31 Αυγ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Summer's almost gone" - No 101

Photo taken by Tasos Ritos

The song is written by the Doors

Summer's almost gone
Summer's almost gone
Almost gone
Yeah, it's almost gone
Where will we be
When the summer's gone?

Morning found us calmly unaware
Noon burned gold into our hair
At night, we swam the Laughing sea
When summer's gone
Where will we be
Where will we be
Where will we be

Morning found us calmly unaware
Noon burned gold into our hair
At night, we swam the Laughing sea
When summer's gone
Where will we be

Summer's almost gone
Summer's almost gone
We had some good times
But they're gone
The winter's comin' on
Summer's almost gone

Γκωτιέ Θεόφιλος

Γάλλος ποιητής. Γεννήθηκε το 1811 στο Ταρμπ και πέθανε το 1872 στο Νεϊγί συρ Σεν. Αρχικά σπούδασε στο Παρίσι ζωγραφική, αλλά γρήγορα στράφηκε στη λογοτεχνία. Αντέδρασε στις υπερβολές του ρομαντισμού και άνοιξε το δρόμο στους παρνασσιακούς και τους συμβολιστές. Το 1830 πήρε μέρος στη γνωστή "μάχη του Ερνάνη". Επηρέασε του παρνασσιακούς και ο Μποντλαίρ τον θεωρούσε δάσκαλό του. Έργα του: "Δεσποινίς ντε Μοπέν" (1835), "Καπετάν Φρακάς" (1863), η συλλογή "Σμάλτα και καμέες" (1852), θεατρικά έργα, κριτικά δοκίμια κ.ά

Σαρλ Μποντλέρ

Spleen

Εἶμαι σὰν ἕνας βασιλιὰς σὲ βροχερὸ ἕνα μέρος,
πλούσιος μὰ χωρὶς δύναμη, νιὸς κι ὅμως πολὺ γέρος,
ποῦ στοὺς σοφούς του ἀδιάφορος ποὺ σκύφτουνε μπροστά του,
πλήττει μὲ τὰ γεράκια του, τ᾿ ἄλογα, τὰ σκυλιά του.
Κυνήγι, ζῶα, τίποτα πιὰ αὐτὸν δὲν τὸν φαιδρύνει,
οὔτε ὁ λαός του ποὺ μπροστὰ στ᾿ ἀνάκτορα τοῦ φθίνει.
Μὰ καὶ τ᾿ ἀστεῖα ποὺ ὁ τρελὸς παλιάτσος κάνει ἐμπρός του,
δὲ διώχνουν τὴ βαρυθυμιὰ τ᾿ ἄκαρδου αὐτοῦ ἀρρώστου·
τάφο τὴ κλίνη τοῦ θαρρεῖ, ποὺ ῾χει κρινένιαν ἅρμα
κι οἱ αὐλικὲς ποὺ βασιλιὰ σὰν δοῦν τὸν βρίσκουν χάρμα,
δὲν ξέρουν πιὰ μὲ τί ἄσεμνες στολὲς νὰ φιγουράρουν,
ἴσως ἀπ᾿ τὸ κουφάρι αὐτό, χαμόγελο ἕνα πάρουν.
Κι ὁ ἀλχημιστὴς ὅπου μπορεῖ χρυσάφι νὰ τοῦ κάνει,
δὲ μπόρεσε ἀπὸ μέσα τοῦ τὸ μαρασμὸ νὰ βγάνει,
κι οὔτε μὲς στὰ αἱμάτινα ρωμαϊκὰ λουτρά,
ποῦ τὰ θυμοῦνται οἱ ἄρχοντες πάνω στὰ γηρατειά,
δὲ μπόρεσε τὸ πτῶμα αὐτὸ τὸ ἠλίθιο ν᾿ ἀναστήσει,
ποῦ ἀντὶς γιὰ αἷμα μέσα του, τῆς Λήθης τρέχει ἡ βρύση.

Σαν σήμερα – 31 Αυγούστου

1811: Γεννιέται ο Γάλλος ποιητής και συγγραφέας Θεόφιλος Γκοτιέ.

1867: Πεθαίνει ο Γάλλος συγγραφέας Σαρλ Μποντλέρ.

1888: Πεθαίνει η Μέρι Αν Νίκολς, το πρώτο γνωστό θύμα του Τζακ του Αντεροβγάλτη.

1897: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Φρέντρικ Μαρτς, που πήρε το βραβείο Όσκαρ για την ερμηνεία του στην ταινία ""Δρ. Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ"" (1931)."

1897: Ο Τόμας Έντισον πατεντάρει το Κινητοσκόπιο, την πρώτη κάμερα.

1925: Στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, 150.000 ανθρακωρύχοι ξεκινούν πορεία, καθώς αρχίζει η μεγαλύτερη απεργία στα ορυχεία άνθρακα.

1945: Γεννιέται ο Ιρλανδός ρόκερ Βαν Μόρισον.

1949: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Ρίτσαρντ Γκιρ.

30 Αυγ 2011

Έρωτας & Καλοκαίρι στη μεγάλη οθόνη


Ήσουν το καλοκαίρι που τελείωνε,
η ακρογιαλιά με τα υπαίθρια σινεμά
και τα εξοχικά κεντράκια.

(Γιάννης Καρατζόγλου, Πηγαίος Κώδικας, Εκδ. Ίκαρος)


Το θερινό σινεμά είναι έρωτας κάτω από τον ήλιο. Όταν τα φώτα σβήνουν, η μηχανή παίρνει μπρος και το πρώτο φως απλώνεται στην αίθουσα. Στη θερινή αίθουσα, βεβαίως, που τα κορμιά πεθαίνουν από τη ζέστη, αν και έρχονται πιο κοντά, τρόπον τινά μια αντίδραση στην υπερθερμία της ατμόσφαιρας.

Μια γλυκιά «έξαψη» σε κυριεύει, όταν απλώνεται μπροστά σου ένας κόσμος ατόφια ερωτικός, όπως ακριβώς είναι η σπάνια «πράσινη αχτίδα» λίγο πριν ο ήλιος σβήσει, η μέρα χαθεί, και δώσει τη σειρά της στην ξέφρενη καλοκαιρινή νύχτα. Ένα «τσάι» δροσερό, χωρίς γεύση όμως αφού τα χείλη έχουν πλέον τον πρώτο λόγο, είναι αυτό που χρειάζεσαι.

Το σύμπαν ολόκληρο βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου, γεμάτο έρωτα και φαντασία.

Η συντακτική ομάδα του SevenArt που σου εύχεται ένα καλοκαίρι όλο έρωτα, λατρεύει να ζει με τρόπο αδηφάγο τον έρωτα κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο που καίει. Στη μεγάλη οθόνη. Και στη ζωή φυσικά. Άλλωστε, ζούμε και γράφουμε ταυτοχρόνως. Τίποτε δεν έρχεται πρώτο ή δεύτερο.

Νέστορας Πουλάκος poulakos@sevenart.gr

Έρωτας & Καλοκαίρι στη μεγάλη οθόνη

Όσο Υπάρχουν Άνθρωποι (From Here to Eternity), Φρεντ Ζίνεμαν, 1953

Μια από τις πλέον διάσημες ερωτικές σκηνές στον κινηματογράφο, εκείνη όπου ο Μπαρτ Λάνκαστερ και η Ντέμπορα Κερ φιλιούνται παθιασμένα στο κύμα, είναι ο λόγος που το "Όσο Υπάρχουν Άνθρωποι" επικράτησε της άλλης ταινίας που σκεφτόμουν να αναλάβω στο σημερινό αφιέρωμα ("Το Καλοκαίρι του Έρωτά μου", το οποίο παρόλα αυτά έχει και έρωτα και καλοκαίρι και στο προτείνω με κλειστά μάτια). Δεν κρατάει περισσότερο από λίγα δευτερόλεπτα, αρκούν όμως για να σε κάνουν να ονειρευτείς παραλίες και... Ντέμπορες που σου εξομολογούνται με πάθος ότι κανείς δεν τις έχει φιλήσει όπως εσύ. Δεν είναι το μόνο που αξίζει στο (αντι)πολεμικό ρομαντικό φιλμ του Ζίνεμαν στο οποίο ο λοχίας Γουόρντεν και ο στρατιώτης Προύιτ ζουν δύο παράλληλους ουτοπικούς έρωτες με προδιαγεγραμμένη πορεία: ο μεν με τη σύζυγο του λοχαγού κι ο δε με ένα κορίτσι του "θεάματος". Παραμυθιάζονται, ξεγελούν προς στιγμήν το σαδιστικό μιλιταριστικό σύστημα γύρω τους, πλην όμως ο πόλεμος, αμείλικτος και απάνθρωπος, τα ρίχνει όλα στην κρεατομηχανή του. Η ανάμνηση ενός δυνατού καλοκαιρινού έρωτα όμως ζει για πάντα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο μάταιος κι αν υπήρξε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΡΑΚΗΣ

Διακοπές στη Ρώμη (Roman Holiday), Γουίλλιαμ Γουάιλερ, 1953

Η Άννα είναι μια νεαρή πριγκίπισσα που ακολουθεί στωικά το καθημερινό πρόγραμμα που της επιβάλλει το πρωτόκολλο του παλατιού. Η πιο πρόσφατη από τις υποχρεώσεις της είναι η ολοκλήρωση μιας ευρωπαϊκής περιοδείας με τελικό σταθμό τη Ρώμη. Η Αιώνια Πόλη έμελλε να γίνει ο τόπος στον οποίο για πρώτη φορά θα παραβεί τους κανόνες που ρυθμίζουν τη ζωή της, αλλά όχι και τις διαθέσεις της. Εκεί μια καλοκαιρινή βραδιά, υπό τις μελωδίες κάποιας περιπλανώμενης ορχήστρας, θα το σκάσει από το υπερπολυτελές ανάκτορο στο οποίο φιλοξενείται για να βρεθεί ελεύθερη, ανάμεσα σε κοινούς θνητούς. Ξεναγός της σε αυτή την πρωτόγνωρη περιπέτεια θα γίνει ένας γοητευτικός ρεπόρτερ, που πριν ακόμα την αναγνωρίσει θα της προσφέρει κατάλυμα στο περιορισμένων τετραγωνικών δόμα του. Η Ώντρευ Χέμπορν και ο Γκρέγκορι Πεκ γίνονται ζευγάρι για τις ανάγκες της αξέχαστης ρομαντικής κομεντί, που σκηνοθέτησε ο Γουίλλιαμ Γουάιλερ. Η ταινία που υπήρξε υποψήφια για δέκα Όσκαρ, ανάμεσα τους και σκηνοθεσίας, χάρισε στην Ώντρευ Χέμπορν ένα από τα δύο χρυσά αγαλματίδια της καριέρας της.

ΑΝΙΣΣΑ ΧΑΣΙΜ

Ένας Έρωτας στη Ρώμη (Un amore a Roma), Ντίνο Ρίζι, 1960

Δεν είναι ακριβώς ένας καλοκαιρινός έρωτας. Παρουσιάζει όμως, την ιδιομορφία ότι οι κορυφώσεις του κατά την εναλλαγή των εποχών γινόντουσαν καλοκαίρι. Ο γοητευτικός, πλούσιος, με ευγενική καταγωγή, διανοούμενος Μαρτσέλο παρατάει όποια ελεγκάν γυναίκα τον περιστοιχίζει και τον ερωτεύεται. Η νεαρή, πανέμορφη, τσαχπίνα, λαϊκής καταγωγής, ηθοποιός Άννα πλαγιάζει με όποιον της «γυαλίσει», καθότι από αυτό το υλικό είναι φτιαγμένη όπως ισχυρίζεται. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, οι θελκτικοί, δυναμικοί, και ερωτεύσιμοι νέοι… ερωτεύονται. Παράφορα. Μια σχέση όλεθρος ξεκινά στη νυχτερινή Ρώμη, ενώ μια ναζιάρα γάτα σκαρφαλώνει πάνω τους. Η εναλλαγή των εποχών φέρει την τραγωδία. Της ψυχής. Τα καλοκαίρια η σχέση τους πότε συγκρούεται, πότε ανασταίνεται. Είναι ο καιρός της κορύφωσης των συναισθημάτων, και της έκρηξης των ορμονών άλλωστε. Η παραλία, το κρεβάτι, οι άδειοι δρόμοι, τα καφέ, οι ταβέρνες με θέα θάλασσα, ακόμη και το τελεφερίκ, δονούνται από αυτό το πάθος το αδιέξοδο, που εντέλει θα καταστρέψει και τους δύο. Ο Γαλλίδα Μιλέν Ντεμονζώ, και ο Αμερικανός Πήτερ Μπάλντουιν, βρέθηκαν υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του μετέπειτα μετρ της κωμωδίας Ντίνο Ρίζι, σε παραγωγή του αλήστου μνήμης παράγοντα Τσέκι Γκόρι. Ένα εκρηκτικό μείγμα που αποτυπώθηκε ανάγλυφα και στη μεγάλη οθόνη.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ

Μαζί σου Γνώρισα τον Έρωτα (Summer of '42), Ρόμπερτ Μάλιγκαν, 1971

Το τέλος της αθωότητας, και της πλήρους ενηλικίωσης, ήρθε το καλοκαίρι του 1942. Τότε, που οι Η.Π.Α. έμπαιναν στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και τα καλύτερα τους παιδιά, οι ωραιότεροι άντρες τους πήγαιναν στη μάχη. Στο νησί Νάντακετ ένας τέτοιος νέος αφήνει την πανέμορφη αγαπημένη του. Λατρευόντουσαν, αγαπιόντουσαν με πάθος. Στον αντίποδα, τρεις κολλητοί φίλοι, πιτσιρικάδες εντελώς, ούτε τα 15 δεν έχουν πατήσει καλά καλά, ανακαλύπτουν τα κορμιά τους, ψάχνουν τη σεξουαλικότητα τους, και τις διόδους να την αγγίξουν. Ο ένας, ο πιο σοβαρός, ο σκεπτόμενος Χέρμι, είναι αθεράπευτα ερωτευμένος με τη γυναίκα του στρατιώτη, την όλο αέρα και μπρίο Ντόροθι. Οι εξελίξεις που θα προκύψουν εκείνο το καλοκαίρι, δεν χωρούν στο μυαλό κανενός, ούτε καν στη φαντασία του πιο τρελού της γης. Η συναισθηματική, νοσταλγική ταινία του Μάλιγκαν, με την εκρηκτική Τζένιφερ ‘Ο Νηλ στο ρόλο της πιο ποθητής γυναίκας επί του νησιού αυτού, και η λυρική μουσική του Μισέλ Λεγκράν που άφησε εποχή, και πήρε το Όσκαρ της χρονιάς, μένουν ακόμη στο μυαλό του κάθε σινεφίλ. Άλλωστε αντιπροσωπεύει τα καλοκαιρινά όνειρα του πιτσιρίκου, που έχουμε όλοι ζήσει, και πάντοτε κρύβεται μέσα μας.

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ

Η Κυρία και ο Ναύτης (Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto), Λίνα Βερτμίλερ, 1974

Μια παρέα εύπορων Ιταλών ξεκινάει με ένα μικρό ιστιοπλοϊκό για μια κρουαζιέρα στη Μεσόγειο. Το χαλαρωτικό κλίμα των καλοκαιρινών διακοπών που επιδιώκουν να δημιουργήσουν τα μέλη της συντροφιάς, πυροδοτείται συνεχώς από τους αλλεπάλληλους καυγάδες που ξεσπούν ανάμεσα στη Ραφαέλα - την πιο δύστροπη από τους συνδαιτυμόνες, και τον Τζεναρίνο - έναν σκληροτράχηλο ναύτη, μέλος του πληρώματος. Οι προσβολές που εξαπολύονται και από τις δυο πλευρές κάνουν το ταξικό χάσμα, που έτσι κι αλλιώς τους χωρίζει, να φαίνεται χαοτικό. Όσο εκείνη επιμένει να τον βασανίζει με τις παράλογες απαιτήσεις της, τόσο εκείνος της «θυμίζει» τον προορισμό της που δεν είναι άλλος από το να υπηρετεί τον άντρα της. Όταν ένα πρωί η Ραφαέλα έχει διάθεση για κολύμπι, λύνει ένα από τα φουσκωτά του σκάφους και διατάζει τον Τζεναρίνο να την ακολουθήσει. Οι ρόλοι αντιστρέφονται όταν λίγο αργότερα η μηχανή χαλάει και οι δύο θανάσιμοι εχθροί μένουν αποκλεισμένοι στο απομονωμένο νησάκι που τους ξέβρασε το κύμα. Τώρα ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού γίνεται ο φτωχός ναύτης. Η επιβίωση της υπεροπτικής Ραφαέλας εξαρτάται εξ’ ολοκλήρου από τις δικές του προθέσεις, οι οποίες δεν αλλάζουν ούτε όταν εκείνη του παραδίνεται ολοκληρωτικά!

ΑΝΙΣΣΑ ΧΑΣΙΜ

Έξαψη (Body Heat), Λώρενς Κάσνταν, 1981

Ένα ασυνήθιστα καυτό καλοκαίρι στη Φλόριντα είναι το φόντο του παράνομου και παθιασμένου έρωτα της Μάτι και του Νεντ. Όσο ανεβαίνει η εξωτερική θερμοκρασία, οι σάρκες φλέγονται, ο ιδρώτας στάζει, ο πόθος οδηγεί σε ακραίες νύχτες. "Οταν φιλώ τ' αχείλι σου μουδιάζει το κορμί μου και μες στου ονείρου το γιαλό χάνομαι γιασεμί μου"... Η πολλή ζέστη όμως τρελαίνει τους ανθρώπους, τους κάνει ζώα. Ο έρωτας τυφλώνει και η λογική χάνεται. Η Μάτι και ο Νεντ πρέπει να καταρρίψουν το τελευταίο εμπόδιο που χαλάει τα υγρά όνειρά τους. Ο πλούσιος σύζυγος πρέπει να πεθάνει. Το σχέδιο καταστρώνεται από κοινού, μέχρι ν' ανακαλύψει ο ένας απ' τους δύο ότι δεν είναι το θηρίο αλλά το θήραμα, μέρος μιας καλοστημένης πλεκτάνης. "Ο έρωτας κι ο θάνατος ίδια σπαθιά βαστούνε κι οι δυο με τρόπο ξαφνικό και ύπουλο χτυπούνε" που τραγουδούν κι οι Χαΐνηδες. Στο ρόλο της γυναίκας - αρπακτικού η Κάθλην Τέρνερ, στον άχαρο ρόλο του συνεργού-θύματος ο Γουίλιαμ Χαρτ και στη μέση η κάμερα του Λόρενς Κάσνταν σε Βερχοφεν-ικό ηδονοβλεπτικό ρόλο, ανεβάζουν κι άλλο το θερμόμετρο σε ένα ούτως ή άλλως καυτό καλοκαίρι.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΡΑΚΗΣ

Η Πράσινη Αχτίδα (Le rayon vert), Ερίκ Ρομέρ, 1986

Έρωτας και καλοκαίρι όπως είναι ο τίτλος του αφιερώματος μας, κι ίσως το καλοκαίρι να είναι η ιδανικότερη εποχή για τους ερωτευμένους, όπως μας προτείνει ο Ρομέρ στην "Πράσινη αχτίδα". Έρωτας που στην απουσία του βασανίζει το μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων, και στην ταινία θα ταλανίζει κάθε σκέψη της πρωταγωνίστριας Ντελφίν. Η γραμματέας το επάγγελμα Ντελφίν, θα μείνει δίχως παρέα στις διακοπές της και συνεχώς θα σκέφτεται τον ιδανικό εραστή που μάλλον έχει αργοπορήσει. Ο Ρομέρ πιάνοντας μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του έρωτα, θα μας παρουσιάσει μια ηρωΐδα που ενώ φαίνεται αρκετά λογική, στον έρωτα αναζητά τον ρομαντισμό. Ρομαντισμός που ακολουθείται από παιχνίδια της τύχης, σημάδια, οιωνούς που στο μυαλό ενός ερωτευμένου γίνονται η απόδειξη πως βρήκε το ταίρι του. Η Ντελφίν θα ακούσει την ιστορία της "Πράσινης αχτίδας" που αποτελεί το θέμα του ομότιτλου βιβλίου του Ιουλίου Βερν. Κατά το βιβλίο, λίγο πριν δύσει ο ήλιος κι αν το ευνοούν οι καιρικές συνθήκες, ο ήλιος εκπέμπει μια αχτίδα πράσινου χρώματος. Φαινόμενο σπάνιο, εντούτοις αρκεί μια φορά να το παρακολουθήσουν μαζί δυο άνθρωποι για να ξεδιαλύνουν και να είναι σίγουροι για τα συναισθήματα τους. Σ’ ένα τεχνοκρατικό κόσμο όπου όλα μοιάζουν προϋπολογισμένα, ο Ρομέρ πετυχαίνει διάνα και φέρνει στο φως το ρομαντικό και ανορθολογικό στοιχείο που τελικά εμπεριέχει ο έρωτας. Μια πλάνη με μεταφυσικό χαρακτήρα για τους ορθολογιστές ή μια συνάντηση που τελεσφόρησε από τύχη κι η μοίρα ένωσε τους εραστές για τους ερωτευμένους, σε κάθε περίπτωση ό,τι προτιμάτε.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ

Τσάι στη Σαχάρα (The Sheltering Sky), Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, 1990

Ένας μεγάλος έρωτας που βιώνει την αναπόφευκτη κρίση, θύμα του αδυσώπητου χρόνου που δεν αφήνει στο πέρασμα του τίποτα αλώβητο. Κι ένας ακόμη έρωτας πρόσκαιρος που έρχεται σαν αντίδοτο, σα μια εναλλακτική μέθοδος που μοιάζει ικανή να δώσει πνοή στον πρώτο. Οι δυο τους θα γίνουν ο συνδυασμός του πάθους και της σκιάς του έρωτα που στοιχειώνει τη μνήμη, θα αποτελέσουν το θέμα της ταινίας του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, σε μια ιστορία που μας μεταφέρει στην απέραντη κι αφιλόξενη έρημο Σαχάρα. Ο Τζον Μάλκοβιτς που πρωταγωνιστεί είναι ένας συνθέτης που μαζί με τη συγγραφέα γυναίκα του κι έναν επιχειρηματία φίλο τους θα ταξιδέψουν στη Σαχάρα. Η κλονισμένη σχέση του ζευγαριού κάτω από το εκτυφλωτικό φως του ήλιου, θα αναζητήσει ένα νέο ξάστερο ουρανό για καταφύγιο. Εκεί, το τρίο από την Αμερική, με εφόδια την περισυλλογή και το πάθος, θα δοκιμάσει τα όρια του για να βγει στο τέλος χαμένο αφού η έρημος που τους περιβάλλει, θα ξεσκεπάσει την έρημο που υπάρχει στην καρδιά τους. Ο Μπερτολούτσι και σ’ αυτήν ταινία εντυπωσιάζει, κυρίως με τα κάδρα των πλάνων του και τη μεγαλοπρέπεια τους. Σταδιακά, μας βάζει σ’ ένα κόσμο απόγνωσης, τον κόσμο που γεννά ο έρωτας κι οι ψευδαισθήσεις που τον συνοδεύουν. Με συνεργό την επιβλητική μουσική του Σακαμότο το μόνο που μένει αναπάντητο, είναι το κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε κι εμείς κομμάτι αυτού του κόσμου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΙΜΕΖΑΣ

27 Κλεμμένα Φιλιά (27 Missing Kisses), Νανά Τζορτζάτζε, 2000

Η έφηβη Σίβυλλα σε στιγμή έρωτα θα προφητεύσει το δικό της μέλλον που περιλαμβάνει την πιο βαθιά απώλεια. Έχει ερωτευτεί ένα μεσήλικα άνδρα, ο έφηβος γιος του οποίου έχει ερωτευτεί την ίδια. Ο νεαρός θα της ζητήσει 100 φιλιά και εκείνη θα του επιτρέψει μόνο τα 73. 27 φιλιά θα χαθούν και μαζί με αυτά θα χαθεί και το ίδιο το όνειρο. Μία ιστορία που ξετυλίγεται τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού στην Τιφλίδα της Γεωργίας και θα οδηγήσει τη νεαρή Σίβυλλα από την εφηβεία στην σκληρή ενηλικίωση. Ένα καράβι θα ταξιδεύει στην στεριά και ένας καπετάνιος θα αναζητά ό,τι αγάπησε. Μία γιαγιά θα πορεύεται μέσα στους αγρούς και θα ψάχνει εκείνον που το έσκασε από κοντά της. Μία χώρα πανέμορφη με καινούριες σκέψεις να ξεπροβάλλουν και παλιές θεωρίες να «καταπατούνται» θα είναι το σκηνικό των ηρώων που προσπαθούν να οριοθετήσουν τον εαυτό και τις επιθυμίες τους. Μία ταινία που αγγίζοντας φορές φορές τα όρια του σουρεαλισμού, του δράματος και της έξυπνης κωμωδίας θα καταφέρει να γίνει ταινία προβληματισμού μέσα από ένα υπέροχο ταξίδι. Συνηγορούν υπέρ της η καλή σκηνοθεσία της Νανά Τζορτζάτζε, η καλή επιλογή των ηθοποιών, των σκηνικών, των ενδυμάτων και φυσικά η μουσική του Γκόραν Μπρέγκοβιτς.

ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΙΡΕΤΗ

Δωμάτιο στη Ρώμη (Room in Rome), Χούλιο Μέντεμ, 2010

Ένα καλοκαιρινό βράδυ στη Ρώμη θα δημιουργήσει συνθήκες μαγικές και πλάνες, και δύο γυναίκες από διαφορετικά μήκη και πλάτη της γης θα βρεθούν στο ίδιο δωμάτιο. Πρώτα θα εξαπατήσουν, μετά θα δοκιμάσουν και τελικά θα καταφέρουν να εμπιστευτούν η μία την άλλη. Μία νύχτα έρωτα, εξομολογήσεων και πόνου ξεκινά. Μια νύχτα ανάμεσα στην αρχαία Ρώμη και την αρχαία Αθήνα θα κλέψει τις αναστολές και η πλατωνική φιλοσοφία θα γίνει αλήθεια και πράξη βιβλική. Οι δύο ηρωίδες θα καταφέρουν να αγαπηθούν βαθιά και θα χωρίσουν, μπορεί και όχι, με το πρώτο φως της αυγής. Θα μείνει μία φωτογραφία από έναν δορυφόρο που, όπως ο ήλιος, βλέπει τα πάντα αλλά δεν πρόκειται να προδώσει το άγγιγμα που ξεκίνησε από το σώμα αλλά κατάφερε να ψηλαφήσει το σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής. Δύο γυναίκες άγνωστες που θα γίνουν βήμα-βήμα οικείες, με την ίδια τρυφερότητα του εκπληκτικού τραγουδιού Loving Strangers των Russian Red που συνοδεύει την ταινία. H Έλενα Ανάγια και η Νατάσα Γιαροβένκο, πανέμορφες ηθοποιοί, θα τα καταφέρνουν περίφημα κάτω από τις οδηγίες του σκηνοθέτη Χούλιο Μέντεμ.

ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΙΡΕΤΗ

*Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (27-7-11).

29 Αυγ 2011

Συνέντευξη του Ιορδάνη Κουμασίδη στο Vakxikon.gr

Ιορδάνης Κουμασίδης. Ετών (σχεδόν) 32. Υπ. Διδάκτορας φιλοσοφίας, με δυο λογοτεχνικά βιβλία, δυο μεταφράσεις, πολλές δημοσιευμένες κριτικές, άρθρα και, εσχάτως, θεατρικά κείμενα. "Στάχτη του Καλοκαιριου", 1 και 2 Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη.

Στα 10 μέτρα λοιπόν!
Ή στις 10 ερωτήσεις.

Γιατί "Στάχτη του Καλοκαιριού";

Γιατί θα είναι πια 1 και 2 Σεπτέμβρη και θα έχει μείνει μόνο η στάχτη. Κι επειδή είναι ένα από τα ωραιότερα ελληνικά ποιήματα που έχουν γραφτεί.

Ποίημα;

Του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου. Ενός από τους 2-3 μεγαλύτερους ποιητές της ελληνικής γλώσσας. Και, όπως μου θύμισαν πρόσφατα, ενός ποιητή που κάποιος άλλος ποιητής, ζωντανός, δεν τον συμπεριέλαβε στην ανθολόγηση των 100 καλύτερων ποιητών του 20ου αιώνα! Συμπεριέλαβε βέβαια τον εαυτό του.

Γιατί θεατρικό αναλόγιο;

Επειδή είναι ολοκαίνουργιο κείμενο. Επειδή η απλότητα του αναλογίου – πρόκειται κυρίως για ανάγνωση- είναι δύσκολή και συνάμα ηδονική. Κι επειδή στη Θεσσαλονίκη σπανίως παρουσιάζονται θεατρικά αναλόγια.

Γιατί τρεις γυναίκες;

Γιατί πάντα περνούν πολλές γυναίκες απ τη ζωή μας, αλλά δε μένουν παραπάνω από δύο ή τρεις. Το διαπίστωσα σε κουβέντα με τον ποιητή Αντρέα Καρακόκκινο.

Γιατί ένας άνδρας;

Μπορεί να είναι τρεις. Ή και κανένας.

Τι σημαίνει σήμερα να γράφει κανείς;

Περίπου ότι σημαίνει και να αναπνέει. Και σίγουρα περισσότερα από το να μιλάει (ασκόπως).

Εν τέλει πεζογράφημα, ποίηση, θεατρικό έργο, κριτική ή φιλοσοφία;

Όλα! Ίσως και άλλα. Η γραφή είναι ενιαία. Οι αποκλίσεις και παρεκκλίσεις της μας δίνουν την ομορφιά.

Υπάρχει νέα λογοτεχνική γενιά;

Ασφαλώς! Στις ηλικίες 25 με 35 γίνεται χαμός. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη και ειδικότερα στην ποιητική γραφή. Επειδή όμως ζούμε σε εποχή έκρηξης της πληροφορίας, χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να ξεχωρίσουν από το χυλό του διαδικτύου και του marketing των οίκων. Και βέβαια να πάψουν να πληρώνουν για να βγάζουν τα βιβλία τους.

Ποιους λογοτέχνες θαυμάζεις;

Θα σταματούσα να γράφω εάν μου το ζητούσαν ο Μισέλ Ουελμπέκ, η Αμελί Νοτόμπ, η Έρση Σωτηροπούλου, ο Βασίλης Αλεξάκης, ή η Αλεξάνδρα Δεληγιώργη. Νεκρούς δεν αναφέρω γιατί φτάνει πια με την παρελθοντολαγνεία. Κι επειδή είναι λίγο δύσκολο να μου το ζητήσουν.

Μπορεί η λογοτεχνία να αλλάξει τον κόσμο;

Πόσους τόμους έχω στη διάθεσή μου να απαντήσω; Δεν απαντά κανείς αποφθεγματικά και άσκεπτα σε τέτοιες ερωτήσεις. Ας απαντήσω αντίστροφα: τι μπορεί να αλλάξει οριστικά τον κόσμο; Το σίγουρο είναι ότι η λογοτεχνία αλλάζει τον εαυτό (επιμέλεια εαυτού, να σμιλέψουμε τον εαυτό μας σαν έργο τέχνης κλπ.), άρα αλλάζει ένα κομμάτι του κόσμου, μικρό αλλά υποψιάζομαι σημαντικότατο.

Η Στάχτη του καλοκαιριού θα παρουσιαστεί στο καφέ μπαρ Έντεχνο από τις Άννυ Τσολακίδου, Μάρα Τσικάρα και Δανάη Τίκου υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια της Αναστασίας Κουμίδου.

Πέμπτη 1 και Παρασκευη 2 Σεπτέμβρη στις 9μμ.
Είσοδος Ελεύθερη, κρατήσεις στο 2310280553

* Το αφήγημα του Ιορδάνη Κουμασίδη Ερωτικό Παραλήρημα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λογείον.

27 Αυγ 2011

Vakxikon.gr @ PC Magazine

Το PC Magazine του Αυγούστου '11,
συνοδεύεται με πλούσιο dvd
που περιλαμβάνει 550 e-books
ελληνικής πρόσφατης παραγωγής.

Μεταξύ αυτών
βρίσκονται και οι δύο πρώτοι τίτλοι
των Εκδόσεων Βακχικόν :

Η Σιωπή της Σίβας, του Ζ.Δ. Αϊναλή
Η Τελευταία Δροσοσταλίδα, της Έρης Μαυράκη

Για πληροφορίες εδώ.

25 Αυγ 2011

Ταινίες 25ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα, που ξεκινά και η νέα κινηματογραφική σεζόν, κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, από τις οποίες δυστυχώς καμία δεν ξεχωρίζει, καθώς και δυο επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Ταινία της εβδομάδας, απουσία καλής πρεμιέρας, είναι η "Βιριδιάνα", αυτή η αναρχική ταινία του Λουίς Μπουνιουέλ που συντάραξε συθέμελα την καθολική εκκλησία και την φρανκική Ισπανία, του 1961. Κριτικό σημείωμα σου έχει γράψει ο Πετιμεζάς, από το σχετικό αφιέρωμα του SevenArt στους Χρυσούς Φοίνικες των Καννών. Το "Green Lantern", αυτό το κόμικς της DC που μεταφέρθηκε με προσδοκίες στο σινεμά, είναι μια φλύαρη πολύχρωμη περιπέτεια, η οποία σε αποζημιώνει μόνο στην αρχή και στο τέλος της. Υποβλητικός μεν, άγευστος, βαρετός και κενός δε είναι ο νέος "Κόναν ο Βάρβαρος", που αποτελεί ριμέικ της ομώνυμης ταινίας του 1982. Άλλο ένα μπλοκμπάστερ με προοπτικές, που χάθηκε στο δρόμο. Αν και αξιόλογος καλλιτέχνης ο Νάνι Μορέτι, εντέλει δε σου περνά με τρόπο υποδόριο το χιούμορ που επιδιώκει στην ταινία "Έχουμε Πάπα!". Άλλωστε, αυτή η σουρεαλιστική κομεντί απογοήτευσε και στις πρόσφατες Κάννες. Για το γαλλικό ερωτικό δράμα "Κρεβάτι στα τέσσερα" και τις παθογένειές του, σου είχα γράψει στο φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Αν και με κάποιες εξαίσιες ερωτικές σκηνές, εντούτοις χάνεται στον κλαυσίγελο. Τέλος, υπάρχει και το ρωσικό κινούμενο σχέδιο "Σκυλάκια στο διάστημα" που ναι μεν δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα «αδελφάκια» του στο Χόλιγουντ, μένει όμως στα ρηχά και απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά. Ακόμη μια εξαιρετική επανέκδοση του φετινού καλοκαιριού είναι "Τα 39 Σκαλοπάτια" του Άλφρεντ Χίτσκοκ, ένα από τα καλύτερα φιλμ νουάρ στην ιστορία του σινεμά, και από τις ταινίες που καθιέρωσαν τον μετρ του σασπένς στο μυαλό κάθε σινεφίλ.

Κόναν ο Βάρβαρος (4/10)

Στην αναβίωση του “Κόναν” αυτό που μετράει πρωτίστως είναι η ατμόσφαιρα του πρωτόγονου που κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Πραγματικά, όλο το επιτελείο της ταινίας έπεσε με τα μούτρα για να δουλέψει την ατμόσφαιρα και την υποβλητικότητα της, με τη φωτογραφία και τη μουσική να σε συνεπαίρνει. Κατά τα άλλα όμως, αυτό το ριμέικ της κλασικής -πλέον- ταινίας του 1982 (του Μίλιους, με πρωταγωνιστή τον Σβαρτζενέγκερ -ακολούθησε και μια αποτυχημένη συνέχεια το 1984) παίρνει μηδέν σε όλα. Καθότι το σενάριο έχει απίστευτα κενά βαρεμάρας και υποτονικότητας. Και η σκηνοθεσία του Νίσπελ, αν και εμπειρότατου σε ριμέικ όπως “Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι” και “Παρασκευή και 13”, δεν σε εξιτάρει ούτε σε παρασέρνει με τον δυναμισμό της. Μοναδική σωτηρία είναι ο πρωταγωνιστής, ο Μομόα, που αν και άπειρος σχετικά, στέκεται επάξια στο ρόλο του. Εν ολίγοις, το πιθανότερο είναι να απογοητευτείς από τον νέο “Κόναν”, ακόμα κι αν είσαι φαν του ήρωα και των παλιών ταινιών.

Green Lantern (4/10)

Δυστυχώς η ταινία αυτή κάνει μια τεράστια κοιλιά. Ενώ ξεκινάει δυναμικά και σου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον στο πρώτο μισάωρο της, αν και με πολλά κλισέ και χιλιοειπωμένα τρυκς, εντέλει συνεχίζει ως μια ανιαρή φανφάρα που όλο πολυλογεί. Ακόμα κι αν σου φαίνεται παράξενο, αυτή η μεταφορά κόμικ της DC που είναι τίγκα στην περιπέτεια, εντέλει μοιάζει σε πολλά σημεία της με ταινίες του Ταραντίνο. Όλο ομιλίες, αναλύσεις, και επιδείξεις, και από ουσία δράσης το απόλυτο τίποτα. Χωρίς να υποστηρίζεται ούτε και από την ερμηνευτική δεινότητα των ηθοποιών του (ακόμη και ο σκηνοθέτης του “Casino Royale” Μάρτιν Κάμπελ, είναι βαρετός στην εκτέλεση του) εκείνο που σε αποζημιώνει και πάλι είναι το απογειωτικό τέλος του. Κατά τα λοιπά, θα δεις μια άνιση ταινία που δεν θα λατρέψεις στα σίγουρα.

Έχουμε Πάπα! (4/10)

Από αυτή τη μαύρη, σχεδόν σουρεαλιστική κωμωδία του Νάνι Μορέτι περίμενα πολλά περισσότερα. Δυστυχώς με απογοήτευσε. Κυρίως γιατί θα μπορούσε να πλήξει βαθιά τον παπικό θεσμό, αντ’ αυτού το κάνει με ένα b χιούμορ και μια ειρωνική διάθεση άλλης εποχής. Χρεώνω στα συν του, τη διάθεση του Μορέτι να «χτυπήσει» τα καθέκαστα της ιταλικής κοινωνίας και κουλτούρας, και κυρίως αυτή την αδικαιολόγητη προσμονή για την εκλογή του νέου Πάπα, ο οποίος και αντιμετωπίζεται ως ο Θεός επί της Γης. Ο Μορέτι του δίνει ανθρώπινες διαστάσεις, τον βάζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό του και τις ικανότητες του. Η ιδέα του Μορέτι είναι καλή. Η εκτέλεση όμως τον προδίδει. Καθότι δεν υπάρχει νεύρο και ένταση, ενώ όσο υπονομεύεται ο παπικός θεσμός αυτόματα δείχνεται και με μία συμπάθεια (το τέλος ειδικά είναι πλέον αναμενόμενο). Εντέλει, απορείς με τις τελικές προθέσεις (ή φόβους;) του σκηνοθέτη, ο οποίος συν τοις άλλοις δεν δίνει και καμία καλή ερμηνεία. Συμπαθητικά είδα την ερμηνεία του γερόλυκου Πικολί. Κι αυτός όμως, δεν βοηθήθηκε καθόλου από το τελικό σκηνοθετικό και σεναριακό αλαλούμ του Μορέτι.

Τα 39 Σκαλοπάτια (9/10)

Από τις αγαπημένες μου ταινίες, και από τις ελάχιστες εξαιρετικές που γύρισε ο Χίτσκοκ στη διάρκεια της βρετανικής περιόδου του (ξαναγύρισε στο Νησί δεκαετίες μετά για ελάχιστες παραγωγές, κι ενώ είχε καθιερωθεί στο Χόλιγουντ). Τα “39 Σκαλοπάτια” που προέρχονται από το ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του Μπιούκαν (επίσης, πολύ καλό ανάγνωσμα) είναι το νουάρ στα καλύτερα του. Το σασπένς διατρέχει όλη την ταινία. Το ανθρωποκυνηγητό είναι διαρκές. Οι εναλλαγές των γυναικών που επηρεάζουν την πλοκή έχουν νόημα και δίνουν ένταση στη συνέχεια. Ο μυστηριώδης άντρας, ο σκοτεινός, που όμως μπλέκεται άθελα του αν και περίεργος, είναι το κλειδί της ιστορίας. Σε όλα αυτά, θα δεις μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που σε υποβάλλει, και μια εξαίσια σκηνοθεσία από τον Χίτσκοκ που τον έκανε πολύ αργότερα αγαπημένο όλων των σινεφίλ. Και φυσικά κλασικό και διαχρονικό. Τα “39 Σκαλοπάτια” είναι από τις καλύτερες επανεκδόσεις του φετινού καλοκαιριού, και από τα πιο χαρακτηριστικά νουάρ όλων των εποχών.

Σκυλάκια στο διάστημα (3/10)

Είναι ένα κινούμενο σχέδιο πολύ μέτριων δυνατοτήτων, ακόμη και για παιδιά. Δεν το συζητώ καν να το δουν οι μεγάλοι, έχει μηδέν δείχτη ευφυΐας και εφευρετικότητας, στοιχεία δηλαδή που ξεχωρίζουν τα animation κάθε ηλικίας. Είναι ρωσικής παραγωγής και βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Η όλη κατασκευή του δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα αντίστοιχα κινούμενα σχέδια του Χόλιγουντ, όπως αυτά της Disney. Kαι παιδικότητα έχει, και μπόλικα έφε, και μια χαριτωμενιά τη διαθέτει, από κει και πέρα όμως μένει στάσιμο και δεν εξελίσσεται. Σα να φτιάχτηκε μόνο για τα παιδιά, χωρίς να θέλει να αγγίξει το ενήλικο κοινό.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (25-8-11).

24 Αυγ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Where The River Goes " - No 100

Photo from The River Axerontas taken by Tasos Ritos

The song is written by the "Stone Temple Pilots"

Yeah, I could hide in the calm of
the eye of a storm
And never blow away
Well, I'm a young man with a
knife to my back
Some things never seem to
change

Nowhere to run to, nowhere to
hide
Sing the song or keep it inside
Bought the farm, but the farmer
done died
Sing that song, sing that song
inside

Yeah, I wish I could live in the
dream that I fly on tarred &
feathered wings
Well, I'm losing a game of reality
dice where the dealer never ever
pays

I wanna be as big as a mountain
I wanna fly as high as the sun
I wanna know what the rent's
like in heaven
I wanna know where the river
goes

Yeah, I could hide in the calm of
the eye of a storm
And never blow away
Well, I'm a young man with a
knife to my back
Some things never seem to
change

If I was stronger
I could be a mountain range
If night was longer
Could I escape the day?

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ

Είμαστε ο χρόνος.
Εκείνη είμαστε η περίφημη
παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.
Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,
αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.
Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος
που κοιτάζεται στο ποτάμι.
Η αντανάκλασή του
αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη
στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.
Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι
όπως κυλά προς τη θάλασσα.
Το σκέπασε η σκιά.
Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.
Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.
Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει
και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.

Πάολο Κοέλιο

"Το μέλλον φτιάχτηκε για να αλλάξει."

Σαν σήμερα – 24 Αυγούστου

1779: Απαγχονίζεται ο μεγάλος δάσκαλος του Γένους, Κοσμάς ο Αιτωλός.

1847: Η Αγγλίδα συγγραφέας Σαρλότ Μπροντέ ολοκληρώνει τη συγγραφή του βιβλίου της "Τζέιν Έιρ".

1857: Ξεσπά μια από τις σοβαρότερες οικονομικές κρίσεις στην αμερικανική ιστορία, γνωστή ως ο "πανικός του 1857".

1889: Γεννιέται ο Αργεντινός συγγραφέας και ποιητής Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από τις επιφανέστερες λογοτεχνικές μορφές του 20ου αι.

1891: Ο Τόμας Έντισον κατοχυρώνει την κινηματογραφική κάμερα.

1900: Πεθαίνει στη Βαϊμάρη ο Γερμανός στοχαστής Φρειδερίκος Νίτσε, μετά από παράνοια 11 ετών.

1936: Γεννιέται η A. Σ. Mπάιατ πολυγραφότατη Bρετανίδα συγγραφέας. Το βραβευμένο "Possession" (Kατοχή) είναι από τα πλέον γνωστά έργα της.

1947: Γεννιέται ο Βραζιλιάνος συγγραφέας Πάολο Κοέλιο.

1948: Γεννιέται ο Γάλλος συνθέτης Ζαν Μισέλ Ζαρ.

1952: Γεννιέται στη Βρετανία ο Τζο Στράμερ, κατά κόσμον Τζον Γκράχαμ Μέλορ, συνιδρυτής και τραγουδιστής του πανκ-ροκ συγκροτήματος The Clash.

1978: Πεθαίνει ο Αμερικανός ηθοποιός, τραγουδιστής και τρομπετίστας της τζαζ Λούις Πρίμα.

1981: Στη Νέα Υόρκη, ο Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν καταδικάζεται σε 20 χρόνια φυλάκισης για το φόνο του Τζον Λένον.

1990: Αμερικανός δικαστής αποφασίζει ότι το συγκρότημα μέταλ Judas Priest δεν ευθύνεται για τους θανάτους δύο νεαρών Αμερικανών που αυτοκτόνησαν ακούγοντας τη μουσική τους.

1990: Η Ιρλανδή τραγουδίστρια Σινέντ Ο' Κόνορ απειλεί να μην τραγουδήσει στο Garden State Arts Plaza του Νιου Τζέρσι, στην περίπτωση που ανακρουστεί, όπως συνηθιζόταν, ο αμερικανικός εθνικός ύμνος πριν την έναρξη της συναυλίας.

1993: Στην Αυστραλία, 164 χρόνια από τη μέρα, που οι πρώτοι Έλληνες φτάνουν στη χώρα, οι ελληνικής καταγωγής πολίτες υπερβαίνουν το μισό εκατομμύριο.

23 Αυγ 2011

Συνέντευξη του Μιχάλη Κακογιάννη..

Στον Νέστορα Πουλάκο
poulakos@sevenart.gr


Στα Κουφονήσια, μόλις χθες, συζητούσα με παρέα τη "Στέλλα" του Μιχάλη Κακογιάννη. Αφορμή ήταν η ζήλια, το πάθος, η ερωτική έξαψη και οι επιπτώσεις της. Δυο ωραίοι άνθρωποι, ένας άντρας και μια γυναίκα, ο Φούντας και η Μερκούρη, έζησαν στα άκρα. Και το πλήρωσαν ακριβά. Το πρωί, σήμερα, ξύπνησα και άκουσα στο ραδιόφωνο το θάνατο του. Και θυμήθηκα τη συνομιλία μας, που είχε γίνει με κάποια δυσκολία και λόγω της κατάστασης της υγείας του, τον Μάρτιο του 2009, με την προβολή στις αίθουσες του ντοκιμαντέρ της Λυδίας Καρρά "Μια ζωή μια εποχή - Μιχάλης Κακογιάννης". Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Απογευματινή. Παρακάτω στην παραθέτω. Στη μνήμη του.

Συνεχώς χαμογελαστός, γλυκός, προσηνής, με μια ευγένεια και συνάμα μια απλότητα που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο της κλάσης του, κι έναν δημιουργό ολοκληρωμένο και σίγουρο για το έργο του, τόσο το θεατρικό όσο και το κινηματογραφικό, ο Μιχάλης Κακογιάννης στα 87 του χρόνια απολαμβάνει μια πλούσια και γεμάτη ζωή, έχοντας αφήσει πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη που έχει σημαδέψει το β' μισό του 20ου αιώνα. Μεγαλωμένος σε ένα ευχάριστο και ζεστό περιβάλλον στη Λεμεσό, γεμάτο αγάπη κι οικογενειακή θαλπωρή, πόνεσε πάρα πολύ για τα δεινά της Μεγαλονήσου μετά την τουρκική εισβολή του 1974. Ήταν τέτοια η οδύνη του που την αποτύπωσε τόσο ανάγλυφα και περιεκτικά στο ντοκιμαντέρ που έκανε το γύρο του κόσμου εκείνη την περίοδο ("Αττίλας ‘74"). Με νομικές σπουδές στο Λονδίνο, ηθοποιός και σκηνοθέτης στο αγγλικό θέατρο, διευθυντής της «Κυπριακής Ώρας» στο ραδιόφωνο του BBC, μεγάλος του καημός ήταν η Ελλάδα την οποία δεν είχε γνωρίσει ποτέ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940. Όταν όμως εγκαταστάθηκε εδώ, τα πάντα πήραν το δρόμο τους.

Από τον κοινωνικό νέο-ρεαλισμό των πρώτων χρόνων ("Κυριακάτικο ξύπνημα", "Στέλλα", "Το κορίτσι με τα μαύρα", "Το τελευταίο ψέμα"), στη γνωριμία του με τον Καζαντζάκη ("Αλέξης Ζορμπάς") και τη συνδιαλλαγή του με τους αρχαίους συγγραφείς ("Ιφιγένεια", "Τρωάδες", "Ηλέκτρα"), ο Μιχάλης Κακογιάννης λάτρεψε την Έλλη Λαμπέτη και την Ειρήνη Παππά όσο και το σινεμά, χαρίζοντας τους βραβεία και διεθνή αναγνώριση. Η παρουσία του στα μεγάλα φεστιβάλ, στα Όσκαρ, στις Κάννες, τη Βενετία, στις Χρυσές Σφαίρες, στο Βερολίνο, η συμμετοχή του στις κριτικές επιτροπές και τα βραβεία που έχει πάρει δεν τον γέμισαν. Η πετυχημένη ανάμειξή του με το θέατρο ήταν ένα κομμάτι που τον γοήτευε. Αρχαία δράματα, Ελλάδα, σύγχρονες παραστάσεις, Λονδίνο, Μπρόντγουεϋ. Ο Μιχάλης Κακογιάννης είναι ένας άνθρωπος χορτασμένος, που δικαιούται να απολαμβάνει το ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, "Μια ζωή μια εποχή - Μιχάλης Κακογιάννης" της Λυδίας Καρρά, που προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας.

Πώς αισθανθήκατε βλέποντας ολόκληρη την κινηματογραφική (κι όχι μόνο) ζωή σας να περνάει μέσα από ένα ντοκιμαντέρ μπροστά από τα μάτια σας;

Καταρχάς δεν τίθεται κανενός είδους αυτοθαυμασμός. Άλλωστε ποτέ δεν ήθελα να με κινηματογραφούν, είμαι πολύ δύσκολος σε κάτι τέτοιο. Δεν απολαμβάνω να με φωτογραφίζουν ή να βλέπω να περνάει η ζωή μου μέσα από μια ταινία. Δεν θα είχα καμία αντίρρηση από την άλλη μεριά να ασχολούνται με το έργο μου.

Δεν έχουν γυριστεί άλλα ντοκιμαντέρ για εσάς;

Κυρίως έχουν πραγματοποιηθεί αφιερώματα για την τηλεόραση στο εξωτερικό, στην Αμερική, στη Γαλλία, στην Αγγλία.

Απολαύσατε το ντοκιμαντέρ της κας Καρρά;

Θεωρώ ότι είναι μια τίμια και ζεστή δουλειά, που πηγάζει από τη χρόνια και αγαπημένη φιλία μου με την Λυδία, την οποία εκτιμώ πολύ σαν σκηνοθέτη. Πάντως το γύρισμα το απόλαυσα. Έκανα ό,τι μου έλεγε!

Νοσταλγείτε τον κινηματογράφο; Θα θέλατε να συνεχίζετε να κάνετε ταινίες;

Εκείνο που νοσταλγώ, κυρίως, είναι το γύρισμα. Το απολαμβάνω όσο τίποτε άλλο. Εκεί είναι η μαγεία στον κινηματογράφο και μου λείπει πάρα πολύ.

Ποιο γύρισμα κινηματογραφικής ταινίας έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη σας;

Αδιαμφισβήτητα το γύρισμα που πραγματοποιήθηκε στην Ύδρα, για την ταινία "Το κορίτσι με τα μαύρα". Το θυμάμαι ακόμα. Ήταν μια εμπειρία πολύ ζωντανή, αφού συμμετείχαν κι οι κάτοικοι του νησιού πολύ ενεργά. Τότε, για λίγες μέρες, η πραγματική ζωή του νησιού ταυτίστηκε με τη ζωή της ταινίας. Ήταν όλα τόσο έντονα.

Ποια περίοδο της κινηματογραφικής σας πορείας ξεχωρίζετε περισσότερο;

Δεν μπορώ να μπω σε μία σύγκριση τόσο περιόδων σκηνοθεσίας. Είναι τελείως διαφορετικές και ξεχωριστές ταυτόχρονα. Έγιναν με πολύ δουλειά κι αγάπη. Αν, όμως, επιμένετε θα χαρακτήριζα πολύ ενδιαφέρουσα την περίοδο της τριλογίας, που περιλάμβανε την "Ιφιγένεια", την "Ηλέκτρα" και τις "Τρωάδες", όταν συνομίλησα τρόπον τινά με τους μεγάλους αρχαίους συγγραφείς.

Θεωρείτε ότι κάνατε πολιτικό κινηματογράφο;

Οι ταινίες μου ήταν κατά κύριο λόγο κοινωνικές, που όμως όλες είχαν αποτέλεσμα πολιτικό. Η αμιγώς πολιτική μου ταινία, με την αυστηρή έννοια του όρου, ήταν το ντοκιμαντέρ "Attila '74", που παίζοντας το ρόλο του δημοσιογράφου, μίλησα για τα τραγικά γεγονότα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο.

Τι συμβουλή θα δίνατε σε ένα νέο σκηνοθέτη;

Να μην αντιγράφει κανέναν και τίποτε. Να προσπαθεί να βρει τη δική του, προσωπική ταυτότητα.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (25-7-11).

22 Αυγ 2011

Ταινίες 18ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, όπου μες στον αχταρμά που επικρατεί κάτι ξεχωρίζει, καθώς και τρεις επανεκδόσεις κλασικών ταινιών. Ταινία της εβδομάδας είναι η κομεντί "Οι πρωτάρηδες", στην οποία ο γερόλυκος Κρίστοφερ Πλάμερ ερμηνεύει με επιτυχία τον ομοφυλόφιλο πατέρα. Από κοντά του και οι Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Μελανί Λωρέν. Αξίζει να τη δεις, αν και χαμηλών τόνων και προσδοκιών. Είναι όμως μια πολύ γλυκιά και τρυφερή ιστορία. Το "Blitz", με τον Τζέισον Στέιθαμ, είναι ένα κλασικό αστυνομικό άγριας βίας, από αυτά που βγάζει κατ’ αποκοπή η νέα βρετανική σχολή σινεμά. Αν και προβλέψιμο και κλισέ, κρύβει ένα ρόλο έκπληξη. Φασαριόζικη, δαιδαλώδης, και πομπώδης άνευ λόγου είναι η "Διεθνής συνομωσία", σίκουελ της γαλλικής περιπέτειας με τον Λάργκο Γουίντς, που έκοψε πολλά εισιτήρια το 2008. Αν και θα βαρεθείς από τον τόσο «θόρυβο», μάθε ότι παίζουν και οι Σίσλευ, Στόουν, Τουκούρ, και Μανόλοβιτς. Στην "Άτακτη καθηγήτρια", με την Κάμερον Ντιάζ και τον Τζάστιν Τίμπερλεικ, θα δεις μια κωμωδία (;) για τον έρωτα (κι όχι μόνο, μάλλον). Δεν έχω γνώμη για την ταινία, μια και η εταιρεία διανομής της δεν την έδειξε στους δημοσιογράφους. Παραγωγή της Sony είναι, μάλλον για το dvd προορίζεται άμεσα. Οι κριτικές απ’ έξω δεν είναι καλές. Στο ερωτικό δράμα "Η γυναίκα που ονειρεύτηκε έναν άνδρα", δανέζικο μελόδραμα του 2010, σε σκηνοθεσία Περ Φλι ("Drabet"), θα δεις την έντονη ερωτική σχέση δύο αγνώστων σε διάφορες πόλεις ανά την Ευρώπη. Παρομοίως, η εταιρεία διανομής της δεν την έδειξε στους δημοσιογράφους. Στις επανεκδόσεις, σαφώς ξεχωρίζει το κλασικό "Με κομμένη την ανάσα" του Ζαν Λυκ Γκοντάρ, με τον Ζαν Πωλ Μπελμοντό. Για την απαρχή του κινήματος της Νουβέλ Βανγκ που σημάδεψε μια εποχή, θα σου γράψει ο Πετιμεζάς. Κλασική ελληνική ταινία είναι το "Μπλόκο" του Άδωνι Κύρου, αυτό το ξεχασμένο αριστούργημα που λάτρεψαν το κοινό και οι κριτικοί. Με τους Μάνο Κατράκη, Κώστα Καζάκο, Γιάννη Φέρτη, Αλεξάνδρα Λαδικού, Ξένια Καλογεροπούλου, Ζωρζ Σαρή, και άλλους πολλούς, αυτή η ιστορία αντίστασης είναι μια από τις καλύτερες του ελληνικού σινεμά. Την κριτική στη γράφει ο Πετιμεζάς. Το φετινό αφιέρωμα στον Πιερ Ετέξ κλείνει με το "Ο μεγάλος έρωτας", μια ρομαντική -τεχνικολόρ- κωμωδία, που σημάδεψε το Φεστιβάλ των Καννών του 1969. Να τη δεις, γιατί είναι αξιολάτρευτο το σινεμά του Ετέξ.

Οι πρωτάρηδες (6/10)

Κι όμως, η ταινία του Μάιλς είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Χωρίς να είναι η ιστορία εκείνη που θα σε συγκλονίσει, και θα αλλάξει τη ζωή σου μια για πάντα (άλλωστε τέτοιες παραγωγές πια, τις κυνηγάς με το δίκαννο), εντούτοις έχει μια πικρή γλυκύτητα και μια νοσταλγική ομορφιά που σε ταξιδεύει. Γοητευτικός νεαρός ερωτεύεται κορίτσι που τον συνεπαίρνει, ενώ θυμάται τη σχέση που είχε με τον προσφάτως εκλιπόντα πατέρα του, όταν του αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Καταρχάς σου ομολογώ ότι με ξετρέλανε η ερμηνεία του γερόλυκου Κρίστοφερ Πλάμερ. Μεστός, απλός, απέριττος, και με μια εκφραστικότητα που τσακίζει, είναι όλη η ταινία πάνω του. Ο Μάιλς που, κατά τα άλλα, υποστήριξε την ταινία του με ό,τι δυνάμεις είχε, χωρίς να κάνει ουσιαστικά λάθη, και χωρίς να προδώσει το έμπειρο καστ του, καθοδήγησε τον Πλάμερ σε μια έξοχη ερμηνεία. Πολύ γλυκιά είναι και η Μελανί Λωρέν, στο ρόλο του όμορφου κοριτσιού που αποπλανεί τον ΜακΓκρέγκορ. Από την άλλη μεριά, ο τελευταίος δε με έπεισε και πολύ με την ερμηνεία του. Σε έναν κόντρα ρόλο, μακριά από τα συνήθη του στάνταρ, απλώς και μόνο υποστηρίζει την τρυφερή ιστορία του, πολύ έμπειρου ως graphic designer, Μάικ Μάιλς. Μετά από εβδομάδες πολύ μέτριων ταινιών, στα μέσα του Αυγούστου έχεις τη δυνατότητα να δεις μια ιδιαίτερη, χωρίς να είναι συγκλονιστική, ταινία χαμηλού προφίλ.

Blitz (4/10)

Βγαλμένη από τη σύγχρονη σχολή του βρετανικού σινεμά που βγάζει ταινίες βίας με το τσουβάλι, είναι αυτή η παραγωγή σε σκηνοθεσία Έλιοτ Λέστερ, με τον μάτσο ήρωα της ντόπιας κινηματογραφίας Τζέισον Στέιθαμ. Η ιστορία είναι εντελώς κλισέ. Σκληρός αστυνομικός που τα παίρνει κρανίο και καθαρίζει κακούς, αναλαμβάνει να «καθαρίσει» και έναν δολοφόνο αστυνομικών. Μέχρι εδώ, το έχουμε ξαναδεί το έργο. Ειδικώς, με όλα εκείνα τα στοιχεία του νέου βρετανικού σινεμά: ψυχρή ατμόσφαιρα, ωμή βία, βωμολοχίες, σκληρές συμπεριφορές, απέριττες σκηνές λόγου και δράσης, καθόλου υπερβολές. Και φυσικά με τα συνήθη χαρακτηριστικά του Στέιθαμ, ο οποίος έχει τυποποιηθεί πια, και είναι απολύτως προβλέψιμος. Καλός ηθοποιός μεν, που του ταιριάζει το μάτσο ως στυλ, αλλά πλέον ξέρεις τι θα δεις από αυτόν με κλειστά τα μάτια. Τι ξεχωρίζει σε αυτή την ταινία, όμως; Ο ρόλος του Κονσιντάιν, ως ομοφυλόφιλου μπάτσου που συνεργάζεται με τον Στέιθαμ, στην εξιχνίαση του δολοφόνου. Είναι ο ρόλος που κάνει τη διαφορά και δίνει σε αυτό το κλισέ αστυνομικό το κάτι παραπάνω. Το "Blitz" είναι μια μέτρια αστυνομική ταινία, με την κλασική μπόλικη βία, που μπορεί να σου κρατήσει το ενδιαφέρον όμως.

Διεθνής συνομωσία (3/10)

Αυτό είναι το γαλλικό Χόλιγουντ, που προσωπικά έχω γράψει τόσες και τόσες φορές ότι δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Χίλιες φορές προτιμώ κλισέ νουάρ σαν το "3 ώρες διορία" που παίχτηκε πριν μερικές εβδομάδες, αν θυμάσαι, παρά αυτά τα αποπαίδια του Μπεσόν. Κατά τα άλλα, ο γνωστός από το "Άντονι Ζίμερ" (στο οποίο στηρίχτηκε, λέει, το "The Tourist" με την Τζολί και τον Ντεπ) Ζερόμ Σέιλ, γύρισε το σίκουελ των περιπετειών του Λάργκο Γουίντς (η πρώτη ταινία παίχτηκε το 2008). Κατασκοπευτικά, δυναμικά, και με μπόλικα όπλα παιχνίδια είναι γεμάτη αυτή η νέα ταινία. Εντελώς αμερικανικού στυλ, θα δεις μια ακριβή παραγωγή με εντυπωσιακά πλάνα, και μπόλικα μπαμ μπουμ. Εν ολίγοις, έτσι και συμπαθείς το σινεμά αυτό, μπορεί την ταινία του Σέιλ να τη βρεις ενδιαφέρουσα. Εμένα πάντως δεν μου είπε τίποτε. Μια δαιδαλώδης ιστορία πολλών ηπείρων είναι, εντελώς αντιγραφή τυπικών ιστοριών δράσης του Χόλιγουντ. Παίζουν και αστέρια όπως ο Σίσλευ, η Στόουν, ο Τουκούρ, και ο Μανόλοβιτς, χωρίς βέβαια να σώζουν την παρτίδα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (18-8-11).

Ταινίες 11ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες δυο ταινίες, πολύ χαμηλής ποιότητας και σημασίας, καθώς και μία επανέκδοση κλασικής ταινίας. Ταινία της εβδομάδας (απουσία καλής πρεμιέρας) είναι η σκρούμπολ κωμωδία "Η γυναίκα με τη λεοπάρδαλη" του Χάουαρντ Χωκς, παραγωγής 1938, με τους Κάρι Γκραντ και Κάθρην Χέμπορν, η οποία ήταν για δεκαετίες παραγνωρισμένη αδίκως. Τρέξε να τη δεις, θα την απολαύσεις. Στη ντραμεντί "Ένας μικρός παράδεισος", οι Κέιτ Χάντσον και Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ προσπαθούν να σώσουν το ασυμμάζευτο σενάριο, και την κοινότυπη σκηνοθεσία μιας ταινίας, που εντέλει μπαίνει στο σωρό του Χόλιγουντ. Αισθητική τουρκικών σήριαλ (από τα οποία έχεις μπουκώσει στην ελληνική τηλεόραση) είναι οι "Μιναρέδες στη Νέα Υόρκη", ένα αστυνομικού τύπου κοινωνικό δράμα, που έσκισε στην Τουρκία αλλά στα σίγουρα δεν αφορά κανέναν εδώ.

Ένας μικρός παράδεισος (3/10)

Από τις ταινίες του σωρού, που το Χόλιγουντ βγάζει με το τσουβάλι, κι η ελληνική διανομή φροντίζει να τις προβάλλει στα μέσα Αυγούστου, που οι άνθρωποι τις πρωτεύουσας είναι στα νησιά. Κλασική ντραμεντί χαρακτήρων είναι αυτή η ταινία της Κασέλ, που παίζει με την επάρατη νόσο και τον έρωτα. Και τα δύο βέβαια αντιμετωπίζονται με μια ελαφράδα και μια χαζοχαρουμενιά. Οι χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν και κάνουν την όποια διαφορά, η κάπως βαριεστημένη Χάντσον και ο εντελώς μονότονος Μπερνάλ, προσπαθούν να υποστηρίξουν τα ανυποστήριχτα. Οι ερμηνείες τους είναι μέτριες γιατί ακριβώς στηρίζονται σε ένα κακό σενάριο. Δε θα σε συμβούλευα να δεις την ταινία.

Μιναρέδες στη Νέα Υόρκη (2/10)

Ταινία ευθέως ανάλογη με την κακή αισθητική των τουρκικών σήριαλ που κατακλύζουν την ελληνική τηλεόραση, είναι αυτή η παραγωγή, η οποία και αποτέλεσε εμπορική επιτυχία στην Τουρκία. Ακριβή παραγωγή που διαδραματίζεται σε Τουρκία και Η.Π.Α., κινείται σε επίπεδο τηλεταινίας, και ουσιαστικά δεν βλέπεται. Εν συντομία, θα δεις μια ιστορία τρομοκρατίας, Ισλάμ, τοπικής βεντέτας. Η ταινία εναλλάσσεται από αστυνομική σε δράμα, κι από κοινωνική σε βαθυστόχαστη θρησκευτική. Γεμάτη κλισέ και ηθικοπλαστικές προσεγγίσεις είναι. Κι ενώ διαθέτει εντυπωσιακές σκηνές, και θα μπορούσε να γίνει μια ενδιαφέρουσα ιστορία δύο ηπείρων, προσεγγίζοντας το θέμα της ισλαμικής τρομοκρατίας σε βάθος χρόνου, εντέλει καταντά μια φανφάρα εγχώριας κατανάλωσης. Δεν έχει καμία θέση στην ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (11-8-11).

Ταινίες 4ης Αυγούστου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, που όλες τους κινούνται σε μέτρια έως κακά επίπεδα. Βγαίνουν επίσης και δύο επανεκδόσεις παλιότερων ταινιών. Ταινία της εβδομάδας (απουσία καλής πρεμιέρας) είναι ο αριστουργηματικός "Τρίτος άνθρωπος" του Κάρολ Ρηντ, με τον Όρσον Γουέλς και την Αλίντα Βάλι, αυτο το κλασικό φιλμ νουάρ που έχει σημαδέψει τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Κριτικό σημείωμα σου έχει γράψει η Κέλλυ Μπιλλίνη, από το αφιέρωμα του SevenArt για τις Κάννες. Στο "Casino Jack" με τον Κέβιν Σπέισι, θα δεις μια σπιναριστή ταινία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα του σύγχρονου αμερικανικού ονείρου, που θα σε προσγειώσει όμως γιατί το σενάριο είναι τόσο μέτριο, και το χιούμορ της τόσο άνευρο και πασέ... Ο Τζιάνι Ντι Γκρεγκόριο που έκανε εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο με το προπέρσινο "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη", το γυρίζει στο σινεμά μανιέρα και επαναλαμβάνει το ίδιο τέμπο στο "Τζιάνι και οι γυναίκες". Χλιαρό και ανιαρό, εντέλει είναι μια ταινία κακέκτυπο της πρώτης επιτυχίας. Για το "Πίστεψε με", έχω να σου πω ότι η ενδιαφέρουσα σεναριακή του ιδέα εξαντλήθηκε γρήγορα χάρη στη σαλάτα που έγιναν τα καλά του υλικά. Ούτε και οι αστέρες του, Κλάιβ Όουεν και Κάθρην Κήνερ δεν είχαν όρεξη γι’ αυτή την ταινία. Για το μπλοκμπάστερ της εβδομάδας "Ο πλανήτης των πιθήκων: Η εξέγερση" δεν έχω άποψη, μια και τη μια και μοναδική του προβολή (τι περίεργο!) την έχασα για τα μπάνια μου, το παραδέχομαι. Σημείωσε ότι είναι συνέχεια της κλασικής ταινίας του 1968 (του Σάφνερ), και ήδη προαναγγέλλεται σχετικό φραντσάιζ. Με το "Κοτόπουλο δυναμίτης", το βρετανικό ψευδοντοκιμαντέρ του Πίντοφ, παραγωγής 1971, και ταυτόχρονα σχόλιο στις επαναστατικές κοινωνίες της εποχής, θα δεις μια άκρως ενδιαφέρουσα προσέγγιση του κόσμου μέσα από τις ρηξικέλευθες απόψεις καλλιτεχνών όπως η Μπαέζ, ο Γκίνγκσμπεργκ, ο Λένον, ο Κοέν, ο Γουόρχολ. Την κριτική στη γράφει ο Πετιμεζάς.

Casino Jack (5/10)


Από τη μια πλευρά, θα δεις μια σπιναριστή, με ποικίλες εναλλαγές, και άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία που θυμίζει από Σκορσέζε και "Συνήθεις ύποπτους" μέχρι τις πλέον δαιδαλώδεις χολιγουντιανές ταινίες που σε εξιτάρουν. Από την άλλη πλευρά όμως, δεν απορείς που βγαίνει αυγουστιάτικα μια και το όντως βαρύ θέμα του δίνεται με μια ελαφράδα και ένα υποδόριο χιούμορ, που δε νομίζω ότι του ταιριάζει. Σε στιγμές του, το "Casino Jack" και η ερμηνεία του Κέβιν Σπέισι μου θύμισε το περυσινό "I love you Phillip Morris" και την αντίστοιχη ερμηνεία του Τζιμ Κάρεϊ. Τότε όμως, του Κάρεϊ όπως και της ιστορίας του, το χιούμορ και τα όποια σικ χαζά τρυκ πηγαίνανε γάντι. Εδώ όμως, όχι. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, γνωστός λομπίστας επί κυβέρνησης Μπους Τζούνιορ έκανε μια γερή μπίζνα με καζίνο στα ενδότερα της Αμερικής και πάνω στις πλάτες των ιθαγενών. Οι απευθείας διασυνδέσεις του με γερουσιαστές και άλλους κυβερνητικούς, έφερε ένα μεγάλο σκάνδαλο στην επιφάνεια. Η ταινία όλη είναι οι ερμηνείες, κυρίως του Κέβιν Σπέισι αλλά και των δεύτερων όπως οι Πέπερ και Λόβιτζ. Η δουλειά, δηλαδή, του Χίκενλουπερ είναι πολύ καλή στα αστέρια του, με τα υπόλοιπα όμως απογοητεύτηκα: η γρήγορη σκηνοθεσία κουράζει, και το σενάριο (του Σνάιντερ) είναι κάτω του μετρίου. Μια ταινία με αρετές είναι, χωρίς όμως να απογειώνεται.


O Τζιάνι και οι γυναίκες (3/10)


Ο Ντι Γκρεγκόριο πολύ μου άρεσε στο "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη". Ήταν αληθινός, χαμηλών τόνων, νουνεχής στην ερμηνεία του, και πολύ μεστός σε ό,τι έκανε. Μια ανθρώπινη ιστορία γύρισε, απλά και λιτά έπαιξε. Μια γλυκιά και νοσταλγική ταινία ήταν αυτή, που θύμισε πολλές ελληνικές αντίστοιχες για την άδεια πρωτεύουσα του καλοκαιριού. Για να έλθω βέβαια στην ταινία "Ο Τζιάνι και οι γυναίκες" έπρεπε να σου πω τα παραπάνω. Δεν θα δεις τίποτε το διαφορετικό. Δυστυχώς, ο Ντι Γκρεγκόριο επαναλαμβάνεται και μάλιστα, σε όλα. Προσπαθεί, τουλάχιστον μάταια, να αντιγράψει το ίδιο του το έργο. Και ο ίδιος μου φαίνεται πια καρικατούρα. Η χαμηλή ερμηνεία του γίνεται βαριεστημένη και μονότονη. Και πάλι οι σχέσεις του με τις γυναίκες όλων των ηλικιών βρίσκεται σε πρώτο φόντο, στο ίδιο τέμπο. Ουδεμία αλλαγή. Αν θες να δεις μια καλή ταινία καλοκαιριού προτίμησε το "Αυγουστιάτικο γεύμα στη Ρώμη". Δυστυχώς αυτή εδώ είναι κακέκτυπο. Μια επανάληψη ανθρωπιάς και γλυκύτητας, άνευ ουσίας.


Πίστεψε με (3/10)


Ένα θρίλερ για την, πολλές φορές, αδιέξοδη ελευθεριότητα του ίντερνετ είναι αυτή η ταινία, που είναι γεμάτη με αστέρια μεν, χωλαίνει σε όλα τα σημεία δε. Από μόνη της η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα: 14χρονο κορίτσι κολλημένο με το ίντερνετ και το τσατ παρασύρεται από μεγαλύτερο της άντρα, ο οποίος ψέμα στο ψέμα εντέλει τη «βιάζει» σε φτηνό μοτέλ. Οι κατά τα άλλα προστατευτικοί γονείς της πέφτουν από τα σύννεφα. Εξακολουθώ να μη μπορώ να καταλάβω τι πήγε στραβά σε αυτή την ταινία. Παρόλο που διαφαίνονται ειλικρινείς οι κινήσεις του Σουίμερ και των σεναριογράφων του, όλα εντέλει πήγαν στραβά. Το γλυκό χάλασε, η μαγιά αν και ήταν καλή δεν απέδωσε. Σα να μη λειτούργησε τίποτε δηλαδή. Η ιστορία όσο προχωρούσε γινόταν και λιγότερο ενδιαφέρουσα. Η σκηνοθεσία δεν έχει να σου δείξει και κάτι το εξαιρετικό, ενώ αυτό το τρυκ με τα μηνύματα τσατ στην οθόνη σου περισσότερο εκνευρίζουν παρά κάνουν τη διαφορά. Και για να έλθω στους πρωταγωνιστές: η μικρή Λιμπεράτο στέκεται αξιοπρεπώς στο ρόλο της, οι δε Κλάιβ Όουεν και Κάθρην Κήνερ, τα αστέρια δηλαδή της ταινίας, είναι ωσεί παρόντα. Κατά τα λοιπά, εκτός κλίματος δηλαδή. Η ιστορία είναι καλή, αλλά η ταινία δεν έχει αρετές. Δεν θα σε αποζημιώσει καθόλου.


*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (4-8-11).

Ταινίες 28ης Ιουλίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, οι περισσότερες εκ των οποίων είναι δεύτερης διαλογής, καθώς και δύο επανεκδόσεις που εντείνουν την αύρα του θερινού σινεμά. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί να είναι και) η ισπανική κομεντί "Εμείς οι Δύο", της οποίας οι δυο πρωταγωνιστές πήραν τα βραβεία ερμηνειών στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν (στου οποίου το διαγωνιστικό τμήμα θα βρίσκεται φέτος ο "Άδικος Κόσμος" του Φίλιππου Τσίτου). Άνδρας με σύνδρομο down ερωτεύεται γοητευτική συνάδελφο του, με την οποία συνάπτει σχέση παρά τον κοινωνικό τους περίγυρο. Στις "Εποχές του Έρωτα", την τρίτη και τελευταία ταινία της σχετικής τριλογίας του Βερονέζι, στην οποία η Μπελούτσι σε μαγεύει και ο Ντε Νίρο σε κάνει να απορείς για τη διεκπεραίωση του, θα δεις μια ανάλαφρη και χαριτωμένη κωμωδία γύρω από τις σχέσεις όλων των ηλικιών. Το "3 Ώρες Διορία" είναι ένα καλό αστυνομικό θρίλερ, γαλλικής παραγωγής, που σε γεμίζει αδρεναλίνη και αγωνία, χωρίς απαραίτητα να σε συνεπαίρνει και να σου μένει στο μυαλό για καιρό. Ο "Ζωολογικός Τύπος" είναι μια οικογενειακή κωμωδία για παιδιά, του κλασικού γλυκανάλατου Χόλιγουντ, που σε προβληματίζει για το νηπιακό επίπεδο χιούμορ που διαθέτει. Στο "Ποτέ Δεν Είσαι Μόνη" η Χίλαρι Σουάνκ σε γεμίζει με την ερμηνεία της, όμως το θρίλερ του Τζόκινεν, εν γένει, είναι τόσο «αστείο» όσο δεν φαντάζεσαι. Κρίμα για την ατμόσφαιρα που υπάρχει και στην οποία έχεις υποβληθεί. Το "Switch" είμαι μια αστυνομική κομεντί, γαλλικής παραγωγής, με τον Ερίκ Καντονά, τον οποίο προτιμώ να θυμάμαι με τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Γι’ αυτό και δεν την είδα την ταινία. Γενικά βέβαια, έχει πάρει μέτριες κριτικές. Συνεχίζοντας την πολιτική της, ντόπια εταιρεία διανομής εξακολουθεί να βγάζει ταινίες για λογοτέχνες, αυτή τη φορά με τον ποιητή Τζων Κητς, χωρίς να τις προβάλλει στους δημοσιογράφους. Πρόκειται για το "Bright Star" της Αυστραλής Τζέιν Κάμπιον, που ξέρεις από τα "Μαθήματα Πιάνου". Σχετικά καλές κριτικές διαβάζω απ’ έξω. Για το "Μ - Ο Δράκος του Ντίσελντορφ" του Φριτζ Λανγκ, αυτό το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, δεν χρειάζεται να σου γράψω και πολλά. Είναι μια κλασική ταινία που ελπίζω να βρει τη θέση της στο ελληνικό καλοκαίρι. Την κριτική στη γράφει ο Πετιμεζάς. Όπως το ίδιο θα κάνει ο αγαπητός μου συνεργάτης και για τον "Πάγο" του Ρόμπερτ Κράμερ, μια ταινία κοινωνική και φαντασίας του 1970, αμερικανικής παραγωγής, που είναι σχετικά άγνωστη στο ελληνικό κοινό της εποχής.

Εμείς οι δύο (6/10)

Καλά το θυμόμουν ότι για το "Εμείς οι δύο" έγραφα στην εφημερίδα τον Σεπτέμβριο του 2009, όταν και το δίδυμο των πρωταγωνιστών της έπαιρναν τα βραβεία ερμηνειών στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν. Στο τονίζω αυτό καθότι εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί μια ταινία με ποιότητα και τις όποιες δάφνες που διαθέτει, πρέπει να προβάλλεται στην Ελλάδα δυο χρόνια μετά. Στο προκείμενο όμως, μια και θα απολαύσεις ένα έξοχο ρομάντζο άκρως συγκινητικό και κυρίως ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Άνδρας με σύνδρομο down ερωτεύεται γοητευτική συνάδελφο του, η οποία έχοντας κουραστεί από τις εφήμερες σχέσεις που κάνει βρίσκει το ουσιώδες στο διαφορετικό. Ξεκάθαρα είναι μια ταινία ερμηνειών. Και στο λέω αυτό γιατί ενώ θα μπορούσε να απογειωθεί παραμένει χλιαρή, και η αιτία είναι η σκηνοθεσία της. Μπορεί οι Ναχάρο και Παστόρ να έκαναν εξαίσια δουλειά με τους Πινέδα και Ντουένιας, μα στο υπόλοιπο κομμάτι έμειναν στα ρηχά νερά. Δεν είναι βαριά η ταινία αυτή. Παρόλο που πραγματεύεται τους ανθρώπους με το σύνδρομο down και την ανάγκη τους να ζήσουν κανονικά, η σχετική ελαφράδα και οι όποιες χαριτωμενιές που διαθέτει θα σε ξεκουράσουν.

Οι εποχές του έρωτα (5/10)

Έχει και η Ιταλία το εμπορικό σινεμά της, το οποίο θα σου αρέσει μόνο αν ταινίες τύπου "Έτερον ήμισυ" βρίσκεις χαριτωμένες. Καθότι αυτό το κλείσιμο της πετυχημένης εισπρακτικά τριλογίας "Το εγχειρίδιο του έρωτα", που πια μετονομάστηκε σε "εποχές", στοχεύει στη γλυκανάλατη ψυχολογία και τη διασκέδαση την τρυφερή και χαριτωμένη. Τρεις οι ιστορίες αυτής της ταινίας. Και καμία δεν είναι καλή. Όλες κινούνται σε χλιαρά επίπεδα, και σώζονται από τους πρωταγωνιστές της. Οι Ρικάρντο Σκαρμάτσο, Κάρλο Βερντόνε και Μόνικα Μπελούτσι, κάνουν τη διαφορά. Χωρίς να ξετρελαθείς με τις ερμηνείες τους, εντούτοις θα σε ικανοποιήσουν. Το κέρδος της ταινίας είναι η όλη ατμόσφαιρα της, που είναι φροντισμένη και ερωτική, καθώς και οι γυναίκες της που είναι εντυπωσιακές και σεξουαλικές (θα έχεις και οφθαλμόλουτρο). Θα περάσεις καλά δηλαδή, αν και κάπως απελπιστικά ανάλαφρα. Σου σημειώνω ότι θα δυσαρεστηθείς με τη μετριότατη διεκπεραίωση του Ντε Νίρο. Μόνο εμπορικά συμβάλλει στην ταινία του Βερονέζι, κάτι που προφανώς θα πιάσει και φυσικά θα δικαιολογήσει τα λεφτά του.

3 ώρες διορία (5/10)

Σύγχρονο νουάρ που δουλεύει αρχετυπικά, είναι αυτή η αστυνομική περιπέτεια του Καβαγιέ, ο οποίος ακολουθώντας πιστά όλους τους κανόνες του είδους πετυχαίνει να σε κερδίσει. Η αδρεναλίνη, η ένταση, η αγωνία, και όλη αυτή η σκοτεινιά που απαιτείται γίνονται εντέλει εφόδια της πλοκής. Δεν πρόκειται βέβαια, για μια εξαιρετική και συναρπαστική ταινία που σε εντυπωσιάζει. Κι ενώ το σενάριο προβλέψιμο δεν το λες, εντούτοις δεν σε αφήνει και άφωνο με την εξέλιξη και την κατάληξη του. Οι ηθοποιοί κινούνται επαρκώς υπό τις εντολές του Καβαγέ. Ο πρωταγωνιστής, ο Λελούς, θα μπορούσε να τα έχει καταφέρει καλύτερα, μα και πάλι μια χαρά τον βρίσκω στο ρόλο του. Εν γένει, και όπως παρατηρείς από τα γραφόμενα μου, είναι μια ταινία που καλή τη λες, αλλά δε θα σου μείνει κιόλας. Δεν είναι δηλαδή από εκείνα τα αστυνομικά που σου κολλάνε το μυαλό. Παρολαυτά θα περάσεις μιάμιση ώρα κάπως συναρπαστικά, και θα χαλαρώσεις από την… ένταση της ιστορίας.

Ζωολογικός κήπος (3/10)

Οικογενειακή κωμωδία που πλέον δεν αντέχω να βλέπω ούτε από χιλιόμετρα και ο λόγος είναι απλός: δεν γελάω όσο και να πιεστώ. Το σενάριο που είναι και ο πιο αδύναμος κρίκος, σε κάνει να απορείς με τα αστεία επιπέδου νηπιαγωγείου, κι ας έχουν πέσει από πάνω του ένας σκασμός σεναριογράφοι επαγγελματίες του Χόλιγουντ. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ο Κέβιν Τζέιμς, είναι ικανοποιητικά αστείος. Και μόνο που τον βλέπεις. Γενικά, είναι αυτός που σώζει την ταινία από την τραγωδία. Κατά τα άλλα, τόσο το υπόλοιπο καστ, όσο και η κατασκευή στο σύνολο της, δεν κινούνται σε καλά επίπεδα. Μάλλον για προχειροδουλειά πρόκειται. Θα μου πεις, παιδική ταινία είναι και στους μπόμπιρες απευθύνεται. Και εγώ από την άλλη θα σου πω, ότι ναι μεν συμφωνώ, αλλά από κάποιο σημείο και μετά μου φαίνεται δικαιολογία.

Ποτέ δεν είσαι μόνη (3/10)

Η ταινία του Φιλανδού Τζόκινεν (με «σημαντικές» διακρίσεις στα βίντεο κλιπ και την Γιουροβίζιον) τα έχει όλα πλην της ουσίας: μια καλή ιστορία που θα σε τρομάξει, και μια σπινταριστή σκηνοθεσία που θα σε συνεπάρει. Αυτά ξέχασε τα. Θα έχεις βέβαια, μια εκπληκτική φωτογραφία που φτιάχνει και ατμόσφαιρα. Καθώς και την Χίλαρι Σουάνκ σε μεγάλα κέφια, όσο την αφήνουν φυσικά ο Τζόκινεν και ο κάπως άνευρος Ντην Μόργκαν. Αυτό το ψυχολογικό θρίλερ δεν είναι καλό. Μόνο στα επιμέρους κάπως κερδίζει την προσοχή σου. Εκεί βέβαια που χάνει, και σου λέει άμεσα να το αποφύγεις είναι το εξής βασικό: δεν τρομάζεις, κάτι σημαντικό δηλαδή για ένα θρίλερ, μια και τα τρυκ του είναι επιπέδου δημοτικού.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (28-7-11).