30 Σεπ 2011

Συνέντευξη του Νίκου Κουτσογιάννη..

Στον Νέστορα Πουλάκο

Ήταν το ανοιξιάτικο ραντεβού τον ψηφιακών μικρομηκάδων απ’ όλο τον κόσμο, ώσπου τα τελευταία δύο χρόνια συνωστίστηκε κι αυτό στη φεστιβαλική παραζάλη του φθινοπώρου. “Θα κάνουμε ότι είναι δυνατό, ώστε η διοργάνωση του 2012 να πραγματοποιηθεί και πάλι τον Μάιο”, μου λέει ο Νίκος Κουτσογιάννης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νάουσας. “Γίνεται τέτοιος χαμός αυτή την περίοδο, ώστε δυσκολεύεται πολύ κάποιος να έρθει και να το παρακολουθήσει”. Πάντως η 8η διοργάνωση του φεστιβάλ της ψηφιακής μικρού μήκους ταινίας, που ξεκίνησε το 2004 κι έχει ήδη καθιερώσει τη Νάουσα σε ετήσιο σημείο συνάντησης κινηματογραφιστών απ’ όλο τον κόσμο, ξεκινά απόψε το βράδυ και ολοκληρώνεται την Κυριακή 2 Οκτωβρίου. Ο Νίκος Κουτσογιάννης μου μίλησε για το τι πρόκειται να παρακολουθήσεις φέτος.

Νίκο, ας ξεκινήσουμε από το οικονομικό παράγοντα που καίει τον οποιοδήποτε πολιτιστικό φορέα. Πώς συντηρείται το Φεστιβάλ της Νάουσας;

Ο κυριότερος “αιμοδότης” του φεστιβάλ είναι το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Ε.Σ.Π.Α. Χάρη σε αυτό πραγματοποιείται η κινηματογραφική γιορτή μας κάθε χρόνο (περί τα 180 χιλιάδες ευρώ απαιτούνται), και φυσικά το πρόγραμμα ήταν που “στήριξε” την κατασκευή δύο 2k digital cinemas, που διαθέτουν και 3D προβολή. Πρέπει να είμαστε το μοναδικό κινηματογραφικό φεστιβάλ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη που διαθέτει τέτοια άρτια υποδομή ψηφιακής προβολής, σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα. Στήριξη επίσης υπάρχει από την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, το Υπουργείο Πολιτισμού (αν και μας χρωστάει ακόμη τα χρήματα του 2010), ενώ απουσιάζει παντελώς ο Δήμος της Νάουσας. Έχει άλλες προτεραιότητες καταπώς φαίνεται.

Η φετινή διοργάνωση με αριθμούς…

Στην 8η διοργάνωση θα προβληθούν 226 ταινίες από 45 χώρες. Το κεντρικό πρόγραμμα περιλαμβάνει ταινίες μυθοπλασίας, κινουμένου σχεδίου και πειραματικές. Επίσης, υπάρχει το τμήμα σπουδαστικών και νεανικών ταινιών Νοτιοανατολικής Ευρώπης, όπως κι εκείνο με ταινίες κινητών τηλεφώνων. Τα βραβεία όπως κάθε χρόνο, είναι τιμητικά και δεν έχουν χρηματικό έπαθλο.

Πες μου λίγα λόγια για την κατηγορία “Ταινίες κινητών τηλεφώνων”. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, στο εξωτερικό αναπτύσσεται όλο και περισσότερο, ενώ ακόμη στην Ελλάδα δεν έχει ακουστεί πολύ.

Όντως, πρόκειται για μια προοπτική γυρίσματος ταινίας με ψηφιακό τρόπο, που βρίσκεται στα σπάργανα. Άλλωστε κι οι ελληνικές συμμετοχές δεν είναι πολλές, βλέπεις δεν είμαστε ακόμη εξοικειωμένοι σε αυτού του είδους την κινηματογράφηση. Συνολικά φέτος θα προβληθούν 13 ταινίες κινητών τηλεφώνων, και η πλειονότητα τους προέρχεται από το εξωτερικό.

Σε ποια κινηματογραφία επικεντρώνεται το φεστιβάλ, στην 8η διοργάνωση του;

Για φέτος, μπορούμε να πούμε ότι τιμώμενη χώρα είναι η Γαλλία. Θα παίξουμε πολλές μικρού μήκους ταινίες, παραγωγής της τελευταίας τριακονταετίας. Για να καταλάβεις, θα προβληθούν μικρού μήκους ταινίες από του Γκοντάρ μέχρι πολύ νεότερων δημιουργών, ώστε να παρουσιαστεί διαχρονικά η εξέλιξη της γαλλικής κινηματογραφικής δημιουργίας. Επιπλέον, σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο, θα πραγματοποιηθεί μια έκθεση κόμικς με τους πλέον αγαπημένους χαρακτήρες των τελευταίων δεκαετιών.

Θα έρθουν στη Νάουσα γνωστά ονόματα του κινηματογραφικού χώρου; Συνηθίζεται αυτό άλλωστε από τους διοργανωτές. Πρόσφατα στη Δράμα κατέφτασε ο Τέρυ Γκίλλιαμ, και στις Νύχτες Πρεμιέρας ο Μάικλ Ράντφορντ.

Αναφέρεις πολύ σπουδαίους δημιουργούς. Παρολαυτά και στην 8η διοργάνωση του φεστιβάλ θα έχουμε μερικούς πολύ καλούς σκηνοθέτες, ως καλεσμένους. Για παράδειγμα, η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής είναι η Λουσίλ Χατζιχαλίλοβιτς, που έχει γυρίσει τη βραβευμένη “Αθωότητα”, και έχει συμμετάσχει στο σενάριο της ταινίας “Enter the void” του Γκασπάρ Νόε. Επίσης, θα βρίσκεται μαζί μας και ο Τόμας Σίμπεν, του οποίου η ταινία “Distanz” παίχτηκε στην περυσινή Μπερλινάλε.

Το φεστιβάλ σας διαθέτει κάθε χρόνο, και ένα πολύ πλούσιο πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων. Θες να μου συνοψίσεις τις σημαντικότερες από αυτές;

Βεβαίως. Υπάρχουν δυο εκθέσεις εικαστικών τεχνών, η μια από το Σύλλογο Αποφοίτων της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου, και η άλλη από την ομάδα Inkorrect που εμπνέεται από κινηματογραφικά θέματα. Θα υπάρχει επίσης και ένα live graffiti event και πάλι με κινηματογραφική απόχρωση. Μπόλικες είναι οι δράσεις για τους μικρούς φίλους των σχολείων της Νάουσας. Θα γίνουν τέλος μουσικές συναυλίες, καθώς και μια θεατρική παράσταση σε σενάριο της Ξένιας Καλογεροπούλου και μουσική του Νίκου Κυπουργού με τη συμμετοχή γνωστών ηθοποιών. Διαγωνισμοί, κινηματογραφικά κουΐζ και μια διημερίδα για την περιφερειακή ανάπτυξη, συμπληρώνουν το μωσαϊκό των φεστιβαλικών παράλληλων εκδηλώσεων της φετινής χρονιάς.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο τεύχος 4 του εβδομαδιαίου free press Φιλμ Νουάρ (29-9-11).

29 Σεπ 2011

Ταινίες 29ης Σεπτεμβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες εννιά ταινίες, όλες πρώτης προβολής, ανάμεσα στις οποίες μπορείς να επιλέξεις δράμα, κωμωδία, ρομαντική κομεντί, πολεμική και περιπέτεια, ερωτική, υπαρξιακή και κοινωνικού προβληματισμού. Ενώ το φεστιβαλικό ενδιαφέρον μεταφέρεται από σήμερα στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νάουσας, κι από την Τρίτη στο 5ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας (το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας). Ταινία της εβδομάδας είναι “Το Γάλα”, η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου και πολύ πετυχημένου θεατρικού έργου του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα. Σε αυτή την άκρως συγκινητική ταινία, θα απολαύσεις την ερμηνεία του Προμηθέα Αλειφερόπουλου. Στην ταινία του Ασγκάρ Φαραντί “Ένας χωρισμός”, που κέρδισε τη Χρυσή Αρκούδα στην πρόσφατη Μπερλινάλε, θα δεις πώς μια υπαρξιακή ιστορία στο αναχρονιστικό Ιράν, προσλαμβάνει κοινωνικοπολιτικές, και βαθιά θρησκευτικές προεκτάσεις. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Μπουγιάρ Αλιμάνι “Αμνηστία”, παραγωγής Αλβανίας, Ελλάδας και Γαλλίας, έχει να σου δείξει μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία από τις αλβανικές φυλακές, μέσα από τον έρωτα που γεννιέται, και τη σκληρή εκδίκηση που βάζει ταφόπλακα σε οτιδήποτε πάει να αναπτυχθεί. Μια τραχιά ιστορία με πολύ ενδιαφέρον. Το “Όχι μόνο φίλοι” είναι μια ευχάριστη και χαριτωμένη κομεντί, με τους Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και Μίλα Κούνις, στην οποία όμορφα αγόρια και κορίτσια τα “βάζουν” με τις σχέσεις στα σύγχρονα αστικά τοπία. Περνάει όμορφα η ώρα σου. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την τρισδιάστατη σοφτ πορνό ταινία “Sex and Zen: Απόλυτη έκσταση”, που έσκισε εισπρακτικά όπου κι αν παίχτηκε, κι ενθουσίασε στις περυσινές Κάννες για το άφθονο χιούμορ της, και τις όμορφα καλλιτεχνημένες σκηνές οργίων που διαθέτει. Από την άλλη μεριά, το ίδιο θα διασκεδάσεις όμως σε διαφορετικό τέμπο, με τη γλυκιά κομεντί από τη Γαλλία “Ανώνυμοι ρομαντικοί”. Ντροπαλοί μεσήλικες της εποχής μας ψάχνουν την τόλμη τους και το ταίρι τους. Φασαριόζικη, θορυβώδης, άνευ ουσίας και μια από τα ίδια, είναι η νέα παραγωγή του Λυκ Μπεσόν “Colombiana”, όπου σεξ, βία και ναρκωτικά, ανακατεύονται με τη συνηθισμένη ιστορία εκδίκησης. Όπως να αποφύγεις σε προτρέπω την παιδική (εντέλει) ταινία “Νικόστρατος - Ένα ξεχωριστό καλοκαίρι”, η οποία όντως δεν προβάλλεται καλοκαίρι μια και ο Κουστουρίτσα και η γαλλική παρέα του, με τα ανάλογα γυρίσματα στα ελληνικά νησιά, δεν τα πήγαν και τόσο περίφημα. Ίσως για παιδιά, στα σίγουρα σε dvd μόνο. Τέλος, άνευ κριτικής σου έχω το (κάπως) πολεμικό θρίλερ “Ο Βετεράνος”, που τελικά μου φέρνει σε περιπέτεια… Δεν το έδειξε στους δημοσιογράφους η εταιρεία διανομής του, ενώ και οι κριτικές απ’ έξω δεν είναι και οι καλύτερες.

Το Γάλα (8/10)

Για τη συγκεκριμένη ιστορία, οι προσδοκίες ήταν μεγάλες από την αρχή. Μια και ο Σιούγας είχε να κάνει με ένα υπέρ-επιτυχημένο θεατρικό έργο που κατέκλυσε απ’ άκρη σ’ άκρη όλη την Ελλάδα, την τελευταία πενταετία. Επομένως το στοίχημα είναι μεγάλο γι αυτό και η παραγωγή της, κι η μετέπειτα διανομή της, πήρε τόσο πολύ χρόνο. Κατά τα άλλα, και σύμφωνα με την άποψη μου, διότι στα σίγουρα θα ανοίξει ένας μεγάλος διάλογος για τη μεταφορά αυτή, ο Σιούγας τα κατάφερε επάξια. Και πολλά μπράβο να του δώσω. Καθότι κατάφερε να αποδώσει σκηνοθετικά ακριβώς αυτό που είχε στο μυαλό του θεατρικά ο Κατσικονούρης, ο οποίος μάλιστα ευθύνεται εκατό τοις εκατό και για το κινηματογραφικό σενάριο. Η εξαίσια φωτογραφία της ταινίας, η αριστοτεχνική κατασκευή των ονείρων και των φαντασιώσεων του ψυχικά άρρωστου Λευτέρη, και εν γένει το όλο κλίμα που χτίστηκε από τον Σιούγα, στο σπίτι, το μπαρ, τους εξωτερικούς χώρους, είναι στοιχεία που σε συνεπαίρνουν. Χωρίς όμως να αποφεύγει τις τηλεοπτικές καταβολές του, κάτι που γίνεται εμφανές στις ευκολίες που καταφεύγει ώστε να λήξει μια σκηνή, ή να τη τυλίξει με φτηνό καμιά φορά περιτύλιγμα. Από κει και ύστερα το μεγάλο ατού της ταινίας είναι οι ερμηνείες. Προεξέχουσα φυσικά αυτή του Λευτέρη, την οποία ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος την έκανε ολόδικη του, την απέδωσε εξαιρετικά, κάνοντας τον σχιζοφρενή αδερφό που ψάχνει την αγάπη και τη σωτηρία του συνάμα, ενθυμούμενος πάντοτε τα παιδικά χρόνια του στην Τιφλίδα. Ένας ρόλος που κουβαλάει την αξέχαστη ερμηνεία του αείμνηστου Κωνσταντίνου Παπαχρόνη. Πολλά μπράβο του. Όπως και η ερμηνεία του Όμηρου Πουλάκη, στο ρόλο του έτερου αδελφού Αντώνη, όπου και εμφανίζεται σοβαρός, στιβαρός, σκληρός, τραχύς, δύσκολος. Από την άλλη μεριά η ερμηνεία της Ιωάννας Τσιριγκούλη δε μπορεί να συγκριθεί με εκείνη της Μάνιας Παπαδημητρίου. Αν και προσπάθησε και μόχθησε προκειμένου να αποδώσει την αδύναμη μητέρα, με την σπαστή προφορά και τις άρρωστες καταβολές, χάθηκε στη δίνη ενός ρόλου που παρολαυτά ταιριάζει σε ότι σπασμένο και υστερικό έχει παίξει τα τελευταία χρόνια. Συνοψίζοντας, θα δεις τη γνωστή ιστορία σε μια κινηματογραφική μεταφορά που ξεπερνά το μέσο όρο, και θα συγκινηθείς τόσο που δεν θα αναγνωρίζεις τα κόκκινα, από το κλάμα, μάτια σου με το τέλος της προβολής (προσωπική εμπειρία).

Ένας χωρισμός (8/10)

Ο Φαραντί με τον “Ένα Χωρισμό” και τη Χρυσή Άρκτο στη φετινή Μπερλινάλε, επιβεβαίωσε με τον πλέον απλό, μινιμαλιστικό τρόπο ότι είναι ο νέος Κιαροστάμι, ο άξιος συνεχιστής ενός σινεμά ανθρωποκεντρικού, που διαπνέεται από την πολύ ιδιαίτερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί στο Ιράν. Μέσα από την διεισδυτική ματιά του Φαραντί όλες οι παθογένειες, οι έμφυτες κουλτούρες, οι μπερδεμένοι ψυχισμοί, και οι αλλοπρόσαλλες ματιές στο οτιδήποτε συμβαίνει, αποπνέουν αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη περιπλοκή του ευρωπαϊκού μοντέλου με το θεοκρατικό-θεοσεβούμενό κλίμα που επικρατεί ως αρρώστια πολλές φορές, κι όλο αμφισβητείται. Μέσα από την ιστορία της Σιμίν και του Ναντέρ, ο Φαραντί μιλάει όσο πιο απλά γίνεται για ότι πιο περίπλοκο συμβαίνει στην ιρανική κοινωνία. Επίτηδες, τοποθετεί τους κεντρικούς χαρακτήρες του να είναι σύγχρονοι και μοντέρνοι, όμορφοι και φιλελεύθεροι. Συνάμα, κουβαλούν κι όλα εκείνα τα συμπλέγματα μιας, έτσι κι αλλιώς, οπισθοδρομικής κοινωνίας, τις παραδοσιακές καταβολές της οικογένειας, τις αναστολές της θρησκείας, και τις εξωπραγματικές επιταγές της κρατικής μηχανής. Με το τσαντόρ να είναι εντελώς προσχηματικό, οι γυναίκες της ιστορίας του Φαραντί είναι δυναμικές, σοβαρές, με πυγμή, απόφαση, δυνατή θέληση και επιρροή (όπως ακριβώς συμβαίνει και στην προηγούμενη ταινία του, την αριστουργηματική “Τι απέγινε η Έλι”). Συγκρούονται με το ανδρικό πρότυπο, και κυρίως με το κατεστημένο. Η φωνή τους υψώνεται εν είδει επαναστατικής παντιέρας, και με υπέροχο, απλό, όμορφο τρόπο περνούν πάντοτε αυτό που επιθυμούν, που θέλουν, και διεκδικούν. Άλλωστε η σύγκρουση με τους συζύγους, και στην περίπτωση της Σιμίν και σε εκείνη της Ραζιέ, για εντελώς διαφορετικούς λόγους η καθεμία τους, καταδεικνύει ότι σε μια κοινωνία ανδρών, οι γυναίκες κρύβουν μια ανεξερεύνητη, όπως και ανεξάντλητη δύναμη. Με τον “Ένα χωρισμό” ο Ιρανός σκηνοθέτης αποδεικνύει ακόμη και πόσο άξιος χειριστής της κάμερας, και κινηματογραφιστής είναι. Πρώτα απ’ όλα δεν καδράρει απλώς σωστά, αλλά άκρως εντυπωσιακά. Οι κλειστοί χώροι είναι το “ψωμοτύρι” του. Έτσι κι αλλιώς, η ταινία διαδραματίζεται κατά 90% σε κλειστούς χώρους, και όλα τα κοντινά του Φαραντί σε φέρνουν όλο και πιο κοντά, σε κάνουν κοινωνό του δράματος που εκτυλίσσεται. Είναι, άλλωστε, τόσο αριστοτεχνική η σκηνοθεσία του, χωρίς κανένα ψεγάδι ή λάθος, ώστε έχεις πια ξεφύγει από την κουβέντα περί καλού σινεμά, και συζητάς χίλιες δυο άλλες προεκτάσεις και συνιστώσες που σου γεννά το θέμα. Η φόρμα του είναι απλώς καταπληκτική. Επιπλέον, αυτό το αρκούντως δύσκολο σινεμά, βραδυφλεγές, μακρόπνοο, με τους αργούς χρόνους του, υποστηρίζεται από μερικές εξαιρετικές ερμηνείες. Και τα δυο ζευγάρια της σύγκρουσης (με επίκεντρο πάντοτε αυτό του χωρισμού, της Σιμίν και του Ναντέρ) είναι όπως είπα και εμφανίσιμα (για τα συνήθη δεδομένα της κοινωνίας, όπως τη βλέπουμε στο σινεμά τόσα χρόνια) και χαρακτηριστικά στις συμπεριφορές τους. Οι εκ βαθέων ερμηνείες τους, το βαρύ παίξιμο τους άλλοτε ήσυχο κι άλλοτε δυσκίνητο και φωνακλάδικο, απόρροια της εξαιρετικής δραματουργικής δουλειάς του Φαραντί, σε βάζουν στο σύμπαν τους, σε κάνουν συμμέτοχο του πόνου τους. Εν ολίγοις, ο Φαραντί με τον “Ένα χωρισμό” και τη σημειολογία των αντικειμένων, των καταστάσεων και των προσώπων που φιλοτεχνεί με θαυμαστό τρόπο, κάνει στα σίγουρα ένα σινεφίλ σινεμά ανοικτό στο ευρύ κοινό, μια και τα προβλήματα είναι κοινά, διαχρονικά, παγκόσμια.

Αμνηστία (6/10)

Η ταινία του Μπουγιάρ Αλιμάνι, που είχε κάνει αίσθηση στο παρελθόν με τις μικρού μήκους ταινίες του, έχει ένα θετικό κι ένα αρνητικό στοιχείο. Αφενός παρουσιάζει με ιδιαίτερα σκληρό, κυνικό τρόπο μια ευφάνταστη ιστορία των αλβανικών φυλακών. Με την ψυχρότητα, το πάγωμα, την ατσαλένια στάση όλων των πλευρών (και των “πληγωμένων”) θα τρομάξεις. Αφετέρου σκηνοθετεί την ιστορία με έναν παλιακό, αναχρονιστικό, αρκούντως ξεπερασμένο τρόπο. Σα να είναι σινεμά άλλης εποχής (της δεκαετίας του ’80 για παράδειγμα), τα πλάνα του βγάζουν ένα πνίξιμο, ενώ η δραματουργία του (και οι ερμηνείες φυσικά) κινείται στα όρια του ελλειμματικού, του απλοϊκού. Εν προκειμένω, βάσει νέου κανονισμού στις φυλακές της Αλβανίας, μπορεί ο κρατούμενος να κάνει έρωτα με τη σύντροφο του κατά το επισκεπτήριο. Σε αυτό το σύστημα, άνδρας-σύζυγος φυλακισμένης, και γυναίκα-σύντροφος άλλου φυλακισμένου, έρχονται σε επαφή, και ερωτεύονται ο ένας τον άλλον. Η τραγωδία βρίσκεται στη γωνία. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται μια χαρακτηριστική φιγούρα της αλβανικής υποκριτικής σκηνής, ο Καραφίλ Σένα, που τον ξέρεις από τον ιδιαίτερο ρόλο του στον “Βασιλιά” του Γραμματικού. Η “Αμνηστία” είναι μια δύσβατη μεν, πολύ ενδιαφέρουσα δε, ταινία που με το γνωστό βαλκανικό της κλίμα μπορεί και να σε απορροφήσει σε μια κουλτούρα, την οποία κάθε άλλο παρά “τρυφερή” την αποκαλείς.

Όχι μόνο φίλοι (5/10)

Καμιά φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται και, μάλιστα, μπορεί να ειπωθεί και καλύτερα. Όπως ακριβώς σου έγραφα τον περασμένο Φλεβάρη για την κομεντί “Μόνο το σεξ δεν φτάνει”, τα ίδια σου γράφω και τώρα για το “Όχι μόνο φίλοι”. Όμορφα αγόρια και κορίτσια περπατούν, διασκεδάζουν, ερωτεύονται στα σύγχρονα αστικά κέντρα, και το σκέφτονται, το επεξεργάζονται, το μελετάνε, το συζητούν. Καθότι οι σχέσεις είναι δύσκολες στις μέρες, και το να βρεις το ταίρι σου, τον έρωτα σου, κάθε άλλο παρά απλό κι εύκολο σπορ είναι. Όπως τότε οι Άστον Κούτσερ και Νάταλι Πόρτμαν, έτσι και εδώ οι Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και Μίλα Κούνις (και οι τέσσερις είναι σκέτα κουκλιά) ανακατεύουν φιλίες και έρωτες, και μέσα από κλισεδιάρικες συμπεριφορές, αναμενόμενα (αν και απρόσμενα στο σενάριο) περιστατικά, και τυχαία (αν και κάπου το “μυρίζεσαι”) σκιρτήματα της καρδιάς, εντέλει μπλέκουν τα μπούτια τους. Για να πάψω τις συγκρίσεις, το “Όχι μόνο φίλοι” είναι μια βατή μεν χαριτωμένη και διασκεδαστική δε κομεντί, καλοφτιαγμένη, με τις ωραίες μουσικές της, τα έντονα χρώματα της, τα όμορφα πρόσωπα της. Θα την διασκεδάσεις.

Ανώνυμοι ρομαντικοί (5/10)

Κοίταξε, είναι μια “μικρή” γαλλική ταινία, τρυφερή και γλυκιά, νοσταλγική και ευχάριστη, λίγο ρετρό καθότι το κλίμα που χτίζει έχει μια παλιακή αύρα, που θα σου θυμίσει λίγο “Αμελί” (λόγω της τρυφεράδας), λίγο “Chocolat” (εξαιτίας της… σοκολάτας), και λίγο από ένα σκασμό γαλλικές ταινίες που βγαίνουν κάθε χρόνο στο ίδιο τέμπο. Άνθρωποι πετυχημένοι στις δουλειές τους, με καλές ζωές χτισμένες, δεν τολμούν το μεγάλο βήμα για να βρουν τον σύντροφο που θέλουν. Δεν συμβαδίζουν δηλαδή με το γρήγορο, ενστικτώδες, κυνικό κλίμα της εποχής. Η ανατροπή έρχεται όταν δυο από αυτούς, που παρακολουθούν ένα ανάλογης θεματικής group therapy, ερωτευτούν ο ένας τον άλλο. Το μεγάλο ατού της ταινίας, πέρα από το εν γένει κλίμα του, είναι οι δυο πρωταγωνιστές που παίζουν τόσο ήσυχα και γλυκά ώστε σου αφήνει αυτή η σχέση τους ένα αίσθημα ευφορίας και απόλαυσης. Έτσι και θες να περάσεις ένα… ρομαντικό βράδυ, παρακολουθώντας μια τρυφερή ιστορία δεν έχεις παρά να δεις αυτή τη γαλλική πρόταση.

Sex and Zen : Απόλυτη Έκσταση 3D (5/10)

Εντάξει, και για να είμαι ειλικρινής αυτή η ταινία (;) που “θριάμβευσε” πέρυσι στις Κάννες είναι ότι πρέπει για να έχεις ένα άκρως διασκεδαστικό κινηματογραφικό βράδυ. Προφανώς και δεν θα δεις καμιά ποιότητα, ούτε φυσικά και μία σοβαρή υπόθεση που θα σου κινήσει το ενδιαφέρον. Το όλο κόνσεπτ στηρίζεται στη 3D απόλαυση του σοφτ πορνό που βλέπεις. Ουσιαστικά πρόκειται για ριμέικ κινηματογραφικής τριλογίας της δεκαετίας του 1990 (ξεκίνησε το 1991 και έσκισε εμπορικά), και δείχνει το αγωνιώδες παιχνίδι του σεξ στην εποχή της δυναστείας του Μινγκ. Οι μεν ηγέτες παίζουν με τα πέη τους, ποιος έχει το μακρύτερο ας πούμε, οι δε γυναίκες (εξωφρενικά όμορφες όλες τους) απλώς περιμένουν με ανυπομονησία τον “επιούσιο”. Και το αγκομαχητό πάει σύννεφο. Όπως και στις hardcore τσόντες, η ταινία έχει ενδιαφέρον στις σκηνές των οργίων. Στις υπόλοιπες γίνεται η απαραίτητη κοιλιά ώστε να προχωρήσει η ιστορία (δυστυχώς αναπόφευκτη). Κατά τα άλλα, αυτή η κινέζικη παραγωγή είναι καλοφτιαγμένη, με μια υπέροχη φωτογραφία και έντονα χρώματα, με τη σκηνοθεσία να περιορίζεται στις επιταγές του σεξ, όπως και οι ερμηνείες στου αγκομαχητού. Υπάρχει ακόμη άφθονο χιούμορ, γελάς δηλαδή με την καρδιά σου πέρα του ότι περνάς και “καλά”. Ξέρεις εσύ…

Colombiana (3/10)

Όπως έχω ξαναγράψει, πρόκειται για το γαλλικό Χόλιγουντ, του οποίου ο Σπίλμπεργκ είναι ο Μπεσόν (στην ταινία είναι σεναριογράφος, παραγωγός). Όπως και στην περίπτωση του Μεγάλου Αδελφού, άλλοτε βγαίνουν μπλοκμπάστερ άκρως διασκεδαστικά αν και θορυβώδη, κι άλλοτε μπούρδες ολόκληρες (ούτε καν μισές). Με το “Colombiana” έχουμε τη δεύτερη περίπτωση. Τύπου “Leon”, ένα από τα παλιά b μικρά διαμάντια του Μπεσόν (μαζί με το “Nikita” και το “Μια νύχτα στο υπόγειο”), η κατά τα άλλα όμορφη και σαγηνευτικά επιθετική Ζόε Σαλντάνα μεγαλώνει στην αγριούπολη της Μπογκοτά ανάμεσα σε φονιάδες και συμμορίες, και σιγά σιγά χτίζει την εκδίκηση της για τον φόνο των γονιών της. Ατελείωτα μπαμ μπουμ, απίστευτος θόρυβος, αρχετυπικές ιστορίες, κλισέ χαρακτήρες που έχεις ματαξαναδεί σε ένα σκασμό αστυνομικές και γκανγκστερικές ταινίες, είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το μωσαϊκό αυτής της μάλλον μέτριας ταινίας, που θα ξεχάσεις μέχρι να πεις “κίμινο”.

Νικόστρατος - Ένα ξεχωριστό καλοκαίρι (3/10)

Δυο πράγματα θυμάμαι γι’ αυτή την ταινία. Αφενός όλη εκείνη την προσμονή για τη “μεγάλη” ταινία που θα έρθει, ενώ γυριζόταν στα ελληνικά νησιά. Η παρουσία μάλιστα του Κουστουρίτσα στον καστ επέτεινε όλη αυτή την αναμπουμπούλα. Αφετέρου το πόσο κάγκελο είχα μείνει μετά την προβολή της στο φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου (παρουσία όλων των συντελεστών της, στην τελετή λήξης). Κι αυτό γιατί είχα μόλις παρακολουθήσει μια εντελώς παιδική ταινία, ίσως και επιπέδου Disney, με απίστευτες σεναριακές και σκηνοθετικές ευκολίες, γεμάτη με απλοϊκά στοιχεία, και χαζές τυχαιότητες που το μειδίαμα το πίεζε, δεν το έβγαζε αβίαστα. Ίσως, μάλιστα, κι όλα αυτά να έφταιγαν εντέλει που η ταινία του Ορλέ πήρε τόσες αναβολές εξόδου στις αίθουσες και βγαίνει τώρα, κάπως off season για τα δεδομένα της. Εν ολίγοις ένα μικρό αγόρι, ο τραχύς πατέρας του, κι ο “μαγικός” πελεκάνος, θα μπλέξουν σε μια γλυκιά πλην ανόητη ιστορία καλοκαιρινής τρέλας. Ίσως η θέση της να είναι κατευθείαν στην τηλεόραση (μια και τη φωτογραφία της δεν τη λες και κινηματογραφική) και φυσικά στο dvd.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (29-9-11).

28 Σεπ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : O Βασιλιάς" - No 105

Νεκρός βρέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2011,το μεσημέρι, στο Μοναστηράκι, ο Νίκος Κοεμτζής. Ήταν πεσμένος για περισσότερες από δύο ώρες στο πεζοδρόμιο, ώσπου κάποιοι διερχόμενοι ειδοποίησαν ασθενοφόρο, το οποίο τον μετέφερε σε κλινική, όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του.

Αφιερώνω στον Νίκο Κοεμτζή, το παρακάτω τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου που έγραψε για την ταινία «Ο Βασιλιάς», του Νίκου Γραμματικού.

Έλα λευκό μου σύννεφο
και γίνε προσκεφάλι
για το παιδί το χνουδαλό
που ο ύπνος το 'χει πάρει.

Να κοιμηθεί σαν βασιλιάς
και πριν καλοξυπνήσει
μέσα απ' τα βάτα της σιωπής
στ' όνειρο να βαδίσει.

Να είναι τ' όνειρο καλό
απατηλό ας είναι
κι ύστερα γύρισε ψηλά
κι αν θες βροχούλα γίνε.

Σαν σήμερα – 28 Σεπτεμβρίου

1803: Γεννιέται ο συγγραφέας Προσπέρ Μεριμί, μια ιστορία του οποίου αποτέλεσε τη βάση της γνωστής όπερας "Κάρμεν".

1820: Γεννιέται ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Ένγκελς, συνεργάτης του Καρλ Μαρξ. Μαζί έγραψαν το "Κομουνιστικό Μανιφέστο", που αποτελεί τη "βίβλο" του κομουνιστικού κινήματος.

1891: Πεθαίνει ο Αμερικανός μυθιστοριογράφος και ποιητής, Χέρμαν Μέλβιλ, συγγραφέας του κλασικού "Μόμπυ Ντικ".

1895: Πεθαίνει ο κορυφαίος Γάλλος χημικός, Λουί Παστέρ, που ανέπτυξε τη θεωρία των μικροβίων και εφευρέτη της παστερίωσης.

1902: Πεθαίνει σε ηλικία 62 ετών ο Γάλλος μυθιστοριογράφος και ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής. Συντάκτης του "Κατηγορώ".

1924: Γεννιέται ο Ιταλός ηθοποιός, Μαρτσέλο Μαστρογιάννι.

1934: Γεννιέται η Γαλλίδα ηθοποιός Μπριζίτ Μπαρντό.

1941: Συγκροτείται στην Ελλάδα το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ).

1991: Πεθαίνει ο μεγάλος μουσικός της τζαζ, Μάιλς Ντέιβις, σε ηλικία 65 ετών.

26 Σεπ 2011

Συνέντευξη του Χρήστου Χουλιάρα..

Συνέντευξη στους Νέστορα Πουλάκο
και Γιάννη Δηράκη

Χωρίς υπερβολή, είναι ένα από τα αρτιότερα ντοκιμαντέρ εγχώριας παραγωγής που έχω δει. Έχει γίνει εξαιρετική δουλειά από τον Χρήστο Χουλιάρα, νέο κινηματογραφιστή και επί μια δεκαετία βασικό συνεργάτη του Νίκου Νικολαΐδη. Λίγα χρόνια μετά το θάνατο ενός εκ των σημαντικότερων δημιουργών του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, ο Χουλιάρας με την κόρη του Νίκου, Θεοδώρα, την εταιρεία παραγωγής που διαθέτουν, χωρίς καθόλου κρατική χρηματοδότηση, και με την υποστήριξη μιας ομάδας ανθρώπων που είχαν όρεξη να βοηθήσουν, φιλοτέχνησαν το πλέον ολοκληρωμένο κινηματογραφικό πορτρέτο του Νίκου Νικολαΐδη.

Το “Directing Hell” θα πραγματοποιήσει την πρεμιέρα του, την Τετάρτη 21 Σεπτεμβρίου, στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας. Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τον ερχόμενο Μάρτιο, και φυσικά η διανομή του στις αίθουσες. Για όλα αυτά, καθώς και για ιστορίες που έχουν ενδιαφέρον, βγάζουν συγκίνηση, και γεμίζουν θύμησες, μίλησε στο SevenArt ο σκηνοθέτης της ταινίας Χρήστος Χουλιάρας, κατά την επίσκεψή μας στα γραφεία της εταιρείας παραγωγής της ταινίας, στην Πλάκα.

Νέστορας Πουλάκος

“Έχω 50 ώρες υλικό ακόμη…”

Έχεις κόψει από την ταινία…

Τον Οικονομίδη διότι ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό με αρκετούς νέους έλληνες σκηνοθέτες αλλά δεν τα κατάφερα. Είπε δύο τρία πράγματα για το Νίκο, κι ότι “εμένα δε μ’ αρέσει αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι έχει τους πιστούς του, που τον ακολουθούν και θα τον ακολουθήσουν”. Βέβαια, την πρώτη φορά που είχα δει ντεκουπάζ του Οικονομίδη γύρισα και του είπα, “το ξέρεις ότι το ντεκουπάζ σου είναι ίδιο με του Νικολαΐδη;”. Μοιάζουν και σ’ άλλα πολλά….

Δεν συμπεριέλαβες στο υλικό σου τη μικρού μήκους “Άνευ όρων”, το “Κορίτσι με τις βαλίτσες”…

Προσπάθησα να βρω τη δεύτερη μικρού μήκους του Νίκου, το “Άνευ όρων”. Υπάρχει μόνο μία κόπια και την έχει η δεύτερη γυναίκα του. Αλλά δεν… Έκανα μια κρούση, προσπάθησα για πολύ καιρό, εντωμεταξύ δεν είμαι κι άνθρωπος που επιμένω αν δεν δω ότι υπάρχει ανταπόκριση απ’ τον άλλον. Απ’ ό,τι κατάλαβα, απλώς δεν ήθελε να τη δώσει. Όσο για το “Κορίτσι με τις βαλίτσες”, ήταν καθαρά δική μου επιλογή να μη μπει στο ντοκιμαντέρ. Δεν το θεωρώ κινηματογραφική δουλειά του Νίκου, αλλά τηλεοπτική. Παρόλο που το είχε γυρίσει με καθαρά κινηματογραφικούς όρους, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους σκηνοθέτες εκείνου του πρότζεκτ. Ο Νίκος στο παλιό του site, ξέρετε πώς το είχε; Το «λάθος». Φανταστείτε, ο ίδιος ο Νικολαΐδης το είχε ως «το λάθος» στο site του, και του έλεγαν όλοι «γιατί το λες λάθος;». Κι εξηγούσε ότι ουσιαστικά δεν ευδοκίμησε εκείνη η κίνηση των σκηνοθετών για την τηλεόραση, και στη συνέχεια δεν τον αντιπροσώπευε κιόλας.

Το “Directing Hell” δεν είναι ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ…

Γύρισα ένα ντοκιμαντέρ και με ρωτούσαν, “τι είναι; Για τη ζωή του Νίκου πρόκειται;”. Απαντούσα, “όχι, είναι τελείως λάθος αυτό. Αφορά το κινηματογραφικό του έργο και μόνο”. Κι αυτό έκανα. Το μοναδικό ντοκουμέντο που μου λείπει απ’ το κινηματογραφικό έργο του Νίκου, είναι το “Άνευ όρων”. Ούτε τα διαφημιστικά έβαλα, ούτε το θεατρικό, ούτε τα βιβλία του, ακόμη και την τηλεταινία. Δεν είναι τυχαία όλα αυτά. Αλλιώς, να σας πω κάτι; Το είχα σκεφτεί στην αρχή. Μήπως να κάνουμε τρία ντοκιμαντέρ της μίας ώρας για το Νίκο, και να βάλουμε όλο του το έργο και να είναι βιογραφικό, ή να γυρίσουμε ένα φιλμ που να είναι σωστά δομημένο και να αφορά μόνο και μόνο το κινηματογραφικό του έργο; Αυτό που έλεγε κι ο Νίκος, έγινε. “Ζω το σινεμά 24 ώρες το 24ωρο”. Αυτό έδειξα, ότι “ζει το σινεμά 24ώρες το 24ωρο”. Δεν ξέρω τι σου ‘βγαλε το ντοκιμαντέρ γι’ αυτό τον άνθρωπο… Έκανα κάποια τεστ εγώ, το έδειξα σε κάτι φίλους που ήταν τελείως άσχετοι, δεν ξέρουν καν ποιος είναι ο Νικολαΐδης, τι είναι, τι είχε κάνει. Και τους ρώτησα μόλις τελείωσε, τι σας άφησε; Και πήρα κάτι απαντήσεις που μόνο καλά με έκαναν να νιώσω. Μου είπε ένας «ρε φίλε, με έκανε να νιώσω άσχημα που δεν τον ξέρω. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Πάω να πάρω ταινίες του να δω». Αν μη τι άλλο, σου δημιουργεί ένα ενδιαφέρον για το ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος. Να τον γνωρίσεις λίγο παραπάνω. Ε, αυτό ήθελα να κάνω. Γιατί αν ψάξεις λίγο το έργο του, μετά θα δεις ότι έγραφε και βιβλία…

Αυτός που “τα είπε” όπως τα ήθελες…

Ο Αγγελάκας νομίζω. Ο Γιάννης τα είπε όλα μόνος του. Όλα. Δηλαδή, δεν χρειάστηκε ούτε να τον κατευθύνουμε, σε μία-δύο ερωτήσεις ίσως… Ο Μόσχος επίσης. Χείμαρρος! Παρόλο που ήταν απ’ τους τελευταίους που κάναμε συνέντευξη, ήταν και δύσκολος στην προσέγγιση ώστε να τον βρούμε, και στην αρχή ήταν και λίγο επιφυλακτικός.

Βγαίνει μια αίσθηση ότι ειπώθηκαν κι αρνητικά πράγματα για τον Νικολαΐδη…

Κοιτάξτε, το “άσχημο” για το Νίκο είναι σχετικό. Ισχύει αυτό που λέει η Ροζίτα Σώκου, προς το τέλος του ντοκιμαντέρ, “αν δεν τον λάτρευες, δεν τον ανεχόσουν”. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες και τις ιδιοφυίες. Κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του “κλειδιά”, κι αν τον αγαπάς πολύ πρέπει να τα βρεις. Ο Νίκος ήταν πολύ ιδιαίτερη προσωπικότητα. Προσωπικά είχα τσακωθεί με τον Νίκο, κι είχαμε κάνει μαζί τρεις ταινίες στα δέκα χρόνια που ήμουν βοηθός του. Στην πρώτη ταινία ήταν… Πέρασε, εντάξει. Στη δεύτερη ταινία, είχαμε 11,5 εβδομάδες γύρισμα, και στην 11η εβδομάδα έφυγα. Έφυγα στην 11η εβδομάδα! Μετά από 50τόσες μέρες γύρισμα δηλαδή… Που πάει να πει ότι για να έφυγα, δεν τον άντεξα άλλο. Δεν τον άντεξα! Ο Νίκος σου φερόταν πολύ άσχημα σε στιγμές του, το καταλαβαίνεις αυτό κι απ’ το ντοκιμαντέρ…

Ο Νίκος Τριανταφύλλιδης και η σχέση του με τον Νικολαΐδη…

Υπάρχουν πράγματα που ίσως πρέπει να τα ψάξει κάποιος ώστε να βρει τις συνθέσεις. Ο Τριανταφυλλίδης ήταν, ή μάλλον “προσπάθησε” -γιατί κι αυτός είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, να είναι βοηθός του Νίκου στο “Singapore Sling”. Απλώς αυτή η συνεργασία ποτέ δεν προχώρησε. Άντεξε νομίζω ένα μήνα και κάτι. Μετά τους ένωσε η κοινή τους αγάπη για τη μουσική, τις ξεχασμένες κατηγορίες γυναικών, τα φιλμ νουάρ… Είχαν μια πολύ στενή φιλική σχέση, κάτι που ίσως να μην είναι γνωστό.

Η Ρωζίτα Σώκου και οι κριτικοί κινηματογράφου…

Η Σώκου ήταν απ’ τους λίγους ανθρώπους που ήξερε τον Νικολαΐδη πριν ξεκινήσει την καριέρα του. Ήταν φίλη με τον πατέρα του. Της είχε πει, “ο γιος μου έκανε μια μικρού μήκους ταινία, να τη δεις”. “Πόσο μικρή;”, λέει η Σώκου. “10 με 11 λεπτά νομίζω”. “Τότε να τη δω”, είπε. Την είδε, τη λάτρεψε, έγραψε και μια εξαιρετική κριτική. Τότε της είπε ο Νίκος, “μπορώ να την πάρω, να την τυπώσω και να τη μοιράσω; Αντί δηλαδή να τυπώσω την υπόθεση της ταινίας, να μοιράσω την κριτική σας;”. Κι η Σώκου του είπε, “όχι, γιατί αν το κάνεις αυτό, θα σε τσεκουρώσουν”. Κι ο Νίκος συνέχισε, “δεν πειράζει, ας με θάψουν, εγώ θα το κάνω”. Και το ‘κανε. Και θυμάται η Σώκου ότι όταν ήταν η προβολή (στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), κοιτούσε από τον εξώστη τα καθίσματα κι είχε το καθένα πάνω του την κριτική της. Την έβαλα στο ντοκιμαντέρ γι’ αυτή την προσωπική σχέση που είχανε. Βέβαια, μετά τον “έθαψε” στην επόμενη ταινία του, το “Άνευ όρων”. Τότε είπε μια εξαιρετική ατάκα ο Νίκος. Του λέει η Σώκου, “πώς είσαι Νίκο;”, και της απάντησε, “πώς θέλετε να είμαι; Κυκλοφορώ με ένα μαχαίρι που εσείς μου μπήξατε στην πλάτη”.

Ο μεγάλος “απών” είναι…

Ο Άλκης Παναγιωτίδης. Αλλά δεν ευδοκίμησε. Προσπάθησα, δυσκολεύτηκα, μα δεν τα κατάφερα. Καμιά φορά για να προχωρήσει κάτι, χρειάζεται να θέλουν κι οι δυο πλευρές.

Έχεις ένα εξαιρετικό, σπάνιο ντοκουμέντο με τον Δεμερτζόγλου…

Στο οποίο ο Δεμερτζόγλου δεν μιλάει καθόλου. Επίτηδες το έβαλα! Εντάξει, μ’ άρεσε πάρα πολύ κι αυτό που λέει ο Νίκος, “δεν μ’ ενδιαφέρει το κοινό, ποτέ δεν με ενδιέφερε”. Δεν το λες αυτό στην τηλεόραση. Ήταν εξαιρετικό. Για μένα μόνο αν είσαι αυτός ο άνθρωπος, κι έχεις κάνει αυτές τις ταινίες, μπορείς να το πεις.

Όπως κι εκείνο το ντοκουμέντο με την τσόντα και το Ε.Κ.Κ…

Αυτό είναι από μια εκπομπή της Πιπιλή, του 1992, κι ήταν μαζί του ο Σταμπουλόπουλος κι ο Φέρρης, και συζητούσαν για την κατάσταση στο ελληνικό σινεμά, που δεν έδιναν λεφτά, τα γνωστά τα διαχρονικά, ξέρετε... Κι ο Νίκος δεν είχε μιλήσει καθόλου. Είχε πάει και με τα γυαλιά ηλίου του, και τον είχαν ρωτήσει “τα γυαλιά θα τα φορέσετε;”. “Ναι, μ’ ενοχλούν οι προβολείς”, είχε πει ο Νίκος. Ξέρεις, είχε αυτό το στυλάκι κι είπε μετά αυτή τη φοβερή ατάκα, δεν θα την ξεχάσω ποτέ, γι’ αυτό την έβαλα μέσα (“Θα κάνω πρόταση στο Ε.Κ.Κ. να γυρίσω “Tα μυστικά του βάλτου” της Πηνελόπης Δέλτα, σε τσόντα”).

Πανουσόπουλος, Παναγιωτόπουλος, είναι οι σκηνοθέτες που μιλήσανε στην ταινία…

Ναι, κι αν ψάξεις θα καταλάβεις γιατί. Αυτοί οι τρεις είχαν μια σχέση μεταξύ τους, ήταν ομάδα, είχαν φτιάξει και μια εταιρία που την έλεγαν “Μπαχτσέ Φιλμς”. Και είχαν ως μότο, “φέρτε μας τη δεκάρα σας να την κάνουμε δική μας”. Mάλιστα ο Πανουσόπουλος κάποια στιγμή λέει (δεν έχει μπει στο ντοκιμαντέρ, αλλά βρίσκεται στο αποκλειστικό κλιπ του SevenArt), “είχαμε αυτή την εταιρία και νομίζαμε ότι θα κάνουμε κάτι το διαφορετικό, γιατί εκείνη την εποχή ήμασταν νομίζω οι τρεις καλύτεροι -όχι νομίζω, ήμασταν. Και είπαμε θ’ αρχίσουμε να κάνουμε ταινίες. Αλλά δεν ξέραμε ότι θα ήταν δύσκολο. Είχαμε κι ένα τουπέ 15 Αϊζενστάιν ο καθένας…”, και μετά κάνω cut με τον Παναγιωτόπουλο να λέει, “κι ενώ είχαμε συμφωνήσει με το Νικολαΐδη να κάνουμε εναλλάξ τις σκηνοθεσίες που θα προέκυπταν, αυτός ήθελε να τις κάνει όλες μόνος του! Εγώ, άλλο που δεν ήθελα, πήγαινα για μπάνιο με τη Μαριάννα…”.

Υπάρχει και μια ιστορία με τον Πανουσόπουλο…

Ένα πράγμα που ήθελα να βάλω στο ντοκιμαντέρ και το οποίο μου έχει μεταφερθεί, είναι σχετικά με αυτό το πλάνο που βλέπεις παντού στην “Ευρυδίκη B.A. 2037”, αυτό το τράβελινγκ, με την κάμερα να είναι πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Και στην τελευταία σκηνή, που βλέπεις την Ευριδίκη να μιλάει στο τηλέφωνο, φεύγει η κάμερα του Πανουσόπουλου από το βάρος και την κούραση, και για να σώσουν το πλάνο κάνει freeze frame. Κι αυτό ο Νίκος το έκανε έκτοτε σε όλες τις ταινίες του. Αυτή η εμμονή του ήταν φοβερή. Κι όπως έλεγε, “αυτό που τους ενοχλεί είναι η εμμονή μου στη συνέπεια κι η συνέπεια στις εμμονές μου”. Κι αυτό έγινε γιατί του Πανουσόπουλου του έφυγε η κάμερα. Έγινε κατά λάθος κι αναγκάστηκαν να κάνουν freeze frame. Αλλά ο Νίκος το κράτησε και το ‘βαζε σε όλες τις ταινίες του.

H απόφαση σου για το ντοκιμαντέρ…

Πριν “φύγει” ο Νίκος, και μόλις είχε τελειώσει το “The Zero Years”, λέγαμε ότι θα ήταν καλό να γινόταν ένα ντοκιμαντέρ. Τότε μου είπε, “άσε τις μαλακίες, αυτά είναι για τους πεθαμένους. Μετά…”. “Γιατί ρε παιδί μου, μπορεί να έχει ενδιαφέρον, να είσαι κι εσύ μέσα, να έχουμε κάτι δικό σου μέσα”. Λέει, “θα δούμε, αν είναι να το κάνει κάποιος, θα το κάνει ο “Manson” -εγώ δηλαδή- και η Αγγελική Αριστομενοπούλου”. Τέλος πάντων, μετά το θάνατο του Νίκου (και του μοντέρ του, Γιώργου Τριανταφύλλου) η Θεοδώρα, η κόρη του, ένιωσε ότι με κάποιο τρόπο “φεύγουν οι συνεργάτες του Νίκου”. Και λέει, “μήπως να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ και γι’ αυτούς τους ανθρώπους;”. Έτσι ξεκίνησε. Mετά μου προτάθηκε από την οικογένεια του να γίνει το ντοκιμαντέρ αυτό. Να σου πω την αλήθεια, στην αρχή με τρόμαξε, αλλά μετά δεν το φοβόμουν. Έλεγα, “ωχ, Νίκος Νικολαΐδης είναι ρε φίλε”. Πρώτα απ’ όλα, σέβομαι ακόμα και σήμερα το Νίκο. Πάνω απ’ όλα, ήταν πάντα συνεπής σ’ αυτό που έκανε. Δεν άλλαξε ποτέ. Ακόμα και στο “Κορίτσι με τις βαλίτσες”. Ήταν πάντα αυτός που ήταν. Αν δεν τον λάτρευες, δεν τον ανεχόσουν. Δηλαδή δεν σου πούλαγε κάτι παραέξω. Συνεπής παντού. Στις συνεντεύξεις του, στα γραπτά του, στα βιβλία του, παντού. Οπότε, κάπου σε τρομάζει.

Υπήρχε όμως και μια πρώτη σκέψη για το πρότζεκτ αυτό…

Θέλησα να μαζέψω δέκα καλούς και φτασμένους σκηνοθέτες παγκοσμίως, που λάτρευε ή μισούσε κι ο Νίκος. Να τους συναντήσω, να τους δείξω μια ταινία του αν δεν έχουν δει, και να τους κάνω μια συνέντευξη. Για παράδειγμα, ένας από αυτούς είναι ο Ιάπωνας ο Τσουκαμότο. Τον γούσταρε πολύ ο Νίκος, ενώ και σε λίστα αγαπημένων ταινιών του Τσουκαμότο υπήρχε το “Singapore Sling”. Άλλοι σκηνοθέτες που είχα σκεφτεί ήταν ο Κουστουρίτσα, ο Βερχόφεν, ο Χέρτζογκ, ο Πολάνσκι, ο Φρήαρς, ο Νιλ Τζόρνταν, ο Ντείβιντ Λιντς που τον απεχθανόταν… Αλλά ήταν ένα τρομερά φιλόδοξο σχέδιο.

Προς το τέλος του ντοκιμαντέρ, υπάρχει η Τσέχοβα (“Ευριδίκη Β.Α. 2037”) και ο τότε άντρας της…

Ήθελα να βρω και την Μέρεντιθ Χέρολντ απ’ το “Singapore Sling” αλλά είναι κάπου στην Αμερική, εντελώς χαμένη, και δεν ήθελε να μιλήσει. Από την άλλη μεριά, την Τσέχοβα την ήθελα να μου μιλήσει, ήταν η πρώτη ηθοποιός του Νίκου αν το καλοσκεφτείτε, σε μεγάλου μήκους ταινία. Κι είναι και η Τσέχοβα, δηλαδή, η δισέγγονη του Τσέχοφ, κι έχει και μια πλούσια καριέρα ως ηθοποιός και σκηνοθέτις. Τώρα σκηνοθετεί, κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τον Κλιντ Ίστγουντ. Ο τότε άντρας της είναι ο Βαντίμ Γκλάουνα, εξαιρετικός ηθοποιός, έχει παίξει και σε ταινίες του Πέκινπα, ενώ είχε βραβευτεί στις Κάννες με τη Χρυσή Κάμερα για δική του ταινία. Στην ταινία του Νικολαΐδη ήταν παραγωγός τότε. Δηλαδή γυρίζανε εδώ πέρα κι αυτός πήγαινε στη Γερμανία να βρει λεφτά να τους φέρει, για να μπορέσουν να συνεχίσουν την ταινία. Όλους αυτούς τους είχες φέρει σε επαφή ο Περάκης. Έτσι γυρίστηκε η Ευρυδίκη. Μιλάμε για τρομερές ιστορίες. Στη συνάντηση μας, δεν θυμόταν αρκετά πράγματα η Τσέχοβα αλλά είπε ότι “είναι μια ταινία η οποία σου μένει, τη θυμάσαι πάντα στη ζωή σου. Και τις περισσότερες ταινίες που ‘χω κάνει, τις έχω ξεχάσει”. Εξαιρετικό, δεν χρειάζεσαι κάτι άλλο.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (19-9-2011).

25 Σεπ 2011

ΤΡΑΚΛ/ΠΑΣΤΑΚΑΣ/ΠΑΖΟΛΙΝΙ/ΟΥΓΓΑΡΕΤΙ/ΚΟΥΑΖΙΜΟΝΤΟ


Είναι ένα φως που το έσβησε ο άνεμος.
Είναι ένα καπηλειό που το εγκαταλείπει
Κάποιος μεθυσμένος το δείλι.

[Γκέοργκ Τρακλ, Η γαλάζια ψύχωση, μτφρ. Ιωάννα Αβραμίδου, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2010]

Δεν έχω παράπονο.
Μια χαρά τα πήγα
στη ζωή μου: κατάφερα
να αποκτήσω ρετιρέ.
Να κλάψω επιτέλους
με θέα τον Παρθενώνα.

[Σωτήρης Παστάκας, Ύποπτος φυγής, μτφρ. Γιάννης Γκούμας, Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2010]

Μην αυταπατάσαι! το πάθος δεν γνωρίζει ποτέ να συγχωρεί. Δεν σε συγχωρώ μήτε εγώ, που ζω με πάθος. [Πιερ Πάολο Παζολίνι]
*
Ανάμεσα σ' ένα λουλούδι κομμένο κι έν' άλλο δωρισμένο, η αδυναμία έκφρασης καμία. [Γκιουζέπε Ουγγαρέτι]
*
Με σπάει. Και είναι έρωτας στη γη, που είναι καλή ακόμη κι αν άβυσσοι σας σπαν, από νερά, απ' άστρα, από φως, ακόμη κι αν περιμένει, έρημος παράδεισος, το θεό κι αν περιμένει της ψυχής της και της πέτρας. [Σαλβατόρε Κουαζίμοντο].

[Παζολίνι-Ουγγαρέτι-Κουαζίμοντο, μτφρ. Στέλιος Κατσικάς, Εκδόσεις Αιγόκερως, 2000]

*Ποίηση. ποίηση. Τα δύο πρώτα βιβλία, τη μετάφραση του Τρακλ, και την ποίηση του Παστάκα, από τις θεσσαλονικιώτικες εκδόσεις Σαιξπηρικόν, δώρο του Αλισάνογλου μέσω του Κουμασίδη, τα διάβασα στο καλοκαιρινό ταξίδι προς το Νεστόριο της Καστοριάς. Παρέα ο Νίκος, συνταξιδιώτης, ακροατής. Το τρίτο βιβλίο, η ανθολογία των τριών σπουδαίων Ιταλών ποιητών, από την παλιά έκδοση των Εκδόσεων Αιγόκερως, το αγόρασα από την έκθεση της Κλαυθμώνος, με την Κατερίνα που ζει τώρα στο Δουβλίνο, τον χειμώνα του 2008. Πρόσφατο όμως ανάγνωσμα, της άνοιξης παρέα.

24 Σεπ 2011

Συνέντευξη του Δημήτρη Αθανίτη..

Συνέντευξη
στον Νέστορα Πουλάκο


Με τις “Τρεις μέρες ευτυχίας”, ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης ολοκληρώνει τον προβληματισμό του για την πραγματικότητα που ζούμε κι αντιμετωπίζουμε την τελευταία δεκαετία. Αυτό το κοινωνικό του σχόλιο, που διανθίζεται με υπαρξιακές, ψυχολογικές, βαθιά ανθρώπινες πινελιές, ξεκίνησε με την ταινία “2000+1 Στιγμές” για τον ερχομό του νέου αιώνα.

Συνεχίστηκε με την ταινία “Πόλη των θαυμάτων”, μια πολύ-πολιτισμική προσέγγιση της Αθήνας των Ολυμπιακών Αγώνων. Για να ολοκληρωθεί φέτος με τις “Τρεις μέρες ευτυχίας”. Και πάλι ο Αθανίτης συνθέτει μια σπονδυλωτή ταινία, που διατρέχεται από τρεις ιστορίες γυναικών οι οποίες ψάχνουν την ευτυχία τους, την ουτοπία τους, τη σωτηρία τους.

Με την τελευταία του ταινία, ο Αθανίτης μιλά για τις δυσκολίες της εποχής που ζούμε, μέσα από τους θεσμούς της οικογένειας, του γάμου, της φιλίας, της αγάπης που εμπνέει τις σχέσεις εν γένει. Και πάλι στη μουντή Αθήνα, διαδραματίζονται τρεις ιστορίες με σαφή προβλήματα, που όμως το φως διαφαίνεται μέσα απ’ το τούνελ.

Ο Δημήτρης Αθανίτης, ο οποίος με την πρώτη του ταινία “Αντίο Βερολίνο” έκανε αίσθηση στο ντόπιο σινεμά, μίλησε στο SevenArt λίγες μέρες πριν την παγκόσμια πρεμιέρα της νέας του ταινίας στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.

Μου είχες πει παλιότερα ότι παιδεύτηκες εντέλει με την ταινία “Τρεις μέρες ευτυχίας” προκειμένου να την ολοκληρώσεις.

Κι όντως. Τώρα που το σκέφτομαι, κοντά στα έξι χρόνια είναι που ασχολούμαι με τη συγκεκριμένη ιστορία. Πρώτα γράφτηκε το σενάριο, το οποίο και ξαναείδα όταν συμμετείχα στο Μεσογειακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στη Νίσυρο. Μετά, με παίδεψε το κάστινγκ. Είδα πολύ κόσμο, ιδίως εκατοντάδες κοπέλες για τους τρεις κεντρικούς ρόλους. Και στη συνέχεια ξέρεις, έπρεπε να λυθεί το οικονομικό θέμα, καθότι ακόμη κι αν εγκρίθηκε η χρηματοδότηση μου από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, με δυσκολία αποταμιεύεται. Πλην όλων αυτών, εξετάζω πλέον και το ενδεχόμενο, σε μελλοντική ταινία μου, να μην μπω στην αγχώδη και κοπιώδη διαδικασία του σφιχτού προγράμματος γυρισμάτων. Καλύτερο θα είναι να απλώνεται αυτό το κομμάτι σε βάθος χρόνου.

Και πάλι σκηνοθετείς μια σπονδυλωτή ιστορία, όπως έγινε στις δυο προηγούμενες ταινίες σου. Γιατί αυτό;

Με ενδιαφέρει πολύ να περιπλέκονται με κάποιο τρόπο ιστορίες προσώπων, που φαινομενικά δεν έχουν κάποια σχέση. Υπάρχει όμως μια συνισταμένη που τους απασχολεί. Για παράδειγμα, στις “Τρεις μέρες ευτυχίας” οι τρεις κοπέλες ψάχνουν να βρουν τη διέξοδό τους, να ξεφύγουν από αυτά που τους απασχολούν, τα προβλήματά τους αν θες. Και κάπως εκεί “συναντιούνται”. Τα τρία αυτά κορίτσια μπορεί να μην έχουν κοινά σε μια πρώτη εικόνα, όμως εντέλει μοιάζουν τόσο πολύ στο βάθος.

Ποιος είναι δηλαδή ο παράγοντας αυτός που τις κρατάει πίσω;

Εκεί που εντοπίζεται το πρόβλημα βασικά, είναι στην οικογένεια. Τις κρατάει πίσω, ουσιαστικά τις διαλύει. Η μια κοπέλα, η Βέρα, με το πέρας των σπουδών της επιστρέφει στο σπίτι της και σε μια οικογένεια που, εν ολίγοις, δεν “γνωρίζει”. Η δεύτερη κοπέλα, η Ιρίνα, που εκδίδεται από την ίδια της την οικογένεια θέλει να ξεφύγει, και να μεταναστεύσει. Η τελευταία κοπέλα, η Άννα, προσπαθεί να ζήσει έχοντας βαθιά ριζωμένη μέσα της τη διαλυμένη οικογένεια της.

Επομένως καταπιάνεσαι με ένα θέμα που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία;

Σαφώς. Είμαστε ακόμη, ένας λαός, μια κοινωνία που στηρίζεται στην οικογένεια. Δεν έχουμε ξεφύγει από αυτό. Βέβαια, το γεγονός αυτό που μπορεί να έχει πολλά καλά, δημιουργεί σε αναρίθμητες περιπτώσεις και προβλήματα. Το κυριότερο από αυτά είναι ότι από την υπερβολική αγάπη που δίνει στο παιδί, λειτουργεί ταυτόχρονα ανασταλτικά για την εξέλιξη του, τα θέλω του. Υπάρχει κάτι κλειστό στις ελληνικές οικογένειες. Και επικρατεί η συλλογιστική "εμείς και οι άλλοι". Η πάρτη μας, δηλαδή. Κάτι το οποίο χαρακτηρίζει εν γένει την κοινωνία μας, σε πολλά επίπεδα και σε όλους τους θεσμούς της.

Υπάρχει αισιοδοξία σε αυτό το σκηνικό που περιγράφεις στην ταινία σου;

Καταρχάς ο τίτλος είναι ειρωνικός. Σαφώς και τα τρία αυτά κορίτσια δεν βιώνουν κάποιου είδους ευτυχία στις καταστάσεις που βρίσκονται. Παρόλο τον προβληματισμό που υπάρχει όμως, η ευτυχία μπορεί να επιτευχθεί αρκεί να κυνηγήσουν αυτό το οποίο πραγματικά θέλουν, και να ξεφύγουν από αυτό το οποίο είναι “φυλακισμένες”.

Αν και δικό σου “παιδί”, ποια πιστεύεις ότι θα είναι η πορεία της ταινίας σου;

Δεν τρέφω αυταπάτες, ξέρω ότι έχω κάνει μια σινεφίλ ταινία, που όμως είναι επίκαιρη και μπορεί να απασχολήσει πολύ κόσμο της εποχής και της νέας γενιάς. Θέλω να πιστεύω ότι θα έχει μια καλή πορεία στα φεστιβάλ όπου θα προβληθεί, κι ελπίζω να βρει διανομή μες στο χρόνο και να παίξει στις αίθουσες. Το τελευταίο είναι και το πλέον δύσκολο.
Κλείνοντας, θέλω το σχόλιο σου για τα παρακάτω μια και είσαι από τους πλέον ενεργούς με τα κοινά, κινηματογραφιστές της χώρας. Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, νέος κινηματογραφικός νόμος, Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

Για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης θεωρώ πως κινείται στη σωστή κατεύθυνση με τον διορισμό του Δημάρχου κ. Μπουτάρη ως Προέδρου του. Η στροφή που πρέπει να κάνει προς την πόλη η διοργάνωση είναι επιβεβλημένη. Με τη διόγκωση της τελευταίας δεκαετίας είχε χάσει την τοπική ταυτότητά του. Βέβαια, θεωρώ “φάουλ” το νέο κανονισμό του, με τον οποίο “πετά” απ’ έξω ελληνικές ταινίες που έχουν κάνει πρεμιέρα σε άλλα φεστιβάλ. Δεν τους δίνει τη δυνατότητα να προβληθούν ούτε στο Πανόραμα του. Για το νέο κινηματογραφικό νόμο που πιστεύω ότι βρίσκεται σε σωστό πλαίσιο, νομίζω ότι δεν πρέπει να μείνει στα χαρτιά και να εφαρμοστεί άμεσα. Για τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, των οποίων είμαι και μέλος, θεωρώ ότι οφείλουν να ενεργοποιηθούν ξανά. Έχουν αποτραβηχτεί αδικαιολόγητα. Για την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (Σ.σ. είναι Γενικός Γραμματέας) πιστεύω ότι γίνεται πολύ καλή δουλειά, κάτι που έχει φανεί ήδη. Στη συνεδρίαση του φθινοπώρου θα συζητηθούν εκτενώς κι όλα εκείνα τα λάθη που μπορεί να έχει το καταστατικό της, ώστε να διορθωθούν.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (12-9-11).

23 Σεπ 2011

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ, ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΡΕΜΝΙΩΤΗ (ΜΤΦΡ.) [ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΒΑΚΧΙΚΟΝ] - ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ...

Διάβασε το εδώ.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΒΑΚΧΙΚΟΝ - ΤΕΥΧΟΣ # 15 - ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ...


Διάβασε το εδώ.

Κυκλοφορεί
το τεύχος #15
Κι ο θάνατος νομίζω δεν είναι παρένθεση
[Vakxikon.gr]
&
η ανθολογία ξένης ποίησης
Μεταμορφώσεις
σε μτφρ.-σχόλια Χρίστου Κρεμνιώτη
αποκλειστικά σε e-book
από τις Εκδόσεις Vakxikon.gr


- Της Σύνταξης
- Φύλλα Λογοτεχνίας : ανέκδοτα διηγήματα & ποιήματα των, Χρίστου Κρεμνιώτη, Άννας Νιαράκη, Σιδέρη Ντιούδη, Αναστασίας Γκίτση, Χρυσάνθης Ιακώβου, Γιάννη Φαρσάρη, Μαρίας Τσιράκου, Κωνσταντίνου Κοττά.
- Συνεντεύξεις των, Στέργιας Καββάλου (στην Χρυσάνθη Ιακώβου), & Δημήτρη Γκιούλου (στην Άτη Σολέρτη).
- Κείμενα : για τον Γιώργο Χειμωνά (Απόστολος Θηβαίος), τον Σάμιουελ Μπέκετ (Άτη Σολέρτη), τον Τζελαλαντίν Ρουμί (Ανθή Ντάρδη), μελοποιημένη "Ηλεκτρογραφία" του Ζ.Δ. Αϊναλή (audio), & παρουσιάσεις των e-περιοδικών "Λογοτεχνικά Επίκαιρα" (Θοδωρής Βοριάς) / "Παράθυρο" (Άννα Νιαράκη).


- Μεταφράσεις : ποίηση Λουίς Αραγκόν (Ζ.Δ. Αϊναλής), διήγημα Χουάν Εντουάρντο Θουνίγκα (Τάσος Ψάρρης), συνέντευξη Τομ Γουέιτς (Τάσος Ρήτος).
- Αναγνώσεις : βιβλίων διηγήματος, μυθιστορήματος, μελέτης, ποίησης, από τους Ανέστη Μελιδώνη, Μαρία Ιωαννίδου, Ιορδάνη Κουμασίδη, Γιώργο Δουατζή, Γιάννη Τζανή, Άτη Σολέρτη.
- Προδημοσιεύσεις : της ανθολογίας ποιημάτων του Ορχάν Βελί Κανίκ "Ο Δρόμος μου είναι πλατεία", σε μετάφραση Μιχάλη Παπαντωνόπουλου [Έκδοση του Περιοδικού Βακχικόν] / της ποιητικής συλλογής του Σταύρου Καμπάδαη "Ανταπόκριση από τον πλανήτη ψυχή" / της ποιητικής συλλογής της Διονυσίας Ντάλιου "Εσπέρου και ζωής" / του μυθιστορήματος του Ιορδάνη Κουμασίδη "Μηδέν-μηδέν, 24 στιγμιότυπα που έκριναν τον αγώνα" .


Τέχνες :
- Κινηματογράφος : κείμενο της Ανίσσας Χασίμ.
-Θέατρο : "Διωγμένος" του Σάμιουελ Μπέκετ, σε μτφρ. Πάτροκλου Χατζηαλεξάνδρου, Αφιέρωμα στον Ιάκωβο Καμπανέλλη (Μέρος 2ο - της Μαρίας Σκιάνο).
- Μουσική : κείμενα των Τάσου Ρήτου & Πέτρου Γαρδικλή.
- Εικαστικά : εκθέσεις φωτογραφίας της Δέσποινας Καϊπαλέξη & Αγγελικής Στελλάκη.

- Παρουσιάσεις : βιβλίων πρόσφατης παραγωγής που "έφτασαν" στο περιοδικό, ποίησης, διηγήματος, μυθιστορήματος, θεατρικού, ανθολογίας πεζού και ποίησης, από τους Νέστορα Πουλάκο, Τάσο Ρήτο, Νίκο Μπίνο, Αλεξία Νταμπίκη.


- Σφηνάκια : οι μόνιμες στήλες των, Σοφίας Κολοτούρου, Μαρίας Κατσοπούλου, Άτης Σολέρτη, Αναστασίας Γκίτση, Ανίσσας Χασίμ. Κείμενο γνώμης του Γιάννη Υφαντή.
- Τελευταία Σελίδα : ο Γιάννης Βαρβέρης επιλέγει ποιήματα Σωτήρη Κακίση (εις μνήμη) / Εικονοποίηση της Έρης Μαυράκη & του Πασκάλ Μίλιο.
- 4 UR EYES ONLY : το νέο video art του Αριστοτέλη Βικεντίου αποκλειστικά στο Vakxikon.gr


Σημ. Από τις 3 Οκτωβρίου ξεκινά το Νέο της Εβδομάδας του Vakxikon.gr, με αποκλειστική συνέντευξη της Αμάντας Μιχαλοπούλου στην Μαρία Ιωαννίδου.

22 Σεπ 2011

Ταινίες 22ης Σεπτεμβρίου 2011

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζει σαφώς το “Drive”, καθώς και η επανέκδοση του ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού “Άρης Βελουχιώτης: Το Δίλημμα”. Ενώ στην κορύφωση τους βρίσκονται οι 17ες Νύχτες Πρεμιέρας, και το 34ο Φεστιβάλ της Δράμας. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Drive”, σε σκηνοθεσία Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν, με πρωταγωνιστή τον σταρ της εποχής Ράιαν Γκόσλινγκ. Το οποίο και θεωρώ το πλέον άρτιο b movie της νέας εποχής. Απλώς ανεπανάληπτο. Στο “Γάλα” του Σεμίχ Καπλάνογλου, που ξέρεις από ταινίες όπως το “Μέλι”, θα δεις και πάλι μια υπόκωφη μαγευτική ατμόσφαιρα μες στη φύση και τον παγανισμό. Όμως η εν γένει δραματουργία του και η αδύναμη εντέλει ιστορία του, χαλάει τη μαγιά. Η αληθινή ιστορία “The Bang Bang Club”, παραγωγής Καναδά και Νοτίου Αφρικής, σε συνεπαίρνει με τη σκληράδα και τον κυνισμό του άπαρτχαϊντ στη χώρα του Μαντέλα, το 1994. Συγκλονιστικό, δυνατό, απάνθρωπο, σχεδόν αποκρουστικό. Το “Abduction” είναι το νέο “διαμάντι” του Χόλιγουντ, με πρωταγωνιστή τον Τέιλορ Λώτνερ της σειράς “Λυκόφως”. Είπα να το προσπεράσω, τι λες; Όπως το ίδιο έπραξα και με το σίκουελ του “Johnny English”. Έχει περάσει η εποχή που μου άρεσε ο Ρόουαν Άτκινσον. Για να μη στα πολυλογώ, ακόμη δυο ταινίες άφησα “ανεκμετάλλευτες”. Αφενός το ντοκιμαντέρ για τη γρήγορη οδήγηση “TT3D: Αδρεναλίνη στο κόκκινο”. Για τους λάτρεις του είδους. Αφετέρου τη χαζοκομεντί “Μα πως τα καταφέρνει!”, με την Τζέσικα Πάρκερ του “Sex and the City”. Νομίζω ότι μπούχτισα με τη “γυναικεία μόδα” που λανσάρει η κυρία αυτή. Κριτική για το ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού “Άρης Βελουχιώτης: Το Δίλημμα”, παραγωγής 1981, σου γράφει ο Πετιμεζάς. Είναι από τις στρατευμένες ταινίες που του αρέσουν.

Drive (9/10)

Ένα αληθινό διαμάντι, ατόφιο, πραγματικό, που λάμπει μες στην καταχνιά, και τη βία, και την ένταση που είναι χωμένο. Με το “Driver” ο Δανός Βίντινγκ Ρεφν αναδεικνύεται σε σύγχρονο μάστορα του b-movie, άξιος συνεχιστής σκηνοθετών των ‘70s και των ‘80s όπως ο Κάρπεντερ. Μετά την underground επιτυχία της τριλογίας του “Pusher” και το μονοκόμματο παραλήρημα του “Βronson”, ο Ρεφν ψαρεύτηκε από τα “μυαλά” του Χόλιγουντ κι απλώς επιβεβαίωσε τις προσδοκίες που είχαν από αυτόν, έχοντας δει τη μέχρι τότε δουλειά του. Η σκηνοθετική μαεστρία του Ρεφν στην ιστορία του ήσυχου, λιγομίλητου, πλην φονικού μηχανικού αυτοκινήτων και, εν γένει, “οδηγού”, με την υποβλητικότητα που έχει σαπισμένη, σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η εξαίσια ερμηνεία του σύγχρονου Ντε Νίρο, του Ράιαν Γκόσλινγκ που μπορεί να παίξει τα πάντα (από το “Blue Valentine” στο “Crazy Stupid Love", κι έχεις να δεις ακόμη…), μαζί με την ψιθυριστή, όμορφη, μα κι έκφυλη έκφραση της Μάλιγκαν, ήταν τα στοιχεία ενός μείγματος εκρηκτικού. Η πραότητα του “οδηγού”, ο κώδικας τιμής του, και η μετέπειτα (σε σημείο να σε αφήνει άφωνο) δολοφονική του δεινότητα, είναι όλα αυτά τα αρχετυπικά στοιχεία που ανακάτεψε ο Ρεφν κι έκανε το πλέον άρτιο b-movie του σύγχρονου σινεμά. Πολλά μπράβο, είχα καιρό να δω τέτοια ταινία.

The Bang Bang Club (6/10)

Θα σοκαριστείς με αυτή την ταινία. Δεν περιγράφεται. Τα αίσχη, τα εγκλήματα, η ωμότητα, η βία, κι όλη αυτή η αγριότητα που επικράτησε στη Νότιο Αφρική το 1994, με την αποφυλάκιση του Μαντέλα και το τέλος του οδυνηρού κι αιματοβαμμένου άπαρτχαϊντ. Η ιστορία είναι αληθινή : την περίοδο εκείνη, τέσσερις λευκοί φωτορεπόρτερ καταγράφουν τις ωμότητες και των δυο στρατοπέδων (δεν αγιοποιούνται οι μαύροι δηλαδή) με τέτοια οδύνη και τόσο κυνισμό. Απάνθρωπα πράγματα, εντελώς αποκρουστικά. Αυτή η όντως ρεαλιστική ταινία, που υποστηρίζεται επαρκώς (χωρίς να δεις καμιά “σοκαριστική” ερμηνεία) από τους διάσημους πρωταγωνιστές της, θα σε συγκλονίσει, θα σε ανταμείψει αν είσαι χοντρόπετσος, στα σίγουρα όμως δεν θα σε συγκινήσει. Ταινία για γερά νεύρα, χωρίς δάκρυα. Κανονικό μπανγκ μπανγκ δηλαδή.

Γάλα (5/10)

Είναι η μοναδική ταινία από την “Τριλογία του Γιουσούφ” που δεν έχεις δει στην Ελλάδα. Κι έρχεται κάπως καθυστερημένα, και με τον γνωστό ανορθόδοξο τρόπο της ελληνικής διανομής. Πρόκειται για τη δεύτερη ταινία της σειράς, κι είναι σαφώς η πιο αδύναμη. Την άνοιξη είχες δει το “Αυγό”, στο οποίο ο Γιουσούφ ήταν ενήλικας, ενώ το περυσινό φθινόπωρο προβλήθηκε το αριστούργημα της σειράς, το “Μέλι”, με τον Γιουσούφ ως μαθητή δημοτικού. Ο Καπλάνογλου, ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της σύγχρονης τουρκικής κινηματογραφίας, σου φιλοτεχνεί την ιστορία του Γιουσούφ ως εφήβου. Μεταξύ της φιλοδοξίας του στην ποίηση, την ορμή του για έρωτα, τη θέληση του να ζήσει στο συντηρητικό περιβάλλον της επαρχιακής πόλης του, αλλά και να στηρίξει τη μοναχική και σχετικά νέα μητέρα του, θα παρακολουθήσεις μια γλυκιά ιστορία ανατολίτικης κουλτούρας, που θα σου θυμίσει πολλά από το δικό σου παρελθόν, το χωριό σου, τις ρίζες σου. Και πάλι ο Καπλάνογλου “παίζει” με τις σιωπές, τους ήχους της φύσης, το παγανιστικό και το φυσιολατρικό μιας περιοχής που στα σίγουρα δεν έχει εξευρωπαϊστεί, ή και εκπολιτιστεί αν θες, λαμβάνει χώρα η ιστορία ενός νέου που έχει όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Το σινεμά του Καπλάνογλου είναι και πάλι μαγευτικό έτσι και παρασυρθείς από τους ρυθμούς του, όπως ακριβώς συμβαίνει δηλαδή στο “Αυγό” και το “Μέλι”. Όμως και πάλι, σε αντίθεση με την τελευταία ταινία, οι ερμηνείες είναι αδύναμες, η ιστορία δεν έχει το ειδικό βάρος που θα σε απορροφήσει, και το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι τίποτε παραπάνω από μέτριο.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (22-9-11).

21 Σεπ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : East Hastings" - No 104

Written by Godspeed You Black Emperor

Villon Francois/Κοροπούλης Γ.

Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει
το πιο ωραίο ρόδο απ το στεφάνι σας
αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει
μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας
ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας
θυμάστε Κολε Ντε Καγιέ τον λέγανε
το άσυλο εμπιστεύτηκε ναι σαν κι εσάς
σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε

Παιχνίδι ειν η ζωή μα όχι για ψιλά
χάνεται η ψυχή κι ίσως το σώμα
αν χάσετε δεν έχει θέση εκεί ψηλά
ποιο μπαρ θα σε δεχτεί αν είσαι λιώμα
μα κι αν κερδίσετε θα 'ναι μια ακόμα
γυναίκα που λαμπάδιασε σαν άχυρο
για μια μονάχα νύχτα σας το λέω μα
για τόσα λίγα κρίμα τέτοιο ενέχυρο

Καθένας ας μ ακούσει και συμπέρασμα θα βγάλει πως απλές αλήθειες λέω
χειμώνα καλοκαίρι είναι το κέρασμα καλόδεχτο και το κορίτσι ωραίο
και λάμπει σαν το νόμισμα το νέο
που ανεμομάζωμα είναι και σκορπίζεται
μα εγώ σιγά το λέω σαν να φταίω
η ήρα απ το στάρι δε χωρίζεται

Σαν σήμερα 21 Σεπτεμβρίου

ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΕΙΡΗΝΗΣ, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ

1832: Πεθαίνει ο Σκωτσέζος ιστορικός, μυθιστοριογράφος και ποιητής, Γουόλτερ Σκοτ.

1866: Γεννιέται ο Βρετανός συγγραφέας βιβλίων επιστημονικής φαντασίας Χέρμπερτ Τζορτζ Γουέλς.

1873: Γεννιέται ο Αμερικανός μουσικός της τζαζ, Πάπα Τζακ Λέιν.

1903: Προβάλλεται το πρώτο γουέστερν με τίτλο "Kit Carson".

1906: Γεννιέται ο Έλληνας μεγιστάνας, Αριστοτέλης Ωνάσης.

1934: Γεννιέται ο Καναδός στιχουργός, ποιητής και μυθιστοριογράφος, Λεονάρντ Κοέν.

1947: Γεννιέται ο Αμερικανός συγγραφέας Στίβεν Κινγκ, ο μετρ του τρόμου.

1970: Το σοβιετικό διαστημικό σκάφος "Λούνα 16" συγκεντρώνει μεγάλες ποσότητες λίθων από το φεγγάρι και απογειώνεται με προορισμό τη Γη.

1974: Νομιμοποιείται το Κομουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ).

1997: Στο 23ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους στη Δράμα, βραβεύονται οι ταινίες "Ιωάννα σ' αγαπώ" του Παντελή Παγουλάτου και "81" του Ιρλανδού Στίβεν Μπερκ.

17 Σεπ 2011

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΧΟΥΡΜΑΔΙΑ (1990)

Του Νέστορα Πουλάκου

Πρόκειται για μια γλυκιά ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, που μπορεί να χαρακτηριστεί και έθνικ, και λαϊκή, και βαθιά συναισθηματική. Άλλωστε, μια τρυφερότητα αναδύει, και μια ζωντάνια, ενώ μια θύμηση και η νοσταλγία της εποχής και των ανθρώπων, σε συνεπαίρνουν. Ο Σταύρος Τσιώλης ήταν ο μάστορας του λαϊκού σινεμά, και από τις δύο όψεις του. Είτε στην εμπορική πλευρά του, σε εκείνα τα χρόνια που δούλευε στον Φίνο και γύριζε την "Κατάχρηση εξουσίας". Είτε στην ποιοτική, πιο τρυφερή πλευρά του, όταν και επέστρεφε στο σινεμά των ‘80s, ενστερνίστηκε την ταινία του δημιουργού, και με «οδηγούς» τις σταθερές του (θέματα, πρόσωπα, πλάνα) σε έκανε κοινωνό των καταστάσεων, που είχε στο μυαλό του. Ο "Έρωτας στη Χουρμαδιά" σηματοδοτεί και τη στροφή του σε ένα σινεμά, που φαντάζει απλοϊκό μια και τα στοιχεία δόμησης του είναι τα μικρά καθημερινά υλικά. Στην ουσία του όμως, είναι ένα σινεμά ποιητικό, βαθιά φιλοσοφικό, που ασχολείται με την ύπαρξη, τον έρωτα, την αγάπη χωρίς φραγμούς, αλλά και τη φιλία, και την ένταση των διαπροσωπικών σχέσεων, σε βάθος. Με την ταινία αυτή ο Τσιώλης, εξέλιξε το σινεμά που έκανε ("Μια τόσο μακρινή απουσία", "Σχετικά με τον Βασίλη", "Ακατανίκητοι εραστές"), και προμήνησε τις ταινίες που θα κάνει ("Παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε…", "Ο χαμένος θησαυρός του Χουρσίτ Πασά", "Ας περιμένουν οι γυναίκες"). Ο Αργύρης Μπακιρτζής (των Χειμερινών Κολυμβητών), ο αείμνηστος Χρήστος Βακαλόπουλος (είτε στο σενάριο, είτε ως ηθοποιός), η ελληνική επαρχία και η έντονη λαϊκότητα της (σε μια Ελλάδα που ακόμη «χτιζόταν»), οι διάφοροι καλτ ήρωες του (στην ταινία αυτή, η άλλοτε «μούσα» του Στάθη Ψάλτη, η εκρηκτική Βίνα Ασίκη), και οι σουρεαλιστικοί του διάλογοι σε ιστορίες που αρχίζουν στο χάος, και καταλήγουν εκεί, είναι στοιχεία που τα βρίσκεις κι εδώ. Με τις μουσικές του Σπανουδάκη, τη γλυκάδα και τη μπρουταλίνη της ελληνικής υπαίθρου, και τον Βακαλόπουλο ως αστυνομικό ντετέκτιβ, οι Μπακιρτζής-Ανδρέου (ο δεύτερος πήρε και βραβείο στη Θεσσαλονίκη) ξεκινούν ένα (αγγλιστί) road trip στην Πελοπόννησο, προκειμένου να βρουν τη χουρμαδιά εκείνη, στη σκιά της οποίας η αποθανούσα γυναίκα του πρώτου έκανε έρωτα με τον δεύτερο (και στενό του φίλο). Αυτή η, όντως, υπερρεαλιστική προσέγγιση της απιστίας ξεδιαλύνει και τη σχέση των δύο φίλων: ο ένας, ο λεφτάς κιόλας, αναδεικνύει τον ανδρισμό και δυναμισμό του στον δεύτερο, τον ταλαντούχο μουσικό, που είναι και μικρός στο δέμας, και ιδιαιτέρως αδύναμος συμπεριφορικά. Η αγάπη βέβαια, και η εκτίμηση ενυπάρχει και στους δύο, παρολαυτά η σχέση τους αυτή (με μήλον της έριδος τη «γυναίκα») διαθέτει όλες εκείνες τις ανθρώπινες παθογένειες που στιγματίζουν την ανθρώπινη επαφή. Αυτό το road (ή buddy) movie είναι, κατά τα άλλα, μια ατόφια ελληνική ταινία, με την ταυτότητα αυτή να έχει ουσιαστική σημασία στην προκειμένη περίπτωση.

Η ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΧΑΡΙΤΩΝΑ (2005)

Του Νέστορα Πουλάκου

Με αφορμή την πλήρωση της θέσης του Γενικού Διευθυντή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, με τον σκηνοθέτη Γρηγόρη Καραντινάκη, θυμήθηκα τη μία και μοναδική μεγάλου μήκους ταινία μυθοπλασίας του, και στη θυμίζω κι εσένα στη σημερινή στήλη του Hellas Film. Με τη "Χορωδία του Χαρίτωνα" του Γρηγόρη Καραντινάκη φτάνει στο απόγειό της μια ολόκληρη περίοδος στο ελληνικό σινεμά που πνίγηκε στη νοσταλγία, τη θύμηση και τη γλυκάδα της παλιάς, ατόφιας κι αυθεντικής κουλτούρας του τόπου σου. Ένα είδος κινηματογράφου τόσο κοντά στο αντίστοιχο ιταλικό, κάτι που άλλωστε εντείνεται και με την όμοια κουλτούρα των λαών (και τη γεωγραφία των τοπίων τους), που γέμισε τις αίθουσες με κόσμο και τις ταινίες με βραβεία (κυρίως με τα αλήστου μνήμης κρατικά). Η ταινία αυτή είναι προφανώς βιωματική. Και ο Καραντινάκης που έχει δουλέψει αριστοτεχνικά το σενάριο (με τους χαρακτήρες, προφανώς) και τη σκηνοθεσία του στα πρότυπα, ας πούμε, του "Σινεμά ο Παράδεισος" του Τζουσέπε Τορνατόρε (ο μετρ της παλιακής νοσταλγίας), σε επιστρέφει στο ελληνικό χωριό της Χούντας, που «καταστράφηκε» ολοσχερώς μεταπολιτευτικά από την αστυφιλία και την εν γένει εγκατάλειψη. Ο δάσκαλος, ο δήμαρχος, ο διοικητής του στρατοπέδου, ο ταβερνιάρης, και οι διάφοροι χαριτωμένοι και αρκούντως περιφερόμενοι χαρακτήρες, είναι αρχέτυπα του τόπου σου, οι οποίοι στα σίγουρα σε συγκινούν και σε βυθίζουν σε θύμησες και σκέψεις. Στο σημείο αυτό πέτυχε ο Καραντινάκης. Μια και έφτιαξε την ιστορία -άλμπουμ στιγμών του παρελθόντος, μιας άλλης Ελλάδας την οποία όλοι νοσταλγούμε και θέλουμε πίσω. Άλλωστε στα σκατά βρίσκεσαι πλέον. Στο σύνολο της, η "Χορωδία του Χαρίτωνα" είναι ένα όμορφο σύνολο που σε πείθει πρώτα απ’ όλα, και εν συνεχεία σε συγκινεί και σε διασκεδάζει. Όπως και όλοι οι ηθοποιοί της ταινίας, γνωστά ονόματα της εποχής μας, έκαναν αυτό που ήξεραν πάρα πολύ καλά. Και απέδωσαν τους ρόλους τους στο έπακρο. Μεγάλη έκπληξη ήταν, ακόμη, η ερμηνεία του Χωραφά. Κατά τα άλλα όμως, τι σου μένει από αυτή τη γλυκιά «σούπα»; Καθότι για ταινία εσωτερικής κατανάλωσης πρόκειται, που σου περνάει από το μυαλό και σου φεύγει στη στιγμή. Και ο λόγος είναι: παντελής έλλειψη πρωτοτυπίας, πλήρης επανάληψη αρχετύπων, εύστοχη (κι εύκολη) συναισθηματική αφέλεια πατρογονικών, γεωγραφικών, συμπεριφορικών και πολιτικών στερεοτύπων, κι εντέλει ένα αμάλγαμα στιγμών που σε τσιγκλάει αλλά δεν σε ταρακουνάει.

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΡΙΔΟΣ (1974)

Του Νέστορα Πουλάκου

Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Νίκου Παναγιωτόπουλου βρίσκεις όλες εκείνες τις επιρροές από τη γαλλική του παιδεία. Ο ίδιος άλλωστε, αναμείχθηκε με όλη εκείνη την κινηματογραφική πρωτοπορία του γαλλικού Νέου Κύματος, όπου οι Γκοντάρ, Τρυφώ, Σαμπρόλ, Ριβέτ και μερικοί ακόμη μπαγάσες της μεγάλης οθόνης, αναδόμησαν αυτό το είδος της τέχνης. Αυτές οι σπουδές και οι, συν αυτώ, μυρωδιές διαπερνούν ακόμη το κινηματογραφικό έργο του Παναγιωτόπουλου. Πόσω μάλλον στην πρώτη του ταινία, "Τα Χρώματα της Ίριδος", όπου επιχειρεί ένα ιδιότυπο αστυνομικό νουάρ. Ένας κινηματογραφικός μουσικός θέλει πάση θυσία ν’ ανακαλύψει τι απέγινε εκείνος ο μυστήριος τύπος με την ομπρέλα, που περνώντας μπροστά από την κάμερα στη διάρκεια των γυρισμάτων μιας ταινίας χάθηκε στη θάλασσα. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, τότε που το μούχρωμα του ουρανού έπαιζε με τα χρώματα της ίριδας. Το σενάριο, που γράφτηκε σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη και συγγραφέα (όπως και Πρόεδρο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου) Κώστα Βρεττάκο, είναι τρόπον τινά σουρεαλιστικό. Πρώτα απ’ όλα σπάει κάθε άξονα αφήγησης, οι διάλογοι κινούνται στον αέρα λες και δεν είναι πραγματικοί αλλά φανταστικοί ή δεν απευθύνονται σε πρόσωπο αλλά σε κάτι άϋλο. Άλλωστε, ο ίδιος ο Παναγιωτόπουλος στους τίτλους αρχής χαρακτηρίζει την ταινία του «αντεπιστημονικής φαντασίας, έγχρωμον σινεμασόκ». Παρατηρείς, λοιπόν, τη διάθεση για παιχνίδι, φάρσα, ή πλάκα, ακόμη και πείραγμα και σαρκασμό, όπως και μια ειρωνεία και μια καυστικότητα, σε αυτή την πρώτη -αστυνομικού τύπου- προσπάθεια του Παναγιωτόπουλου. Μέσα από τη διαλεύκανση του μυστηρίου, μπορείς να διακρίνεις ένα σχόλιο αποστροφής στην αδικαιολόγητη δύναμη της κοινωνίας του θεάματος και της ενημέρωσης (κινηματογράφος, τηλεόραση, μέσα ενημέρωσης), όπως και αντίδρασης σε κάθε αυστηρό σύστημα εξουσίας που λογοκρίνει το έργο τέχνης (μια ευθεία αναφορά στη Χούντα, στη διάρκεια της οποίας γυρίστηκε και η ταινία άλλωστε). Ανάμεσα στους συνεργάτες του Παναγιωτόπουλου, βρίσκονται πολλά πρόσωπα που χαρακτήρισαν το ελληνικό σινεμά στη συνέχεια: από τον πρωταγωνιστή, με την εξαιρετική ερμηνεία, Νικήτα Τσακίρογλου, και τους υπόλοιπους ηθοποιούς όπως ο Γιώργος Διαλεγμένος, ο Βαγγέλης Καζάν, ο Κώστας Αρζόγλου, ο Σταμάτης Φασουλής, μέχρι τον Νίκο Καβουκίδη στη φωτογραφία, τον Σταμάτη Σπανουδάκη στη μουσική (μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές μουσικές του ελληνικού σινεμά βρίσκεις εδώ), τον Διονύση Φωτόπουλο στην καλλιτεχνική διεύθυνση, και τον νυν Πρόεδρο του Ε.Κ.Κ. Γιώργο Παπαλιό στην παραγωγή (στη διεύθυνση παραγωγής βρίσκεται ο σκηνοθέτης Λευτέρης Χαρωνίτης). Μεγάλο ενδιαφέρον επίσης έχουν και οι cameo εμφανίσεις, οι οποίες και τονίζουν το σουρεάλ του όλου σκηνικού: Από τον κριτικό κινηματογράφου Γιάννη Μπακογιαννόπουλο στη Μιμή Ντενίση και από τον τραγουδοποιό Διονύση Σαββόπουλο στον Κώστα Τσάκωνα (με μαλλιά). Τα "Χρώματα της Ίριδος" είναι από τις πρώτες ταινίες, και τους ακρογωνιαίους λίθους, του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, που έφερε έναν άλλο αέρα στο σινεμά της εποχής.

*Τα κείμενα συμπεριλαμβάνονται στη στήλη Hellas Film, και δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr, από τις 22 Ιουνίου έως τις 20 Ιουλίου 2011.

15 Σεπ 2011

Ταινίες 15ης Σεπτεμβρίου 2011..

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, από τις οποίες δυστυχώς καμία δεν ξεχωρίζει, καθώς και η επανέκδοση του "Dogville" του Τρίερ, που προβάλλεται στην uncut εκδοχή του. Τα βλέμματα φυσικά είναι στραμμένα στις 17ες Νύχτες Πρεμιέρας, και στο 34ο Φεστιβάλ της Δράμας που ξεκινά την προσεχή Δευτέρα. Ταινία της εβδομάδας μπορεί να θεωρηθεί η χαριτωμένη κομεντί “Ερωτευμένοι στη Νέα Υόρκη”, που βγήκε τελευταία στιγμή από την εταιρεία διανομής της. Χαμηλόφωνη, γλυκιά, παρεΐστικη. Στο “Cowboys & Aliens” θα δεις ένα ιδιαίτερο μπλοκμπάστερ δυο τελείως διαφορετικών κόσμων. Δυναμισμό διαθέτει, ψυχή στο σενάριο όμως όχι. Η γαλλική κομεντί “Τα μικρά όνειρα της νιότης μου” μπορεί να προσελκύσει για την τρυφεράδα και την όποια πρωτοτυπία που διαθέτει. Στα γρήγορα όμως ξεφουσκώνει, κουράζει, ξεχειλώνει. Το “Crazy, stupid, love” παίρνει πόντους για τον ρόλο του Γκόσλινγκ. Χάνει όμως πόντους γιατί αναμασά τα ίδια και τα ίδια, και μένει στα καθωσπρέπει και τα δεδομένα. Το ντοκιμαντέρ “Το μωρό μου φτάνει” έχει χαρακτήρα παιδευτικό και ενημερωτικό, κυρίως για τους (υποψήφιους) γονείς. Προορισμένο για την τηλεόραση κυρίως. Βραβείο κοινού στο περυσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Χωρίς κριτική σου έχω την παιδική ταινία “Ο πόλεμος των κουμπιών”, που βασίστηκε στο ομώνυμο διαχρονικό παιδικό βιβλίο. Σε σκηνοθεσία του Γιαν Σαμουέλ, που ξέρεις από την επιτυχία “Αγάπα με αν τολμάς”. Οι κριτικές απ’ έξω δεν είναι καλές. Κριτική για τη νέα βερσιόν του “Dogiville”, σκηνοθεσίας Λαρς φον Τρίερ, θα σου γράψουν οι Δηράκης και Πετιμεζάς. Είναι η αγαπημένη τους ταινία.

Ερωτευμένοι στη Νέα Υόρκη (5/10)

Από τις ταινίες του (δήθεν) ανεξάρτητου σινεμά του Χόλιγουντ που σε προσελκύουν. Κι αυτό γιατί είναι χαμηλόφωνη, γλυκιά, ρομαντική, με τα αστεία της, και τις φιλοσοφίες ζωής όπως αναδεικνύονται μέσα από μια παρέα. Στη συγκεκριμένη ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Ράντνορ (ηθοποιός με πολλές συμμετοχές στην τηλεόραση), θα δεις την ιστορία μιας νεανικής, ετερόκλητης παρέας στη Νέα Υόρκη, και το πώς αυτή βιώνει τη ζωή, τους έρωτες, τις δουλειές, τις γύρω της ευαισθησίες. Καταλύτης της παρέας είναι ένας μπόμπιρας που έχει χαθεί από τους γονείς του, και ζει πια με τους νεαρούς. Χάρη σε αυτόν, θα δουν όλοι την καθημερινότητα τους με άλλο, διαφορετικό, πιο σωστό μάτι. Ο ατυχής ελληνικός τίτλος στα σίγουρα δεν σε προϊδεάζει ότι θα δεις μια κομεντί παρεΐστικη, η οποία πέρα από τη ζεστασιά και την τρυφέραδα που αναδεύει, δεν σου προσφέρει και κάτι άλλο. Θα περάσεις μια χαλαρή βραδιά, βλέποντας μια κατάσταση φίλων σαν τη δική σου πάνω-κάτω.

Cowboys & Aliens (5/10)

Δεν είναι κακό αυτό το μπλοκμπάστερ. Απλώς δεν έχει ψυχή. Θα μου πεις, φαινόμενο σύνηθες είναι αυτό σε τέτοιου είδους παραγωγές. Παρολαυτά στη συγκεκριμένη περίπτωση το παρακάνανε. Κατά τα άλλα όμως, θα περάσεις ευχάριστα. Πρώτα απ’ όλα, από μόνη της η σύλληψη του συγκερασμού γουέστερν και sci-fi είναι αρκούντως ενδιαφέρουσα. Και η ομάδα της Universal τα κατάφερε περίφημα στο τεχνικό κομμάτι, μια και βλέπεις δυο εντελώς αντίθετους κόσμους να δένουν στην οθόνη σου περίτεχνα. Καλά τα καταφέρνει και ο Φοβρώ, που τον ξέρεις από τους “Iron Man”, ο οποίος έκανε τη δουλειά που του ανέθεσαν και κάτι παραπάνω. Τις πινελιές του τις έβαλε, ειδικά στις μάχες. Θα μπορούσε και καλύτερα όμως. Από την άλλη μεριά, κανένα από τα “αστέρια” δεν μεγαλούργησε. Ακόμη και την ερμηνεία του Κρεγκ δεν τη λες κακή, όμως δεν σε απογειώνει κιόλας. Εκείνο το στοιχείο που αφαιρεί πόντους από την ταινία, είναι η έλλειψη ψυχή όπως σου είπα. Το σενάριο φλυαρεί, είναι αδύναμο. Έχει αχρείαστα, περιττά πράγματα. Το κυριότερο είναι ότι δεν σε κάνει κοινωνό της προετοιμασίας των θνητών για τη μάχη. Σε αφήνει θεατή. Έτσι δε νιώθεις και πολλά από αυτά που διαδραματίζονται μεταξύ ανθρώπων και εξωγήινων.

Τα μικρά όνειρα της νιότης μου (5/10)

Η ιστορία του Γκαρμπάρσκι εμφανίζει όλες τις παθογένειες (και τα καλά βέβαια) του γαλλικού σινεμά, όπως το βλέπεις και το ζεις τα τελευταία χρόνια. Έχει γλυκές πινελιές, αρκούντως ρομαντικές, συγκινητικές, και τρυφερές. Στη μέση της ιστορίας όμως, κολλάει ο ρυθμός, δεν προχωράει γρήγορα, μένει στάσιμη η ταινία. Ξεχειλώνει μέχρι το αποκορύφωμα. Επίσης, το γλυκανάλατο πολλές φορές τραμπαλίζεται με το ρομαντικό. Γίνεται και αφελές. Κομίστας βρίσκεται σε λάθος τρένο το οποίο πηγαίνει στον τόπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Εκεί, ως εκ θαύματος, γίνεται πάλι πιτσιρικάς και βιώνει το οικογενειακό του δράμα ξανά. Επιδίωξη του πια είναι να το αλλάξει. Όπως διαβάζεις παραπάνω, υπάρχει κάτι το γλυκό κι ενδιαφέρον στο όλο στόρι. Αυτό το sci-fi φλας μπακ έχει γούστο, κι αναδεικνύει τη μικρή πρωτοτυπία του. Επίσης και το όλο κλίμα όπως φτιάχνεται, έτσι χαμηλόφωνα και απαλά, σε παρασέρνει. Πρόσεξε όμως μην… παρασυρθείς πολύ γιατί, όπως σου είπα παραπάνω, η εξέλιξη κολλάει και για πολύ ώρα σου μοιάζει λες και βλέπεις ξανά και ξανά τα ίδια.

Crazy Stupid Love (4/10)

Υπάρχουν στιγμές στην ταινία των Φικάρα και Ρέκουα, που λες “είναι εντάξει, τρέχει η δράση κάπως ανορθόδοξα, θα δω μια ενδιαφέρουσα κομεντί”. Αμ δε, όμως. Γιατί και πάλι, παρά την πολύ καλή ερμηνεία του Γκόσλινγκ (κόντρα ο ρόλος), και τα ποικίλα κωμικά γκαγκ, η ιστορία ξεχειλώνει, κουράζει, γίνεται μια από τα ίδια. Σύζυγος (γυναίκα) παρατάει σύζυγο (άντρα) γιατί έχει εγκαταλείψει τον εαυτό του και τη σχέση τους εν ολίγοις. Ο δεύτερος πέφτει τυχαία πάνω σε έναν “γυναικά”, ο οποίος του μαθαίνει τα μυστικά ώστε να γίνει περιζήτητος. Η ιστορία είναι αφελής μεν, κρύβει όμως μερικές πολύ έξυπνες σκηνές. Και θα γελάσεις, και θα σου αρέσουν. Αυτό όμως που σε απογοητεύει είναι ό,τι εντέλει γίνεται σούπα, καθωσπρέπει, και καταλήγει εκεί που φαντάζεσαι από την αρχή. Τίποτε το εξαιρετικό. Ψυχαγωγείς την ώρα σου όμως.

Θανάσιμη μητέρα (2/10)

Στα σίγουρα είναι από τα θρίλερ του σωρού. Ξέρεις, σαν κι αυτό βγάζει το Χόλιγουντ εκατοντάδες κάθε χρόνο, μερικά από τα οποία καταλήγουν κι εδώ. Ο μόνος προορισμός αυτής της ταινίας είναι το dvd club. Κατά τα άλλα, έτσι και το επιλέξεις, να ξέρεις ότι πρόκειται για ριμέικ ομώνυμου, εντελώς b, θρίλερ του 1980, σε σκηνοθεσία Τσαρλς Κάουφμαν. Και η τότε ταινία όπως κι αυτή, πάσχει από έλλειψη ιστορίας. Το κυριότερο δηλαδή. Η οποία ιστορία μιλάει για μια παρέα ληστών που καταλήγει τυχαία σε ένα σπίτι, και πιάνει ομήρους τους ενοίκους του. Όταν καταφτάνει η μητέρα τους για να τους βρει λύση, αποφασίζει σαδιστικά να καθαρίσει τον κόσμο εκεί. Έτσι απλά. Κι εγώ σου λέω, έτσι απλά απόφυγε την. Γιατί δεν διαθέτει ούτε και τα στοιχειώδη ενός θρίλερ. Δηλαδή ατμόσφαιρα, ρυθμό, τρόμο, σοβαρό κυνηγητό, και ικανοποιητικού επιπέδου αιματηρά περιστατικά.

Το μωρό μου φτάνει (4/10)

Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ που βγαίνει στις αίθουσες σε περιορισμένη διανομή, έχει κυρίως ενδιαφέρον παιδευτικό, και είναι άκρως ενημερωτικό για μπαμπάδες και μαμάδες, ή υποψήφιους τέλοσπαντων. Στα σίγουρα δεν ενδείκνυται για ψυχαγωγία. Στο ντοκιμαντέρ των Ζωγράφου - Πονσέ, θα δεις ιστορίες μανάδων αναφορικά με την κύηση τους, και την όλη διαδικασία της γέννας. Σε πολλές στιγμές θα φρικάρεις με αυτά που θα ακούσεις. Και κυρίως θα αναρωτηθείς με τη βιομηχανία που έχει στηθεί πάνω στην ευαίσθητη αυτή στιγμή του υποψήφιου γονιού. Η ταινία πήρε το βραβείο κοινού στο Φ.Ν.Θ. τον περασμένο Μάρτιο, ενώ θα προβληθεί και στο 5ο Docfest της Χαλκίδας (το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας της διοργάνωσης). Στα σίγουρα η θέση του είναι στο dvd και την τηλεόραση, παρά στο σινεμά.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (15-9-11).

14 Σεπ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Police Station" - No 103

Painted by Antonia Griva

The song is written by the Red Hot Chilly Peppers

I saw you at the police station and it breaks my heart to say.
Your eyes had wandered off to something distant, cold and grey.
I guess you didn't see it coming,
someone's gotten used to slumming.
Dreaming of the golden years,
I see you had to change careers.
Far away, but we both know its somewhere.

I saw you on the back page of some pre press yesterday.
The drip wood in your eyes had nothing short of love for pain.
I know you from another picture,
of someone with the most convictions.
We used to read the funny papers,
fooled around and pulled some capers.
Not today, send a message to her.
A message that I'm coming, coming to pursue her.

Tell your country I, rest my face on your bed.
I've got you ten times over, I'll chase you down 'til you're dead.

I saw you on a TV station and it made me wanna pray.
An empty shell of loveliness is now dusted with decay.
What happened to the funny paper?
Smiling was your money maker.
Someone oughta situate her,
find a way to educate her.
All the way, time to come and find you.
You can't hide from me girl, so never mind what I do.

Tell your country I, rest my face on your bed.
I bet my sovereign country and I, left it all for your head.

I saw you in the church and there was no time to exchange.
You were getting married and it felt so very strange.
I guess I didn't see it coming,
now I guess it's me who's bumming.
Dreaming of the golden years,
you and I were mixing tears.
Not today, not for me but someone.
I never could get used to, so now I will refuse to.

Tell your country I, rest my face on your bed.
I bet my sovereign country and I, left it all for your head

I got my best foot forward and I'll chase you down 'til you're dead.

Σαν σήμερα – 14 Σεπτεμβρίου

1321: Πεθαίνει σε ηλικία 56 ετών στη Ραβένα της Ιταλίας ο Δάντης Αλιγκιέρι, Ιταλός ποιητής, ηθικός φιλόσοφος, πολιτικός θεωρητικός και συγγραφέας της "Θείας Κωμωδίας".

1752: Η Βρετανία περνά από το Ιουλιανό στο Γρηγοριανό ημερολόγιο, το οποίο χρησιμοποιούσαν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ήδη από το 1582. Η μετάβαση αυτή απαιτεί ένα "χρονικό άλμα". Έτσι τα ημερολόγια εκείνη την ήμερα "πήδηξαν" από τις 2 Σεπτεμβρίου, στις 14 Σεπτεμβρίου.

1813: Ιδρύεται στην Οδησσό, την ημέρα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, απ' τους Νικόλαο Σκουφά, Εμμανουήλ Ξάνθο και Αθανάσιο Τσακάλωφ, η "Φιλική Εταιρεία".

1925: Αρχίζει στο Παρίσι, στην γκαλερί Πιερ Λεμπ, η πρώτη συλλογική έκθεση σουρεαλιστών ζωγράφων, με έργα των Μαξ Ερνστ, Χουάν Μιρό, Πάμπλο Πικάσο, Τζόρτζιο Ντε Κίρικο, Χανς Αρπ και Μαν Ρέι.

1960: Πεθαίνει, σε ηλικία 52 ετών, ο συγγραφέας Μ. Καραγάτσης.

1984: Ο Τζο Κίττιγκερ γίνεται ο πρώτος άνθρωπος, που περνά μόνος με αερόστατο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

2001: Πεθαίνει, σε ηλικία 70 ετών, ο δημοφιλής τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης.

13 Σεπ 2011

ΑΓΩΝΕΣ ΠΕΙΝΑΣ

Του Νέστορα Πουλάκου

Κι όμως, σου γράφω το σημερινό άρθρο καθώς δύο ήταν τα τινά του σαββατοκύριακου που με έκαναν να σκεφτώ και να ξανασκεφτώ τους επικείμενους "Αγώνες πείνας" του Γκάρι Ρος ("Pleasantville", "Το μεγάλο φαβορί"). Αφενός, η ελληνική έκδοση του ομώνυμου μπεστ σέλερ της Σούζαν Κόλινς (Εκδόσεις Πλατύπους, μτφρ. Πηνελόπη Τριαδά), που έπεσε στα χέρια μου κι έκτοτε το καταβροχθίζω (μπορείς να πάρεις μια γεύση του βιβλίου εδώ, στο ηλεκτρονικό περιοδικό Vakxikon.gr).

Αφετέρου, ήταν το γεγονός της χθεσινής βραδιάς των μουσικών βραβείων MTV Video Music Awards. Η ταινία με τη μεγαλύτερη καμπάνια αυτή τη στιγμή, πρόβαλε στο κοινό της, που δεν μπορεί να περιμένει για πολύ αν ρίξεις μια ματιά στα ξένα sites, το πρώτο teaser trailer της. Μάλιστα το παρουσίασε στο κοινό η πρωταγωνίστρια της ταινίας Τζένιφερ Λώρενς ("Στην καρδιά του χειμώνα").

Εξηγώ: Οι "Αγώνες πείνας" της Σούζαν Κόλινς θεωρούνται από τα πλέον δημοφιλή μπεστ σέλερ της νέας εποχής στην αμερικανική λογοτεχνία. Φουτουριστική, μελλοντολογική ιστορία, στην οποία το έθνος της Πάνεμ (η σημερινή Βόρεια Αμερική) κατοικεί στη λαμπερή πρωτεύουσα Κάπιτολ, η οποία και περιβάλλεται από δώδεκα απομακρυσμένες περιοχές. Αυτή η σκληρή και αμείλικτη πόλη όμως, αρέσκεται στους Αγώνες Πείνας, όπου ένα αγόρι και ένα κορίτσι πολεμούν μέχρι θανάτου για την επιβίωσή τους, σε απευθείας ζωντανή μετάδοση από την τηλεόραση της χώρας.

Πρωταγωνίστρια της ταινίας του Ρος, είναι η πιτσιρίκα Τζένιφερ Λώρενς που εντυπωσίασε την περυσινή κινηματογραφική σεζόν. Υποδύεται την Κάτνις Έβερντιν, η οποία ζει με τη μητέρα της και τη μικρότερη αδερφή της και παίρνει εθελοντικά μέρος στους αγώνες στη θέση της τελευταίας. Αν και η συμμετοχή της αυτή ισούται με τη θανατική της καταδίκη, για την ίδια αυτός ο αγώνας επιβίωσης είναι η δεύτερη φύση της.

Στην ταινία ακόμη παίζουν οι: Τζος Χάτσερσον, Ελίζαμπεθ Μπανκς, Λίαμ Χέμσγουορθ, Γούντι Χάρελσον, Στάνλεϊ Τούτσι, Ιζαμπέλ Φύρμαν, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Λένι Κράβιτζ, Γουές Μπέντλευ.

Οι "Αγώνες πείνας" είναι το επόμενο και πολυαναμενόμενο franchise, το οποίο πιθανότατα θα τραβήξει όλα τα σινεφίλ βλέμματα για την επόμενη πενταετία. Άλλωστε τα βιβλία της Κόλινς σκίζουν. Οι "Αγώνες πείνας" έχουν μεταφραστεί σε 26 γλώσσες και ήδη αναμένονται κι άλλες εκδόσεις. Την ίδια επιτυχία έχουν σημειώσει και τα άλλα δυο βιβλία τα τριλογίας, το "Catching Fire" (μπορείς να πάρεις μια γεύση του βιβλίου εδώ, στο ηλεκτρονικό περιοδικό Vakxikon.gr - 2009) και το "Mockingjay" (2010).

H Lionsgate που έχει αγοράσει τα δικαιώματα και έχει αναλάβει όλη τη σειρά για τον κινηματογράφο, ανακοίνωσε ήδη τις επόμενες ταινίες: το 2013 θα βγει στις αίθουσες το "Catching fire", το 2015 το "Mockingjay", ενώ επίκειται κι ένα ακόμη μέρος με άγνωστες ακόμη τις λεπτομέρειες.

Στις ελληνικές αίθουσες θα δεις τους "Αγώνες πείνας" στις 22 Μαρτίου του 2012 (σε παγκόσμια πρεμιέρα), σε διανομή Σπέντζος Φιλμ.

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (29-8-11).

12 Σεπ 2011

Συνέντευξη της Μαρίνας Καλογήρου..

Στον Νέστορα Πουλάκο

Έχει την ετικέτα της νέας Έλλης Λαμπέτη, αφενός λόγω της φυσικής μελαχρινής ομορφιάς που διαθέτει, αφετέρου εξαιτίας του ομώνυμου ρόλου της στην τηλεοπτική σειρά που την καθιέρωσε για τα καλά στη συνείδηση του κοινού.

Η Μαρίνα Καλογήρου, μόλις στα 33 της, έχει ερμηνεύσει πολύ σημαντικούς ρόλους όπου κι αν της έχει ζητηθεί. Στο θέατρο, την τηλεόραση, όπως και στον κινηματογράφο, έχει ξεχωρίσει μέσα από ερμηνείες πολύ ιδιαίτερες, κάτι που δείχνει ότι ξέρει να διαλέγει με αυστηρά κριτήρια πού θα συμμετάσχει, και με ποιον σκηνοθέτη θα συνεργαστεί.

Ήδη, στον κινηματογράφο μετρά αρκετούς ρόλους, και δη πρωταγωνιστικούς. Ακόμη θυμάμαι την άκρως αισθαντική ερμηνεία της στην ταινία του Πάνου Καρκανεβάτου, "Καλά κρυμμένα μυστικά, Αθανασία", όταν την είχα δει στη διάρκεια του 48ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Επίσης, έχει παίξει στην ταινία της Λάγιας Γιούργου "Αύριο θα ‘ναι αργά", στην ταινία του Πάνου Κούτρα "Αληθινή ζωή", δυο ρόλοι που διακρίνονται για τις έντονες ερωτικές τους σκηνές αφενός με τον Αλέξη Γεωργούλη κι αφετέρου με τον Νίκο Κουρή. Ακόμη, έχει συμμετάσχει στην εμπορική επιτυχία του Τάσου Μπουλμέτη "Πολίτικη κουζίνα".

Αυτές τις μέρες επανέρχεται στο κινηματογραφικό προσκήνιο, μια και πρωταγωνιστεί στο ερωτικό δράμα "Dos: Μια ιστορία αγάπης απ’ την ανάποδη", σκηνοθεσίας Στάθη Αθανασίου και παραγωγής 2010, που προβάλλεται ήδη στους κινηματογράφους.

Στην ταινία, υποδύεται τη Φαίδρα, μια ιδιαίτερη κοπέλα που πρωταγωνιστεί σε μια άκρως ερωτική περιπέτεια, μεταξύ Αθήνας και Βαρκελώνης, με ένα νεαρό και όμορφο ηθοποιό.

Μειλίχια και χαμηλόφωνη, διακριτική και διεισδυτική, η γοητευτική Μαρίνα Καλογήρου αποδέχτηκε την πρόσκληση του SevenArt για μια συνέντευξη, στο περιθώριο της εξόδου της νέας της ταινίας στις αίθουσες.

Πώς αντιμετωπίσατε την Φαίδρα; Έχει στοιχεία του χαρακτήρα σας;

Η Φαίδρα, για μένα, δεν είχε συγκεκριμένα στοιχεία στο χαρακτήρα της. Είναι περισσότερο μια γυναικεία παρουσία, το πρόσωπο ενός έρωτα, ενός οποιουδήποτε έρωτα. Μια αφορμή για τον Ιππόλυτο ώστε να μπει βαθύτερα μέσα του και να ανακαλύψει αυτό που είναι, και αυτό που θέλει. Εγώ λοιπόν, δεν την αντιμετώπισα ακριβώς σαν προσωπικότητα αλλά μάλλον σαν πρόσωπο-ύπαρξη που εξυπηρετεί την πορεία του Ιππόλυτου. Γι’ αυτό και δεν ασχολήθηκα με στοιχεία χαρακτήρα αλλά με ποιότητες και αισθήσεις που θα έδιναν μια πιο αφαιρετική διάσταση σε αυτό το πρόσωπο.
Πρωταγωνιστείτε σε μια ιστορία αγάπης από την ανάποδη. Υπάρχει ανάποδη ιστορία αγάπης πιστεύετε; Ή καλύτερα κυλάει ανάποδα, ανορθόδοξα, ή υπάρχει γραμμική πορεία στην αγάπη; Την έχετε ζήσει ποτέ;

Νομίζω πώς ο έρωτας είναι πολύ παράξενος. Δεν θα χρησιμοποιήσω τη λέξη αγάπη, γιατί αυτή τη λέξη τη χρησιμοποιώ σχεδόν για όλα τα όντα, ή τις καταστάσεις που συνδέομαι και επικοινωνώ αληθινά. Για τον έρωτα λοιπόν, δεν έχω ιδέα πώς λειτουργεί… Είναι σίγουρα πολλές φορές ανάποδος και ανορθόδοξος, μα και γραμμικός. Είναι απρόβλεπτος και ανεξήγητος. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που θα έπρεπε να έχω ζήσει για να απαντήσω στην ερώτηση που μου κάνετε. Αλλά νιώθω πως ερωτεύομαι και αγαπάω…

Στην ιστορία εμφανίζεστε μπερδεμένη, προβληματισμένη, μα και παθιασμένη, έτοιμη να τα δώσετε όλα. Αυτά είναι τυπικά στοιχεία ενός ερωτευμένου που ζει τα πάντα με πάθος; Εντέλει ο έρωτας είναι γιατρικό, ή καταντάει και πικρός;

Πιστεύω πως ο έρωτας δεν είναι ένας. Δεν έχει έναν τρόπο. Μπορείς να ερωτευτείς πολύ παθιασμένα, μπορείς να ερωτευτείς και πολύ ήσυχα και βαθιά. Και νομίζω πως εξαρτάται από εμάς εάν θα απολαύσουμε αυτή την ενέργεια, την ομορφιά, την έκσταση ή την ευδαιμονία που προσφέρει, ή εάν αυτή η ένταση που έχει, θα μετατραπεί τελικά σε πόνο. Εάν δηλαδή θα τον χρησιμοποιήσουμε θετικά ή αρνητικά για εμάς.

Αθήνα-Βαρκελώνη, δυο πόλεις με έντονα ερωτικά στοιχεία κατά τον δημιουργό. Οι δικές σας ερωτικές πόλεις ποιες είναι;

Για μένα συνήθως, ο έρωτας ξυπνάει όχι σε πόλεις μα κοντά στη φύση. Η φύση ταιριάζει πιο πολύ σε αυτό που εγώ εννοώ «έρωτας». Παρεμπιπτόντως, την Αθήνα τη βρίσκω ιδιαιτέρως αντί-ερωτική πόλη. Εκτός από κάποια πολύ συγκεκριμένα σημεία του κέντρου της, όπου υπάρχει ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και νιώθεις κάπου το πνεύμα αυτού του τόπου.

Προτιμάτε τον κινηματογράφο από το θέατρο; Έχετε μελλοντικές ταινίες στα σκαριά;

Νομίζω πώς ο κινηματογράφος και το θέατρο είναι δυο πολύ διαφορετικές τέχνες. Δεν προτιμώ κάποια συγκεκριμένα. Μου αρέσουν πολύ και τα δύο. Είναι άλλη η γλύκα και η γοητεία του θεάτρου, και τελείως διαφορετική αυτή του κινηματογράφου. Δεν θα μπορούσα να διαλέξω. Και, αναφορικά με την δεύτερη ερώτηση σας, δεν έχω σχέδια για άλλη ταινία προς το παρόν, αν και θα το ήθελα πολύ τη δεδομένη στιγμή. Τον έχω πεθυμήσει τον κινηματογράφο.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό portal www.sevenart.gr (5-9-11).

10 Σεπ 2011

ΠΕΝΥ [ΕΚΤΟΣ]

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Παραμύθι χωρίς τέλος η ιστορία αυτή. Σαν δάκρυ κυλά κι εξατμίζεται πάνω της. Βράδυ Τετάρτης. Η ώρα έντεκα. Επιστρέφει στην αγκαλιά του. Καθώς τον κοντοζυγώνει, εκείνος την κοιτά, και της δίνει ένα χαρτάκι.

Mην ξαναφύγεις μακριά μου
Ο
ύτε να το διανοηθείς ποτέ
Υπέμεινα βάσανα πολλά

Ελλιπής ο κόσμος μου
Λ
ατρεμένο μου μουτράκι
Ελα τώρα εδώ σε περιμένω
Ισχνά τα χρόνια που περάσανε
Ψ
υχανεμίστηκα μια αλλιώτικη ζωή
Ερινύες με τριγύρισαν και πάθη
Σώπασε τώρα κι αγκάλιασε με

Τον φίλησε. Την φίλησε. Της έσφιξε το χέρι. Της ψιθύρισε στο αυτί «είσαι όμορφη». Του απάντησε κι εκείνη. Της ψιθύρισε στο άλλο αυτί «μην ξαναφύγεις μακριά μου/ ούτε να το διανοηθείς ποτέ/ υπέμεινα βάσανα πολλά/ ελλιπής ο κόσμος μου/ λατρεμένο μου μουτράκι/ έλα τώρα εδώ σε περιμένω/ ισχνά τα χρόνια που περάσανε/ ψυχανεμίστηκα μια αλλιώτικη ζωή/ Ερινύες με τριγύρισαν και πάθη/ σώπασε τώρα κι αγκάλιασε με». Ωραία λόγια του είπε. «Μη μου πεις ότι είναι δικά σου;». «Όχι, βέβαια» της αποκρίθηκε, «αφού ξέρεις ότι έχω σταματήσει να γράφω από τότε που γύρισες».

Νέστορας Πουλάκος