6 Ιαν 2012

Ταινίες 5ης Ιανουαρίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, που απευθύνονται σε όλα τα γούστα: σπινταριστό μπλοκμπάστερ, γλυκόπικρη σινεφίλ πρόταση, πρώτη προβολή βωβής ταινίας του 1924, και ελληνική φαρσοκωμωδία. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι να έχεις μια καλή χρονιά. Ας βάλει κάποιος το χέρι του για να σωθούμε από το… καταστροφικό, καταπώς φαίνεται, 2012. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Λιμάνι της Χάβρης” του σπουδαιότερου Φινλανδού σκηνοθέτη Άκι Καουρισμάκι (πλήρες αφιέρωμα στο έργο του διαβάζεις εδώ). Ένα ειρωνικό δράμα ανθρωπιάς για τη μετανάστευση και τη χαρά της ζωής, που κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο περυσινό Φεστιβάλ των Καννών, κι έσπρωξε δύο εταιρείες διανομής, την Feelgood και την AMA, να συμπράξουν. Την κριτική στη γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης, που ήταν απεσταλμένος του SevenArt.gr στις Κάννες. Νευρικό, γρήγορο, με μπόλικη δράση, και έντονες στιγμές είναι το σίκουελ του “Sherlock Holmes”, του νέου φραντσάιζ του Γκάι Ρίτσι, ο οποίος χρησιμοποιεί τον διασημότερο ντετέκτιβ της αγγλικής λογοτεχνίας ως πρόφαση για να φτιάξει τον δικό του σούπερ ήρωα. Ρεσιτάλ ερμηνειών από τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζουντ Λο. Η “Απληστία” είναι η θρυλική βωβή ταινία του Έριχ Βον Στροχάιμ, που “πετσοκόφτηκε” από την MGM τη δεκαετία του 1920 προκειμένου ν’ αποκτήσουν ακόμη περισσότερη αίγλη οι προβολές της. Την βλέπεις στη χώρα σου εν είδει ταινιοθήκης. Το “Λάρισα Εμπιστευτικό” (πρέπει να) είναι το αντίστοιχο “I love Καρδίτσα” της χρονιάς. Σε σκηνοθεσία του Στράτου Μαρκίδη, ευελπιστεί να κόψει εκείνο τον πακτωλό εισιτηρίων που δεν τον πίστευε κανείς. Φυσικά και δεν θα διαβάσεις κριτική, καθότι η εταιρεία διανομής τoυ ξέρει τι δεν πρέπει να δείξει στους κριτικούς κινηματογράφου.

Sherlock Holmes 2: Το παιχνίδι των σκιών (7/10)

Φυσικά και δεν έχει καμία σχέση με τον κλασικό Χολμς ούτε αυτή η ταινία. Ο πιο σικ ντετέκτιβ που έγινε… μάγκας πριν δυο χρόνια, επαναφέρει αυτή τη μπρουταλίνη που τον διακρίνει, και γίνεται ο σύγχρονος Εγγλέζος σούπερ ήρωας που αναζητά η χώρα. Το πρόσωπο σύμβολο της βρετανικής λογοτεχνίας είναι ένας σούπερ σταρ ολκής που προσφέρει διασκέδαση αφειδώς. “Η πραγματικότητα είναι κάπως αμφίσημη, εδώ. Όπως και η φαντασία: ίσως ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ να έτρεμε σύγκορμος έτσι κι έβλεπε αυτή την ταινία. Μπορεί να πάθαινε καρδιακή προσβολή όπως ο Μπόρις Βιαν στην ειδική προβολή της κινηματογραφικής μεταφοράς του δικού του βιβλίου στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Το πιθανότερο είναι ότι σερ Ντόυλ δεν θα ήθελε τον Σέρλοκ Χολμς του, σούπερ ήρωα που ίπταται πάνω από τα κτίρια του Λονδίνου, να τσαλαβουτάει στον Τάμεση και νακάνει διάφορα άλλα ακροβατικά σαν τον Σπάιντερμαν”. Αυτά έγραφα στην εφ. Απογευματινή για τον πρώτο “Σέρλοκ Χολμς” του Γκάι Ρίτσι. Τα επαναλαμβάνω αυτούσια. Ταιριάζουν γάντι και στο σίκουελ αυτού του κερδοφόρου και πολυαγαπημένου, καταπώς φαίνεται, φραντσάιζ. Βλέπεις, ο σκηνοθέτης της “βίας” έψαχνε αγωνιωδώς την επιτυχία του μετά το πατατράκ Μαντόνα. Και τη βρήκε ο μπαγάσας στο πρόσωπο του θρύλου Χολμς: πέταξε το 80% του χαρακτήρα του Ντόυλ και τον έφτιαξε έτσι ώστε να στέκεται επάξια στη σπινταριστή εποχή του μπλοκμπάστερ. Κατά τα λοιπά, πρόκειται για μια ταινία – το άκρoν άωτον της διασκέδασης. Η δράση κυλάει σα νεράκι, τα σκηνοθετικά τρυκ του Ρίτσι αλά “Καπνισμένες Κάνες” σε εξιτάρουν, το κοφτό μοντάζ, οι γρήγορες εναλλαγές, οι εξυπνακίστικες μαγκιές και τα ευφάνταστα κολπάκια σε περικυκλώνουν από παντού, η μουσική σε παρασύρει. Για μια ακόμη φορά ο Ντάουνι Τζούνιορ με τον Τζουντ Λο δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Φυσικά και η γυναικεία παρουσία… σχεδόν απουσιάζει. Απολαυστικό μπλοκμπάστερ. Δες το.

Απληστία (7/10)

Από την κλασική ταινιοθήκη της New Star και τα ξεχασμένα αριστουργήματα που σου προβάλλει, μπορείς να δεις από σήμερα την “Απληστία”, μια από τις σπάνιες και πλέον πολυθρύλητες ταινίες του βωβού κινηματογράφου, σε σκηνοθεσία του εκκεντρικού Έριχ Βον Στροχάιμ (“Βασίλισσα Κέλυ”). Του Αυστριακού δημιουργού, λοιπόν, που γρήγορα έφυγε για το Χόλυγουντ, αρχικά ως βοηθός του Γκρίφιθ (“Η Γέννηση ενός Έθνους”) στη συνέχεια ως σκηνοθέτης βωβών ταινιών (αντέδρασε στην έλευση του ήχου), και τέλος ως διάσημος καρατερίστας σε σπουδαίες παραγωγές (“Η μεγάλη χίμαιρα”, “Λεωφόρος της Δύσεως”). Η “Απληστία” από την άλλη μεριά έχει τη δική της ιστορία. Αποτελεί επική μεταφορά ενός κλασικού μυθιστορήματος, η οποία γυρίστηκε από τον Στροχάιμ σε 240 λεπτά. Η κόπια αυτή αποκαταστάθηκε πριν δέκα χρόνια, όμως την εποχή εκείνη η MGM είχε άλλη άποψη και την… πετσόκοψε στα 140 λεπτά, όπως θα τη δεις κι εσύ δηλαδή. Παρεμπιπτόντως η πλήρης εκδοχή κυκλοφορεί ελεύθερη… Κλασικό βωβό σινεμά λοιπόν, με τη δική του σημειολογία στην εποχή μας. Καθότι η αγάπη δύο φίλων για την ίδια γυναίκα, και η μεταξύ τους ζήλεια, τους οδηγεί στο περιθώριο και την αποκτήνωση, ειδικώς όταν το μήλο της έριδος κερδίζει πολλά χρήματα ξαφνικά κι εμφανίζεται το αληθινό πρόσωπο του: εκείνο της απληστίας. Έτσι και είσαι λάτρης του βωβού σινεμά, ή έχεις φυσικά παρασυρθεί από την ανάλογη εξτραβαγκάντσα του “The Artist”, θα σου αρέσει η “Απληστία” με τη λυρική, κλασική μουσική της.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (5-1-2012).