14 Ιαν 2012

1972 Το Τελευταίο Καλοκαίρι

Συχνά μνημονεύεται η φράση του Νίτσε «Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς», εδώ όμως ισχύει το ότι δεν μας σκοτώνει μπορεί και να μας κάνει να σπάσουμε.

«Πήγα στην ντουλάπα μου και έβγαλα δύο μεγάλα κουτιά. Τα ακούμπησα πάνω στο κρεβάτι και τα άνοιξα. Το περιεχόμενο τους ενώ έπρεπε να το είχα πετάξει, ήταν ακόμα εδώ για ώρα ανάγκης. Όπως τώρα. Για να μου φέρει το παρελθόν που ήθελα να ξεχάσω, κατάμουτρα. Να το δω σαν θηρίο μπροστά μου και επί τέλους να μην τρομάξω. Να το αντιμετωπίσω και να το νικήσω.
Αμ δε.

Με χέρι που έτρεμε άρχισα να χαζεύω επιστολές, σημειώματα, μπιχλιμπίδια, σταυρουδάκια από κάποιες βαφτίσεις και μερικές φωτογραφίες δεμένες με μια μπορντό κορδέλα. Άρχισα να τις κοιτάζω μέχρι που είδα αυτήν που έψαχνα. Εμένα και τον Νικόλα στα δεκαοχτώ μας να χορεύουμε, σ’ εκείνο το πάρτι που είχε κάνει η αδελφή μου. Πριν προλάβουν να με ξαναπιάσουν τα κλάματα την πέταξα μέσα στο κουτί και έκλεισα το καπάκι. Το παρελθόν ήταν εκεί μέσα και ήταν ακόμα άγριο. Οι Σπέτσες ήταν ο τόπος που μου συνέβη το μεγαλύτερο πλήγμα της ζωής μου και δεν ήθελα όχι να τις αντιμετωπίσω αλλά ούτε να ξανακούσω γι’ αυτές».

Ένας ανεκπλήρωτος εφηβικός μεγάλος έρωτας ξαναζωντανεύει 40 χρόνια μετά. ‘Ένα ερωτικό μυθιστόρημα στο οποίο πρωταγωνιστούν η Ιωάννα, ο σύζυγος της ο Κώστας, ο εφηβικός της έρωτας ο Νικόλας, η κόρη της Κλειώ και ο γιός του Νικόλα ο Στέφανος.

Σύγχρονη πλοκή σε Αθήνα, Βρυξέλες, Λονδίνο και Σπέτσες αλλά και συναρπαστικά flash back από τα χρόνια της χούντας, της μεταπολίτευσης και γενικά της δεκαετίας του ’70.

Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας της οποίας ολόκληρη τη ζωή έχει στοιχείωσει μία εφηβική ερωτική απογοήτευση. Εγκλωβισμένη σε έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα με τραγική κατάληξη υπόκειται σε έναν συναισθηματικό ευνουχισμό και με αποτέλεσμα να κρατάει αποστάσεις ακόμα και από την ίδια της την οικογένεια. Τα παιχνίδια όμως που κάποιες φορές μας παίζει η ίδια η ζωή θα τη φέρουν αντιμέτωπη με το παρελθόν της και αυτή τη φορά δεν θα μπορεί να ξεφύγει, αλλά θα πρέπει να το αντιμετωπίσει κατάμουτρα για να λυτρωθεί…

Στο μυθιστόρημα του «1972 το τελευταίο καλοκαίρι», ο Νίκος Μουρατίδης θα μας ταξιδέψει σε μία όμορφη ερωτική ιστορία, ένα γαιτανάκι ανθρώπινων συναισθημάτων όπως ο έρωτας, ο πόνος, το μίσος, η απογοήτευση. Μια ιστορία που θα μπορούσε να μοιάζει με τη δικιά μας προσωπική ιστορία, γιατί σίγουρα ο καθένας από μας έχει κάτι που τον κρατάει στο παρελθόν και δεν το αφήνει να προχωρήσει. Το θέμα είναι κατά πόσο έχει το κουράγιο να το αντιμετωπίσει και να πάει παρακάτω…

Αλεξία Νταμπίκη