9 Ιαν 2012

Γεια σου Λουκ...

Του Νέστορα Πουλάκου

Είναι το πρώτο κείμενο του 2012. Γράφεται για τη Λουκία Ρικάκη. Καθότι το φευγιό της με βρήκε στην Πομπηία, μακριά από τη συνήθη δημοσιογραφική μου καθημερινότητα. Κι επειδή κάθε μέλος αυτής της μικροσκοπικής κινηματογραφικής πιάτσας έχει να θυμάται μια τουλάχιστον ιστορία με την αγαπημένη Λουκία όλων, σου γράφω μερικές εικόνες μου στη μνήμη της μια και στην κηδεία της έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να βρίσκομαι.

• Φθινόπωρο του 2007, στο μπαρ Μύλος στα Εξάρχεια. Είχε προηγηθεί ένα εξωφρενικό τουρ με τον Μπέλα Ταρ στην πρεμιέρα του “Ανθρώπου από το Λονδίνο”, και με τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη στην εκπομπή του στο ρ/σ “Στο Κόκκινο – 105,5 fm”. Εμπειριών συλλέκτης.

• Στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Πετρούπολης. Χειμώνας του 2008. Η Λουκία κι εγώ προλογίζουμε την ταινία του Γούντι Άλεν, “Τα πάντα γύρω από το σεξ”. Προβάλλεται και η μικρού μήκους πραγματεία της στον αυτοερωτισμό, μέσα από λέξεις του Ευριπίδη, του Νοβάλις, του Δάντη, του Νίτσε, του Ρουσσώ, “Κατά μόνας ηδονές”. Σοκ στην αίθουσα.

• “Ανακαλύπτω κάθε μέρα τα όρια μου”, μου είχε δηλώσει η Λουκία στα εγκαίνια του κύκλου τεχνών της ομάδας του Vakxikon.gr. Ήταν άνοιξη του 2008. Κι είχε απόλυτο δίκιο.

• Οι στιγμές του Φεστιβάλ Ecofilms της Ρόδου, που διοργάνωνε για τουλάχιστον δέκα χρόνια (είχε ξεκινήσει από την Ζάκυνθο), παραμένουν αξέχαστες. Από τα μπερδέματα της ποίησης με την εικόνα στον “Οίστρο” του 2008. Στην κριτική των ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος, με τον σκηνοθέτη Στέργιο Νιζήρη το 2009. Και στα γραψίματα και τα σχόλια της Λουκίας, για τις φωτιές της Ρόδου μέχρι το… ελληνικό καμάκι στο ντοκιμαντέρ του Νίκου Μιστριώτη, τον κάθε Ιούνιο εκεί.

• Και στις Νύχτες Κωμωδίας, το περίφημο Comedy Club της οδού Αιόλου, όπου λυνόμασταν στο γέλιο. Ακόμη θυμάμαι μια πρεμιέρα του, το φθινόπωρο του 2009, με τα κωλοδάχτυλα των performers και τον Αλέξη Γεωργούλη παρόντα και μόνιμο στόχο.

Και φυσικά οι ταινίες της, τα ντοκιμαντέρ και οι μικρού μήκους της, τα φεστιβάλ της στη Ρόδο και την Κω, τα βιβλία της, η καλή της διάθεση, η ανοιχτή αγκαλιά της σε όλους. Γιατί πολλοί βοηθήθηκαν, αναδείχτηκαν κι εξελίχθηκαν μέσα από την Λουκία Ρικάκη. Καθότι δεν ήταν μια σκηνοθέτιδα και μόνο. Αλλά ένας ολοζώντανος άνθρωπος του κινηματογράφου που μπλέχτηκε με τα μέσα και τα έξω, όπως λέει η φράση, μύρισε, ένιωσε, σκέφτηκε, οραματίστηκε. Ακόμη κι αν διαφωνούσες μαζί της, ή αν είχες αντιρρήσεις με το εν γένει έργο της, καλλιτεχνικό και οργανωτικό, πάντοτε της αναγνώριζες την διάθεση της για προσφορά.

Η τελευταία μου εικόνα από τη Λουκία, στο πλευρό του συντρόφου της Νίκου Νικολαΐδη, ήταν στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, όπου έκανε πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ της “Σχέδιο Σωτηρία”. Ένα φιλί, μια αγκαλιά. Γεια σου Λουκ…

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-1-12).