31 Ιαν 2012

Η απίστευτη ιστορία του Ντέιβιντ Φίντσερ

Τoυ Νέστορα Πουλάκου

Ο 50χρονος σκηνοθέτης από το Ντένβερ του Κολοράντο ποτέ δεν το έκρυψε: είναι ένα αυθεντικό γρανάζι του Χόλιγουντ, ένας συστημικός σκηνοθέτης του θεάματος άξιος απόγονος του Γουάιλντερ, του Σπήλμπεργκ, κ.ά. Άλλωστε το κυρίαρχο ζητούμενο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η προσωπική σφραγίδα σου, και ο Φίντσερ μπορεί να μην υπηρετεί το σινεμά του δημιουργού τουλάχιστον όμως καυχιέται για τις ταινίες που έχει κάνει και είναι αναγνωρίσιμες.

Όπως και ο Γκάι Ρίτσι, έτσι κι ο Ντέιβιντ Φίντσερ όταν είδε τους “Δύο ληστές” (“Butch Cassidy and the Sundance Kid”) αποφάσισε ότι θέλει να κάνει σινεμά. Από τα 19 του χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μπλέχτηκε στις εταιρείες παραγωγής. Αναπόφευκτα άρχισε να δουλεύει στην διαφήμιση, μια επικερδής ενασχόληση που δεν εγκατέλειψε ποτέ, άλλωστε ήταν από τους πλέον δημοφιλείς: Nike, Levi’s, Heineken, Pepsi, Converse, Coca-Cola, Budweiser, κ.ά εταιρείες τον εμπιστεύονται με κλειστά τα μάτια.

Άλλος εμπορικός τομέας που διαπρέπει είναι τα μουσικά βιντεοκλίπ. Εκεί βέβαια έγινε πραγματικά διάσημος: ο συγχωρεμένος Μάικλ Τζάκσον, η Μαντόνα, ο Τζωρτζ Μάικλ, οι Αέροσμιθ, ο Ίγκι Ποπ, ο Μπίλι Άιντολ, οι Ρόλινγκ Στόουνς, ο Στινγκ, είναι μερικοί από τους αστέρες που έχουν αφεθεί στα χέρια του. Αυτή η γεμάτη καριέρα πλαισιώνεται επίσης από τηλεοπτικές σειρές και μουσικά ντοκιμαντέρ.

Βέβαια ο Φίντσερ στη σκηνοθεσία άργησε κάπως να μπει. Και εκεί βέβαια δεν έκανε εκπτώσεις. Παραγγελιές, σίκουελ, ριμέικ, όλα περνούν από το έμπειρο μάτι του ανθρώπου του θεάματος και φιλτράρονται ώστε να εγγυηθούν επιτυχία. Και μπορεί με το σκηνοθετικό του ντεμπούτο να μην τάραξε τα νερά (ήταν το τρίτο επεισόδιο “Alien”, του 1992, με τη Σιγκούρνι Γουΐβερ), όμως η δεύτερη ταινία του, το καταιγιστικό θρίλερ “Seven” με τους Μόργκαν Φρήμαν, Κέβιν Σπέισι, Μπραντ Πιτ και Γκουΐνεθ Πάλτροου, τον καθιέρωσε αμέσως.

Η επόμενη ταινία του, το “Fight Club” με τους Μπραντ Πιτ, Έντουαρντ Νόρτον και Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, η πλέον σημαντική δουλειά του, τον έχρισε σε σκηνοθέτη των επιτυχιών. Από κει και ύστερα, έχει γυρίσει θρίλερ, αστυνομικά, περιπέτειες, δράματα, βιογραφίες, ταινίες που εγγυώνται την εισπρακτική ευτυχία των μεγάλων στούντιο του Χόλιγουντ. Ο ίδιος παραμένει ο ακούραστος σκηνοθέτης, που δεν μπλέκεται στα σενάρια και την παραγωγή, ενώ δεν έχει κερδίσει ποτέ Όσκαρ. Μόνο μια Χρυσή Σφαίρα έχει στο παλμαρέ του για τη σκηνοθεσία του “The Social Network”.

Παρακάτω σου γράφω για τρεις στιγμές του που με εντυπωσίασαν:

Seven (1995)

Ένας άρρωστος all-time classic κατά συρροή δολοφόνος. Δυο ντετέκτιβ στο κατόπι του, ο ένας έμπειρος κι ο άλλος ρούκι, που ξεκινάει τη ζωή που ονειρευόταν με την όμορφη γυναίκα του. Επτά δολοφονίες βάσει των επτά θανάσιμων αμαρτημάτων. Μόνο που η έβδομη θα πειράξει περισσότερο απ’ όλες…

Fight Club (1997)

Ένας υπάλληλος και ένας πωλητής. Βέβαια μπορεί να μην και δυο άντρες, αλλά ένας με τη διχασμένη προσωπικότητα του να τον κατατρέχει. Η ουσία όμως είναι η βία ως εκτόνωση ενστίκτων και πίεσης της καθημερινότητας. Το παγκόσμιο fight club, μια παράνομη λέσχη άκρατου, καθαρού, αγνού ξύλου με κανόνες, γίνεται κίνημα κι απειλεί ν’ ανατρέψει το σύστημα. Η Βίβλος της αναρχίας στην οθόνη σου, παραγγελιά της Fox. Πως σου φαίνεται;

Zodiac (2007)
Είσαι στο Σαν Φρανσίσκο των ‘70s και ο κατά συρροή δολοφόνος Zodiac έχει κατατρομάξει την πόλη. Ντετέκτιβ, δημοσιογράφοι, ρεπόρτερ και ένας σκιτσογράφος σε ρόλο ερασιτέχνη ντετέκτιβ ψάχνουν να λύσουν το μυστήριο και να βρουν τον μανιακό. Μια αληθινή ιστορία που ζωντάνεψε στην οθόνη… χωρίς να λύσει το μυστήριο.

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (11-1-12).