18 Ιαν 2012

"Τα πάντα απο-ρήτος / Ηistory of music and poetry : Vermillion" - No 1

Written by Guillemots



There's a man with a face like sorrow
Now he's gone for good
How could anyone hold you without feeling good?

There's a shop where the thoughts that I borrow
Swim around my head like snow
How could anyone ignore you?

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion
We're singing in a concrete star
Oh we're all just castles in the cards

There's a hope in my blood when I see you
I hear crashing drums
How could any other language hope to lead me on?

Little sparks in the puddles shoot like darts
at all the things we might be
you and me

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion
We're killing all the saints tonight

Oh play on, you shadows of the light

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion

If all I was was all I felt
Then the sun itself would start to melt
Into waterfalls pouring down like song
Oh play on

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion
Killing all the saints tonight
Oh we're all just dancers in the night


Στις 18 Ιανουαρίου του 1689, γεννήθηκε ο Γάλλος φιλόσοφος του Διαφωτισμού Μοντεσκιέ. Κυριότερο έργο του είναι το βιβλίο "Το Πνεύμα των Νόμων", όπου έκανε λόγο για τη διάκριση των εξουσιών επηρεάζοντας βαθύτατα το αμερικανικό Σύνταγμα, που τότε λάμβανε την υπόστασή του, αλλά και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Θα θεωρούσα τον ευατό μου ως ευτυχέστερο των θνητών, αν μπορούσα να συμβάλω στο να θεραπευτούν οι άνθρωποι από τις προλήψεις τους. Ονομάζω εδώ προλήψεις όχι αυτό που προκαλεί την άγνοια ορισμένων πραγμάτων, αλλά αυτό που προκαλεί την άγνοια του ίδιου του ευατού μας.

Στις 18 Ιανουαρίου του 1914, γεννήθηκε ο Γερμανός συγγραφέας Άρνο Σμιντ. Τα έργα του είναι επηρεασμένα από τον ιμπρεσιονισμό αλλά το ιδιαίτερο στυλ γραφής του τα κάνει μοναδικά. Επίσης, έχει συγγράψει δοκίμια και έχει κάνει μεταφράσεις έργων του Γουίλιαμ Φώκνερ, του Έντγκαρ Άλαν Πόε και του Γουίλκινς.

Το ρουμάνι του Μπραντ

Το σπουδαιότερο μεταπολεμικό γερμανικό κείμενο για τον ηττημένο στρατιώτη που επιστρέφει στην πατρίδα για να παραμείνει κι εκεί πρόσφυγας και απομονωμένος. Ο Schmidt δεν παρουσιάζει τον ήρωά του αδικημένο και συντριμμένο: ο πόλεμος ήταν άδικος και η αδικία ευθύνη του λαού του. Ο ήρωας περιγράφει τον κόσμο όπου ζει όσο πιο ρεαλιστικά μπορεί και τον κόσμο της προσωπικής του εσωτερικής μετοικεσίας όσο πιο παραμυθένια γίνεται. Πλάι στην ερωτική περιπέτεια με την τραχιά Λόρε, στην αμήχανη φιλία με την "άσχημη" Γκρέτε, την καθημερινή αντιπαράθεση με ντόπιους αγρότες, δασκάλους και παπάδες, τη σχολαστική έρευνα για τη βιογραφία ενός ξεχασμένου ρομαντικού συγγραφέα εκτυλίσσεται ο μαγικός κόσμος του ονείρου, πραγματικότητα και μύθος μπλέκονται αξεδιάλυτα σε ένα κατηγορώ ενάντια στον κίβδηλο κόσμο των δολοφόνων και των βουβών τους συνοδοιπόρων. Πάντα στον αμείλικτο πρώτο ενικό του διαφωτιστή, ο συγγραφέας μάς πείθει ότι τα μόνα ερείσματα που μένουν για να αντισταθούμε στον ανθρωποβόρο παντοκράτορα Λεβιάθαν, είναι η ακριβής γνώση, η τέχνη και ο έρωτας.

(Από το εσώφυλλο του βιβλίου)

Ο Άρνο Σμιτ (Arno Schmidt) γεννήθηκε στο Αμβούργο τη χρονιά που ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, από γονείς Σιλέσιους. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Λάουμπαν της Σιλεσίας με αναπάντεχα κακό απολυτήριο. Εργάστηκε ως λογιστής στο εργοστάσιο παραγωγής ενδυμάτων Greiff , και παντρεύεται την Alice Murawski. Η αδελφή του Lucy μετανάστευσε μαζί με τον εβραίο άντρα της στη Αμερική με την άνοδο των ναζιστών στην εξουσία το 1933. Το 1939 κλήθηκε από το στρατό πραγματοποιώντας εξάχρονη θητεία, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας το πέρασε στη Νορβηγία. Με την κατάρρευση του μετώπου έπεσε αιχμάλωτος πολέμου στα χέρια των Άγγλων και έπειτα από ένα μικρό διάστημα που εργάστηκε ως διερμηνέας της αστυνομίας των δυνάμεων κατοχής, εγκαταστάθηκε στη δυτική ζώνη και αφιερώθηκε στη συγγραφή. Το 1949 δημοσιεύει το Λεβιάθαν που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Επιστημών και Λογοτεχνίας και το επαινεί πολύ ο Hermann Hesse. Μέχρι το 1960 εκδίδει μεταφράσεις και πρωτοποριακά έργα που του επιφέρουν μηνύσεις επί πορνογραφία και βλασφημία των θείων. Υπό την επήρεια του James Joyce και Sigmund Freud συγγράφει το Zettel’s traum που βραβεύεται με το βραβείο Γκαίτε. Αλλά το έργο του γνωρίζει τη μεγαλύτερη αναγνώριση μετά το θάνατό του το 1979. Οι επιφανέστεροι σύγχρονοι γερμανοί λογοτέχνες θεωρούν το έργο του αδύνατο χωρίς την επιρροή του Arno Schmidt. Εντυπωσιακό είναι ότι σήμερα υπάρχουν τέσσερα περιοδικά με αποκλειστικό αντικείμενό τους το έργο του Arno Schmidt, ένας σύλλογος φίλων και ένα ομώνυμο ίδρυμα.

(Aπό την εισαγωγή του βιβλίου "Το Ρουμάνι του Μπράντ" εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1994.)

Στις 18 Ιανουαρίου του 1936, πέθανε ο Βρετανός συγγραφέας Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, που είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1907.

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρω σου όλοι
το ' χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι' αυτό το φταίξιμο σε σένα,

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,

Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν' αποσταίνεις,

ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,

ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,

Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,

Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,

Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού 'χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν' αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ' ένα σωρό όλα εκείνα που 'χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν' αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν' αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,

Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,

Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,

Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ' ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να 'σαι, γιε μου!

Στις 18 Ιανουαρίου του 1916, γεννήθηκε ο μουσικοσυνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης, ενώ ύστερα από 68 χρόνια, την ίδια ημέρα, το 1984 πέθανε, έχοντας αφήσει πίσω του μια τεράστια κληρονομιά για το λαικό τραγούδι.

Πάλιωσε το σακάκι μου
θα σβήσω απ' το μεράκι μου
και καημό έχω μεγάλο
δεν μπορώ να πάρω άλλο

Τόσα κοστούμια χάρισα
μα τώρα που ρεστάρισα
φίλος δε με πλησιάζει
τα παλιόρουχα κοιτάζει

Ντυμένο σε προσέχουνε
κι από κοντά σου τρέχουνε
σαν παλιώσουν πέρα ως πέρα
δε σου λένε καλημέρα