12 Ιαν 2012

Ταινίες 12ης Ιανουαρίου 2012

Tου Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες και μια επανέκδοση, που σηματοδοτούν και την έναρξη των οσκαρικών προβολών στη χώρα μας. Ενώ το “L” του Μπάμπη Μακρίδη, με τον Ευθύμη Φιλίππου στο σενάριο, και τον Άρη Σερβετάλη για πρωταγωνιστή, θα έχει την τιμητική του στα πρωτοποριακά και πειραματικά φεστιβάλ του Σάντανς και του Ρότερνταμ που το ξεχώρισαν για να διεκδικήσει το μεγάλο βραβείο τους. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Κορίτσι με το Τατουάζ”, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ, ο οποίος κι αποδεικνύεται άψογος παραγγελιολήπτης. Μια δυναμική αντιγραφή, που θα σε διασκεδάσει, μα στα σίγουρα δεν συγκρίνεται με την πρωτότυπη, σουηδική ταινία. Κατά τη Στέλλα Χαιρέτη, ο “Νεαρός Κύριος Γκαίτε” είναι μια καλή πρόταση για σινεφίλ σινεμά. Στα πρότυπα του “Ερωτευμένου Σαίξπηρ”, λέω εγώ, θα δεις τον Γερμανό ποιητή και συγγραφέα του “Φάουστ” να ξεκινά τη σπουδαία καριέρα του χάρη σε έναν ατελέσφορο έρωτα. Πολύ κατώτερη των προσδοκιών είναι η “Σιδηρά Κυρία”, η βιογραφία της Αγγλίδας πρώην πρωθυπουργού και νυν Βαρόνης Μάργκαρετ Θάτσερ. Η μεστή ερμηνεία της Μέριλ Στριπ σώζει κάπως την τρικυμιώδη σκηνοθεσία της Φιλίδα Λόιντ. Με τα “Κορίτσια της βροχής” ολοκληρώνει την τριλογία της για τις γυναίκες της αντίστασης, η ντοκιμαντερίστρια Αλίντα Δημητρίου. Ένα ενδιαφέρον θέμα που έχει κινηματογραφηθεί άτσαλα, βιαστικά, εντόνως τηλεοπτικά. Για το αριστουργηματικό “Κολαστήριο” του Μπέλα Ταρ, που προβάλλεται στην Ελλάδα από το 1988, σου γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης. Μια πράγματι εξαιρετική επανέκδοση.

Το Κορίτσι με το Τατουάζ (6/10)

Ορθά κοφτά στο λέω εξαρχής: Προτιμώ την πρώτη ταινία, την αυθεντική, τη σουηδική, που όταν την είχα δει τσιμπιόμουν αν ονειρευόμουν ή όντως υπήρχε αυτό το δυναμικό, πολύπλοκο, ιδιαίτερο αστυνομικό σινεμά που μόλις είχα παρακολουθήσει. Στο –επιβεβλημένο πια- αμερικανικό ριμέικ της πετυχημένης ταινίας δεν είδα τίποτε το διαφορετικό, και συνάμα το πολύ πιο αξιόλογο: Η πλοκή εξακολουθεί στη Σουηδία, ενώ παραμένει αναλλοίωτη, άλλωστε καναδυό λεπτομέρειες αλλάζονται μόνο κι αυτές δεν είναι σημαντικές. Ο Φίντσερ από την άλλη μεριά αποδεικνύεται ικανότατος παραγγελιολήπτης: γυρίζει μια εξαιρετική αντιγραφή. Σπινταριστό αστυνομικό δράμα με στυλ κι αισθητική. Πολύ καλές ερμηνείες από τους Ρούνι Μάρα και Κρίστοφερ Πλάμερ, ενώ –για να σου πω και την αμαρτία μου- τον Ντάνιελ Κρεγκ τον βρήκα κάπως βαρετό και νερόβραστο. Κοφτό μοντάζ, δυναμική μουσική που σε συνεπαίρνει και άψογη φωτογραφία είναι τα τεχνικά κομμάτια που συνθέτουν μια καλή ταινία, χωρίς όμως λογική ύπαρξης άπαξ κι έχεις δει την πρωτότυπη. Παραμένει αξεπέραστη.

Η Σιδηρά Κυρία (4/10)

Από την Μέριλ Στριπ περίμενα μια αξιοπρεπέστατη ερμηνεία και την είδα. Η σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιός χωρίς να σε καταπλήξει κιόλας, σου ενσαρκώνει τη Μάργκαρετ Θάτσερ με πυγμή, δυναμισμό και ατόφια αυθεντικότητα. Από την Φιλίδα Λόιντ πάλι, πρόσμενα απλώς να έχει έναν διεκπεραιωτικό, διακριτικό ρόλο στη σκηνοθεσία ώστε να δω μια στιβαρή βιογραφία της πλέον αμφιλεγόμενης πολιτικού του 20ου αιώνα. Αντ’ αυτού τα έκανε μαντάρα. Κι αναφωνώ: στη “Mamma Mia!” εντέλει ήταν έξοχη. Καθότι η Αγγλίδα σκηνοθέτις γύρισε την πολιτική βιογραφία σαν να είχε στα χέρια της μιούζικαλ ή ρομαντικό δράμα, πάντοτε τηλεοπτικής κοπής. Από κει και ύστερα, μπερδεμένο και χαώδες σενάριο, κακή αισθητική, ανούσια φλας μπακ, και διάφορα πισωγυρίσματα που καλό δεν κάνουν, η ταινία δεν κυλάει. Μια και βλέπεις την Θάτσερ στα γηρατειά της, όπως είναι τώρα δηλαδή, συντετριμμένη από την απώλεια του συζύγου της, να θυμάται τις ένδοξες στιγμές της. Από την ταινία κρατάω μόνο την ερμηνεία της Στριπ και τα συγκλονιστικά επίκαιρα που παρεμβάλονται.

Τα Κορίτσια της Βροχής (4/10)

Αυτή η καταγραφή της Αλίντας Δημητρίου είναι σημαντική γιατί είναι ιστορική και αρχειακή. Και κυρίως ποντάρει στη μνήμη, που συχνά την αποδιώχνουμε, τη λησμονούμε. Με τα “Κορίτσια της βροχής” μάλιστα συμπληρώνεται και η τριλογία, που άνοιξε με τα “Πουλιά στους βάλτους” και τη “Ζωή στους βράχους”. Και οι τρεις ταινίες μιλούν για την αντίσταση των γυναικών που ήταν ενταγμένες στην Αριστερά, και πολέμησαν κι εναντιώθηκαν από το δικό τους μετερίζι στην κατοχή, στα χρόνια της σκληρής δεξιάς, στη χούντα. Στα “Κορίτσια της βροχής” θα δεις συνεντεύξεις και περιγραφές, θύμησες και ιστορίες γυναικών της νεολαίας Λαμπράκη, που αργότερα δεινοπάθησαν επί Χούντας. Κατά τη γνώμη μου είναι και η πλέον αδύναμη ταινία της τριλογίας παρόλο που αναδεικνύει ένα ευαίσθητο κομμάτι της αντίστασης των γυναικών που έχει ξεχαστεί. Και μιλάω περί αδυναμίας καθότι η συρραφή των πορτρέτων ακολουθεί την πεπατημένη του τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ, χωρίς να έχει τεχνική, αισθητική, ένα αξιοπρεπές μοντάζ έστω. Όπως και να έχει, πρόκειται για μια τίμια δουλειά που διαφυλάσσει την ιστορική μνήμη, κάτι όμως που δεν την κάνει αυτομάτως και κινηματογραφικό προϊόν.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (12-1-12).