2 Φεβ 2012

Ταινίες 2 Φεβρουαρίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, οι οποίες απευθύνονται σε μια ευρύτερη σινεφίλ γκάμα, και όλες τους προσφέρουν διασκέδαση καλού επιπέδου. Την ίδια ώρα, και έχοντας μπει στη βαρυχειμωνιά, αναμένουμε το Φεστιβάλ Βερολίνου (στις 9 Φεβρουαρίου) και το σχετικό σούσουρο για τις πρώτες σπουδαίες ταινίες του 2012. Ταινία της εβδομάδας είναι ο θεατρόμορφος “Θεός της Σφαγής”, μια ακόμη πολύ καλή ταινία του Ρομάν Πολάνσκι, ενός σημαντικού auteur που εξακολουθεί να σε ιντριγκάρει. Κλειστοφοβικό, ψυχολογικό, κλιμακωτό θρίλερ. Τις εντυπώσεις του, όπως τις θυμάται από το Φεστιβάλ Βενετίας, σου μεταφέρει ο Γωγάκης. Πρεμιέρα και για τον “Άδικο κόσμο” του Φίλιππου Τσίτου, με την υπέροχη ερμηνεία του Αντώνη Καφετζόπουλου. Η ταινία βραβεύτηκε στο περυσινό Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν, κι εγώ σου γράφω τα προτερήματα της ταινίας και τις ενστάσεις μου για το σενάριο, κατά την προβολή στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Αναβίωση του πετυχημένου αμερικανικού τηλεοπτικού σόου των δεκαετιών 1970 και 1980, είναι το “The Muppets”, το οποίο καταφτάνει με καλό buzz και μια οσκαρική υποψηφιότητα στη χώρα μας. Μπορεί και να σε ενδιαφέρει. Επιστημονικής φαντασίας είναι, με την κάμερα στο χέρι και στο θέμα, ευφυές και νεανικό, παρολαυτά το “Χρονικό” δεν το είδα. Εσύ μπορείς να κάνεις το αντίθετο έτσι και σου αρέσουν ταινίες τύπου “REC” ή “The Blair Witch Project”, και διασκεδάζεις με την τηλεκινητική και την, εν γένει, τηλεπάθεια.

Άδικος Κόσμος (6/10)

Αυτή κι αν ήταν μια ταινία που ολοκληρώθηκε μετά κόπων και βασάνων από τον γνωστό σκηνοθέτη, μια και θα περίμενε κανείς μετά τη φεστιβαλική και εισπρακτική επιτυχία που είχε η “Ακαδημία Πλάτωνος” να είναι όλα πιο ρόδινα. Αμ, δε. Στον “Άδικο κόσμο”, που φέρει ήδη στις αποσκευές του τα βραβεία σκηνοθεσίας και ανδρικής ερμηνείας από το Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, θα δεις καταπληκτικές ερμηνείες. Καφετζόπουλος, Τζήμου, Στέργιογλου έχουν δουλέψει εξαιρετικά με τον Τσίτο, και το δραματουργικό αποτέλεσμα είναι άκρως εντυπωσιακό. Με την καουρισμακική σκηνοθετική του ματιά και την έξυπνη σεναριακή του ιδέα, κατά την οποία ανακριτής της αστυνομίας κάπως απομονωμένος κοινωνικά θέλει το δίκιο γύρω του και φτάνει γι’ αυτό μέχρι και στο έγκλημα, ο Τσίτος θα μπορούσε να φτιάξει ένα αριστούργημα. Όμως δεν το κάνει. Τα χίλια καλά που σου έγραψα μόλις ανατρέπονται από τη σεναριακή εξέλιξη, στην οποία εκβιάζεται η κορύφωση και από ένα σημείο και μετά δεν έχει να προσθέσει τίποτα παρά μόνο κουράζει τον θεατή. Η σχετική οικονομία και το απότομο cut μπορεί και να έκαναν καλό σε μια κατά τα άλλα καλή ταινία, που σαφώς ξεχώρισε στο τελευταίο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-2-12).