31 Δεκ 2011

Sex Love & Rock 'n' Roll Party Vakxikon.gr

Για περισσότερα δες εδώ.

30 Δεκ 2011

Στη μνήμη του Αργύρη Χιόνη

Αργύρης Χιόνης : ένας νέος ποιητής (;)

- Πού πιστεύετε ότι οφείλεται το ότι ένας άνθρωπος σαν εσάς, που τόσα χρόνια γράφει, θεωρείται «νέος ποιητής»;

Την έρωτηση αυτή έκανε ο δημοσιογράφος Αλέξης Γαγλιάς στον ποιητή Αργύρη Χιόνη σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2008/τεύχος 245 του «Κ» της Καθημερινής.

Παραξενεύτηκα, όπως -από την απάντησή του- μοιάζει να έκανε και ο ίδιος ο ποιητής.

- Ωραίο αυτό και πολύ κολακευτικό. Αν στα εξήντα πέντε μου χρόνια, και έχοντας στο ενεργητικό μου έντεκα ποιητικές συλλογές, πέντε βιβλία με αφηγήματα και ένα σημαντικό μεταφραστικό έργο, με θεωρούν νέο ποιητή, τι άλλο μου μένει ν΄ακούσω; Ίσως ότι είμαι ένας πολλά υποσχόμενος, κιόλας, νέος ποιητής...

Το περίεργο της παραπάνω ερώτησης με συνόδευσε και στην ανάγνωση της υπόλοιπης εφημερίδας. Ήταν Κυριακή πρωί, έπινα ήσυχη τον καφέ μου, ξεφύλλιζα σελίδες και σελίδες και σελίδες, αλλά η ερώτηση αυτή σαν να με τριβέλλιζε. Δεν μπορούσα να την ελέγξω, έτσι ώστε με απόλυτα φυσικό τρόπο να καταχωρηθεί στις αμέτρητες ξεχασμένες πληροφορίες του νου μου.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας συναντήθηκα με φίλους λεξιλάγνους και γραφομανείς, οπότε στο πλαίσιο μίας συζήτησης περί της ποιήσης σήμερα ήρθαν ξανά στο προσκήνιο οι πρωινές μου αναζητήσεις. Είναι στ΄αλήθεια ο Αργύρης Χιόνης ένας «νέος ποιητής» και με ποια έννοια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοιος;

Το βράδυ αργά όταν επέστρεψα στο σπίτι, πήρα στα χέρια μου για πολλοστή φορά τον συγκεντρωτικό τόμο «Η φωνή της σιωπής» (εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, 2006), ο οποίος περιέχει τις ποιητικές συλλογές του Χιόνη από το 1966 ως το 2000. Τον είχα περιδιαβεί πολλές φορές, πάντα με τονωτικά αποτελέσματα τόσο για το νου όσο και για την ψυχή μου, αλλά κυρίως -και ίσως αυτό να είναι το πιο σπουδαίο- για την αντίληψή μου περί του τι τελικά είναι η ποίηση και μάλιστα την σήμερον ημέρα.

Νομίζω ότι ο Αργύρης Χιόνης αρχίζει να βρίσκει τη χαρακτηριστική πια φωνή του το 1983 με τη συλλογή «Λεκτικά τοπία». Όχι ότι σε προηγούμενες δουλειές του δεν πάλλονταν οι ίδιες ανησυχίες και αγωνίες, οι ίδιες λαχτάρες και χαρές, ή ότι οι προηγούμενες δουλειές ήταν κατώτερες. Όχι. Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι μοιάζει -τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- την εποχή εκείνη ο Χιόνης να υποψιάζεται ποιος είναι και τι ποίηση θέλει να γράφει. Σκοτώνει τον όποιο πατέρα και στέκεται γερός, σαφής, αιχμηρός στα δικά του στέραια και νεανικά πόδια.

Δε χρησιμοποιώ τυχαία τον όρο «νεανικά». Πραγματικά μοιάζει στο χρονικό αυτό σημείο η ποίηση του Χιόνη να αρχίζει σιγά-σιγά και όλο πιο σταθερά να αποκτά μια φρεσκάδα η οποία -παραδόξως (;) - γίνεται όλο και πιο ζωντανή όσο κυλούν τα χρόνια. Αν ο Ντόριαν Γκρέι έμεινε για πάντα νέος, ο Χιόνης στα σαράντα του αρχίζει μία αντίστροφη μέτρηση προς την πρότερη νεότητα.

Φυσικά και ετούτη εδώ είναι μία πορεία θανάτου. Δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά. Η αγωνία του τέλους και της απώλειας δεν είναι προνόμοιο των γερόντων. Τη γνωρίζει ο άνθρωπος από μικρό παιδί. Και τη φέρνει στη λαχτάρα του να αφήσει ένα κάποιο ελάχιστο στίγμα.

Από το 1983 λοιπόν η φωνή του Χιόνη γίνεται όλο και πιο νεανική. Ξανατονίζω: ας μην μπερδεύουμε το «νεανικός» με το χαρούμενος. Η νεανικότητα εδώ έχει να κάνει με την ακρίβεια, τη σκοτεινότητα και ταυτόχρονη φωτεινότητα που έχουν π.χ. τα παραμύθια. Μιλάμε για φωνή σφριγηλή, άμεση, ξεκάθαρη, χωρίς περιστροφές, με ειρωνεία και απλότητα. Χώνεται σαν μαχαίρι καλοτροχισμένο, για να αναδεύσει και να αναγεννήσει τα έσω μας.

Από άποψη οπτική και χωροταξική, οι λέξεις τοποθετούνται στο χαρτί λες και πρόκειται για λόγο πεζό. Καμία επιτήδευση. Τίποτε δήθεν. Αλλά και γεμάτες βεβαιότητα είναι. Δεν τους περισσεύει τίποτε. Τόσο βάναυσες κάποιες φορές που μοιάζει να χαράσσονται κυριολεκτικά πάνω στο χαρτί. Σαν να βλέπει κανείς μια αρχαία επιγραφή σε μάρμαρο, ένα μήνυμα διαχρονικό, πάντα ζωντανό και πάντα έτοιμο να σβηστεί στη λήθη. Αυτό εννοώ, όταν λέω «νεανικότητα»: δεν ξέρει τίποτε, αναζητά τα πάντα, αγωνιά, δεν έχει φτιασίδια. Δε φοράνε οι λέξεις του κουστούμι, αλλά μάλλον τζιν παντελόνι.

Φαντάζομαι ότι έχει να κάνει και με το ότι ο Αργύρης Χιονης από το 1992 ζει στο χωριό Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, όπου ασχολείται και με τη γεωργία. Η καθημερινή συνδιαλλαγή με τη φύση, ειδικά για όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι επειδή έτσι τους προέκυψε, είναι πάντα αναζωογονητική, καθώς βοηθάει να καθαρίσουν τα τοπία της ψυχής και του μυαλού. Καθαρότητα που φυσικά ξαναθολώνει, αλλά για να ξαναβρεί και πάλι διέξοδο στο σκάψιμο της γης.

Διαλέγω λίγους στίχους χαρακτηριστικούς αυτής της αιχμηρής φρεσκάδας:

Το δωμάτιο άδειο. Πάνω απ΄το κεφάλι μου κρεμότανε μία λέξη απαστράπτουσα κι απειλητική σαν σπάθη. Όπου πήγαινα πήγαινε, όπου στεκόμουν στεκόταν. Πριν προλάβω να τη δέσω στο ποίημα, σκέφτηκα, θα μου κόψει το σβέρκο.

@ @ @

Υπάρχουν άλογα που συνεχίζουν να καλπάζουν ακόμα κι όταν είναι ξαπλωμένα στο γρασίδι.

Από τα «Εσωτικά τοπία» του 1991 και μετά ο ποιητής δεν επιστρέφει ποτέ ξανά σε σχήματα του παρελθόντος. Σχεδόν προφητικός, έχει γίνει ξανά ένας νέος του 21ου αιώνα, ο οποίος μιλάει σε ρυθμούς ραπ και χιπ χοπ, δημιουργεί μότο που εμπεριέχουν τη δύναμη του διαφημιστικού μηνύματος ή του συνθήματος στο πανό μιας πορείας, καταγράφει αλκοολούχα σφηνάκια που τα πίνεις απανωτά όρθιος σε ένα μεθυστικό μπαρ, για να επαναπροσδιορίσεις το πώς αντικρίζεις τον κόσμο. Ξαναλέω ότι δε μιλάμε ούτε για επιπολαιότητα, ούτε για επιφανειακότητα. Η προκατάληψη της ταύτισης της νεανικής αίσθησης με αυτά τα στοιχεία είναι μάλλον συντηρητική και σίγουρα φοβική.

Ξαναδιαλέγω στίχους:

Όταν πεθαίνει ο νεκροθάφτης, άλλοι νεκροθάφτες τον κηδεύουνε. Εμένα ωστόσο μου αρέσει να φαντάζομαι ότι στην τελευταία του κατοικία τον οδηγούνε οι νεκροί που ο ίδιος έθαψε όσο ζούσε, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που τους πρόσφερε, ή ακόμα ότι μόνος του, με το αργό, επίσημό του βήμα, μεταφέρει τον εαυτό του ως το μνήμα όπου χώνεται και από πάνω του τραβά το χώμα σαν κουβέρτα.

@ @ @

Βαρύ φορτίο για τον άνθρωπο η ψυχή, αφάνταστα βαρύ για τόσο αδύναμο σκαρί. Πάλι καλά που το ταξίδι δεν κρατά πολύ.

@ @ @

Μονάχα όταν τρώμε ή κοιμόμαστε δεν επιχειρούμε πράγματα που μας ξεπερνούν. Μονάχα τότε δεν διαπράττουμε το αμάρτημα της έπαρσης. Κι ίσως, ακόμα, όταν ερωτευόμαστε απλά, σαν ζώα.

@ @ @

Κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων μέσα σ΄ένα πηγάδι

@ @ @

Προσπαθώντας να συνθέσει ένα ποίημα στη γραφομηχανή, ανακαλύπτει, ξαφνικά, ότι ματώνουν τ΄ακροδάχτυλά του. Τα πλήκτρα έχουν γίνει αιχμηρά, οι λέξεις έχουν βγάλει αγκάθια, οι φράσεις φράχτες βάτων γίνανε, άβατος τόπος έγινε το ποίημα, μούλιασε το χαρτί στο αίμα.
«Αυτό δεν είναι ποίηση» σκέφτεται, «αυτό είναι σφαγή», κι αποφασίζει να εγκαταλείψει τη δολοφόνο μηχανή και να επιστρέψει στο μολύβι. Όμως κι αυτό δεν είναι επικίνδυνο; Κι αυτό δεν απειλούσε να τιναχτεί από το χέρι του, τα μάτια να του βγάλει;
Μονάχα με το δάχτυλο θα γράφει, στο εξής, τα ποιήματά του, μονάχα με το δάχτυλο, πάνω στην άμμο ή στο χιόνι ή στη σκόνη.

Στα 65 του σήμερα ο Χιόνης μου θυμίζει εκείνο το «ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα / καταμουτζουρωμένος αλλ' ευκίνητος» από τη «Μαρία Νεφέλη» του Οδυσσέα Ελύτη. Έτσι φαντάζομαι τον ποιητή με το τσεκούρι του να κόβει ξύλα μέσα στον άγριο χειμώνα, με το δάχτυλο να γράφει ποιήματα μέσα στην άγρια νύχτα. Σε λίγα χρόνια ίσως να δημιουργεί παιδικά τραγούδια και νανουρίσματα. Σκοτεινά και ζωντανά, παραμύθια άγρια, με τη γνώση του αναπόφευκτου της μοίρας στο νου, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι πιθανότητα λύτρωσης είναι μονάχα μία ζωή βιωμένη με αίμα.

Πέφτεις απ΄το κλαδί και κλαις. Γιατί; Δεν το ‘ξερες πως είσαι φύλλο;

Mαίρη Αλεξοπούλου

Από το τεύχος 1 του Vakxikon.gr (Μάρτιος 2008)

29 Δεκ 2011

Στη μνήμη της Λουκίας Ρικάκη

Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας, Διηγήματα, Λουκία Ρικάκη, Εκδόσεις Απόπειρα, 2009

Προσπαθώντας να κάνω μια ιστορική αναδρομή και να φέρω στη μνήμη μου πράγματα και γεγονότα που έχουν στιγματίσει τη μέχρι τώρα διαδρομή μου στην επίγεια ζωή, ξεκινώντας απ΄ τα παιδικά μου χρόνια, και πιο συγκεκριμένα από την εποχή της προ-αθωότητας μέχρι και την ηλικία των πρώτων –άντα που μόλις με προσπέρασαν, κυριαρχούν ιστορίες.

Άλλες αληθινές και άλλες με κάποια δόση φαντασίας. Οι "αληθινές" είναι αυτές που παρουσιάζονται ως πραγματικές αλλά ενίοτε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σύνολο ψεμάτων. Ενώ από την άλλη μεριά οι "μη αληθινές" θα θέλαμε ενίοτε να είναι αληθινές.

Μια από τις έννοιες που "ερεθίζουν" τα ακουστικά μου κύτταρα και συνεχίζουν να το πράττουν είναι η λέξη "παραμύθι". Με ή χωρίς εισαγωγικά με συντροφεύει. Μας κρατά παρέα από τότε που μας το σιγοψιθύριζαν για να κοιμηθούμε, αργότερα στο σχολείο για να μας πουν ιστορίες, και μετά για να διατηρήσουμε κάποια ίχνη αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ως παραμύθι λοιπόν διαβάζεται το τελευταίο βιβλίο της σκηνοθέτιδας Λουκίας Ρικάκη. Γιατί τα χρειαζόμαστε τα παραμύθια, όχι όμως όλα. Ας αναζητήσουμε και εντέλει να κρύψουμε καλά εκείνα που μας δίνουν τροφή για σκέψη, για δημιουργία, για έρωτα και ελπίδα. Αυτά που γοητεύουν τον ψυχισμό μας. Σαν να έχουμε κατασκευάσει την ιδανική ουτοπία.

Ιστορίες δομημένες με τέτοιο τρόπο που σου δημιουργούν σίγουρα ανάμεικτα συναισθήματα. Τόσο αντίθετα είναι αυτά τα συναισθήματα που όμως έχουν μια κοινή συνισταμένη. Το παραμύθι.

"Τι σχέση έχουν τα παραμύθια με τη σημερινή σύνθετη και σκληρή πραγματικότητα; Τι προβλήματα μπορούν να λύσουν στη σημερινή εποχή; Και τι μπορεί να ωθεί έναν σύγχρονο δημιουργό να γράψει και να διηγηθεί παραμύθια για… μεγάλους;", όπως πολύ εύστοχα αναρωτείται ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Γιάννης Μυλόπουλος.

But who cares?

Νίκος Μπίνος

Απ' το τεύχος 8 του Vakxikon.gr (Δεκέμβριος 2009)

Ταινίες 29ης Δεκεμβρίου 2011


Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες δύο ταινίες. Πρόκειται για δυο πολύ καλές προτάσεις για σινεμά μες στις γιορτές. Ένα παραμύθι στο οποίο περισσεύει η ανθρωπιά και μια μεταφορά κλασικού μυθιστορήματος θα σε συντροφέψουν στις τελευταίες μέρες του 2011. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι καλές γιορτές. Ευελπιστώ το 2012 να είναι καλύτερο από την, όντως, δύσκολη μα δημιουργική χρονιά που μας αφήνει σε λίγες ημέρες. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” των Μαργιάν Σατραπί και Βενσέν Παρονώ, ένα όμορφο, καλοφτιαγμένο, ξεχωριστό παραμύθι, με χιούμορ, σπιρτάδα και πολυποίκιλη διάθεση, στο οποίο πρωταγωνιστούν αστέρες όπως ο Ματιέ Αμαλρίκ, η Ιζαμπέλα Ροσελίνι, η Κιάρα Μαστρογιάννι κ.ά. Ενώ τα “Ανεμοδαρμένα Ύψη”, που κέρδισε το βραβείο φωτογραφίας στη Μόστρα της Βενετίας, είναι μια καλοδουλεμένη μεν αργόσυρτη δε μεταφορά του κλασικού βιβλίου της Μπροντέ. Σκηνοθετημένη από την Αντρέα Άρνολντ του “Fish Tank”, σου γράφει τις εντυπώσεις του ο Γωγάκης, καθότι την είδε στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα (7/10)

Ο Παρανώ και η Σατραπί εξέπληξαν άπαντες με το “Περσέπολις”. Ήταν ένα σπουδαίο animation. Θα γνώριζες και τη Σατραπί μέσα από το SevenArt.gr όμως κάποιοι μας “εμπόδισαν” τη συνέντευξη στο πρόσφατο ΦΚΘ. Δεν πειράζει. Η ουσία είναι η ταινία, και το “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” είναι ένα όμορφο, έξυπνο, καλοφτιαγμένο παραμύθι στο οποίο περισσεύουν η ανθρωπιά, ο πόνος και η αγάπη. Περισσεύει όμως και το χιούμορ, και το feelgood συναίσθημα, και η μπόλικη διασκέδαση. Εν γένει, στο “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” θα απολαύσεις έναν μεθυστικό Ματιέ Αμαλρίκ να ερμηνεύει το βιολιστή που πεθαίνει επειδή η αγάπη τού έφυγε μακριά και το βιολί του έσπασε από τα νεύρα μιας γυναίκας που δεν θέλησε επ’ ουδενί. Απανωτά φλας μπακ, στιγμές έρωτα, αγάπης, χαλάρωσης, οικογένειας και φιλίας, περνούν με ταχύτητα ακριβείας μπροστά απ’ τα μάτια σου. Το “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” είναι μια διασκεδαστική ταινία γιορτών. Άψογα επεξεργασμένη, έξυπνα σκηνοθετημένη, με παιχνιδιάρικο σενάριο, και όμορφη ατμόσφαιρα. Είναι ότι θες γι’ αυτές τις ημέρες. Χωρίς να σου δίνει το κάτι παραπάνω, σου γλυκαίνει την ψυχή.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (29-12-11).

28 Δεκ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Dead end gone" - No 116

Written by the Reckless Ones


Riding alone on this desert night and im fighting for my life
Cant send the love to the only girl that would make this hell alright

Everything i knew and love and its gone
everyone i knew and love yes their gone
dead n gone

skies burn red all systems fail just as fast as they turn to ash
remember kissin you goodbye little girl but i didnt think it would be the last

Everything i knew and love and its gone
everyone i knew and love yes their gone
dead n gone, Dead and Gone!!!!

Riding alone on this desert night and im fighting for my life
Cant send the love to the only girl that would make this hell alright

skies burn red all systems fail just as fast as they turn to ash
remember kissin you goodbye little girl but i didnt think it would be the last

Everything i knew and love and its gone
everyone i knew and love yes their gone
dead n gone

Σαν σήμερα – 28 Δεκεμβρίου

1869: Εορτάζεται για πρώτη φορά η Εργατική Μέρα από ένα εργατικό σωματείο ραφτών από τη Φιλαδέλφεια, ονόματι Ιππότες της Εργασίας.

1895: Οι αδελφοί Λυμιέρ παρουσιάζουν για πρώτη φορά τον κινηματογράφο, στο Γκραντ Καφέ του Παρισιού. Περίπου 30 άνθρωποι πληρώνουν για να δουν σύντομες ταινίες με σκηνές από την καθημερινή ζωή.

1908: Λαμβάνει χώρα ο πιο καταστροφικός σεισμός στην ευρωπαϊκή ιστορία. Ο σεισμός, είχε επίκεντρο τον πορθμό της Μεσίνα στη νότια Ιταλία και καταστρέφει την ίδια την πόλη της Μεσίνα στη Σικελία και το Ρέτζιο της Καλαβρίας στα κεντρικά της χώρας σκοτώνοντας 100.000 ανθρώπους.

1947: Ο Wynonie Harris ηχογραφεί το "Γκουντ Ρόκιν Τουνάιτ" του Roy Brown, το οποίο έκανε ευρέως γνωστή τη ροκ μουσική ως συνώνυμο των γρήγορων, συναρπαστικών μπλουζ, που θα κυριαρχούσαν τη δεκαετία του '50.

1954: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός, Ντένζελ Γουάσινγκτον, ένας από τους σημαντικότερους Αφροαμερικανούς ηθοποιούς του 20ου αιώνα.

1986: Πεθαίνει ο μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι.

27 Δεκ 2011

Συνέντευξη της Ελένης Καστάνη


Στον Νέστορα Πουλάκο

Μιλήσαμε με την Ελένη Καστάνη την επόμενη μέρα από την πρεμιέρα της ταινίας “Νήσος 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού”, η οποία κι ευελπιστεί να συνεχίσει τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας του Χρήστου Δήμα (παραγωγής 2009). Με το ίδιο καστ αλλά διαφορετικό σκηνοθέτη (Αντώνης Αγγελόπουλος), αυτό το σίκουελ είναι περισσότερο μια κομεντί περιπέτεια παρά κωμωδία, ενώ καυτηριάζει και την επικαιρότητα.

Η έμπειρη ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης Ελένη Καστάνη σαφώς και ξεχωρίζει με τον απολαυστικό ρόλο της στη “Νήσο 2”. Ερμηνεύει μια Ελληνίδα ομογενή της Αυστραλίας, η οποία έχει φτάσει στη Σίφνο με τον σύζυγό της (Σωτήρης Καλυβάτσης) για να καρπωθεί την περιουσία της συγχωρεμένης αδερφής της που έχει περιέλθει στον δήμο.

Η κ. Καστάνη, που έχει παίξει και σε άλλες εμπορικές επιτυχίες του παρελθόντος όπως στο “Safe Sex” των Ρέππα-Παπαθανασίου, τον “Δεκαπενταύγουστο” του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, το “Πρώτη φορά Νονός” της Όλγας Μαλέα και το “Πεθαίνω για σένα” του Νίκου Καραπαναγιώτη, μίλησε στο SevenArt.gr για τη… σίκουελ εμπειρία της “Νήσου 2”.

Όλο και συχνότερα γυρίζονται τελευταία ταινίες με επίκεντρο την ελληνική επαρχία. Από τη “Νήσο” στο “I Love Karditsa” και το “Τανγκό των Χριστουγέννων”. Ποιο θεωρείτε ότι είναι αυτό το στοιχείο που ελκύει τους δημιουργούς;

Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ό,τι η “Νήσος” έφερε αυτή τη μόδα, που ακολουθήθηκε και βρήκε μιμητές στη συνέχεια. Η μεγάλη επιτυχία της πρώτης “Νήσου” ήταν τόσο δυνατή και δημοφιλής που θα είχε δεδομένη συνέχεια κι από άλλους δημιουργούς στο σινεμά. Βέβαια, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το πώς ασχολείσαι με την ελληνική επαρχία. Αν την διακωμωδείς είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό από αυτό που έδειξε η “Νήσος”. Από κει και πέρα η επαρχία είχε πάντοτε, νομίζω, ενδιαφέρον καθότι ως κλειστή κοινωνία δημιουργούσε τριβές, θέματα, καταστάσεις και επεισόδια που σε έλκυαν αμέσως να τα δεις.

Είναι η “Νήσος 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού” μια κωμωδία καταστάσεων ή μια σάτιρα της εποχής;

Αδιαμφισβήτητα η πρώτη “Νήσος” ήταν μια κωμωδία καταστάσεων, που διέθετε αστεία και μπόλικο χιούμορ. Το σίκουελ αυτό, στο οποίο και ο ρόλος μου σαφώς μεγάλωσε μια και δεν… πεθαίνω πια, είναι περισσότερο μια περιπέτεια δράσης. Έχει σασπένς, αγωνία και σου προκαλεί ένα διαρκές ενδιαφέρον. Θυμίζει αμερικανικό κινηματογράφο, Χόλιγουντ. Στα σίγουρα όμως δεν θα την αποκαλούσα σάτιρα. Δεν νομίζω ότι υπήρχε τέτοιος σκοπός.

Ερμηνεύετε μια Αυστραλή, που φτάνει στην Σίφνο “για να τ’ αρπάξει”. Σα να διαλύει η ταινία το αυτο-μαστίγωμα της εποχής, ότι δηλαδή οι Έλληνες είμαστε διεφθαρμένοι κτλ κτλ.;

Είναι χαρακτηριστικός ο ρόλος μου, ναι. Και μάλιστα απολαυστικός γιατί αυτή η σπαστή προφορά ήταν για μένα διασκεδαστική. Και είναι όπως ακριβώς το λέτε: Όλος ο κόσμος έχει τα θετικά και τ’ αρνητικά του. Δεν μαζεύτηκαν ξαφνικά όλα τα αρνητικά στους Έλληνες, ότι και να γίνεται, ότι και να λέγεται. Σε μια κακή συγκυρία ζούμε και απαιτείται αισιοδοξία, χαμόγελα, ομορφιά και μια θετική συμπεριφορά. Όλη αυτή η κατήφεια με τους “κακούς Έλληνες” δεν μ’ αρέσει καθόλου.

Θέλω να σας κάνω μια κλασική ερώτηση: Έχετε παίξει πολλούς κωμικούς ρόλους. Θεωρείτε ότι είστε αποκλειστικά κωμική ηθοποιός;

Αυτό το κλισέ είναι που με κυνηγάει. Επειδή έχω παίξει κατά 90% κωμικούς ρόλους, με θεωρούν όλοι κωμική ηθοποιό. Ξέρετε, δηλώνω ηθοποιός τελεία και παύλα. Άλλωστε και στους κωμικούς ρόλους μου προσεγγίζω το θέμα δραματικά προκειμένου να βγάλω την ουσία του χαρακτήρα. Δεν είμαι δηλαδή η ηθοποιός που σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω εκείνο ή το δείνα ώστε να γελάσει ο θεατής. Συμπεριφέρομαι φυσιολογικά, επιζητώ την αλήθεια, και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε. Δεν είμαι δηλαδή ένας προφανής κωμικός ηθοποιός.

Έχετε παίξει σε εμπορικές ταινίες. Γιατί δεν σας προτιμούν οι “σινεφίλ” σκηνοθέτες, λέτε;

Καλή ερώτηση αλλά δεν νομίζω ότι ισχύει. Και μόνο ότι έχω παίξει για τον καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα σκηνοθέτη αυτή τη στιγμή, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, στην μεγάλη επιτυχία του “Δεκαπενταύγουστου”, που δεν τη λες κι απαραιτήτως εμπορική ταινία, φτάνει. Μάλιστα έχω ταξιδέψει μαζί του στο Φεστιβάλ του Βερολίνου τότε, μια και η ταινία παιζόταν εκεί. Μόνο και μόνο γι’ αυτό θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Από κει και ύστερα, το ότι έχω παίξει κατά μεγάλο ποσοστό σε λαϊκές κωμωδίες, δεν με χαρακτηρίζει κιόλας εμπορικό ηθοποιό.

Τι δεν σας αρέσει στο ελληνικό σινεμά αυτή τη στιγμή;

Η ευκολία με την οποία γίνονται πολλές ταινίες, κι αυτό φαίνεται αμέσως. Και φυσικά αυτό τον τηλεοπτικό αέρα που δεν τον έχει καθόλου ανάγκη το ελληνικό σινεμά. Ο κόσμος μπορεί να έχει συνηθίσει και να του αρέσει η τηλεόραση, όμως δεν πρέπει να του σερβίρεται το ίδιο “φαγητό” και στον κινηματογράφο.

*H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (21-12-11).

26 Δεκ 2011

Συνέντευξη του Μίκαελ Φούιτ


Στον Νέστορα Πουλάκο

Συνάντησα τον 34χρονο Αυστριακό ηθοποιό Μίκαελ Φούιτ στη διάρκεια του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όταν και πραγματοποιήθηκε η πανελλήνια πρεμιέρα του “Μίχαελ”, μιας σκληρής ταινίας από την Αυστρία, την οποία όσο τη σκέφτομαι, κοντά ένα μήνα από την προβολή εκείνη, εξακολουθεί να με σοκάρει.

Στο “Μίχαελ”, του επί χρόνια συνεργάτη του Μίκαελ Χάνεκε, Μάρκους Σλάινζερ, θα παρακολουθήσεις την καθημερινότητα ενός παιδόφιλου, ο οποίος παρολαυτά είναι ένας καθωσπρέπει κύριος και άψογος στην εργασία του, που όμως κρατά φυλακισμένο στο υπόγειο του σπιτιού του ένα ανήλικο αγόρι.

Ο Μίκαελ Φούιτ, πρωταγωνιστής της ταινίας “Μίχαελ”, μιλά στο SevenArt.gr γι’ αυτό τον, όντως, πολύ δύσκολο ρόλο που ερμήνευσε. Και να σου πω ότι τα κατάφερε εξαιρετικά.

Ο χαρακτήρας που υποδύεσαι είναι ένας καθ’ όλα φυσιολογικός άνθρωπος, τουλάχιστον όταν κυκλοφορεί στην κοινωνία. Μήπως εντέλει αυτό το προφίλ του κάπως φυσιολογικού ατόμου, που κουβαλάει τις χίλιες μύριες ανωμαλίες μέσα του, είναι πια κλισέ;

Κοίταξε, ο χαρακτήρας αυτός προέρχεται από προφίλ πραγματικών παιδόφιλων όπως έχουν παρουσιαστεί σε περιπτώσεις που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας. Είναι δηλαδή πραγματικός, κι όχι φανταστικός. Επομένως, όσο κλισέ κι αν είναι πια δεν παύει να υπάρχει. Νομίζω ότι ο Σλάινζερ δεν θέλησε να μιμηθεί κάποιον συγκεκριμένα αλλά να χτίσει ένα όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικό προφίλ ενός παιδόφιλου. Από την άλλη μεριά βέβαια, ανωμαλίες συναντάς και σε ανθρώπους που δεν είναι καθωσπρέπει…

Ο Μάρκους Σλάινζερ ισχυρίστηκε ότι εμπνεύστηκε την ταινία του από αληθινό περιστατικό που συνέβη στην Αυστρία. Σε κάποιο σημείο της ταινίας, ακούγεται ότι οι εξαφανίσεις παιδιών (που πιθανότατα καταλήγουν σε παιδόφιλους ή εμπόρους) βρίσκεται σε έξαρση στην Κεντρική Ευρώπη. Είναι τελικά ένα φαινόμενο του δυτικού κόσμου;

Γι’ αυτό που ρωτάς καλύτερα να σου απαντήσει ένα ειδικός… Από την άλλη μεριά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το φαινόμενο της παιδοφιλίας αναπτύσσεται παντού. Δεν περιορίζεται ούτε στον δυτικό κόσμο, ούτε στην Ευρώπη, αντιθέτως μπορείς να το συναντήσεις σε όλο τον κόσμο. Δυστυχώς είναι κάτι άρρωστο που υπάρχει στον οποιοδήποτε τυχαίο άνθρωπο. Και οι άνθρωποι βρίσκονται σε όλες τις γωνιές αυτού του πλανήτη.

Δεν τρόμαξες όταν σου πρότεινε αυτό τον ρόλο ο Σλάινζερ;

Προφανώς. Βασικά σάστισα. Στην αρχή τουλάχιστον. Βέβαια μετά το σκέφτηκα λίγο καλύτερα και δέχτηκα το ρόλο. Αυτό που με έπεισε κυρίως, να ξέρεις, ήταν το γεγονός της αποσιώπησης του φαινομένου αυτού. Κάνοντας μια έρευνα περίπου μισό χρόνο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ανακάλυψα μια ομοιότητα μεταξύ των περιστατικών. Οι πάντες σιωπούσαν, γονείς, συγγενείς, φίλοι και γιατροί δεν έλεγαν κουβέντα. Ουσιαστικά αποτραβιόντουσαν. Κι αυτό με τσάντισε. Καθότι με αυτή τη στάση δεν μαθαίνεται το περιστατικό στον κόσμο, κι έτσι οι παιδόφιλοι θα συνεχίζουν το “έργο” του ανενόχλητοι. Δε θα τους σταματούσε τίποτε. Αυτοί χρειάζονται μια κοινωνική κατακραυγή. Και μπορεί αυτή η ταινία να τη φέρει πιο γρήγορα. Ήταν κι ένας βασικός λόγος να δεχτώ εντέλει.

Πώς προετοίμασες, ή αν θες, πόσο επηρεάστηκες από τον χαρακτήρα που υποδύθηκες;

Προς Θεού, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτό τον χαρακτήρα. Καταρχάς να σου πω ότι δεν γίνομαι ένα με το ρόλο μου, αλλά λειτουργώ με την παρατήρηση, από απόσταση. Επίσης, για να προσεγγίσω τον ρόλο χρειάστηκε η βοήθεια της ψυχολόγου-συμβούλου στην ταινία, κυρίας Δρ. Κράισνερ, που είναι από τις κορυφαίες γιατρούς στην Γερμανία και την Αυστρία, και γνωρίζει από περιπτώσεις παιδοφιλίας. Και να σου πω την αλήθεια, τη χρειαζόμουν αυτή τη βοήθεια, καθότι μου ήταν εντελώς ακατανόητος αυτός ο άνθρωπος. Είχε χίλια διαφορετικά πρόσωπα, ένα για τη δουλειά, ένα άλλο στη μητέρα του, κι ένα ακόμη στο σπίτι του με το παιδί. Είναι μια διαταραγμένη προσωπικότητα και φυσικά δύσκολα προσεγγίστηκε. Και βέβαια δεν κρατάω τίποτε από αυτόν. Μου έμαθε παρά μόνο το άσχημο πρόσωπο της ζωής.

Το “Μίχαελ” είναι μια σκληρή ταινία που μπορεί και να τσαντίσει το κοινό. Δέχτηκες καμία τέτοια αντίδραση, ή σχόλιο, μετά το τέλος κάποιας προβολής που ήσουν παρών;

Ευτυχώς, όποτε βρέθηκα σε προβολή, έτυχα καλής υποδοχής. Φυσικά και το κοινό ήταν μουδιασμένο ή τσαντισμένο, άλλωστε το ίδιο ήμουν κι εγώ όταν διάβασα το σενάριο, όμως μπορώ να πω ότι έχουν γίνουν πολύ καλές και θερμές συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα. Ήταν πολύ έξυπνες, διεισδυτικές, και ακούστηκαν πολλές κι ενδιαφέρουσες απόψεις. Παρατήρησα δηλαδή ότι το κοινό ενδιαφέρεται πολύ να μάθει τι συμβαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (14-12-11).

25 Δεκ 2011

Xριστουγεννιάτικο Λεξικό


Βοσκοί υμνούν τον Θεάνθρωπο: η (σουρεαλιστική) εικόνα μιλάει από μόνη της. Σπάνιες βουκολικές στιγμές του χριστιανικού κινηματογράφου.

Άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τον Ιωσήφ και τον ενημέρωσε για την Θεία Γέννηση του Θεανθρώπου εκ της Παρθένου Μαρίας (Ματθαίος Α’ 20): ίσως πρόκειται για το πρώτο καταγεγραμμένο ρουφιανιλίκι της ανθρωπότητας.

Μεσσίας: ούτε αριστερός, ούτε δεξιος, μάλλον (εξου και το όνομα του) κεντρώος.

Στολίδια: πράγματα που βάζεις πάνω στο έλατο. Παλιότερα οι άνθρωποι έβαζαν μόνο ένα αστέρι στη κορφή του δέντρου, το οποίο το ονόμαζαν στολίδι. Τώρα βάζουν πολλά περισσότερα πράγματα που είναι ίδια μεταξύ τους, εξ’ ου και η ονομασία τους.

Καλικάντζαρος: ένας χριστουγεννιάτικος κάγκουρας.

Καλικάγκουρας: ευκαιριακός κάγκουρας που δράττεται της ευκαιρίας για να τρομοκρατήσει κόσμο.

Καλλικράτης: ευκαιριακός κάγκουρας που δράττεται της ευκαιρίας για να τρομοκρατήσει κόσμο

Κράτα το σόου μαϊμού: σύνθημα με το οποίο η μαϊμού (η κοινωνία) προστάζεται να διατηρήσει τα χριστά ήθη και τα χρήσιμα έθιμα της.

Αι-Βασίλης: έτσι θα γίνεις αν συνεχίσεις να πίνεις τόση πολλή κόκα κόλα

Χριστούγεννα: αργία,γενέθλια,αυτά. Κατά το: Χριστός και γέννα, οπότε αν σας λένε π, έχουμε πήγεννα, αν σας λένε Πέτρο, έχουμε Πετρούγεννα και αν σας λένε Μπάμπη, έχουμε Μπαμπούγεννα. Ειδικά αν σας λένε Άννα –Μαρία Παπαχαραλάμπους, έχουμε Αννουμαρουπαπαπαρούγεννα και πάει λέγοντας.

Β) είναι σαν το Πάσχα, αλλά όχι τόσο γκόθικ. Παράδοξο που δημιουργείται από τη λάθος ανάγνωση και μίξη της brutal και της super show διαθήκης.
Γ) γιορτάζει ο Χρήστος, δηλαδή ο Χρήσιμος, μαζί με τον Χρισμένο. Μπορεί επειδή τα λατινικά ποτέ δεν είχαν τόνους.

Αχρηστούγεννα: η αλήθεια πίσω από τη γενική μαλάκυνση που πλήττει τον κόσμο.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων: συνήθως οινόπνευμα.

Κάτι σαν Σαρκ: μπόμπα ουίσκι

Φάτνη: κάτι που συναντάς σε πλατείες και σε στάβλους. Τα φτιάχνουν ξυλοκόποι για να γεννιούνται τα παιδιά τους. Κι ας μην είναι δικά τους.

Διάφανα Κρίνα: Ροκ Πατέρες του Χριστού.

Μελομακάρονα: αν τα αφήσεις λίγο καιρό παραπάνω έξω, τα παίρνεις μετά μαζί σου στη πορεία, στο γήπεδο, στη πεθερά σου.

Κουραμπιέδες: αν τα αφήσεις λίγο καιρό παραπάνω, χρησιμοποιούνται και σαν βρισιά. Αλλά συνήθως , μόνο στο γήπεδο.

Έλατο: φυτό χωρίς ρίζες, με ένα ξύλινο σταυρό για βάση. Τυχαίο;

Γαλοπούλα: πτηνό με γεύση βατραχοπέδιλου.

Γέμιση: κάτι που βάζεις στο κώλο του πτηνού με τη λογική πως θα το μαγειρέψεις και θα είναι εύγεστο. Έθιμο του δυτικού πολιτισμού, για να μην ξεχνιόμαστε.

Αλλαγή χρόνου: όταν βλέπεις πως στον αγώνα, ο χρόνος τα έχει παίξει τελείως και πια δε μπορεί άλλο, τον αλλάζεις με έναν καινούργιο από τον πάγκο, νέο και πολλά υποσχόμενο.

Με το δεξί: αφού έκλεισαν οι πληγές του εμφυλίου και δεν υπάρχουν πια ανοιχτά τραύματα, ούτε αριστερόχειρες, ούτε αριστερόποδες, ούτε αφηρημένοι, ούτε άνθρωποι που τα βρίσκουν αυτά ένα κάρο μαλακίας και σκοταδισμού, μπαίνεις με το δεξί στο σπίτι σου για να πάνε ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ.

Το Έλατο του Μαλάκα: όμορφα καρβουνί δέντρο που στολίζει την καθωσπρεπεικη κοινωνία.

Ντάμπλ Ντοτ: παρεξηγημένη έννοια που θέλει πελάτες και εργαζόμενους να αρέσκονται ανταλλάσοντας μεταξύ τους, δύο ευρώ παραπάνω. Αυτό το κατιτίς παραπάνω που μας κάνει ανθρώπους βρε αδερφέ.

Νταμπλ Ντιμπλ: ακριβό ουίσκι, ακριβότερο τα Χριστούγεννα.

Ντάμπλ Ντριπλ: αυτός είναι περίπου, ο τρόπος που γυρνάς σπίτι σου την πρωτοχρονιά.

Ρεβεγιον: κυριλέ δραστηριότητα κατανάλωσης κρεάτων και κονσερβοσκέψεων.

Καλή διάθεση: συνηθίζεται να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος για το γενικό κλίμα των Χριστουγέννων, ενώ όλοι μας ξέρουμε, πλην των γκέι, πως είναι η πιο καταθλιπτική και ασεξουαλική γιορτή εβερ.

Έβερτ: πολίτικος που, ας το παραδεχτούμε, μοιάζει με τον Άγιο Βασίλη.

Άγιος: κάποιος μίζερος που εσκεμμένα δεν έζησε τίποτα στη ζωή του.

Καρνάγιος: πολύ γαμάτο μέρος για να περάσεις τα Χριστούγεννα.

Φιλανθρωπία: σταθερή γιορτή, όπου δίνεις λεφτά και αισθάνεσαι χαρούμενος.

Μαριάννα: η Αγία των Λεφτών.

Μέγκα: μέγκα χορηγός της Μαριάννας.

Πρωτοχρονιά: κατά τα φαινόμενα, παρά την χριστιανική δικτατορία που έχει επιβληθεί, χρωστάμε ακόμη και την τήρηση των αρχέγονων εθίμων, το τέλος του χειμώνα ας πούμε, ντυμένο κατάλληλα για να πάει να κάνει την Εύα της καινούργιας χρονιάς.

Βασιλόπιτα: τζόγος παράνομα εκνομημένος, που σκοπό έχει να κερδίσει το κακομαθημένο της οικογένειας ένα φλουρί.

B) ένας Βασίλης ανήμερα της γιορτής του, έφαγε χυλόπιτα.

Φλουρί: πολύ φλου κέρμα.

Φλουριντ: τραγουδιστής με επιρροές από Pink Floyd και Lou Reed.

Μάγοι: κάτι τύποι εντελώς αργόσχολοι που ακολουθούσαν ένα αστέρι. Κανείς δεν ξέρει τις μαγικές τους δυνάμεις.

Σταυρός του Νότου: κατά πάσα πιθανότητα, αυτό άκουγαν οι τρεις μάγοι πορευμένοι σε προναπαλμιακά εδάφη.

31: αυτό βγήκε κατά λάθος. Κανονικά εκείνα τα χρόνια οι μάγοι και οι προφήτες παίζανε 33.

Γκυ: συντηρητική και συνάμα οικολογική παράδοση που για να πηδήξεις, πρέπει να βρεις ένα δέντρο.

Αστέρια: έναν τόνο διαφορά και τα βλέπεις ανάποδα

Και κάτι (σχεδόν) όμορφο:

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά κι αρχή καλός μας χρόνος ,
εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος. Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο Πάπα, βαστάει και
στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα, να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα
λεφτά.- Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια , για ν ακουμπάς τη μέση
σου τη μαργαριταρένια.- Και πάλι ξανά πρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι σου και
δίπλα το βρακί σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.- Πολλά είπαμε τ΄ αφέντη μας ας
πούμε της κυράς μας.- Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα που έχεις τον
ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος, και του κοράκου τα φτερά τα ΄χεις
ταπανοφρύδια που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου η στράτα
ρόδα γέμισε απ΄ την περπατησιά σου. -Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και
της κόρης. -Έχεις και κόρη όμορφη ,που δεν έχει ιστορία, ούτε στην Πόλη
βρίσκεται , ούτε στη Βενετία. -Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄ τηνε στο ζεμπίλι και
κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.- Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε
μας εκεράσατε, κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.- Εφάγαμε τον
πετεινό , να φάμε και την κότα και δώστε μας το φλουράκι μας, να πάμε σ΄ άλλη
πόρτα.

Kωστής Αργυριάδης

24 Δεκ 2011

Ταινίες 22ης Δεκεμβρίου 2011


Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, στην πλειοψηφία τους πολύ καλές προτάσεις για την εποχή αυτή, χωρίς να υπάρχει εκείνη που θα σε εκπλήξει. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι Καλά Χριστούγεννα. Είναι μια περίοδος άλλωστε που ενδείκνυται για σινεμά, με τις ταινίες που παίζονται να αξίζουν. Ταινία της εβδομάδας είναι το “The Artist”, η μεγάλη έκπληξη του 2011, που μπήκε από το παράθυρο στο Φεστιβάλ των Καννών, βρήκε διανομή σε όλο τον κόσμο, έχει σαρώσει τα βραβεία στις ενώσεις των κριτικών στην Αμερική, πήρε έξι υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, και αναμένεται να θορυβήσει και στα Όσκαρ. Με την εξαιρετική ερμηνεία του Ζαν Ντεζαρντέν. Πολύ καλή και χαμηλόφωνη πρόταση είναι “Η Κραυγή ενός Ανθρώπου” του Μωχάμετ Σαλέχ Χαρούν, του πρώτου σκηνοθέτη στο Τσαντ. Εκτυλίσσεται το δράμα ενός πατέρα με τον γιο του, με φόντο τον εμφύλιο στη χώρα τους. Η ταινία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών του 2010, και την κριτική στη γράφει ο Δηράκης. Σκερτσόζικη, με ρετρό διάθεση και ερωτική ατμόσφαιρα είναι το “Επτά μέρες με τη Μέριλιν”, η αληθινή ιστορία ενός νεαρού σκηνοθέτη με την υπέροχη Μονρό πίσω στο Λονδίνο των ‘50s. Εκπληκτικά ερμηνεύει η Μισέλ Γουίλιαμς τη σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιό. Ο “Γάτος Σπιρουνάτος”, μια πρόσμειξη “Σρεκ” και “Rango”, είναι ένα καλό, μαγκιόρικο, αλλά και γλυκανάλατο από ένα σημείο και μετά, κινούμενο σχέδιο που θα σε διασκεδάσει και θα σε ανταμείψει για την επιλογή σου. Στο τέλος του χρόνου βγαίνει και το σίκουελ της μεγάλης επιτυχίας του 2009, “Νήσος”, που διαθέτει το απολαυστικό δίδυμο Καστάνη-Καλυβάτσης. Από κωμωδία καταστάσεων γίνεται ταινία δράσης, κι ενώ παραμένει το χιούμορ, χάνεται αυτή η φρεσκάδα και η σπιρτάδα της πρώτης ταινίας.

Τhe Artist (6/10)

Να σου πω την αλήθεια μου, με όλα αυτά που είχα ακούσει και διαβάσει από το Φεστιβάλ των Καννών, περίμενα να δω το αριστούργημα των αριστουργημάτων. Αντ’ αυτού παρακολούθησα μια συμπαθητική τεχνοτροπία που ποντάρει στο ρετρό, το νοσταλγικό, εκβιάζει τη συγκίνηση, και το όποιο μελό. Σε αντίθεση με το πρόσφατο “La Antena” (ελπίζω να θυμάσαι αυτό το αργεντίνικο αριστούργημα του 2007), ο κατά τα λοιπά ταλαντούχος Χαζαναβίσιους (που μέχρι τώρα γύριζε τις επίσης ρετρό κατασκοπευτικές παρωδίες του “OSS 117”) έφτιαξε μια βωβή ταινία (σε σημεία της και με ήχο), στα πρότυπα του Χόλυγουντ των ‘20s. Στην ιστορία της, που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τα μελό εκείνης της εποχής, βλέπεις το άστρο, την πτώση του, και τη δύναμη της αγάπης (και του ψώνιου) ενός σταρ του σινεμά. Τα σημεία εκείνα που δίνουν το κάτι παραπάνω στο “The Artist” είναι, αφενός τα διάφορα γκαγκ και οι πονηριές της τεχνοτροπίας της ταινίας που σε προσελκύουν. Κι αφετέρου η εξαιρετική ερμηνεία του (επίσης μόνο χαζοκωμικού μέχρι τώρα) Ζαν Ντεζαρντέν, που του χάρισε και το βραβείο στις Κάννες. Δε νομίζω ότι το “The Artist” προσφέρεται μόνο για το σινεφίλ κοινό, παρόλο που ελκυστικό δεν το λες. Σε στιγμές του είναι… βωβό, οπέρ σημαίνει ότι κουράζει, ενώ κάνει μια 20λεπτη κοιλιά που χρειαζόταν κόψιμο. Κατά τα άλλα πρόκειται όντως για τη διαφορετική ταινία της σεζόν. Σίγουρα όμως, όχι του σύγχρονου κινηματογράφου.

Επτά μέρες με την Μέριλιν (6/10)

Ξεκινάω με το απλό και βασικό: Είναι μια καλή ταινία. Όπως και με το “The Artist” όμως περίμενα ότι θα με συνεπάρει και θα με τρελάνει όλη αυτή η ρετρό αισθητική παραζάλη αλλά δεν… Παρολαυτά όμως έχει γίνει πολλή δουλειά από τους πάντες, σκηνοθέτη, ηθοποιούς, διευθυντή φωτογραφίας. Στο “Επτά μέρες με τη Μέριλιν” θα δεις μια αληθινή ιστορία που συνέβη στο Λονδίνο των ‘50s. Ένας νεαρός, γόνος αστικής οικογένειας, που έχει ψώνιο με το σινεμά, γίνεται το παιδί για τα θελήματα στη νέα ταινία του Λώρενς Ολίβιε. Στην ταινία βέβαια συμπρωταγωνιστεί η σταρ της εποχής Μέριλιν Μονρό, η οποία και ερωτεύεται το νεαρό φέρελπι. Η ταινία βρίθει ερμηνειών, γι’ αυτές κιόλας έχει προταθεί από ενώσεις και θεσμούς στην Αμερική. Προεξέχουσα φυσικά είναι η Μισέλ Γουίλιαμς, αυτό το σπουδαίο ταλέντο που όσο προχωράει ο καιρός γίνεται και καλύτερη. Ενσαρκώνει εξαιρετικά τη Μονρό, μεταφέροντας σε στα γούστα της εποχής εκείνης. Απλώς καταπληκτική. Και ο Κένεθ Μπράνα όμως, ως Λόρενς Ολίβιε σε πείθει, ενώ ξεκαρδιστικός είναι ο σύντομος ρόλος του Τόμπι Τζόουνς, ο οποίος ενσαρκώνει έναν από τους “στρατιώτες” της Μέριλιν. Εν γένει, ο Κέρτις χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο σκηνοθετικά, πατάει με αριστοτεχνία πάνω στο μουτράκι της Γουίλιαμς και στην αίγλη του μύθου της Μονρό. Kαι πάλι, όπως ακριβώς και στο “The Artist”, το αρνητικό στην ταινία του “τηλεοπτικού” Σάιμον Κέρτις είναι το σενάριο, που είναι γραμμικό, κλισεδιάρικο, χωρίς να διαθέτει εκείνο το στοιχείο που θα σε εκπλήξει.

Γάτος Σπιρουνάτος (5/10)

Η χρονιά κλείνει με ένα καλό κινούμενο σχέδιο. Ο “Γάτος Σπιρουνάτος” που προβάλλεται και μεταγλωττισμένος στα ελληνικά, και σε 3D, αλλά παραμένει αξεπέραστος με τη φωνή του Μπαντέρας και της Σάλμα Χάγεκ, ξέκοψε από το “Σρεκ”, ήταν άλλωστε ένας πετυχημένος και ήδη λατρεμένος χαρακτήρας, κι ως άλλος “Rango” βγαίνει στην περιπέτεια και το κυνήγι του έρωτα. Έχει γίνει καλή δουλειά σε αυτό το κινούμενο σχέδιο. Είναι καλοφτιαγμένο, έχει χιούμορ, και η μαγκιά με τη σπιρτάδα που διαθέτει σου κλείνουν έξυπνα το μάτι. Μπορεί να ιδωθεί και ως ένας άλλος “Σρεκ”, προσωπικά βέβαια το θεωρώ μια διαφορετική εκδοχή του “Rango” όμως στο κατώτερο του. Καθότι ο έρωτας και το κυνήγι του, τουλάχιστον με τον τρόπο που δίνονται, ξεφεύγει από την ενήλικη κλίμακα κι επιστρέφει σε μια μπανάλ παιδικότητα. Όπως και να έχει, ο “Γάτος Σπιρουνάτος” είναι μια καλή… κινούμενη πρόταση για τις γιορτές.

Νήσος 2: To κυνήγι του χαμένου θησαυρού (4/10)

Πάντοτε το πρώτο που είναι και πιο φρέσκο, κάνει τη διαφορά. Τα σίκουελ εξαιρέσεις είναι ελάχιστα. Άρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται και με τη σειρά “Νήσος”, ειδικώς αν βλέπεις στα credits του σεναρίου ότι μπλέκεται κι ο παραγωγός. Τουτέστιν η ταινία πρέπει να κάνει εισιτήρια… Η “Νήσος 2” δεν είναι μια κακή ταινία τηλεοπτικής κοπής. Καταφέρνει να διατηρήσει τα στοιχεία έκπληξης της πρώτης ταινίας, που καλάρεσε στους κριτικούς και σάρωσε τα εισιτήρια, τώρα όμως βάζει τον πήχη κατά παράδοξο τρόπο ψηλά: θέλει να γίνει ταινία δράσης μα δεν τα καταφέρνει. Καθότι το ελληνικό σινεμά δεν μπορεί ακόμη να γυρίσει τέτοιου είδους ταινία αλά Χόλιγουντ. Τα στοιχεία που θα αρέσουν στην ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Αντώνη Αγγελόπουλου είναι οι χαρακτήρες και πάλι όχι όλοι. Εξαιρετικό είναι ως ζευγάρι οι Καστάνη-Καλυβάτσης, ενώ οι βασικοί ήρωες της πρώτης ταινίας δυστυχώς επαναλαμβάνονται. Και φυσικά υπάρχουν έξυπνες και θανατηφόρες κωμικές ατάκες που σου προκαλούν γέλιο. Κατά τα λοιπά, η ταινία στα σίγουρα έχει σκηνοθετικές αρρυθμίες μια και η ταινία δράσης θέλει κότσια. Αν και το σενάριο ήταν πιο σπιρτόζικο σαν της πρώτης ταινίας, θα είχαμε πάλι ένα κινηματογραφικό θαύμα. Παρολαυτά δεν σε προσβάλει και είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα μες στις γιορτές.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-12-11).

21 Δεκ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Black Snake Moan" - No 115

Black Snake Moan is one of Jeffersons biggest songs, The movie "Black Snake Moan" is based and named after this song, and the band Black Snake Moan also takes their name from the song.

I ain't played for nobody in years
I wanted me some kids, a whole mess of them.
But for Rose, my wife, kids is for another time.

Then one spring,
I seened a change in her
Her breasts started swelling up
Couple of mornings, hear her in the bathroom throwing up
I done seen it in other women before,
so I knew.

Rose said she had to go to Jackson,
visit her folks,
and she ain't wanted me to go,
so I stayed here.

You know how they talk about a woman having that glow?
She didn't have it no more.
She done cut it out.
Got rid of it.

That voice in my head,
every time I think it's gone,
it comes howling back.

Calls me when I'm ailing,
when I can't find my way home.
Lost in the pines
I calls it the Black Snake Moan.

Black snake all in my room
Black snake all in my room
Some pretty mamma
Better get this black snake soon

Black snake is evil
Black snake is all I see

Woke up this morning
Black snake moved in on me.

Σαν σήμερα – 21 Δεκεμβρίου

1937: Κάνει πρεμιέρα στο σινεμά το αριστούργημα του Ντίσνεϊ "Η Χιονάτη και οι επτά Νάνοι".

1940: Γεννιέται στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ ο Φρανκ Ζάππα, συνθέτης, κιθαρίστας, κινηματογραφικός παραγωγός και σατιρικός.

1940: Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας και χρονογράφος της δεκαετίας του '20, Σκοτ Φιτζέραλντ.

1954: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Σάμιουελ Τζάκσον.

1966: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Κίφερ Σάδερλαντ.

1967: Το θρυλικό συγκρότημα Rolling Stones κυκλοφορεί ένα καινούριο δίσκο, το "Their Satanic Majesties Request".

19 Δεκ 2011

One Hour Before The Trip - Again on the Road

Οι One Hour Before The Trip, απουσιάζοντας για ένα ολόκληρο έτος από τη μουσική σκηνή με στόχο να δώσουν περισσότερη ενέργεια στη δημιουργική διαδικασία, επιστρέφουν με μια σειρά από συναυλίες για να μας παρουσιάσουν το ανανεομένο, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα πειραματικό οπτικοακουστικό υλικό τους μέσα από το νέο τους δίσκο ohbtt #3.

Πρώτος σταθμός : Peyote (Istanbul 07/01/2012)
Επόμενη στάση : Club Μύλος (Θεσσαλονίκη, 09/01/2012)
Επόμενος προορισμός : Stage Performance (Λάρισσα, 11/01/2012)
Τερματικός σταθμός : Bios (Αθήνα, 13/01/2012).

Αξιοσημείωτο είναι ότι από το site της μπάντας (
www.ohbtt.gr) μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν τη δισκογραφία τους.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

www.ohbtt.gr
www.myspace.com/ohbtt

Στην παρακάτω διεύθυνση http://soundcloud.com/one-hour-before-the-trip-1/sets μπορείτε να ακούσετε την νέα κυκλοφορία των one hour before the trip.

Σύντομα ο νέος δίσκος θα είναι στην διάθεση σας δωρεάν από site μας (www.ohbtt.gr)


Καλή ακρόαση!

17 Δεκ 2011

O Yπέροχος κ. Κρουζ


Του Νέστορα Πουλάκου

Τη δεκαετία του 1980 ήταν το sexy icon του Χόλιγουντ, ένα εξαγώγιμο προϊόν που είχε θαυμάστριες σε όλο τον κόσμο. Νέος, όμορφος, με περίσσιο αντρικό στυλ και μάτσο βλέμμα, ήταν το ωραίο αγόρι με το ταλέντο. Στη δεκαετία του 1990 μέστωσε, παντρεύτηκε και τη Νικόλ Κίντμαν, κι έγινε πλέον σταρ πρώτης γραμμής. Η νέα χιλιετία τον βρήκε διαλυμένο: Ο γάμος του χάθηκε στα στενά της έσχατης ταινίας του Κιούμπρικ, η Σαϊεντολογία του πήρε τα μυαλά, η Πενέλοπε Κρουθ τον αποπλάνησε, η Κέιτι Χολμς τον αναζωογόνησε…

Όμως, οι δημόσιες εμφανίσεις του, όπως εκείνη που χοροπηδούσε στον καναπέ της Όπρα, τον αποσυντόνισαν και, φυσικά, η καριέρα του πήρε για τα καλά την κατιούσα. Πλέον, ο 49χρονος Τομ Κρουζ, που γεννήθηκε και σε προάστιο της Νέας Υόρκης, υποψήφιος τρεις φορές για Όσκαρ και κάτοχος τριών Χρυσών Σφαιρών, δείχνει ότι έχει ηρεμήσει, στα σίγουρα έχει ρίξει τους τόνους ώστε να επανέλθει η καριέρα του στο σημείο που βρισκόταν κάποτε: Στην κορυφή. Καθότι ο Τομ Κρουζ μπορεί να είναι ένας ακόμη ωραίος του Χόλιγουντ, δεν παύει όμως να είναι και ένας καλός ηθοποιός.

Με αφορμή την “Επικίνδυνη Αποστολή: Πρωτόκολλο Φάντασμα”, αλλά και την επερχόμενη εμφάνιση του ως ροκ σταρ στην ταινία “Rock of Ages” (τον Ιούνιο του 2012 στην Ελλάδα), θυμάμαι τους 10 ρόλους του, για τους οποίους αναφώνησα, “ok μπαγάσα, είσαι όντως πολύ καλός ηθοποιός”.

Top Gun (1986)

Επικίνδυνος και ωραίος. Αεροπόρος που κάνει ότι πιο ριψοκίνδυνο μπορείς να φανταστείς. Με τις μνήμες του θανάτου του πατέρα του εν πτήση ακόμη έντονες, ο γοητευτικός Μάβερικ πετάει με πάθος κι όχι με λογική. “Ίκαρος” ακόμη, πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στην πολεμική αεροπορία. Ερωτεύεται την δασκάλα του Τσάρλι (Κέλι ΜακΓκίλις), τα βάζει με τον Άισμαν (Βαλ Κίλμερ), πίνει μπύρες με τον Βάιπερ (Τομ Σκέριτ). Το ποπ χιτ του Τόνι Σκοτ, με την οσκαρική μουσική του Τζιόρτζιο Μορόντερ, θάμπωσε τους πιτσιρικάδες των ‘80s. Ακόμη θυμάμαι, τον Μάβερικ να οδηγεί τη μηχανή του και να χάνεται στο μούχρωμα του απογεύματος, κάπου στον Σαν Ντιέγο της Καλιφόρνια.

Το Χρώμα του Χρήματος (1986)

Τον επέλεξε ο Μάρτιν Σκορσέζε για να υποδυθεί τον πιτσιρικά εκείνο που θα μάθει τα μυστικά του μπιλιάρδου από τον Φαστ Έντι, ή αλλιώς τον γόη Πωλ Νιούμαν, που κέρδισε και το Όσκαρ με αυτό τον ρόλο. Τον χαρακτήρα του Βίνσεντ, που υποδυόταν ο Τομ Κρουζ, πολλοί μιμηθήκαμε στα μπιλιαρδάδικα των ‘80s, όταν και την κοπανάγαμε από το σχολείο για να κερδίσουμε φήμη, χρήμα και το κορίτσι του διπλανού θρανίου. Ο δε Κρουζ πάντως, τα κέρδισε όλα αυτά ως wannabe σταρ του μπιλιάρδου, στην ιστορία που μυρίζει νύχτα, πάθος, τζόγο, κι ένοχες απολαύσεις.

Κοκταίηλ (1988)

Μπορεί η ταινία του Ρότζερ Ντόναλντσον να είναι ένα σκουπίδι ολκής, δεν παύει όμως να αποτελεί ένα ακόμη hit των ‘80s που επηρέασε όσο τίποτε τη νεολαία. Και ναι, μετά από αυτή την επιτυχία όλα τα αγόρια έγιναν μπάρμεν. Και όλα τα κορίτσια τα έφτιαχναν με τους μπάρμεν, γιατί ήταν ωραίοι, μοιραίοι, έλεγαν πιπεράτα αστεία, κερνούσαν σφηνάκια, και κάνανε ταχυδακτυλουργικά με το σέικερ και τα μπουκάλια Μαρτίνι. Ο ρόλος του Μπράιαν, που ξετρελαίνει την Τζόρνταν (Ελίζαμπεθ Σου), στοιχειώνει ακόμη τις αλκοολικές νύχτες των μπαρ.

Γεννημένος την 4η Ιουλίου (1989)

Ο Τομ Κρουζ ως Ρον Κόβιτς, υποστήριξε χαρακτηριστικά την ταινία που χάρισε το Όσκαρ σκηνοθεσίας στον Όλιβερ Στόουν. Με τις μνήμες του πολέμου του Βιετνάμ ακόμη νωπές τότε στην Αμερική, και τον Στόουν να συνεχίζει με επιτυχία την αντιπολεμική, κινηματογραφική του εκστρατεία, ο Κρουζ ως Ρον Κόβιτς, υποδύεται τον παράλυτο πολέμου, που πλέον είναι αντιμιλιταριστής και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ένας ρόλος για Όσκαρ (κακώς δεν του δόθηκε), που σου μένει στο μυαλό: καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι με την αμερικανική σημαία να κυματίζει από πίσω του.

Η Φίρμα (1993)

Η ταινία του Σίντνει Πόλακ μου έχει μείνει χαραγμένη για το πώς μπορεί να λειτουργήσει μια μεγάλη εταιρεία, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δικηγορική, στους υπαλλήλους της. Μια εταιρεία με ένοχα μυστικά, που είναι βαθιά διεφθαρμένη και λειτουργεί ως Μεγάλος Αδελφός, ώστε να επιβουλεύεται τα πάντα. Ο Τομ Κρουζ υποδύεται τον Μιτς, νεαρό και φέρελπι δικηγόρο, που βλέπει την πρόσληψη του από την μεγάλη δικηγορική εταιρεία ως πολύ σημαντική για την καριέρα του. Όταν οι μπαγαποντιές της εταιρείας μαθαίνονται, και ο ίδιος καλείται να συνεργαστεί με το FBI, τα πάντα ανατρέπονται.

Συνέντευξη με ένα Βρικόλακα (1994)

Αυτή τη φορά ο Τομ Κρουζ είναι αυτός που καθοδηγεί κι όχι που καθοδηγείται. Καθότι εκπαιδεύει, ως έμπειρος πια βρικόλακας, τον Μπραντ Πιτ (τότε στην αρχή της καριέρας του και, φυσικά, το νέο sexy icon του Χόλιγουντ) ώστε να γίνει βρικόλακας… Η ταινία του Νηλ Τζόρνταν έχει μείνει στην κινηματογραφική ιστορία για τη βρικολακίστικη ιδιαιτερότητα της, αλλά και γιατί το νέο με το παλιό σεξ σύμβολο συναντιούνται. Εντέλει στη ζωή (και στο Χόλιγουντ) πόσο αναλώσιμα είναι όλα;

Τζέρι Μαγκουάιρ (1996)

Και πάλι ο Τομ Κρουζ έφτασε κοντά στο Όσκαρ, όμως δεν του το δώσανε. Μια και ο πετυχημένος ατζέντης αθλητών, με φήμη, δόξα και σεβασμό, ξαφνικά κατακρημνίζεται από το βάθρο του και έκτοτε προσπαθεί να επανέλθει με όποια δύναμη και φυσικά όσους αθλητές του έχουν απομείνει. Ο Κρουζ ως Τζέρι Μαγκουάρι είναι ένας μαχητικός μπίσνεσμαν, που φωνάζει "show me the money", και προσπαθεί να επιβάλλει τη φιλοσοφία του στο χώρο της δουλειάς του. Και φυσικά γίνεται σύμβολο για τους απανταχού workaholics με φιλοδοξίες.

Μάτια ερμητικά κλειστά (1999)

Με το περιβόητο “fuck” της Άλις (Νικόλ Κίντμαν) στον Δρ. Γουίλιαμ Χάρφορντ (Τομ Κρουζ) τέλειωσε μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας – απεβίωσε ο Στάνλευ Κιούμπρικ – χώρισε το ζευγάρι της δεκαετίας Κρουζ-Κίντμαν. Ο σπουδαίος Αμερικανός σκηνοθέτης φέρθηκε για ακόμη μια φορά έξυπνα: Ζήτησε από το ζεύγος που αγαπούσαν τα μήντια της εποχής, να πρωταγωνιστήσουν στην τελευταία του ταινία. Κατά την οποία ένας μεγαλογιατρός και μια curator των εικαστικών περνούν κρίση στο γάμο τους, προσπαθώντας ο καθένας τους να πειραματιστεί σεξουαλικώς ώστε να… ξεμπλοκάρουν. Οι μεγαλειώδεις σκηνές της σεξουαλικής οδύσσειας του Κρουζ ακόμη σε παγώνουν.

Μανόλια (1999)

Το σεξ κατατρέχει τον Τομ Κρουζ το 1999. Έτσι μετά την ταινία του Κιούμπρικ, θα ξαναμιλήσει για το σεξ στην σουρεαλιστική ταινία του Πωλ Τόμας Άντερσον, “Μανόλια”. Κατά την οποία, ένα μωσαϊκό χαρακτήρων προσπαθεί να ανακαλύψει την ευτυχία και το νόημα της ζωής, ένα 24ωρο στο Λος Άντζελες, που έβρεχε γάτες και σκύλους. Ο Κρουζ είναι απολαυστικός στο ρόλο του σεξ γκουρού που προσπαθεί να διδάξει στους υπόλοιπους άντρες τα μυστικά του κρεβατιού. Μετά από χρόνια βέβαια, ο Κρουζ θα γίνει γκουρού της ζωής μέσω της Σαϊεντολογίας. Για μια ακόμη φορά χάνει άδικα το Όσκαρ…

Η Διαδρομή (2004)

Αυτή τη φορά δεν άξιζε το Όσκαρ ο Τομ Κρουζ, όμως στα σίγουρα έτσι γκριζαρισμένος που εμφανίστηκε, με το πιστόλι στο χέρι ώστε να καθαρίσει κόσμο, βάσει συμβολαίου, σε μια νύχτα στο Λος Άντζελες, σε σοκάρει. Στο νουάρ του Μάικλ Μαν, ο πληρωμένος δολοφόνος Βίνσεντ (Τομ Κρουζ) πιάνει όμηρο τον ταξιτζή Μαξ (Τζέιμι Φοξ) και τον αναγκάζει να τριγυρνάνε μες στη νύχτα: Οδηγεί ο ένας, σκοτώνει ο άλλος, κι ενδιαμέσως φιλοσοφούν. Να και μια ενδιαφέρουσα άποψη περί οργανωμένου εγκλήματος.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (16-12-11).

16 Δεκ 2011

Ταινίες 15ης Δεκεμβρίου 2011


Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες, εκ των οποίων οι δυο είναι παλιότερης παραγωγής αλλά παίζονται σε πρώτη προβολή στη χώρα μας. Από τις υπόλοιπες να μην περιμένεις εκείνη που θα σου κάνει τη διαφορά, όμως υπάρχουν και μερικές που είναι ενδιαφέρουσες προτάσεις για έξοδο. Κατά τα λοιπά, έχουμε μπει στην περίοδο που βρέχει βραβεία από τις ενώσεις στην Αμερική, περιμένοντας όλοι πρώτα τις Χρυσές Σφαίρες και έπειτα τα Όσκαρ. Ταινία της εβδομάδας είναι ο “Δρόμος του Χρήματος”, που έχει κερδίσει τις εντυπώσεις από την πρώτη προβολή του στην περυσινή Μπερλινάλε. Ουσιαστικά πρόκειται για αληθινή ιστορία που συνέβη στις Η.Π.Α. το 2008, όταν και ξέσπασε η οικονομική κρίση που πλέον έφτασε στην Ευρώπη (και φυσικά στην Ελλάδα). Αν και άνιση ταινία, σε συγκλονίζει για το σκληρό πρόσωπο των “διαχειριστών” του παγκόσμιου χρήματος (και κατ’ επέκταση του ίδιου του ανθρώπου). “Το καταφύγιο” τιμήθηκε στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών, κι έρχεται ως η εναλλακτική πρόταση του Χόλιγουντ. Η αλήθεια είναι ότι η ερμηνεία του Μάικλ Σάνον είναι συγκλονιστική. Η άλλη αλήθεια είναι ότι μέχρι να παγώσεις με την τελική ανατροπή σου έχει βγάλει την ψυχή. Είναι μια σκληρή ταινία το “Μίχαελ”. Όπως μας λέει και στη συνέντευξη του ο πρωταγωνιστής της, Μίκαελ Φούιτ, η παιδοφιλία πρέπει να εκτεθεί στο σινεμά ώστε να ακολουθήσει η κοινωνική κατακραυγή. Βέβαια αυτή η δύσκολη ταινία, αυστριακής παραγωγής, του άλλοτε συνεργάτη του Μίκαελ Χάνεκε, Μάρκους Σλάινζερ, διαθέτει μια παγωμένη τεχνοτροπία και μια αποστασιοποίηση που σε πετάει συχνά έξω από το θέμα. Θα στα πει βέβαια καλύτερα, πρώτα ο Ιάκωβος Γωγάκης που την είδε στο Φεστιβάλ Καννών, κι έπειτα ο Τάιλερ Ντέρντεν όπως την παρακολούθησε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το “Αλλάζουμε;” είναι από εκείνες τις γνωστές αμερικανιές άνευ σχολιασμού. Δυο κολλητοί φίλοι ανταλλάσουν τις ζωές τους για να νιώσουν τη γλύκα… Μήπως το έχεις ξαναδεί το έργο; Άσε που το σεξιστικό πάει κι έρχεται. 80 χρόνια από την πρώτη προβολή της, η “Όπερα της Πεντάρας” του Β. Παμπστ, έρχεται στην Ελλάδα και στη γαλλική και τη γερμανική εκδοχή της. Διαλέγεις και παίρνεις. Ένα πραγματικό διαμάντι άλλης εποχής. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προβάλλεται το ντοκιμαντέρ “The Road to God Knows Where" του Ο. Σέπελ για τον Νίκ Κέιβ και τη μπάντα του, μια και η εταιρεία διανομής του δεν μας ενημέρωσε σχετικώς. Παρολαυτά, αυτή η καταγραφή του 1990 είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκουμέντο που αξίζει της προσοχής σου. Έχω δει μόνο την πρώτη “Επικίνδυνη Αποστολή” του Μπράιαν Ντε Πάλμα, και νομίζω ότι καλύφθηκα. Κατά τα λοιπά, βλέπεις, κρίνεις, και κυρίως δεν με χρειάζεσαι για την “Επικίνδυνη Αποστολή: Πρωτόκολλο Φάντασμα”. Βέβαια αύριο για πέρασε μια βόλτα από το SevenArt.gr ώστε να διαβάσεις ένα χορταστικό αφιέρωμα στον Τομ Κρουζ. Από την άλλη μεριά δεν έχω δει ποτέ, κι ούτε θα το κάνω, κανένα επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων “Ο Άλβιν και η παρέα του”. Να με συγχωρείς.

Ο Δρόμος του Χρήματος (6/10)

Για να σου πω και την αλήθεια, στο πρώτο μισό της ταινίας ήμουν συγκλονισμένος. Ο Τσάντορ έχει κάνει μια εξαιρετική σεναριακή δουλειά: έχει μελετήσει τα αίτια της οικονομικής κρίσης του 2008, και τις συμπεριφορές των επενδυτικών κολοσσών για να κερδίσουν κι ας καταστραφεί ο κόσμος. Έχει ακόμη μελετήσει καλά τα προφίλ των μεγαλοστελεχών οι οποίοι βγάζουν εκατομμύρια δολάρια το χρόνο (στην ταινία φαίνεται το νεότερο μέλος της παρέας, που δεν είναι ούτε 25 ετών, να βγάζει 250 χιλιάδες δολάρια το χρόνο). Κι όλα αυτά στις πλάτες της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία εντέλει κατέρρευσε. Και ενώ ο Τσάντορ σε έχει αφήσει αποσβολωμένο με αυτά που σου λέει και δείχνει, εντέλει σου σκηνοθετεί ένα δεύτερο μισό της ταινίας εντελώς ανιαρό. Αδιάφορο θα πω. Προσπαθεί να σου δείξει τις σκέψεις ή την (απ)ανθρωπιά ίσως των ανθρώπων αυτών, όμως τελικά το επιχειρεί τόσο επιδερμικά κι επιφανειακά που δεν σου προκαλεί κανένα ενδιαφέρον. Όλες οι ερμηνείες είναι πολύ καλές. Ο Κέβιν Σπέισι μπαίνει στον… οικονομικό του ρόλο άψογα. Έχει ήδη την εμπειρία του “Casino Jack” και του “Αφεντικά για σκότωμα”, που είδες το καλοκαίρι. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με τους μικρούς και μεγάλους ρόλους. Εντέλει σου μένει μια ταινία κόλαφος για τον υπαρκτό καπιταλισμό, που όμως της λείπει το… πιπέρι για να γίνει πιο καυστική.

Το Καταφύγιο (5/10)

Μια ταινία ερμηνειών είναι αυτή. Καθότι, από κάποια στιγμή και μετά ξεχνιέσαι με το θέμα που (προσπαθεί) ν’ αναπτύξει ο Τζεφ Νίκολς, και καρφώνεσαι από τη μια μεριά στην εξαιρετική ερμηνεία του Μάικλ Σάνον, κι από την άλλη μεριά στη χαμηλόφωνη, εντέλει εκρηκτική ερμηνεία της Τζέσικα Τσαστέιν, που αποδεικνύεται ηθοποιός της χρονιάς στην Αμερική. Ο Νίκολς έχει φτιάξει μια ταινία που κυλά αργά σαν βραδυφλεγής βόμβα. Βέβαια υπάρχουν στιγμές της που είναι εντελώς άρρυθμη. Χωρίς να θέλω να σου αποκαλύψω αυτό για το οποίο προφανώς έχει προκαλέσει αίσθηση “Το καταφύγιο”, εντούτοις εξετάζεται σοβαρά η σκηνοθετική επιλογή του Νίκολς. Καθότι από τη μια μεριά χτίζει σιγά-σιγά την ψυχασθένεια ενός ανθρώπου, ο οποίος πάσχει από τελολογικό σύμπλεγμα. Και φυσικά θεωρεί πρωτίστως εκείνος και στη συνέχεια ο κύκλος του, ότι είναι ψυχασθενής λόγω και του οικογενειακού ιστορικού του. Από την άλλη μεριά όμως, όλη αυτή τη διαδικασία στη δίνει με τέτοιο βαρύ τρόπο, ώστε το δυσκίνητο δεν λέγεται σινεφίλ μα ανιαρό. Κατά τα λοιπά, πλην των έξοχων ερμηνειών όπως προανέφερα, υπάρχει και το ανατρεπτικό τέλος της ιστορίας, που σε αφήνει άφωνο. Μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο έχει εντυπωσιάσει “Το καταφύγιο”, στα σίγουρα όμως δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω μέχρι τέλους.

Η Όπερα της Πεντάρας (7/10)

Αυτή η κλασική ταινία του Παμπστ, που αποτελεί μεταφορά ενός άλλου κλασικού έργου, αυτή τη φορά του διάσημου θεατρικού του Μπρεχτ, παίζεται στην Ελλάδα 80 χρόνια από την πρώτη προβολή της. Μάλιστα θα παίζονται και οι δυο εκδοχές της, η γερμανική και η γαλλική, και εσύ διαλέγεις και παίρνεις. Ανοιχτή η επιλογή και η προτίμηση δική σου. Το 1931, στα πρώτα χρόνια δηλαδή του ομιλούντος κινηματογράφου, ο δημοφιλής Αυστριακός σκηνοθέτης Βίλχελμ Παμπστ μεταφέρει στο σινεμά τη διασκευή του παλιού θεατρικού του Τζων Γκαίη, πίσω στον 17ο αιώνα, όπως την έγραψε ο Μπρεχτ. Κατά την οποία, σε μια σαπισμένη από όλες τις απόψεις περίοδο, αστυνομικοί και πόρνες, καθωσπρέπει πολίτες κι απατεώνες παλεύουν για την επιβίωση τους και τη φήμη τους. Σίγουρα όμως, όχι για την τιμή τους. Περιττό να σου πω βέβαια, ότι μιλάμε για ένα μιούζικαλ-αριστούργημα, αν και άλλης εποχής. Τουλάχιστον εικαστικά. Καθότι το νόημα του είναι διαχρονικό και πάντοτε επίκαιρο. Άλλωστε οι σχέσεις εξουσίας, υπόληψης και μάχης για το “φιλέτο” του άλλου, πάντοτε θα σε απασχολούν, όποτε κι αν ζεις. Σαν σε Ταινιοθήκη μπορείς να δεις την ταινία του Παμπστ. Όσο και να σε ξενίζει ο προπολεμικός κινηματογράφος, κι ακόμη κι αν η τεχνολογία έχει προχωρήσει, πάντοτε θα αξίζει ν’ ανατρέχεις στα διαμαντάκια του παρελθόντος. Και για τυχόν απορίες: τα χρόνια εκείνα συνηθιζόταν να γυρίζεται το ίδιο έργο σε πολλές εκδοχές ανάλογα με τη γλώσσα. Και δεν αλλάζει το σπηκάζ, μα κανονικά ολόκληρο το καστ. Μάλιστα η “Όπερα της Πεντάρας” θα γυριζόταν και στα αγγλικά, μα κάπου χάλασε η συμφωνία. Η ταινία "πολεμήθηκε" στη Γερμανία, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο έσκισε εμπορικά.

The Road to God Knows Where (5/10)

Ο Νικ Κέιβ με τη μπάντα του, τους Bad Seeds, έχουν κιόλας γίνει αστέρια της ροκ, κι έχουν ξεκινήσει για περιοδεία στις αχανείς πολιτείες των Η.Π.Α. το 1989. Ο Γερμανός κινηματογραφιστής Ούλι Σέπελ, στα πρώτα του βήματα τότε, σκηνοθετεί αυτό το τουρ. Φυσικά κι όπως καταλαβαίνεις πέρα από τραγούδια, ακούς μπινελίκια, φιλοσοφίες ζωής και κουβέντες του δρόμου. Βλέπεις ακόμη ιστορίες με φαν, αλκοόλ, ναρκωτικά και μπόλικα τσιγάρα. Το ντοκιμαντέρ του Σέπελ δεν είναι κάτι το καινοτόμο. Όπως και άλλα μουσικά ντοκιμαντέρ περιοδειών καταγράφει αδιάκριτα. Από τη μια μεριά, αυτό το υλικό είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο που αξίζει να δεις, και κυρίως αν γουστάρεις τον Κέιβ. Από την άλλη μεριά, δεν βρίσκω ποια είναι η θέση του στην ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα.

Αλλάζουμε; (3/10)

Ό,τι και να σου πω γι’ αυτή την ταινία είναι λίγο. Πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να αρέσει στον κόσμο, γιατί όλη αυτή η διαδικασία της αλλαγής… ζωών (τι τετριμμένο!) έχει το γούστο της, μια και ψευτο-αγωνιάς στην εξέλιξη της. Από κει και ύστερα όμως, το “Αλλάζουμε;” είναι τυπικό Χόλιγουντ στα καλύτερα του. Buddy movie, αναρίθμητα σεξιστικά αστεία, χαζομάρες και εκτός συναγωνισμού αντιδράσεις, όλα αυτά μαζεύονται σε μια δήθεν κωμωδία, η οποία και προφανώς απευθύνεται σε πιτσιρικο-παρέες που περνούν το σαββατόβραδο τους στα μούλτιπλεξ. Τι να κάνεις, όλα χρειάζονται σε αυτή τη ρημάδα της ζωή.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (15-12-11).

ΕΚΔΗΛΩΣΗ


Το περιοδικό Γραμμάτων και τεχνών Βακχικόν

σας προσκαλεί
στην ανοιχτή συζήτηση με θέμα

‘Ιστορία και Λογοτεχνία: η περίπτωση του ιστορικού μυθιστορήματος’

Επ’ αφορμή των βιβλίων
Ο Χάρτης των Ονείρων της Κατερίνας Καριζώνη
και Μαύρη Πέτρα του Γιάννη Γρηγοράκη.

Συζητούν με το κοινό οι συγγραφείς και μέλη της συντακτικής ομάδας του περιοδικού
Συντονίζει ο συγγραφέας Ιορδάνης Κουμασίδης.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου στις 7 μ.μ.
Στη μπυραρία Αρκούδα, Κ. Μελενίκου 80
Θεσσαλονίκη

Χορηγοί επικοινωνίας:
Alterthess.gr
Skordoradio.gr
Refreshmagazine.gr

15 Δεκ 2011

Vakxikon.gr - Τεύχος #16


Κυκλοφορεί
το τεύχος 16
"Η αγάπη μας ως επικίνδυνο πείραμα"
Vakxikon.gr
&
τα νέα e-books
των Εκδόσεων Vakxikon.gr
"O δρόμος μου είναι πλατεία"
του Ορχάν Βελί Κανίκ
σε μτφρ. Μιχάλη Παπαντωνόπουλου
/
"Ολιγόγραμμα ΙΙ"
του Γιώργου Πρίμπα


*

To ετήσιο πάρτι του Vakxikon.gr
την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
στις 10 το βράδυ
στην Ploughman's Pub
Αλικαρνασσού 7 & Λένορμαν
Κολωνός

*

Ανέκδοτα ποιήματα των Βασίλη Ζηλάκου, Απόστολου Θηβαίου, Άννας Μάριας Ιακώβου, Νίκου Σφαμένου, Πηνελόπης Γιαλελή,

Ανέκδοτα διηγήματα των Δημήτρη Παπαθεόυ, Τάσου Ψάρρη, Κωστή Αργυριάδη, Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου, Λίνας Παπάζογλου.

Συνεντεύξεις των Γιώργου Μανιώτη, Γιάννη Καλπούζου και Διονύσιου Πλατανιά.

Δοκίμια των Γιώργου Μπλάνα, Απόστολου Θηβαίου, Χλόης Κουτσουμπέλη και Γιώργου Κατσαντώνη.

Μεταφράσεις των Ραμόν Λουλ (o Γιώργος Μπλάνας), Ντέιβιντ Χάρσεντ (ο Γιάννης Σαρηγιαννίδης), Τζέφρι Χιλ (ο Νίκος Παναγόπουλος), Joy Division (η Άννα Νιαράκη) & κέλτικης ποίησης (η Κατερίνα Καντσού) & του πρώτου Υπορεαλιστικού Μανιφέστου (οι Παναγιώτης Χαχής και Βαγγέλης Παπαγεωργίου).

Αναγνώσεις βιβλίων από τους Μαρία Ιωαννίδου, Σίλβια Οκάλιοβα, Νάντια Καρακούλα, Μαρία Χατζηαποστόλου, Τάσο Ρήτο.

Βακχικονίκη: Η νέα στήλη της ομάδας του Vakxikon.gr από τη Θεσσαλονίκη / Παρουσιάσεις βιβλίων / Εκδήλωση Ιστορία & Λογοτεχνία αύριο στη Θεσσαλονίκη. Δείτε εδώ.

Προδημοσιεύσεις των ποιητικών συλλογών της Άτης Σολέρτη, του Κώστα Σφενδουράκη, του Ανέστη Μελιδώνη, και της συλλογής πεζών του Νέστορα Πουλάκου.

Παρουσιάσεις βιβλίων από τους Νέστορα Πουλάκο, Τάσο Ρήτο, Νίκο Μπίνο, Φαίη Νάση και Αλεξία Νταμπίκη.

Στις Επιφυλλίδες: oι στήλες των Μαρίας Κατσοπούλου, Αναστασίας Γκίτση, Άτης Σολέρτη, Κατερίνας Καντσού, Τάσου Ρήτου, Ανίσσας Χασίμ / Γνώμες των Νατάσας Ζαχαροπούλου και Άννας Ζιώγα / Ο Σωτήρης Κακίσης γράφει για τη συνάντηση του με τον Τοσίρο Μιφούνε / Ο Γιάννης Υφαντής αυτο-ανθολογείται / Ο Μάριο Ντομίνγκεζ Πάρρα δημοσιεύει μια ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης (στα ισπανικά), που είναι σε εξέλιξη.

Εκθέσεις φωτογραφίας του Στράτου Π. και της Μαρίας Τσιράκου / ζωγραφικής της Αντωνίας Γρίβα / εικονοποίηση της Έρης Μαυράκη.

Καλή ανάγνωση &
Καλές γιορτές


Η συντακτική ομάδα
Vakxikon.gr

OΛΙΓΟΓΡΑΜΜΑ ΙΙ [ΕΚΔΟΣΗ Vakxikon.gr]

Διαβάστε ελεύθερα εδώ.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΤΕΙΑ [ΕΚΔΟΣΗ Vakxikon.gr]

Διαβάστε ελεύθερα εδώ.

14 Δεκ 2011

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Everybody's Free to Wear Sunscreen!" - No 114

Written by Baz Luhrmann

Ladies and Gentlemen of the class of ’99
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be
it. The long term benefits of sunscreen have been proved by
scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable
than my own meandering
experience…I will dispense this advice now. Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not
understand the power and beauty of your youth until they have faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and
recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before
you and how fabulous you really looked….You’re not as fat as you
imagine. Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as
effective as trying to solve an algebra equation by chewing
bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that
never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm
on some idle Tuesday. Do one thing everyday that scares you Sing Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with
people who are reckless with yours. Floss Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes
you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with
yourself. Remember the compliments you receive, forget the insults; if you
succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw away your old bank statements. Stretch Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your
life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they
wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year
olds I know still don’t. Get plenty of calcium. Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone. Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe
you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky
chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t
congratulate yourself too much or berate yourself either – your
choices are half chance, so are everybody else’s. Enjoy your body,
use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people
think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever
own.. Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room. Read the directions, even if you don’t follow them. Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly. Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for
good. Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the
people most likely to stick with you in the future. Understand that friends come and go,but for the precious few you
should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and
lifestyle because the older you get, the more you need the people you
knew when you were young. Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live
in Northern California once, but leave before it makes you soft. Travel. Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will
philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize
that when you were young prices were reasonable, politicians were
noble and children respected their elders. Respect your elders. Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund,
maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one
might run out. Don’t mess too much with your hair, or by the time you're 40, it will
look 85. Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who
supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of
fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the
ugly parts and recycling it for more than
it’s worth. But trust me on the sunscreen…

Σαν σήμερα – 14 Δεκεμβρίου

1799: Πεθαίνει ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

1911: Ο Νορβηγός εξερευνητής Ρόαλντ Αμούνδσεν και τέσσερις σύντροφοί του φτάνουν στο Νότιο Πόλο, ξεπερνώντας την υπό τον Ρόμπερτ Φ. Σκοτ βρετανική αποστολή.

1922: Γεννιέται ο τηλεοπτικός παραγωγός Ντον Χιούιτ, "οικοδεσπότης" του "60 Minutes", του μακροβιότερου σώου στην ιστορία της τηλεόρασης.

1925: Η Όπερα του Βερολίνου φιλοξενεί την πρώτη παράσταση του λυρικού δράματος του Άλμπαν Μπεργκ "Βότσεκ"(Wozzeck). Διευθύνει ο Έριχ Κλέιμπερ.

1990: Πεθαίνει στην Ελβετία, από καρδιακό επεισόδιο, ο γερμανόφωνος συγγραφέας, Φρίντριχ Ντίρενματ.

1994: Στα Σκόπια, οι αρχές κατεδαφίζουν με μπουλντόζα το κτίριο, όπου θα στεγαζόταν το αλβανόφωνο Πανεπιστήμιο στο Τέτοβο, κρίνοντας τη λειτουργία του αντισυνταγματική.

13 Δεκ 2011

Το Τανγκό των Χριστουγέννων: O χορός των ψυχών στη γιορτή της γεννήσεως του Θεού


Ο γνωστός από τις τηλεοπτικές του δημιουργίες Νίκος Κουτελιδάκης, στην πρώτη του κινηματογραφική προσπάθεια μετέφερε στην στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη Το τανγκό των Χριστουγέννων. Η προσπάθεια πέτυχε και οι θεατές απολαμβάνουν στις αίθουσες μια γνήσια ελληνική ταινία. Μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών δούλεψε γι’ αυτό.

Σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο του Έβρου ετοιμάζεται η γιορτή των Χριστουγέννων. Ο συνταγματάρχης Λόγγος (Γιάννης Μπέζος) επιδιώκει μία μετάθεση στην Αθήνα και αντιμετωπίζει εντάσεις και προβλήματα με την αρκετά νεώτερη και πανέμορφη γυναίκα του Ζωή (Βίκυ Παπαδοπούλου) που το ανεξάρτητο και νεωτεριστικό πνεύμα της δεν συνάδει με την κλειστή και συντηρητική κοινωνία του τόπου και τις υποχρεώσεις του ρόλου της ως γυναίκα συνταγματάρχη στις αρχές του 1970.

Ο αξιωματικός Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου),ά νθρωπος τραχύς άλλα με μια ιδιαίτερη εσωτερικότητα είναι κρυφά ερωτευμένος με την Ζωή και έχει βάλει σκοπό να της εξομολογηθεί την αγάπη του σε ένα τανγκό κατά την διάρκεια του χορού των Χριστουγέννων. Ο έρωτάς του τον βασανίζει και καθώς δεν ξέρει να χορεύει ζητά την βοήθεια ενός ευαίσθητου καλλιεργημένου φαντάρου του Λάζαρου Λαζάρου (Αντίνοος Αλμπάνης). Οι δύο τους θα αναπτύξουν εξ΄ ανάγκης μια προσωπική στενή σχέση που είναι κάτι που δυσκολεύει επιπλέον τον αξιωματικό. Ο Στάνγκογλου ενσαρκώνει με εξαιρετικά ενδιαφέρον τρόπο πως ένα αρσενικό της δικιάς του κοσμοϊστορικής στιγμής έρχεται αντιμέτωπο με το ερωτικό του πάθος και προσπαθεί να το διαχειριστεί. Ο Αντίνοος Αλμπάνης δίνει μια κορυφαία ερμηνεία καταφέρνοντας να παρουσιάσει όλες τις πτυχές ενός απλού φαντάρου που ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά του, αντιπαλεύει ανάμεσα σε διχαστικά διλλήματα, προσωπικές επιθυμίες, οικογενειακές ανάγκες και απαιτήσεις.

Μετά από περιπέτειες όλων των ειδών μέσα από τις οποίες ο σκηνοθέτης εμβαθύνει στις ψυχές των ηρώων του έρχεται η μέρα των Χριστουγέννων. Όλα είναι έτοιμα και ταυτόχρονα μη έτοιμα, ο καθένας θα λάβει θέση στην προσωπική του ιστορία και ως εκ τούτου θα επισυμβούν αλλαγές που θα επηρεάσουν το μέλλον.

Η ιστορία δίνεται ως αναδρομή στο παρελθόν, από έναν από τους ήρωες και τελειώνει στο παρόν ,ως μία συνάντηση-επανασυνάντηση των ηρώων, το νόημα της οποίας δεν φαίνεται τι βαρύτητα έχει για τους ήρωες, ωστόσο διατηρεί το ενδιαφέρον της.

Η υπεροχή της ταινίας είναι η ομορφιά η ειλικρίνεια και η αριστοτεχνικότητα με την οποία καταδύει στις ψυχές των ηρώων και καταγράφει τις δονήσεις τους, βλέποντας τις σε ένα υποβλητικό εξωτερικό κάδρο, που όμως δεν υποστηρίζεται εξίσου αριστοτεχνικά μουσικά και διατηρεί την οπτική γεύση της τηλεοπτικότητας. Αλλιώς θα μιλούσαμε για απογείωση.

11 Δεκ 2011

Aναστασία Γκίτση - Ιορδάνης Κουμασίδης - Τάσος Ρήτος


Χθες Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου, ολοκληρώθηκε το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. Το Vakxikon.gr, που συμμετείχε στη διοργάνωση με τρεις καλλιτέχνες-συνεργάτες του, πέρα από τα γνωστά λόγια αβροφροσύνης περί του γεγονότος και των συμμετεχόντων, έχει να πει κυρίως τούτο: Σεβασμός στη διαφορετικότητα του ανθρώπου (πρωτίστως) και του καλλιτέχνη (δευτερευόντως). Η χάβρα αλά Colloseum, οι αδερφίστικες εξαλοσύνες, και οι εξυπνακίστικες αντισυναδελφικές / αντιδεοντολογικές ατάκες του κώλου, δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους της διανόησης (chic!).

H συντακτική ομάδα
Vakxikon.gr

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΚΙΤΣΗ

Η ποιήτρια και θεολόγος Αναστασία Γκίτση, η οποία ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, αρθρογραφεί, διδάσκει, δημιουργεί ποίηση με κάθε μέσο και σε κάθε περίσταση. Εκείνο που την ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η εναρμόνιση διαφορετικών αλλά και διαφόρων περιοχών γνώσης και τέχνης. Η ποίηση της εντυπώνεται και εναρμονίζεται με τις άλλες μορφές τέχνης όπως αυτή της φωτογραφίας, του βίντεο, του ψηφιακού κολάζ, της ζωγραφικής, της ηλεκτρονικής μουσικής και του θεάτρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ποιητική της συλλογή “Το Κορίτσι των Σκοτεινών Δασών”, η οποία επικοινώνησε με το κοινό σε πολλές μορφές. Δημιουργός ακόμη του καλλιτεχνικού τριπτύχου Sygorma, στο οποίο η ποίηση εξωτερικεύει τον εαυτό της και απλώνεται σε κάθε έκφανση εικόνας και ήχου προκειμένου να συναντήσει τον αναγνώστη και να τον κάνει μέσα από έναν διαδραστικό τρόπο συνδημιουργό και συνοδοιπόρο της.

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΟΥΜΑΣΙΔΗΣ

Ο υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και με σπουδές στο Παρίσι, Ιορδάνης Κουμασίδης πιστεύει στο ενιαίο της γραφής, καθότι είναι αυτό που συγκροτεί την έννοια του συγγραφέα - εξ ου και η παραγωγή του απλώνεται σε αφήγημα, διηγήματα, θεατρικά, κριτική και μετάφραση. Τον ενδιαφέρει ακόμη αυτή η πολυσύνθετη κίνηση στο μεταίχμιο μεταξύ τέχνης, φιλοσοφίας και επιστήμης - με τα στοιχεία της μιας να εισχωρούν στην άλλη. Η πρώτη του εκδοτική προσπάθεια, το αφήγημα “Ερωτικό Παραλήρημα” είχε πολύ μεγάλη απήχηση και ανάλογη επιτυχία στη Θεσσαλονίκη. Αυτή την περίοδο μάλιστα ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα.

ΤΑΣΟΣ ΡΗΤΟΣ

Ο Τάσος Ρήτος κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια την ποιητική συλλογή “Ο δαίμονας που κρύβεις μέσα σου”. Η ανταπόκριση που είχε ήταν σημαντική. Μελοποιήθηκε αμέσως, παίχτηκε σε συναυλίες ανά την Ελλάδα, κι αναζητήθηκε. Είναι μια ροκ συλλογή ποίησης. Καθότι ο Τάσος Ρήτος, δεινός Μουσικός Προπαγανδιστής ο ίδιος, εμφανώς επηρεασμένος από την ποίηση των μπητ, λάτρης του λόγου του περιθωρίου και μέγιστος αμφισβητίας του κοινώς αποδεκτού, του καθημερινού και του τετριμμένου, αποτραβιέται στη γωνιά του, πάνω στη Θεσσαλονίκη, και γράφει μια ποίηση αγνών συναισθημάτων και δύσβατων αναζητήσεων περί ζωής. Είναι ο ποιητής του δρόμου. Γράφει σε αυτόν, μιλάει γι’ αυτόν, για τις μυρωδιές, τις φιγούρες και τους ήχους που πάντοτε αντιλαμβάνεται. Γιατί βρίσκεται εκεί μια ολόκληρη ζωή.

*Tα κείμενα γράφτηκαν από τον υπεύθυνο έκδοσης του Vakxikon.gr, Νέστορα Πουλάκο.

10 Δεκ 2011

Συνέντευξη του Γιάννη Μπέζου


Στον Νέστορα Πουλάκο

Αναμφίβολα ο Γιάννης Μπέζος θεωρείται πλέον ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς στην Ελλάδα, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι υπολείπεται στους πιο δραματικούς του ρόλους. Άλλωστε, στον κινηματογράφο έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις σε δραματικές και κοινωνικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, όπως τους “Χούλιγκανς” του Κώστα Καραγιάννη, τη “Γυναίκα της πρώτης σελίδας” του Νίκου Φώσκολου και το “Αθώος ή Ένοχος” του Δημήτρη Αρβανίτη.

Με μπόλικη τηλεόραση και θέατρο στις αποσκευές του, καθώς και με καριέρα στο τραγούδι, ο Γιάννης Μπέζος δεν μετράει περισσότερες από δέκα εμφανίσεις στο σινεμά. Έχει συνεργαστεί ακόμη με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο (“H γυναίκα που έβλεπε όνειρα”) και τον Μιχάλη Κακογιάννη (“Πάνω, κάτω και πλαγίως”), τον Αντώνη Κόκκινο (“Πάμπτωχοι Α.Ε.”), τον Νίκο Ζαπατίνα (“Εφάπαξ”) και τον Διονύση Χαριτόπουλο (“Ιλουστρασιόν”) στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση πριν το “Τανγκό των Χριστουγέννων”.

Η ταινία του Νίκου Κουτελιδάκη, που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Γιώργου Ξανθούλη, είναι μια φιλόδοξη παραγωγή της Village που θέλει να ξορκίσει την εμπορική κακοδαιμονία της ελληνικής ταινίας μες στο 2011. Στην ταινία αυτή ο Γιάννης Μπέζος υποδύεται τον αυστηρό και σκληρό αντισυνταγματάρχη Λόγγο, που τόσο εκείνος όσο και η γυναίκα του επιθυμούν μια καλύτερη ζωή μακριά από το απομονωμένο στρατόπεδο του Έβρου.


Ο 55χρονος δημοφιλής ηθοποιός μίλησε στο SevenArt για την επανεμφάνιση του στον κινηματογράφο, έπειτα από απουσία πέντε χρόνων.

Στο “Τανγκό των Χριστουγέννων” κρατάτε ένα ρόλο ιδιαιτέρως δυσπρόσιτο και απολυταρχικό. Σας έμαθε πράγματα αυτός ο χαρακτήρας ή τον έχετε συναντήσει συχνά στη ζωή σας;


Δεν μου έμαθε τίποτε απολύτως αυτός ο ρόλος, και οι λόγοι είναι οι εξής : αφενός πρέπει να καταλάβουμε πια ότι ο ηθοποιός στηρίζεται στη φαντασία του και την παρατηρητικότητα του όταν είναι να υποδυθεί ένα χαρακτήρα. Ούτε ταυτίζεται μαζί του, ούτε του μαθαίνει πράγματα ο ρόλος του. Αφετέρου ο χαρακτήρας του Λόγγου είναι τόσο δίπλα μας, δηλαδή δεν είναι καθόλου εξωπραγματικός για τα ελληνικά δεδομένα. Πρόκειται για έναν οικείο χαρακτήρα, άκρως συντηρητικό, που θέλει να επιβάλλεται στην οικογένεια του και στη δουλειά του. Πόσω μάλλον που είναι στρατιωτικός, δηλαδή θέλει την απόλυτη τάξη και σεμνότητα γύρω του. Μην ξεχνάτε ακόμη ότι η ιστορία εκτυλίσσεται στην περίοδο της Χούντας. Από κει και πέρα, κι επειδή οι Έλληνες προσπαθούμε να φαινόμαστε ανοιχτοί και ελευθεριακοί βάσει και των επιταγών της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας στην οποία ζούμε, μη λησμονούμε το DNA μας. Και ο Λόγγος είναι χαρακτηριστικός Έλληνας που κοιτάζει το συμφέρον το δικό του και της οικογένειας του, και κάνει τα πάντα γι’ αυτό.


Η ιστορία της ταινίας δείχνει ότι ενώ εξελίσσεται η σχέση με τη γυναίκα σας, όλο και βαλτώνει. Θεωρείται ότι φταίει η καθημερινότητα, ο Έβρος που σας προκαλεί μιζέρια, η διαφορά ηλικίας…;


Όλα αυτά μαζί που λέτε είναι, κι άλλα τόσα. Μην ξεχνάτε ότι στην εποχή εκείνη, ειδικώς στην επαρχία, ήταν δέλεαρ για μια πολύ νεαρή γυναίκα να παντρευτεί ένα στρατιωτικό καριέρας. Βέβαια όταν περνούσαν τα χρόνια και έβλεπε ότι ήθελε να ζήσει τα χρόνια της, και πιο ελεύθερη μάλιστα, ξεκινούσαν τα προβλήματα. Επομένως, όταν μιλάμε για διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορά ηλικίας, που ζουν σε ένα απομονωμένο περιβάλλον, τότε είναι πολύ πιθανές αυτές οι κρίσεις.


Το “Τανγκό των Χριστουγέννων” είναι μια ιστορία αγάπης;


Κάθε άλλο. Θεωρώ ότι είναι οι ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων και το πώς άλλαξε η ζωή τους μέσα σε λίγες μέρες, στις γιορτές των Χριστουγέννων, σε ένα στρατόπεδο του Έβρου. Οι ιστορίες αγάπης εξελίσσονται στο περιθώριο και λειτουργούν καταλυτικά, όμως δεν είναι εκεί η ουσία. Ουσιαστικά η ταινία μιλάει τη φέτα της ζωής τεσσάρων ανθρώπων σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι τους. Είναι μια ταινία για τον ανθρώπινο ψυχισμό δηλαδή.


Γιατί πιστεύετε ότι κυρίως στην επαρχία συναντάμε τέτοιου είδους ερωτικά συμπλέγματα, όπως αυτά της ταινίας;


Και στην πόλη γίνονται αυτά, απλώς σπανίως βγαίνουν προς τα έξω, παίρνουν τέτοια δημοσιότητα δηλαδή. Ενώ στις επαρχιακές πόλεις, που η κοινωνία είναι κλειστή, και όλο και κάποιο μάτι θα σε δει, τα πάντα μαθαίνονται ευκολότερα.


Κατά τη γνώμη σας, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να γίνει και πάλι εμπορικός, όπως στην εποχή του Φίνου για παράδειγμα, και να προσελκύσει το ελληνικό κοινό πιο συχνά και μαζικά;


Καταρχάς πιστεύω ό,τι τα εισιτήρια δεν συνάδουν απαραίτητα και με το αν μια ταινία είναι καλή ή όχι. Ο Φίνος που λέτε, έκανε αναρίθμητες ταινίες που ήταν από εξαιρετικές μέχρι πολύ κακές. Το στοίχημα είναι να γίνεται ένα σινεμά λαϊκό που να μην προσβάλλει, και που φυσικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι δημιουργοί το αποφεύγουν, μια και δεν μπορούν να το κάνουν εύκολα και καλά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα σκηνοθετών που έκαναν καλό λαϊκό σινεμά είναι του Μιχάλη Κακογιάννη και του Γιώργου Τζαβέλλα. Από κει και πέρα βέβαια, το ζητούμενο για το ελληνικό σινεμά είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού του. Είναι πασιφανές πια ότι ο θεατής δεν θέλει προχειρότητες και γρήγορα πράγματα, κάτι το οποίο είναι εγκληματικό κι έγινε για καιρό στο θέατρο και την τηλεόραση. Και το κυριότερο : Να πάψουμε να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε άλλους λαούς. Πρέπει να διατηρήσουμε την ελληνικότητα μας και αυτή να την περάσουμε στην όποια τέχνη κάνουμε. Δεν είμαστε ούτε Δανοί ούτε Αυστριακοί ώστε να κάνουμε σινεμά σαν το δικό τους. Σε αυτή τη χώρα ζούμε κι αυτή πρέπει να εκμεταλλευτούμε δημιουργικά.


*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (30-11-12).

9 Δεκ 2011

Tο Vakxikon.gr στο 1o Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών


To Vakxikon.gr, περιοδικό γραμμάτων & τεχνών, συμμετέχει στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που διοργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στις 9 και 10 Δεκεμβρίου. Προτείνει τρεις νέους λογοτέχνες, δύο της ποίησης και έναν της πεζογραφίας, οι οποίοι και θα συμμετάσχουν στον μαραθώνιο ανάγνωσης του φεστιβάλ. Σημειώνουμε ό,τι και οι τρεις λογοτέχνες κατάγονται και διαμένουν στη Θεσσαλονίκη (η επιλογή έγινε επί τούτου, μια και θεωρούμε ότι δύσκολα θα επιλέγονταν λογοτέχνες -και λόγω απόστασης- ώστε να συμμετάσχουν σε μια ακόμη "αθηναϊκή" εκδήλωση), είναι επί σειρά ετών συνεργάτες του περιοδικού, και κατά τη γνώμη μας πολύ σημαντικοί δημιουργοί που θα απασχολήσουν και στο μέλλον τα ελληνικά γράμματα. Καλή επιτυχία.

Η συντακτική ομάδα
Vakxikon.gr

Αναστασία Γκίτση - Κορίτσι των σκοτεινών δασών


Βιαστική, γρήγορη, ανυπόμονη, όπως θες πες το
- σου χαλάω εγώ χατήρι!
η παρουσία σου, αμήχανη απουσία σχημάτιζε
παρά σάρκινη εικόνα.
Τι βιαστικά να ονειρευτείς!
Τι να ματαγαπήσεις!
Τι να μάθεις να ψελλίζεις σε καιρούς μουγγούς!
Τι ν’ακούσεις σε ξένες θάλασσες που τίναξες τα κύματα σου;
Κομματάκια ψωμιού που μοιραζόμασταν μήνες ψημένου πυρετού.

Ιχνηλατούσες έλεγες την ψυχή μου.
Αφουγκράζομαι ακόμη τα θλιμμένα πρωινά της στερημένης καλημέρας σου
που ανήλια μαραζώνουν το κορμί μου.
- Κατέβασα τα παραθυρόφυλλα μην κουτσομπολεύει η γειτονιά -
Όχι αγάπη μου γλυκιά, εσύ δεν με ιχνηλατούσες
με περπατούσες κανονικότατα με τα μυτερά μαύρα τακούνια της θεάς απόλαυσής σου.

Για μένα όμως δε ρώτησες…

Και τόσο εσύ μου ‘λεγες καλημέρα όσο εγώ ποθούσα την καληνύχτα σου.
Σε ποια συγχρονία της στιγμής επιτέλους θα σημάνουμε!
Ξεγλιστρούσες όμως επιδέξιος ακροβάτης των άκρων που
τέντωνε το σχοινί στων ακονισμένων μου αισθήσεων τις χορδές.
Γι’αυτό λοιπόν συμπονάς τους ακροβάτες.


ΈΛΑ ΜΟΥ

Άκου… άκου… άκου με…

Έλα μου,
Έλα μου να με κατοικήσεις.
Αδειανό σαρκίο απόκαμε η επιθυμία μου…

Για την Αναστασία Γκίτση διαβάστε εδώ.

*

Τάσος Ρήτος - Ο δαίμονας που κρύβεις μέσα σου

Tα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής σου

Χρειάζομαι μία μέρα να αντικρύσω το σκοτάδι σου,
ένα ήλιο να φωτίσω τα πιο απόκρυφα σημεία σου,
ένα μεγάλο πάθος να σου γνέψω το πρόσωπο,
κι ένα μικρό ψιθύρισμα σου στο μέσα της ψυχής μου.

Χρειάζομαι ένα φάρο να φωτίσω το πιο απόκρυφα σημεία σου,
ένα λόγο να μου φωνάξεις τί ακριβώς ονειρεύεσαι,
ένα μεγάλο θάρρος να τραντάξω τις ουλές του δέρματός σου,
κι ένα μεγάλο πάθος σου να ανατριχιάσω ακόμα κι απ' τη σιωπή σου.

Ένα δάσος κρυμμένο μέσα σε μια απέραντη πεδιάδα,
ένα μικρό σπιτάκι θαμμένο μέσα σε μια πελώρια οροσειρά,
ένα τόσο δα σπουργίτι σφηνωμένο σε ένα τσιμεντένιo κλουβί,
θαρρώ πως μοιάζει η φωνή μου καθώς σε ονειρεύομαι.

Βαδίζω συχνά αντικριστά με τον θάνατο πάνω σε λευκές γραμμές.
Τα χέρια μου πάντα στις τσέπες κι η μικρή καμπούρα μου γέρνει το κορμί.
Μα αυτό που χρειάζομαι είναι ένα σιγαλό ψιχάλισμα από μάτια.
Τα δικά σου μάτια, να με κοιτούν πως μπορώ και αντικρούω τον θάνατο!

Μια λέξη αρκεί, μια σκέψη αρκεί, ένα φευγαλέο χαμόγελο,
ένα παιδικό τραινάκι με τα συναισθήματά σου φορτωμένα,
κι ένα μικροσκοπικό κουτάκι με τα χρώματά που βάφουν την ψυχή σου,
όλα βγαλμένα απ' τα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής σου.

Για τον Τάσο Ρήτο διαβάστε εδώ.

*

Δάνης Κουμασίδης - Ερωτικό Παραλήρημα

Να ζήσουμε ιπτάμενες ζωές, να κυλιστούμε στα χώματα, να τρέξουμε προς τη θάλασσα, να ρουφήξουμε στιγμές, ν' αδειάσουμε από θλίψη, να λησμονήσουμε τον πόνο, να κάψουμε τις ενοχές, να πετάξουμε τα ρούχα μας, να σκίσουμε τα επαγγελματικά προσόντα και credits, να σηκώσουμε σημαία ολόλευκη και την άλλη στιγμή με παιδικά χρώματα να θάψουμε τα όπλα και τις τύψεις μας. Πότε πρόλαβες και μου τα είπες όλα αυτά με ένα βλέμμα;

Χάθηκες πάλι... Κι εγώ που κατέβηκα στην Αθήνα με τα πόδια, με μια λάμψη του ιδανικού στα μάτια και δυο τεράστια χέρια μέχρι τον ουρανό να σε φυλάνε απ' τις βροχές... Κι έφτασα αποκαμωμένος, για να συναντήσω τις σιωπές και όλα τα ένοχα μικρά σου μυστικά. Πάντα φεύγεις... Δεν θα συναντηθούμε ποτέ...

Για τον Δάνη Κουμασίδη διαβάστε εδώ.