19 Ιαν 2012

Ταινίες 19ης Ιανουαρίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες. Κι ενώ οι νέες οσκαρικές δημιουργίες δυο σημαντικών σκηνοθετών του Χόλιγουντ αφήνουν χλιαρές εντυπώσεις, ένα ανεξάρτητο δράμα που αποθεώθηκε στο περυσινό Φεστιβάλ Σάντανς ξεχωρίζει. Την ίδια στιγμή κι ενώ καταλαγιάζει ο απόηχος των Χρυσών Σφαιρών, ν’ αναμένεις τις υποψηφιότητες για τα φετινά Όσκαρ. Ακόμη, να είσαι ενήμερος και για τα φεστιβαλικά ταξίδια των ελληνικών ταινιών. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν”, ένα ανεξάρτητο αμερικανικό δράμα που αποθεώθηκε και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Σάντανς (το οποίο διεξάγεται από σήμερα στη Γιούτα του Ντένβερ). Πρόκειται για μια εξαιρετική ψυχανάλυση του ανθρώπου σε αδυναμία. Μόνο η ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο ξεχωρίζει στην, κατά τα λοιπά, ακαδημαϊκού τύπου βιογραφία “J. Edgar” δια χειρός Κλιντ Ίστγουντ. Ιδιαιτέρως ανιαρή, θα παρακολουθήσεις το ξεμπρόστιασμα αλλά και τον ύμνο στον ιδρυτή του FBI Έντγκαρ Χούβερ. Τη “Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν” με πρωταγωνιστή-ήρωα αυτή τη φορά ένα άλογο, θα παρακολουθήσεις στο νέο μπλοκμπάστερ του Στίβεν Σπίλμπεργκ, “Το άλογο του πολέμου”. Ανθρωπιά, ειρήνη, αισιοδοξία παρά τον πόλεμο και μια παιδικότητα, χαρακτηρίζουν μια ακόμη ακαδημαϊκότατη, χολιγουντιανή ταινία. Με τρία χρόνια καθυστέρηση φτάνει στη χώρα μας άλλη μια βιογραφία, “O τελευταίος χορευτής του Μάο”. Σε σκηνοθεσία Μπρους Μπέρεσφορντ, θα δεις την ανοδική εξέλιξη ενός χορευτή από την κομμουνιστική Κίνα στην καπιταλιστική Αμερική. Τις εντυπώσεις του σου γράφει ο Γωγάκης. Το –μάλλον- θρίλερ της εβδομάδας λέγεται “Η πιο σκοτεινή ώρα”, στο οποίο μια… άδεια Μόσχα (!) δέχεται την επίθεση εξωγήινων φωτιών, ενώ μια παρέα τουριστών προσπαθεί να σωθεί και να σώσει την ανθρωπότητα. Πάμε παρακάτω.

Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν (7/10)

Είναι ένα δράμα που στην αρχή σε αφήνει αμήχανο και μετά σε συγκλονίζει. Το είδα στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κι έφυγα από την αίθουσα προβληματισμένος. Καθότι η ιστορία που εκτυλίσσεται εντέλει είναι τόσο καθημερινή. Κι ο ανθρώπινος ψυχισμός τόσο αδύναμος κι ευάλωτος, έτσι και τον εγκαταλείψεις, τον αφήσεις στο έλεος του, στα χέρια του κάθε επιτήδειου. Νεαρή κοπέλα καταφεύγει στην ήσυχη οικογενειακή ζωή της αδερφής της για να σωθεί. Χωρίς να αποκαλύπτεται τίποτε εξ αρχής, σιγά σιγά ανακαλύπτεις με τα απανωτά φλας μπακ τι ακριβώς της έχει συμβεί. Η ψυχολογική της κατάσταση είναι διαλυμένη, τα συνεχή ξεσπάσματα της βασίζονται στην ευθραυστότητα του μέσα της, παρόλο που οι δικοί της άνθρωποι τα θεωρούν αναίτια. Δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν. Η κοπέλα με ξεχαρβαλωμένη την οικογενειακή της ευτυχία, βρίσκει καταφύγιο σε μια αίρεση που ενώ στην αρχή μοιάζει παράδεισος εντέλει είναι η απόλυτη κόλαση. Η ζωή εκεί την καταστρέφει, τη βιάζει, την κατακρεουργεί. Η μόνη λύση η διαφυγή. Η ταινία του Σων Ντάρκιν κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο περυσινό φεστιβάλ του Σάντανς, που ξέρει να ξεχωρίζει το ταλέντο και την ορμή του ανεξάρτητου. Έχει γυρίσει τα φεστιβάλ του κόσμου κι έχει αποθεωθεί. Είναι μια σπουδή στην ανθρώπινη ψυχή. Ένα μάθημα ζωής κανονικό.

J. Edgar (5/10)

Ο γερόλυκος παραμεγάλωσε και η ακαδημαϊκή του στάμπα είναι πλέον ορατή όσο ποτέ. Το μόνο που πετυχαίνει πια ο Ίστγουντ είναι σημαντικές ερμηνείες. Καθότι ναι μεν δείχνει ενδιαφέρουσες ιστορίες, όμως με τον πλέον ανιαρό και παρωχημένο τρόπο. Το “J. Edgar” είμαι μια τέτοια επιβεβαίωση. Όπως και στον “Ανίκητο”, ο Ίστγουντ χτίζει μια βιογραφία στείρα, ακαδημαϊκή, άνευ νεύρου. Ο θαυμάσιος Λεονάρντο Ντι Κάπριο υποδύεται τον ιδρυτή του FBI Έντγκαρ Χούβερ, πίσω στα ΄50s. Ο Ίστγουντ αφηγείται μια ταινία εποχής, άψογη στα τεχνικά της κομμάτια, παντελώς μέτρια σε όλα τα υπόλοιπα που είναι και τα σημαντικότερα. Η ταινία κινείται με φλας μπακ, με τον Χούβερ γερασμένο πια να γράφει και να θυμάται τη ζωή του: από τα νεανικά του χρόνια, στο όραμα του για την πάταξη του εγκλήματος, την ίδρυση του FBI, τις σχέσεις του με τις γυναίκες, τη μητέρα του, τον σύντροφο του… Η σκηνοθεσία και, κυρίως, το σενάριο είναι παντελώς άνισα. Η κρυπτο-ομοφυλοφιλία του Χούβερ ποτέ δεν αναπτύσσεται. Η ψυχωτική σχέση με τη μητέρα του κινείται στα όρια της νεύρωσης στην οθόνη. Οι σχέσεις του με συναδέλφους και λοιπούς δεν ολοκληρώνονται. Το κομμάτι που ελκύει περισσότερο όμως είναι εκείνο της πάταξης του εγκλήματος, και του οράματος που είχε ο Χούβερ για μια καλύτερη, καθαρότερη Αμερική. Και παρά το αντικομμουνιστικό μανιφέστο του, η λογική και οι πράξεις του μπορεί ν’ αντιμετώπιζαν αντιδράσεις, όμως είχαν την πυγμή ενός ισχυρού άνδρα. Το “J. Edgar” είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, με μια έξοχη κύρια ερμηνεία. Το υπόλοιπο κομμάτι θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία όμως.

Το Άλογο του Πολέμου (5/10)

Επικό δράμα τύπου “Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν”, μόνο που αυτή τη φορά πρωταγωνιστής-ήρωας είναι ένα άλογο, που διατρέχει την ιστορία και μπαίνει σε πολέμους (στον Α’ παγκόσμιο, εν προκειμένω), ενώ εξακολουθεί να κουβαλά τις αρχές των ανθρώπων που το μεγάλωσαν, καθώς και μια μαγεία και ένα αισιόδοξο μήνυμα περί ζωής. Ο Σπίλμπεργκ σε τέτοιες ταινίες είναι μανούλα. Το δυομισάωρο έπος του, φέρει το αντιπολεμικό μήνυμα, το αίσθημα της ειρήνης, καθώς και μια ανθρωπιά που μπορεί να κουβαλά και ένα άλογο. Άλλωστε ο σκοπός είναι ο διδακτισμός η θέληση για έναν καλύτερο κόσμο, παρά τους χαλεπούς καιρούς. Κλασικό μπλοκμπάστερ δια χερός Σπίλμπεργκ. Μακρόπνοο, με χαρακτηριστική φωτογραφία, υποβλητική μουσική και καθαρό ήχο, άψογη σκηνογραφία. Εντούτοις δεν ξεχωρίζει κανείς ηθοποιός. Άπαντες συνθλίβονται από το άλογο-πρωταγωνιστή. Άλλωστε δεν ολοκληρώνονται ποτέ οι χαρακτήρες τους, μια και κινούνται στις παρυφές του Φόρεστ Γκαμπ τετράποδου. Κατά τα λοιπά, μια ακαδημαϊκή ταινία θα δεις, στεγνή από κάθε άποψη, αφού ακόμη και οι φιοριτούρες κινούνται σε βαρομετρικό χαμηλό. Από την άλλη μεριά το σενάριο υπηρετεί το μυθιστόρημα χωρίς να παρεκκλίνει από το μήνυμα που αυτό μεταδίδει, ενώ η διεκπεραιωτική σκηνοθεσία του Σπίλμπεργκ κρατά τα δεδομένα σε σταθερή τροχιά. Δεν είναι το αγαπημένο μου σινεμά. Βασικά το αποφεύγω σαν ο διάολος το λιβάνι. Με κοιμίζει για την ακρίβεια.

Η Πιο Σκοτεινή Ώρα (2/10)

Υποτίθεται ότι είναι θρίλερ, ή ταινία τρόμου πάρτο όπως θες, μα προσωπικά δεν τρόμαξα ούτε μια στιγμή στη διάρκεια της. Υποτίθεται, πάλι, πως είναι περιπέτεια, ταινία δράσης δηλαδή, όμως ήταν τόσο άνευρη και χλιαρή ώστε νόμιζα ότι έβλεπα κομεντί με εξωγήινες φωτιές και οπλισμένους σαν αστακούς άντρες να περιφέρονται. Εν συντομία, είναι μια κλασικότατη αμερικανική teen movie, που μιμείται το “28 μέρες μετά” του Ντάνι Μπόιλ. Αδειάζει τη Μόσχα (!), που της επιτίθενται εξωγήινοι, και τοποθετεί μια παρέα νέων που έχουν διασωθεί από το θάνατο (και ω! του θαύματος, είναι Αμερικανοί τουρίστες), οι οποίοι προσπαθούν να διαφύγουν από την πόλη και να εξαλείψουν την απειλή. Έτσι και δεν πείστηκες από τα απλούστατα γραφόμενα μου, σου προτείνω όντως να δεις την ταινία με το αδιάφορο σενάριο και τη χαοτική σκηνοθεσία, για να πειστείς ότι έχεις χάσει εκατό τοις εκατό τα λεφτά σου άδικα.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (19-1-12).