεις;

Σημείωση Ι: Το 2004, ο Μπέλα Ταρ συμμετείχε στην ευρωπαϊκή σπονδυλωτή ταινία "Visions of Europe". To 5λεπτο "Prologue" του είναι τόσο καίριο, αληθινό, επίκαιρο, μελλοντολογικό. Εντέλει, διαχρονικό. Μπορείς να το δεις εδώ.

Σημείωση ΙΙ: Αναβλήθηκε η αποψινή προβολή-έπος -450 λεπτών- του θρυλικού "Satantango" (πιο πιτσιρικάς το έβλεπα και το ξαναέβλεπα, μαζί με το "Berlin Alexanderplatz" του Φασμπίντερ). Η προβολή του μετατέθηκε για την επόμενη εβδομάδα. Σου συνιστώ να μην το χάσεις.

Σου γράφω λίγα λόγια για τρεις ταινίες του Μπέλα Ταρ που έχω αγαπήσει:

Κολαστήριο (1988)

Ή αλλιώς, η κόλαση ενός άντρα μόνου. Η μόνη παρηγοριά του σιωπηλού και απεγνωσμένου Καρέρ είναι η θαλπωρή του μπαρ Τιτανικός, και η όμορφη τραγουδίστρια του. Την οποία και ερωτεύεται με πάθος, παρά το γεγονός ότι είναι παντρεμένη. Ο καιρός είναι βροχερός, η ατμόσφαιρα μουντή, και η απονενοημένη πράξη έρχεται. Στα όρια του φιλμ νουάρ βρίσκεται το "Κολαστήριο", με τον Μπέλα Ταρ να κινείται μεταξύ του υπαρξιακού δράματος και της ιστορίας μυστηρίου. Το σίγουρο είναι ότι απέδωσε εκπληκτικά την ανθρώπινη μοναξιά. Ένα ολόκληρο μεγαλείο ορθώνεται ξαφνικά.

Οι αρμονίες του Βερκμάϊστερ (2000)

Χωριό της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκεται σε αποσάθρωση. Οι κάτοικοι του είναι κυριευμένοι από μια έντονη ανησυχία για εξελίξεις που θα ανατρέψουν τη δεδομένη τάξη. Ένα τσίρκο που εγκαθίσταται στην κεντρική πλατεία, μόνο ταραχή, θλίψη και οργή φέρνει, παρά διασκέδαση. Ο αλαφροΐσκιωτος ταχυδρόμος Βαλούσκα παρατηρεί τα γεγονότα με μια σχετική αφέλεια και απορία. Η τελική έκρηξη θα είναι και τελειωτική. Σκοτεινιά, σαπίλα, αρρώστια, μελαγχολία. Αυτά καταβάλλουν τους ανθρώπους, και επικρατούν στο χωριό. Η αντιεξουσιαστική πνοή που δίνει στο λαό ο Μπέλα Ταρ, ανατρέπει κάθε είδους κατεστημένο. Ο φασισμός με την ελευθεριότητα διαθέτουν λεπτές ισορροπίες. Η πλέον πολιτική ταινία του Ούγγρου σκηνοθέτη, διαθέτει τη συγκλονιστική επίθεση στο νοσοκομείο του χωριού. Προκαλεί ρίγη.

Το άλογο του Τορίνο (2011)

Όταν ο Φρίντριχ Νίτσε έκλαψε για το άλογο που υπέφερε από τα χτυπήματα του αμαξά του, τότε κατέρρευσε και σε λίγο καιρό πέθανε. Μαζί του κατέρρευσε και η θεωρία του για την παντοδυναμία του ανθρώπου επί του συνόλου. Για το Θεό πάλι, ο άνθρωπος είναι ένα ακόμη στοιχείο του κόσμου. Ο Μπέλα Ταρ ενδιαφέρθηκε να μάθει τι απέγινε ο αμαξάς, σε αυτή την ιστορία. Εκείνος απομονωμένος μαζί με την κόρη του στην ξεχαρβαλωμένη φάρμα του, περιμένει το τέλος του. Το άλογο του τον εγκαταλείπει. Μια φαμίλια Τσιγγάνων τον περιγελά. Η φτώχεια τον καταβάλει. Και ένας φίλος του φλυαρεί ασκόπως. Και ο Θεός τον σκοτώνει. Έρχεται το σκοτάδι. Το τέλος του κόσμου. Μια νέα αρχή (;). Το χωριό σου θα νοσταλγήσεις, και τα χοντροκομμένα αστεία με τους φίλους σου θα ξαναθυμηθείς.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (10-6-11).

19 Ιουν 2011

Σκέψεις μέσα από ένα πηγάδι (απόσπασμα)


Σκέψου ένα ταξίδι στα βάθη του ωκεανού,
με αναπνευστήρα ένα χτυποκάρδι,
και για πέδιλα τα λευκά χέρια της αγάπης.

Απόσπασμα από την επερχόμενη ποιητική συλλογή του Τ. Ρήτου " Μέσα στο σκοτάδι κρύβεται το φως"

16 Ιουν 2011

Ταινίες 16ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες, των οποίων ο μέσος όρος δεν είναι και κακός. Καλές παραγωγές είναι όλες τους, η καθεμία όμως για τον δικό της λόγο δεν “λάμπει”. Κυκλοφορούν επίσης, και δυο επανεκδόσεις της δεκαετίας του 1970, που άφησαν μεν εποχή αλλά πολύ αμφισβητείται η ποιότητα τους. Ταινία της εβδομάδας είναι "Ο θάνατος σου, η ζωή μου", αυτή η ιστορία επιβίωσης του Πολωνού σκηνοθέτη Γέρζι Σκολιμόφσκι, που κέρδισε τις εντυπώσεις στην περυσινή Μόστρα της Βενετίας (όχι όμως και το Χρυσό Λιοντάρι). Εξαιρετική η ερμηνεία του Βινσέν Γκαλό. Επίσης, συνέντευξη του Σκολιμόφσκι μπορείς να διαβάσεις εδώ. Στο "Super 8" θα δεις μια ρετρό ιστορία αισθητικής Σπίλμπεργκ, Λούκας και Ζεμέκις. Επιστημονική φαντασία, μυστήριο και τρόμος, αναμιγνύονται με τη νεανική ποπ κουλτούρα. Είναι μια καλή ταινία για τα μεσημέρια της Κυριακής, που μπορεί και να κάνει τη διαφορά στις αίθουσες. Με το "Άσυλο" θα τρομάξεις γιατί αυτές οι μίξεις θρησκείας και ανθρώπινου παράλογου, έχουν πάντοτε ενδιαφέρον και προκαλούν τρόμου. Θα σου αρέσει και η ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ. Για "Το σχέδιο του Χένρι" έχω να σου πω ότι καλύτερα να κλείνεις τα μάτια σου όταν εμφανίζεται ο Κιάνου Ριβς, και να τα ανοίγεις όταν ακούς της φωνή της Φερμίγκα. Δυστυχώς, οι δυο τους κάνουν κι έρωτα. Αν και δυνατή η ιστορία, εντέλει δεν πετυχαίνει πλήρως αυτό το υποδόριο πικρό χιούμορ που επιζητά μια ολοκληρωμένη ντραμεντί. Το "Νερό για ελέφαντες" είναι μια ταινία εποχής, που δεν θα σε ενθουσιάσει με την ιστορία της, θα σε κολλήσει όμως με τις ερμηνείες των Πάτινσον, Γουίδερσπουν και Βαλς. Το ενδιαφέρον της εξαντλείται γρήγορα. Για τη μελοδραματική, νοσταλγική ταινία "Η γυναίκα της ζωής μου", σχολής Τορνατόρε, θα σου πω ότι τέτοιες έχεις δει με το τσουβάλι και εδώ στη χώρα σου. Ρετρό και εποχής, θα σε συνεπάρουν το ιταλικό ταμπεραμέντο και η ομορφιά της επαρχίας. Για το ντοκιμαντέρ "Τι μέσα, τι έξω..." που αφηγείται ιστορίες εγκλείστων στις φυλακές, σου γράφει δυο λόγια ο Δηράκης, που το είδε στο φετινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Το "Βίαιοι, βρώμικοι και κακοί" του Ετόρε Σκόλα, που έκανε αίσθηση όταν βγήκε μια και αποτύπωνε μια ολόκληρη εποχή λούμπεν περιθωρίου και φτώχειας, μπορεί και να είναι μπανάλ στο τώρα. Σου γράφει ο Πετιμεζάς. Ο οποίος Πετιμεζάς θα σου μιλήσει και για τον χολιγουντιανό έρωτα του "Love Story", για τον οποίο παραληρούν γενιές και γενιές, κορίτσια και μανάδες έχουν κλάψει, και αγόρια ξαγρυπνούσαν με τη φωτογραφία της ΜακΓκρόου στο προσκεφάλι τους. Προσωπικά, μόνο η μουσική του Φράνσις Λάι μου έχει μείνει. Για το ντοκιμαντέρ "Justin Bieber: Never Say Never" θα βάλω τον πιτσιρικά του αποκάτω διαμερίσματος να σου γράψει. Από εμένα, αν θες κάτι για τους Prodigy, μπορεί να το έχεις. Αν βέβαια καίγεσαι να το δεις και το χάσεις λόγω μπάνιων, περίμενε το σε κάνα μήνα στο dvd.

Το Άσυλο (6/10)

Ό,τι και να ακούσεις μη μασήσεις. Πρόκειται για ένα καλό θρίλερ. Και η ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ είναι και πειστική και αισθαντική. Καταρχάς πρόκειται για ταινία ατμοσφαιρική, που κινείται στα όρια του νουάρ και της μυστηριακής φαντασίας. Θρησκείες, δοξασίες, βασκανίες και ανομολόγητα πάθη, βρίσκουν διέξοδο μέσα από ψυχολογικές εντάσεις, και νοητικές υπερβάσεις. Εντάξει, και κλισέ θα δεις, και χιλιοειπωμένα τρικ τρόμου, όμως και την ανατριχίλα σου θα ζήσεις, και από τη θέση σου θα πεταχτείς. Άλλωστε, αυτή είναι η ουσία ενός καλού θρίλερ. Κι αφού το πετυχαίνει αυτό η ταινία των Μάρλιντ-Στάιν, τότε καλά να είσαι και να τρέξεις να τρομάξεις. Προσωπικά, αυτές οι μίξεις θρησκείας και ανθρώπινου παράλογου πάντοτε με εξίταραν παρόλο που όπως ξέρεις, δεν μπορώ καθόλου τις ταινίες με τους εξορκισμούς. Εδώ όμως, υπάρχει κάτι διαφορετικό. Η ιστορία είναι δυνατή, και η σκηνοθεσία ικανοποιητική. Έτσι και με τα παραπάνω αρκείσαι, μην το σκέφτεσαι καθόλου. Θα αποζημιωθείς.

Ο θάνατος σου, η ζωή μου (8/10)

Λίγο βαριά θα σου πέσει για την εποχή αυτή (εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί άργησε τόσο να βγει, και μάλιστα καλοκαίρι) όμως θα ζήσεις μια συγκλονιστική εμπειρία. Ο παλιός καλός Σκολιμόφσκι, ένας από τους γίγαντες του πολωνικού κινηματογράφου, γυρίζει μια ταινία επιβίωσης, ενστίκτου, και ανθρώπινου πόνου. Με φόντο, πιθανότατα, τον πόλεμο του Αφγανιστάν, παρακολουθείς τον αγώνα ενός μεσήλικα να ξεφύγει από τους Αμερικανούς στρατιώτες που τον καταδιώκουν (γιατί σκότωσε δικούς τους) μέσα από ερήμους, στέπες, δάση και χιονισμένα βουνά. Σε αυτή την περιπέτεια θα δει και θα κάνει τα πάντα. Η ιστορία του Σκολιμόφσκι, του οποίου αποκλειστική συνέντευξη μπορείς να διαβάσεις στο SevenArt, μπορεί να είναι ολιγόλογη αλλά στα σίγουρα είναι καθηλωτική, Μη σου πω και αποκαλυπτική. Δυο τα στοιχεία που την κάνουν αριστούργημα: η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Πολωνού δημιουργού, και η εξαιρετική, βωβή το τονίζω, ερμηνεία του Βινσέν Γκαλό. Για τα δυο παραπάνω, η ταινία του Σκολιμόφσκι κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και το βραβείο Volpi ανδρικής ερμηνείας, στην περυσινή Μόστρα της Βενετίας. Ήταν στα σίγουρα η καλύτερη ταινία του φεστιβάλ, αλλά βλέπεις προσπεράστηκε για τα όμορφα μάτια της Σοφία Κόπολα και του “Somewhere”. Σου συνιστώ να τρέξεις να τη δεις, και να την αντέξεις, παρά την κάψα του καλοκαιριού.

Το σχέδιο του Χένρι (5/10)

Θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική ταινία. Αλλά δεν είναι. Δυστυχώς. Καθότι η ιστορία του είχε όλα τα φόντα να ξεδιπλωθεί σε μια πικρή, ειρωνική ντραμεντί, αλλά τόσο τα σεναριακά κενά, όσο και η επίπεδη σκηνοθεσία της, και κυρίως η ψυχρή ερμηνεία του Κιάνου Ριβς την προσγειώνουν. Μαύρο χιούμορ έχει. Καλούς χαρακτήρες, επίσης. Ειδικώς, η ερμηνεία της Βέρα Φερμίγκα μου άρεσε πολύ. Εν γένει, μια πίκρα (διανθισμένη με αστεία) και ένα υποδόριο εγκληματικό παράδοξο θα της δώσουν το κάτι παραπάνω. Από κει και πέρα όμως, έχει δραματουργικά λάθη και μια πορεία που πότε δεν απογειώνεται, και εντέλει κορυφώνεται χαζά. Και επιτέλους, πρέπει κάποιος να σώσει το σινεμά από τους Κιάνου Ριβς (και τον Νίκολας Κέιτζ, τώρα που το ξανασκέφτομαι). Ριφιφί, θεατρικό του Τσέχωφ, μερικοί αντί-ήρωες, ένας φλατ έρωτας, και ο απίθανος θεατρικός σκηνοθέτης που είναι ο καλύτερος της ιστορίας, συνθέτουν μια ταινία που θα σε αφήσει μετέωρο. Αν θες τη γνώμη μου, δεν πηγαίνει πουθενά συγκεκριμένα η όλη ταινία. Απλώς περπατάει. Παρολαυτά μπορεί και να σ' αρέσει. Δηλαδή, βλέπεται ευχάριστα και έχει το ενδιαφέρον της. Όμως, θα την ξεχάσεις γρήγορα.

Super 8 (6/10)

Για ρετρό ταινία πρόκειται που θα σε ενθουσιάσει έτσι και είσαι φαν της επιστημονικής φαντασίας κι όλης αυτής της νεανικής ποπ κουλτούρας γύρω από το θρίλερ, το μυστήριο, και τον τρόμο εκτός πραγματικότητας. Για την ακρίβεια, ο Έιμπραμς που έκανε ένα αρκετά ενδιαφέρον Star Trek πριν δυο χρόνια, αναμιγνύει ολόκληρη την '70s και ΄80s αισθητική των ταινιών του Σπίλμπεργκ, του Λούκας, του Κόπολα και του Ζεμέκις, όπως και αρκετών άλλων σκηνοθετών που διαμόρφωσαν την αισθητική των νέων σινεφίλ της εποχής εκείνης, προσφέροντας κάτι αντίστοιχο στους σημερινούς πιτσιρικάδες. Άρα λοιπόν, να περιμένεις κάτι διασκεδαστικό. Φαντασία, τρόμος, μυστήριο, παρεΐστικο κλίμα και αρκετή βίντεο(γκειμίστικη) κουλτούρα θα σε κάνουν να περάσεις όπως όταν έβλεπες “Ε.Τ. Ο Εξωγήινος” και “Στάσου πλάι μου”. Άλλωστε, για πιτσιρίκια μιλάει που θέλουν να κάνουν τη δική τους ταινία ζόμπι (πάλι ο Ρομέρο και οι επιρροές του) και εντέλει, είναι οι ίδιοι θεατές σε ένα σκηνικό τρόμου που βρίσκονται άθελα τους.

Nερό για ελέφαντες (5/10)

Καταρχάς θα δεις τον Πάτινσον της σειράς “Λυκόφως” σε ένα διαφορετικό ρόλο από εκείνον που έχουν συνηθίσει οι πιτσιρίκες να παραληρούν. Κι ο μπαγάσας είναι καλός για παραλίγο κτηνίατρος που χάνει τους δικούς του, και μπλέκει στον σκληρό κόσμο του τσίρκου όπου ερωτεύεται παρανόμως και αδόξως (κάτι αντίστοιχο, στο πιο νοσηρό βέβαια, είδες πριν λίγους μήνες στην ισπανική “Η τελευταία ακροβάτις της Μαδρίτης”). Πάτινσον, Γουίδερσπουν, Βαλς (ναι, ο Αυστριακός των “Άδοξων Μπάσταρδων”) είναι όλοι τους εξαιρετικοί στις ερμηνείες τους. Εκεί που χαλάει η μαγιά είναι στην ιστορία και τον χειρισμό της σκηνοθετικά. Ξανά μανά θα δεις ταινία εποχής. Διήγηση, φλασμπάκ, και πάλι από την αρχή. Κλασική φόρμα στον κινηματογράφο που έχεις βαρεθεί να βλέπεις. Ρετρό και μπαναλιτέ είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν, σε μια ιστορία έρωτα και επιβίωσης. Εν ολίγοις, στα σίγουρα θα ξεχάσεις γρήγορα μια ταινία την οποία μπορεί και να απολαύσεις έτσι και αφεθείς στις ερμηνείες του παραπάνω τρίο.

Η γυναίκα της ζωής μου (5/10)

Κι όμως, οι Ιταλοί (που πλέον αποδεικνύονται χειρότεροι κι από τους Έλληνες κρατούντες τον κινηματογράφο) έστειλαν αυτή την ταινία του Βίρτζι κι όχι το “Είμαι ο έρωτας” του Γκουαντανίνο (το θυμάσαι αυτό το αριστούργημα υποθέτω), στις υποψηφιότητες των φετινών Όσκαρ. Φυσικά απέτυχε, γιατί πόσο “Σινεμά ο Παράδεισος”, “Μαλένα” και “Baaria” να δει πια ο ξένος; Εν προκειμένω, η ιστορία του Βίρτζι (που θα σου θυμίσει πολλές δικές μας, όπως το “Peppermint” του Καπάκα) είναι ένα φλασμπάκ: ένα μέρος είναι ταινία εποχής πίσω στα '70s, και ένα άλλο στο τώρα, όπου γιος παραμελημένος από την εκρηκτική μητέρα του έχει τα ψυχολογικά του. Βέβαια την επιστροφή στον τόπο που μεγάλωσε την κάνει, και οι θύμησες και οι μνήμες του ξανάρχονται. Δεν θα περάσεις άσχημα με την ταινία αυτή. Μια και νοσταλγία και ένα κλίμα κοντά στο δικό σου, το ελληνικό δηλαδή, θα το βιώσεις. Βλέπεις, όλο αυτό το λαϊκιστικό περνάει. Αλλά δεν θα ενθουσιαστείς κιόλας, αφού ούτε καμιά πρωτότυπη ιστορία θα δεις, ούτε και καμιά σπουδαία ερμηνεία θα θαυμάσεις. Ιταλικό ταμπεραμέντο και η επαρχία με όλα τα καλά της, είναι τα στοιχεία που θα σε αποζημιώσουν.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (16-6-11).

9 Ιουν 2011

Ταινίες 9ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, με το μπλοκμπάστερ των "X-Men" να ξεχωρίζει, χωρίς να το αξίζει. Καθώς και τέσσερις επανεκδόσεις, κάτι που δείχνει ότι έχεις μπει για τα καλά στη θερινή σεζόν. Ταινία της εβδομάδας είναι το "X-Men: Η πρώτη γενιά", το πρίκουελ της γνωστής ιστορίας των μεταλλαγμένων. Ευτυχώς, δεν θα κουραστείς από τα… κουραστικά εφέ, μια και είναι μετρημένα, θα απορήσεις όμως με την κούφια και κλισεδιάρικη πλοκή που διαθέτει. Στο "From Prada to Nada" θα δεις κατακρεουργημένη τη "Λογική και ευαισθησία" της Τζέιν Ώστην, από χολιγουντιανούς που παριστάνουν και τους μεξικανούς. Από μακριά κι αγαπημένοι να λες. Για το "Χορό των αποφοίτων" της Disney δε σου γράφω γιατί ντρίμπλαρε τους δημοσιογράφους η εταιρεία διανομής του. Κάτι θα ξέρει φαίνεται. Στην πρώτη επανέκδοση, το σπάνιο "Γιο-γιο" του Πιερ Ετέξ, γαλλικής παραγωγής του 1965, είναι ένα ανάλαφρο και χαριτωμένο μιούζικαλ, που εμένα με ενθουσίασε αν και με προβλημάτισε για την πρωτοτυπία του, εσένα όμως μπορεί και να σε συνεπάρει έτσι και αφεθείς. Για το θρυλικό "Εάν…" του Λίντσει Άντερσον, εγγλέζικης παραγωγή του 1968, σου είχα γράψει προσφάτως στο αφιέρωμα «Οι Χρυσοί Φοίνικες που αγαπάμε». Πρόκειται για μια εκπληκτική ταινία, που θα σου γράψει ακόμη δυο λόγια ο Πετιμεζάς. Στο -επίσης- περιλάλητο "Πάρτι" του Μπλέικ Έντουαρντς, αμερικανικής παραγωγής του 1968, θα ξεκαρδιστείς στα γέλια με τα απίστευτα και διαχρονικά γκαγκ του Πήτερ Σέλερς. Και πάλι ο Πετιμεζάς αναλαμβάνει δράση για σένα. Ενώ -για μάντεψε- ο Πετιμεζάς ξανά μανά, σου γράφει για μια εκ των καλύτερων ταινιών του ελληνικού σινεμά. Η "Συνοικία το Όνειρο" του Αλέκου Αλεξανδράκη, αυτό το αυθεντικό νεορεαλιστικό δείγμα του ντόπιου κινηματογράφου, που λογοκρίθηκε και κυνηγήθηκε, προβάλλεται αποκαταστημένο 50 χρόνια από την πρεμιέρα του.

X-Men: Η πρώτη γενιά (5/10)

Όταν τελείωσε αυτό το πέμπτο επεισόδιο "X-Men" (από το 2000), που είναι και πρίκουελ μια και πιάνει την άκρη του νήματος για το πώς ξεκίνησαν όλα, ήμουν ικανοποιημένος που δεν μπούκωσα στα οπτικά εφέ, ήμουν όμως και προβληματισμένος γι’ αυτό που είδα. Καθότι, και σωστά ο Μάθιου Βον που ξέρεις από το απρόσμενα καλό "Kick-ass", δεν αναλώθηκε στις εφετζίδικες φούσκες για να σε εντυπωσιάσει, απ’ την άλλη μεριά βέβαια έμεινε στην επιφάνεια των χαρακτήρων του (και της ιστορίας κατ’ επέκταση) αναπαράγοντας κλισεδιάρικα και χιλιοειπωμένα θέματα. Εβραίοι, ναζί, στρατόπεδα συγκέντρωσης, ψυχρός πόλεμος, κομμουνισμός, CIA, όλα υπό το πρίσμα του καλού και του κακού μεταλλαγμένου, δεν μου κίνησαν καθόλου το ενδιαφέρον. Βλέπεις, όλα τα παραπάνω τα ‘χεις δει και τα ‘χεις ξαναδεί αλλάζοντας απλώς το περιτύλιγμα. Βέβαια, τόσο ο ΜακΑβόι όσο και ο Φασμπέντερ κάνουν το καλύτερο δυνατό που μπορούν, και η σκηνοθεσία του Βον αν και υποτυπώδης, δεν προσβάλει εντέλει. Όλο το περιεχόμενο όμως, είναι τόσο κούφιο και άτσαλα αδιάφορο.

From Prada to Nada (2/10)

Δεν έχω να σου γράψω και πολλά γι’ αυτό το έγκλημα στην Τζέιν Ώστην, η οποία ευτυχώς που δεν έχει τη «δυνατότητα» να δει τη "Λογική και ευαισθησία" της να γίνεται χίλια κομμάτια. Εντάξει, για ελεύθερη μεταφορά πρόκειται, χολιγουντιανής προέλευσης, και μεξικανικής ανάμειξης. Η οποία και διηγείται την «περιπέτεια» δυο χαριτωμένων αδελφών που χάνουν τα πλούτη τους με το χαμό του πατέρα τους, και βρίσκονται στον τόπο καταγωγής τους, στο nada δηλαδή, χωρίς τα prada τους παρολαυτά. Δηλαδή, χαριτωμένη κομεντί με όλα τα κλισέ που ξέρεις έφτιαξαν ένα μάτσο ουρανοκατέβατοι χολιγουντιανοί, με σκοπό προφανώς την κοριτσίστικη διασκέδαση. Ξανά μανά τα ίδια, όπως καταλαβαίνεις. Πλην των δυο κοριτσιών, που είναι χάρμα οφθαλμών, δεν έχεις να δεις τίποτε που θα σε συγκινήσει.

Εάν... (9/10)

Μπορεί να θεωρηθεί και η ταινία που σηκώνει την επαναστατική παντιέρα απέναντι σε κάθε μορφής κατεστημένο, όπως και σε κάθε λογής εξουσιαστικό παράλογο. Ο Λίντσει Άντερσον, ένας από τους καλύτερους σκηνοθέτες της μεταπολεμικής Βρετανίας, χτυπάει τα χρηστά ήθη της πατρίδας του: τα βάζει με το κράτος, το στρατό, την εκκλησία, τη σάπια οικογένεια και κυρίως την τρύπια παιδεία. Έτσι, χτίζει μια αλληγορική ταινία, γεμάτη συμβολισμούς. Σε ένα δημόσιο σχολείο στη Βρετανία, που ζουν εσωτερικοί οι μαθητές του, ο τρόπος εκπαίδευσης και επικοινωνίας με τα παιδιά είναι καθ’ όλα βάρβαρος και ακατανόητος: οι ιεραρχίες του, ο τρόπος διδασκαλίας του, και η εν γένει στάση του, έχουν να κάνουν περισσότερο με στρατό παρά με σχολείο. Μέσα από τα διαδοχικά κεφάλαια στα οποία έχει χωρίσει την ταινία του ο Άντερσον, βλέπουμε το λεπτομερές μωσαϊκό του παραλογισμού ενός συστήματος εκπαίδευσης, την αλόγιστη βία που χρησιμοποιεί, την αντίδραση των πιο ανήσυχων πνευμάτων του και την, εντέλει, αιματηρή εξέγερση τους. Η τελευταία σκηνή, από τις πλέον χαρακτηριστικές του κινηματογράφου, είναι μια αντιεξουσιαστική, αντικαθεστωτική, αντιδραστική πράξη εκδίκησης σε ένα σύστημα που έχει σαπίσει και πλέον μόνο βρωμίζει. Ο Άντερσον σύστησε στο κοινό τη νοσηρή φάτσα του Μάλκολμ ΜακΝτάουελ, την οποία αργότερα εξέλιξε ο Κιούμπρικ ("Κουρδιστό πορτοκάλι"), κι απογείωσε ο Τίντο Μπρας ("Καλιγούλας"). Στην ταινία αυτή εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη, ο εκ των σημαντικότερων, αυτή τη στιγμή, σκηνοθετών στη Βρετανία Στέφεν Φρήαρς.

Γιο-γιο (7/10)

Ο πολύ ιδιαίτερος και κάπως υποτιμημένος Πιερ Ετέξ, ο οποίος πρόσφατα έχει παίξει στις τελευταίες ταινίες του Ιοσελιάνι ("Chantrapas") και του Καουρισμάκι ("Le Havre"), με το "Γιο-γιο" έκανε τη δική του επανάσταση τη δεκαετία του 1960. Συνδυάζοντας κάτι από Μπάστερ Κήτον και Τσάρλι Τσάπλην, ενώ και τα αδέρφια Μάρξ δεν λείπουν από το ρεπερτόριο του, με τις απαραίτητες φελινικές αναφορές του, ο Ετέξ μπορεί να μην έκανε πρωτότυπο σινεμά, στα σίγουρα όμως διασκέδαζε και (κάπως) προβλημάτιζε. Δε νομίζω ότι οι ταινίες του, όπως και το "Γιο-γιο", είναι αριστουργήματα. Είναι όμως σίγουρα άρτιες φιλμικές κατασκευές, που σε συνεπαίρνουν και σε στιγμές σε συγκινούν. Στην περίπτωση του "Γιο-γιο" μάλιστα, ένα μεγάλο μέρος της ταινίας που τιμά το βωβό σινεμά είναι τόσο τέλειο ώστε το θαυμάζεις αρχικά και ύστερα το καταδιασκεδάζεις. Στη συνέχεια βέβαια, ο Ετέξ κάνει το καυστικό του σχόλιο στην κοινωνία του θεάματος, πιάνοντας το νήμα από το τσίρκο (είναι εδώ που φαίνεται ο Φελίνι μέσα του). Μπερδεύει συναισθήματα, κάνει κοινωνιολογικές αναφορές, και επιχειρεί μια επαναπροσέγγιση των δεδομένων που υπάρχουν στις ανθρώπινες σχέσεις. Πάντα στο επίκεντρο του είναι η αγάπη, και αυτή υπηρετεί μέχρι το τέλος. Εν γένει, το "Γιο-γιο" είναι ένα ανάλαφρο καλοκαιρινό διάλειμμα. Η υπέροχη μουσική του, το έξυπνο σενάριο του (από την άψογη συνεργασία Ετέξ-Καριέρ), και κυρίως η ιντριγκαδόρικη σκηνοθεσία του θα σε παρασύρουν έτσι και αφεθείς.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (9-6-11).

8 Ιουν 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Nervous, Sad, Poor " - No 98

Painting by Salvador Dali

Music is written by Godspeed You Black Emperor band at 1997 to their vinyl release (F♯A♯∞).
The monologue that appears at the beginning of the song, comes from incomplete movie about jail, an unfinished film that Efrim (Recording Producer of G.Y.B.E) wrote and has been working on for the last five years.

The car's on fire and there's no driver at the wheel
and the sewers are all muddied with a thousand lonely suicides
and a dark wind blows

The government is corrupt
and we're on so many drugs
with the radio on and the curtains drawn

We're trapped in the belly of this horrible machine
and the machine is bleeding to death

The sun has fallen down
and the billboards are all leering
and the flags are all dead at the top of their poles

It went like this:

The buildings tumbled in on themselves
Mothers clutching babies picked through the rubble
and pulled out their hair

The skyline was beautiful on fire
All twisted metal stretching upwards
Everything washed in a thin orange haze

I said: "kiss me, you're beautiful -
these are truly the last days"

You grabbed my hand and we fell into it
like a daydream or a fever

We woke up one morning and fell a little further down -
for sure it's the valley of death

I open up my wallet
and it's full of blood

Μάρκος Αυγέρης

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Ι


Μη μου μιλάς για τους ελεύθερους
ποιητές στις αρχαίες ημέρες.
Κι ας τους συνόδευε ο αλαλαγμός
της νιότης όπου περνούσαν.
Τίποτε σταθερό δε μένει
κι ο κορεσμός την αφοσίωση ακολουθεί.
Και τη σημερινή μας πίστη
σκληρά το αύριο θα την αρνηθεί.
Μνήσθητι, Κύριε του Παλαμά, μνήσθητι
και του Σικελιανού.
Από πολύν καιρό τους έχουν γράψει
στο μεριδοχάρτι των ψυχών.
Μνήσθητι κι άλλους όσους
τους σκεπάζουν τα νερά της Λήθης.
Α, πάλιωσε πολύ στη συντροφιά μας
εκείνος ο ακέραιος αρχαίος λόγος.
Μιαν άλλη τώρα πιο υψηλή
τέχνη καλλιεργούμε.
Κι είν' άλλα τα συνθήματα που τώρα
ακούονται για της ποίησης τη θεωρία.
Ας μείνει για το λαό η απλοϊκή στιχουργία
δεν πάει αυτή για τη νέα αισθητική μας.
Τιμή κι ευγένεια απόχτησε
εσωστρεφή κι ομφαλική όπως είναι τώρα.

II

Σκαλίζοντας μόνο τα βάθη του εαυτού σου
θα βρεις τα βάθη των πραγμάτων.
Μη φοβηθείς τα όσα κρυφά
κρατούν τα σωθικά σου.
Κι αν θέλεις σα σοφός να λάμψεις
γίνου ασαφής, γίνου ασαφής.
Να μην τα λες τα πράγματα με τ' όνομά τους,
το σφάλμα αυτό μεγάλη αφέλεια θα κριθεί.
Σβήσε κι από το νου σου τη γλώσσα των ανθρώπων
και πάσκισε να βρεις κρυφή δική σου γλώσσα.
Απρόσιτος θα πρέπει να 'σαι για να εξέχεις,
ν' ανακατώνεις τα χαρτιά σου όσο μπορείς.
Το νόημα πρέπει να 'ναι και να μένει
κρυφό σαν του Λοξία τα λόγια.
Όσο λιγότερο θα δένεσαι στο πλήθος
τόσο και πιο τεχνίτης θα λογιέσαι.
Σοφό τεχνίτη θα σε πουν
και πνεύμα αριστοκρατικό
κι οι σνομπ θ' ακολουθούν με θαυμασμό.
Αν μεγάλη ασάφεια και σκοτείνια αποχτήσεις
στην πιο προχωρημένη θα ταχθείς πρωτοπορία.

III

Μα ο φρόνιμος και τον αντίλογο θ' ακούσει
Αν είναι ευαίσθητος αλήθεια
προς τι τα περισσόλογά σου.
Άφησε το κρασί σου αγνό
να 'ναι μεθυστικό καθώς το φυσικό του.
Κράτα μακριά του περιθωρίου
τα σχόλια που το ξεθυμαίνουν.
Κι αν μόνο στις πυκνές ουσίες
ζητάς το στόχο,
Τεχνίτης άξιος θα δειχτείς
για το στεφάνι.

Σαν σήμερα – 8 Ιουνίου

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΩΚΕΑΝΩΝ

632: Πεθαίνει ο ιδρυτής της μουσουλμανικής θρησκείας, Μωάμεθ.

1625: Γεννιέται ο Τζιοβάνι Κασσίνι, Ιταλός αστρονόμος, που παρατήρησε πρώτος τέσσερα από τα φεγγάρια του Κρόνου και ανακάλυψε τη Μεγάλη Κόκκινη Κηλίδα, έναν αντικυκλώνα στον πλανήτη Δία.

1783: Στην Ισλανδία, το ηφαίστειο Λάκι "ξυπνά". Η λάβα, που βγαίνει από το ηφαίστειο για 8 μήνες, σκοτώνει περίπου 9.000 ανθρώπους και οδηγεί σε επτά χρόνια λιμού.

1810: Γεννιέται ο μουσικοσυνθέτης Ρόμπερτ Σούμαν.

1874: Πεθαίνει ο αρχηγός των Απάτσι, Κόχις.

1916: Γεννιέται ο Βρετανός βιοφυσικός, Φράνσις Κρικ, που συνέβαλε στην αποκρυπτογράφηση του DNA και τιμήθηκε με Νόμπελ το 1962.

1940: Γεννιέται η Νάνσι Σινάτρα, τραγουδίστρια και κόρη του Φρανκ Σινάτρα.

1951: Γεννιέται η τραγουδίστρια, Μπόνι Τάιλερ.

1962: Γεννιέται ο Τζον Ρόουντς, μέλος των "Duran Duran".

1973: Πεθαίνει ο λογοτέχνης και κριτικός Μάρκος Αυγέρης.

6 Ιουν 2011

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ - LARRY COOL

2015 Μ.Χ. ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ 20 ΠΑΝΙΣΧΥΡΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΟΧΛΑΖΕΙ. Ν. ΥΟΡΚΗ, ΠΑΡΙΣΙ, ΤΟΚΥΟ, ΟΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ.

ΕΝΑΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑΚΟΣ ΙΟΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΤΑΙ, ΜΟΛΥΝΕΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΒΗΝΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ.


ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΤΑΔΥΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΑΒΥΣΣΟ -ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ- ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΦΙΑΛΤΗ ΟΛΩΝ: ΤΟΝ ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΤΗ ΑΓΓΕΛΟ.


ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ: ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ


*

LARRY COOL

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΓΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

(το μυθιστόρημα δημοσιεύεται σε συνέχειες στο: aggeloikarfonontai.blogspot.com)

4 Ιουν 2011

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Η Φωτογραφία (1986) του Νίκου Παπατάκη

Απ’ τη "Φωτογραφία" του Νίκου Παπατάκη, αυτό το αριστούργημα του αλληγορικού κινηματογράφου με το σκληρό ανθρώπινο σχόλιο για τον ξεριζωμό, τη μοναξιά και την ψευδαίσθηση του μετανάστη, μπορείς και να κρατήσεις τη φράση: «Έτσι και σε αυτό τον τόπο υπάρχουν τέτοιοι Χριστιανοί (σαν τον Αντώνη τον Δούκα) τότε να τα μαζεύουμε και να φεύγουμε από εδώ μια ώρα αρχύτερα». Στην τονίζω αυτή την κουβέντα του Άρη του Ρέτσου, που την είπε στη μητέρα του στην Καστοριά πριν αναζητήσει την «τύχη» του στο Παρίσι κι ενώ είχε συναντήσει έναν «καλό, καθαρό, σεβαστό και με υπόληψη Χριστιανό και Έλληνα» (εξαιρετικός σε αυτόν το σύντομο ρόλο του ο Χρήστος Βαλαβανίδης), μια και συνοψίζει όλη τη νεοελληνική πραγματικότητα που βιώνεις στο πετσί σου και κάπως άτσαλα αυτή την εποχή. Βλέπεις, από τέτοιους «Χριστιανούς» την πατήσαμε… Σε αυτή την ιστορία του αιρετικού, όπως αποκαλέστηκε, Παπατάκη, βρίσκεσαι στα πρώτα χρόνια της χούντας, στον τόπο των γουναράδων, την Καστοριά. Εκεί ο νεαρός Ηλίας, πρόσφατα απολυθείς από το στρατό όπου πέρασε δύσκολα και δεινοπάθησε ως γιος κομμουνιστή (χαρακτηριστική η κουβέντα: -«μα γιατί στα κάνανε όλα αυτά, αφού ο πατέρας σου ήταν κομμουνιστής όχι εσύ;» -«αυτό λέω κι εγώ, κι ας μην έχω ιδέα τι είναι καν αυτός ο κομμουνισμός»), τα βρίσκει σκούρα από τους συμ-«πατριώτες» του όντας και στιγματισμένος. Με τα πολλά, αποφασίζει να πάει στο Παρίσι για μια καλύτερη τύχη. Κι εκεί όμως, σκούρα τα βρίσκει μια και η ελληνική κοινότητα έχει πάρει το «μήνυμα» από την πατρίδα για το «τομάρι» του. Τότε, ένας μονόχνωτος και μισάνθρωπος γουναράς, και μακρινός συγγενής του επίσης, τον βάζει στο σπίτι του και τη δουλειά του με «αντάλλαγμα» να παντρευτεί την αδερφή του. Η επινοημένη, κατά τα άλλα, αδερφή γίνεται το εφαλτήριο τόσο του Ηλία όσο και του γουναρά. Και οι δυο κυνηγούν τις χίμαιρες τους. Ο ένας για να αρπάξει την ευκαιρία μιας καλύτερης ζωής στηριζόμενος σε ένα ψέμα της στιγμής (με αφορμή την περίφημη φωτογραφία). Κι ο δεύτερος για να νοικοκυρευτεί, να γίνει «άνθρωπος» επιτέλους, παίρνοντας ένα κορίτσι από τον τόπο του, χωρίς καν να το έχει δει, να το έχει ζήσει, να το έχει νιώσει. Τόσο η καρικατούρικη ερμηνεία του Ρέτσου, όσο και η επιτηδευμένη αφέλεια του Τσάγκα, συντείνουν στην οδυνηρή κατάληξη. Μια ολόκληρη ιστορία-ψέμα δεν μπορεί παρά να διαθέτει το αποτρόπαιο, το μοιραίο. Άλλωστε, σε όλη τη διάρκεια της περιπλάνησης, από την Καστοριά στο Παρίσι και τούμπαλιν, παρακολουθείς μια αρχαία τραγωδία στην οποία η υποβλητική μουσική του Χάλαρη δίνει το τέμπο της καθόδου προς την κόλαση. Ταυτόχρονα, ο ξενιτεμένος Παπατάκης κάνει και το προσωπικό του σχόλιο για την «οδύσσεια» των ξεριζωμένων, όλων αυτών δηλαδή των Ελλήνων που έκαναν ανεδαφικά όνειρα, έδωσαν κούφιες υποσχέσεις, και χτίσανε μια ζωή πάνω σε σαθρά θεμέλια. Σύμφωνα με την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου, πρόκειται για μια εκ των 5 καλύτερων ελληνικών ταινιών όλων των εποχών.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΛΟΙΟ

Μέχρι το Πλοίο (1966) του Αλέξη Δαμιανού

Ένας ανήσυχος και ιδιαίτερα ευαίσθητος καλλιτέχνης ήταν ο Δαμιανός τότε, όταν και αποφάσισε να μεταφέρει ό,τι πιο ατόφιο και ελληνικό συνάμα μπορούσε να αποτυπωθεί στη μεγάλη οθόνη. Κατά τα λοιπά, η συγκεκριμένη ταινία αυτού του σπουδαίου δημιουργού, κυρίως θεατρικού, μαζί με τις ταινίες του Βούλγαρη και του Αγγελόπουλου βγάζανε τη χώρα από τον καλλιτεχνικό της λήθαργο, δείχνοντας της επακριβώς τι είναι, από πού έρχεται και ποια είναι τα σπλάχνα της. Του Δαμιανού το "Μέχρι το πλοίο" είναι ένα ηθογραφικό χάρμα, ένα λεπτομερές μωσαϊκό της ελληνικής κοινωνίας της εποχής, κυρίως της αγροτικής αλλά και της λαϊκής-αστικής. Σπάζει την ιστορία του σε τρία κομμάτια, όπου σε όλα αυτή που κυριαρχεί είναι η γυναίκα ως καταλύτης στην κάθοδο του ορεσίβιου ήρωα (ο ίδιος ο Δαμιανός στο ρόλο) που ψάχνει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τη δική του Αυστραλία, ώστε να συγχωρεθεί από τις αμαρτίες του και να σωθεί από τη φτώχεια του. Όλα τα κομμάτια βασίζονται είτε σε λογοτεχνικά πεζά των Πασαγιάννη και Ξενόπουλου, είτε σε λαϊκό τραγούδι (το τελευταίο, αστικό μέρος). Και στα τρία αυτά μέρη, η κάμερα του Δαμιανού ακολουθεί τον ταλαιπωρημένο (από τα πάντα) ήρωα του στην κάθοδο προς τη λύτρωση του. Άλλωστε, ολόκληρο το έργο είναι ένα αυθεντικό αρχαίο δράμα και στη σεναριακή του σύνθεση και στο ερμηνευτικό του αποτέλεσμα. Και το βασικότερο: η γυναίκα είναι η τραγική φιγούρα μεν, που καθορίζει την πορεία των πραγμάτων δε. Μέσα από την καταπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία της ταινίας αναδεικνύεται και το απείραχτο τοπίο μιας χώρας που θα «διαλυθεί» στα επόμενα χρόνια, ενώ και η υποβλητική ακολουθία των καταστάσεων εμφανίζει την ελληνική ιδιοσυγκρασία μέσα από τα αρχέτυπα των ανθρώπων της, τα ήθη της και τις βαθιά ριζωμένες κουλτούρες της. Εντέλει, το "Μέχρι το πλοίο" του Αλέξη Δαμιανού, αυτό το σκηνοθετικό ντεμπούτο που ενθουσίασε τους Έλληνες κριτικούς (οι οποίοι και το βράβευσαν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), είναι ένα πραγματικό αριστούργημα τόσο σκληρά αληθινό όσο και εξωπραγματικά μαγευτικό.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΥΣΗ / ΓΛΥΚΙΑ ΜΝΗΜΗ

Ο Δρόμος Προς Τη Δύση (2003) & Γλυκιά Μνήμη (2005), του Κυριάκου Κατζουράκη

Στη σημερινή στήλη σου κάνω πιο γνωστή την κίνηση FREE CINEMA, και δεν εννοώ φυσικά το γνωστό κινηματογραφικό ρεύμα της Βρετανίας του 1960 αλλά την απόφαση του 67χρονου εικαστικού Κυριάκου Κατζουράκη να διαθέσει τις δυο πρώτες ταινίες του προς ελεύθερη προβολή στο διαδίκτυο. Σημείωσε ότι η τελευταία ταινία του Κατζουράκη, οι "Μικρές εξεγέρσεις", που προβλήθηκε στο 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παραμένει χωρίς διανομή.

Ο Δρόμος Προς Τη Δύση

Στην πρώτη του ταινία, ο Κατζουράκης κάνει το προσωπικό του, αιχμηρό, καυστικό σχόλιο πάνω στη μετανάστευση, την παράνομη μετανάστευση και κυρίως, στις συνθήκες ζωής των ξένων στην Ελλάδα της νέας χιλιετίας. Επεξεργάζοντας μυθοπλασία και ντοκιμαντέρ, το γνωστό ντοκιουντράμα δηλαδή, κινηματογραφεί την περιπέτεια της Ιρίνα που ήρθε από τη Ρωσία με σκοπό να δουλέψει στη χώρα μας, αλλά εντέλει την «εκμεταλλεύτηκαν» με το γνωστό τρόπο. Μέσα από τα μάτια της Ιρίνα ξεδιπλώνεται με ιδιαίτερο τρόπο το παράξενο «κολαστήριο» των μεταναστών στη σύγχρονη Αθήνα. Η ατόφια, αισθαντική ερμηνεία της Κάτιας Γέρου, η σπαρακτική μουσική και το κοφτό μοντάζ, επιτείνουν το συναίσθημα. Άλλωστε, ο Κατζουράκης κινηματογραφεί ποιητικά. Είναι εντελώς λυρική η συνθήκη της ταινίας του. Σε ένα εικαστικό πολύχρωμο σύμπαν διαφόρων φυλών του κόσμου, καταδεικνύεται ένα ζήτημα που όσο προχωρούν τα χρόνια γίνεται όλο και πιο πραγματικό και έντονο. Μια και όσο γιγαντώνεται χρόνο με το χρόνο το ζήτημα των μεταναστών, τόσο πιο κοντινό σου, δικό σου γίνεται. Ο "Δρόμος προς τη δύση" κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, καθώς και το Κρατικό Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.

Γλυκιά Μνήμη

Και πάλι στο προσκήνιο η Ιρίνα και η κάθοδος της στην Ελλάδα, με σκοπό να βρει τον χαμένο από χρόνια ετεροθαλή αδερφό της. Η μετανάστευση, η αδικία, η λησμονημένη αγάπη της οικογένειας, και ειδικώς το σκληρό σύμπαν της Αθήνας, μπαίνουν στο επίκεντρο της κάμερας του Κατζουράκη. Η δεύτερη ταινία του έμπειρου εικαστικού θυμίζει περισσότερο το σινεμά του Ρενέ. Κάμερα στο χέρι, εικόνα που τραμπαλίζει, κοφτά πλάνα και μια γρατζουνισμένη μουσική που σε παρασέρνει. Πλέον και οι ερμηνείες των ηθοποιών επιτείνουν το παράδοξο, μέσα από το οποίο καλείται ν’ αναδειχθεί το ρεαλιστικό. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, για μια ακόμη φορά, η Κάτια Γέρου. Βέβαια, η ερμηνεία της γίνεται πιο επιτηδευμένη, περισσότερο υπερβολική, θέλοντας προφανώς να εξυπηρετήσει το σκοπό της παραφοράς, της τρέλας, της μανίας για τη σωτηρία της ψυχής. Στη "Γλυκιά μνήμη" το ανθρώπινο παράδοξο παίζει παράξενο παιχνίδι, κινείται στα όρια. Ταυτόχρονα, παίζει και με τις αντοχές του θεατή πάνω στην τιθάσευση του συναισθήματος το οποίο και εμπαίζει με τον τρόπο του ο Κατζουράκης. Η ταινία κέρδισε βραβεία για τους γυναικείους ρόλους της στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και το Φεστιβάλ Τενουάν (του Μαρόκο).

*Τα παραπάνω κείμενα γράφτηκαν από τον Νέστορα Πουλάκο, μεταξύ 4 Μαΐου και 1η Ιουνίου, και δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr.

2 Ιουν 2011

Ταινίες 2ης Ιουνίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, μεταξύ των οποίων θα βρεις σίκουελ εμπορικών ταινιών, queer ιστορίες κι άλλες τρόμου. Καθώς και επανέκδοση μιας εκ των καλύτερων ελληνικών κωμωδιών της δεκαετίας του 1980. Ταινία της εβδομάδας είναι το "Kung Fu Panda 2", το σίκουελ του πετυχημένου animation του 2008, που είναι εξίσου ξεκαρδιστικό, χαριτωμένο, με περισσότερη όμως δράση και με το 3D να του δίνει το κάτι παραπάνω. Στο "The Hangover 2" μην περιμένεις να πάθεις ανάλογη πλάκα με εκείνη της πρωτότυπης ταινίας, στα σίγουρα όμως θα ξεκαρδιστείς με τα αστεία του που είναι πιο χοντροκομμένα αυτή τη φορά. Ο "Θάλαμος του τρόμου" σηματοδοτεί την επιστροφή του μετρ Τζον Κάρπεντερ στο καλό σινεμά τρόμου. Χωρίς να τον δεις να ξεκολλάει από την εποχή του (τα ‘80s δηλαδή), θα την καταβρείς με την ανατριχίλα που θα σε βρει. Στη g&l "Η απίστευτη ιστορία της βασίλισσας Ρακέλα", ένα ιδιότυπο ντοκιουντράμα του 2008 (!), θα αποσβολωθείς με την ώριμη και τραχιά ερμηνεία της απαίδευτης ηθοποιού και τρανσέξουαλ Ρακέλα, χωρίς να σε εντυπωσιάσει κανένα άλλο φιλμικό στοιχείο. Υπάρχει και η γαλλική κομεντί "Πες μου τ’ όνομά σου", ένα αμάλγαμα ρομαντίλας και πολιτικού ακτιβισμού καθώς λένε, την οποία δεν είδα γιατί αυτά τα δήθεν γαλλικά γλυκανάλατα αρχίζουν να με πειράζουν στο στομάχι. Για το τέλος, και με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την πρώτη προβολή της, το "Μάθε παιδί μου γράμματα" του Θόδωρου Μαραγκού ξαναβγαίνει στα σινεμά της χώρας, για να σου θυμίσει τι γράμματα -εντέλει- δεν έμαθες. Αθάνατη ελληνική ταινία, από τις πλέον αξιόλογες. Την κριτική σου γράφει ο Πετιμεζάς. Αν θες, θυμήσου και τη συνέντευξη του σκηνοθέτη στο SevenArt.

The Hangover 2 (5/10)

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ εξακολουθώ να λέω την ιστορία του πρώτου "The Hangover": Όταν και μπήκα ανυποψίαστος, σχεδόν βαριεστημένος στην πρεμιέρα του στην Αίγλη Ζαππείου, αν θυμάμαι καλά, και βγήκα παραμιλώντας από τα γέλια. Ήταν η ταινία του θερινού 2009 αδιαμφισβήτητα. Και σου κάνω αυτό τον πρόλογο για να σου πω το εξής: όσοι (αλήθεια πόσοι;) δεν έχουν δει το πρώτο "The Hangover" θα λυθούν από τα γέλια. Όσοι, όμως, το έχουν δει (και είναι η πλειοψηφία) τότε θα απογοητευτούν στα σίγουρα. Καθότι ο Τοντ Φίλιπς και η γνωστή παρέα του δεν κάνει τίποτε παραπάνω για να σε κερδίσει. Σαν δημόσιοι υπάλληλοι αναπαρήγαγαν την πετυχημένη συνταγή του πρώτου μέρους, αλλάζοντας απλώς τοποθεσία. Επιπλέον προσθέσανε κι ένα τόνο παραπάνω καφρίλας που αγγίζει τα όρια της μπαναλιτέ της γνωστής αμερικανιάς των Φαρέλι. Ευτυχώς δεν τα ξεπερνάνε. Κι όλα αυτά γιατί πολύ απλά το γυρίσανε στο μέρος της καφρίλας, την Ταϊλάνδη. Δεν τη βρήκα κι εύστοχη την επιλογή τους. Εν συντομία: Με το "The Hangover 2" και θα χαχανίσεις και θα διασκεδάσεις σε στιγμές (κυρίως του Γαλιφιανάκι και του Γεόνγκ). Επ’ ουδενί όμως μην περιμένεις εκείνο το μυθικό πατατράκ της πρώτης ταινίας. Βασικά, ούτε με το κιάλι δεν θα το δεις.

Kung fu Panda 2 (7/10)

Δεν σκίζω και τα ρούχα μου με τα animation τύπου "Kung Fu Panda", θα σου ομολογήσω όμως ότι το καταδιασκέδασα αυτό το σίκουελ όπως ακριβώς έγινε και με το πρωτότυπο μέρος, το 2008. Μπράβο λοιπόν στη Dreamworks που κράτησε το κινούμενο σχέδιο των εκατομμύριων δολαρίων της στα ίδια υψηλά επίπεδα. Καθότι στο σίκουελ θα δεις κι άψογη εικόνα, και χαριτωμενιές από τα ζωάκια με τις οποίες θα χαβαλεδιάσεις, και αυτή τη φορά περισσότερη δράση σε σύγκριση με το πρώτο μέρος. Οι ανατολίτικες αναφορές της ιστορίας, οι πολεμικές τέχνες με τις οποίες έχει γεμίσει αυτή τη φορά, μπορεί να αδειάζουν την παιδικότητα από το συνολικό αίσθημα της ταινίας, τη γεμίζουν όμως με αδρεναλίνη και περισσότερη δυναμική. Εν ολίγοις, θα δεις ένα καταχαρούμενο παιδικό που και γλύκα έχει και φρεσκάδα. Εκεί που χάνει είναι στη χαζή (για τους ενήλικους ίσως) ιστορία του. Γι’ αυτό κιόλας, πάντοτε υπερθεματίζω τα έξυπνα παιδικά που δεν μένουν… παιδικά. Και να έχεις υπόψη σου, ότι μπορείς να το δεις και σε 3D (που του δίνει το κάτι παραπάνω) και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

Ο θάλαμος του τρόμου (5/10)

Όπως κι ο ίδιος ο Κάρπεντερ, έτσι κι εγώ τον είχα εγκαταλείψει από καιρό. Καθότι ταινία του αξιόλογη τουλάχιστον, έχω να δω από το "Στο στόμα της τρέλας" και πάνε χρόνια από τότε έτσι και τα βάλεις κάτω. Ο σκηνοθέτης που μου έμαθε τι σημαίνει καλτ σινεμά (έχοντας ακόμη στο μυαλό μου την "Επίθεση στο σταθμό 13", την "Ομίχλη", μέχρι και τον "Χαμό στην Τσάιναταουν"), σου γυρίζει τώρα μια ιστορία ψυχικού διπολισμού, με φόντο την Αμερική των ‘60s. Να σου πω και την αλήθεια, δεν χαλάστηκα καθόλου με τον "Θάλαμο του τρόμου" του μετρ Κάρπεντερ. Καθότι και έξυπνο μου φάνηκε, και με καθαρά b-movie διάθεση κι αισθητική, και τρόμο σου προκαλεί, και την ανατριχίλα σου θα τη νιώσεις. Εντάξει, από τον γερό-Κάρπεντερ όμως μην περιμένεις και πολλά. Δηλαδή, θα σου φανεί και παρωχημένος και κάπως να έχει μείνει πίσω (δε νομίζω ότι έχει ξεκολλήσει από τα ‘80s). Όμως, την έκανε την προσπάθεια του κι ελπίζω να συνεχίσει. Ο "Θάλαμός" του, με την φατσούλα της Άμπερ Χερντ (που φαίνεται να έχει μέλλον η κούκλα έτσι κι επιτέλους κάνει μια σωστή επιλογή) να του δίνει το κάτι παραπάνω, είναι μια καλή ταινία τρόμου.

Η απίστευτη αλήθεια για τη βασίλισσα Ρακέλα (5/10)

Το όλο σημαντικό σε αυτό το ιδιόμορφο ντοκιουντράμα του Ισλανδού Γιοχάνεσον είναι η ίδια η Ρακέλα. Κατά τα λοιπά δεν υπάρχει τίποτε το αξιόλογο. Καθότι η Ρακέλα, αυτή η φοβερή τρανσέξουαλ από τις Φιλιππίνες, παίζει κανονικό ρόλο την ίδια της τη ζωή και αποδεικνύεται διαμαντάκι λαμπερό. Ο Γιοχάνεσον έμαθε για τη Ρακέλα και την ακολούθησε στο όνειρο της από τις Φιλιππίνες στο… Παρίσι. Ουσιαστικά ένα ντοκιμαντέρ έκανε για τις «ladyboys» των Φιλιππίνων και πέτυχε διάνα με την απρόσμενη επιθυμία της Ρακέλα να γίνει η πρωταγωνίστρια. Η συνέχεια εμπεριέχει τη μυθοπλασία του ονείρου αυτού, ίσως και προσχηματικού. Κάπως καθυστερημένα βέβαια (σχεδόν 3,5 χρόνια μετά!), με το Teddy Award της Μπερλινάλε παραμάσχαλα και με ένα σκασμό φεστιβάλ (τα περισσότερα εκ των οποίων gay & lesbian) στο σάκο της, η ταινία του Γιοχάνεσον προβάλλεται στην Ελλάδα (έχουν προηγηθεί συμμετοχές της βέβαια σε ντόπια φεστιβάλ) στοχεύοντας στο g&l κοινό και τους απανταχού περίεργους. Αυτό που θα σε τραβήξει, και στο ξαναλέω, είναι η περσόνα της Ρακέλα και ο τρόπος με τον οποίο την κινηματογραφεί ο Ισλανδός. Όλη η ταινία είναι πάνω σε αυτή την ερασιτέχνη «ηθοποιό», κανονικά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (2-6-11).

1 Ιουν 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry :Time " - No 97

Painting by Salvador Dali

Written by Pink Floyd

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine
Staying home to watch the rain
And you are young and life is long
And there is time to kill today
And then one day you find
Ten years have got behind you
No one told you when to run
You missed the starting gun

And you run, and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter
Never seem to find the time
Plans that either come to nought
Or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desparation is the English way
The time is gone
The song is over
Thought I'd something more to say

Home, home again
I like to be here when I can
When I come home cold and tired
It's good to warm my bones beside the fire
Far away across the field
The tolling of the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spells

Φίλτατέ μου γεροντάκο

Στίχοι: Βασίλης Ρώτας

Πιο καλά ; Χίλιες φορές !
Πρώτα πρώτα εμείς γι αυτούς
δε θα χτίζουμε ναούς,
με τις πόρτες τις χρυσές,
παρά θα τους προσκυνάμε
μπρος σε θάμνους μες στα σκίνα,
μες σε κουμαριές και κρίνα.
Κι όσα θα’ ναι πιο σεβάσμια
θα’ χουνε ναό μια ελιά.
Κι ούτε στους Δελφούς ή σε άλλα
πανηγύρια απ’ τα μεγάλα
θα πηγαίνουμε με δώρα.
Παρά κει που ν’ αγριελιές
κι αχλαδιές και κουμαριές
θα πηγαίνουμε με στάρι,
και κριθάρι στο ταγάρι,
θα σηκώνουμε τα χέρια
με τις χούφτες μας γεμάτες
και θα μας παρακαλάνε
κι έτσι αυτοί για λίγο στάρι
θα μας κάνουνε τη χάρη.

Φίλτατέ μου γεροντάκο,
από εχθρό μου που σε πήρα
σου ασπάζομαι τη γνώμη
κι ό,τι πεις εσύ θα κάνω.
Με φούσκωσαν τα λόγια σου
και μ’ όλη μου καρδιά και νου,
αν σύμμαχός μου εσύ γενείς
αγνός ,πιστός κι ειλικρινής,
ορκίζομαι μαζί σου εγώ
με μιαν ορμή ν’ αγωνιστώ,
να μην την έχουν πια οι θεοί
την εξουσία για πολύ.
Κι όσα για να γίνουν θέλουν δύναμη,
δουλειά δική μας,
κι όσα θεν’ νιονιό και γνώση,
αυτά τ’ αφήνουμε σ’ εσένα.

Σαν σήμερα – 1 Ιουνίου

1845: Ταχυδρομικό περιστέρι ολοκληρώνει ένα ταξίδι 11.000 χιλιομέτρων από τη Ναμίμπια στο Λονδίνο σε 55 μέρες.

1926: Γεννιέται η θρύλος του Χόλυγουντ Μέριλιν Μονρό.

1937: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Μόργκαν Φρίμαν.

1938: Κυκλοφορεί το πρώτο κόμικ με περιπέτειες του Σούπερμαν.

1943: Ο ηθοποιός Λέσλι Χάουαρντ, ο Άσλεϊ Γουίλκς του ''Όσα παίρνει ο άνεμος, σκοτώνεται στα 50 του χρόνια όταν το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε καταρρίπτεται από Γερμανούς επιδρομείς στην Ευρώπη.

1959: Πεθαίνει ο Βρετανός συγγραφέας, Σαξ Ρόμερ, εμπνευστής του χαρακτήρα "Δρ. Φου Μαντσού".

1961: Για πρώτη φορά μεταδίδεται στα ερτζιανά στερεοφωνικός ήχος.

1966: Στον Καναδά μεταδίδεται για πρώτη φορά έγχρωμο τηλεοπτικό πρόγραμμα.

1974: Γεννιέται η Καναδή τραγουδίστρια, Αλάνις Μόρισετ.

1977: Πεθαίνει ο συγγραφέας Βασίλης Ρώτας.

1992: Ισραηλινοί αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν ότι το χασίς χρησιμοποιείτο κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής για να διευκολύνεται η διαδικασία του τοκετού.

2001: Πεθαίνει ο Χανκ Κέτσαμ, "πατέρας" του "Ντένις του Τρομερού".

2002: Πεθαίνει, σε ηλικία 65 ετών, η ηθοποιός Κάκια Αναλυτή.