9 Φεβ 2012

Ταινίες 9ης Φεβρουαρίου 2012

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, καθώς και μια επανέκδοση γαλλικής παραγωγής του σπουδαίου Μαξ Οφίλς. Κι ενώ από σήμερα ξεκινά το 62ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, για το οποίο θα ενημερώνεσαι καθημερινά από το SevenArt μέσω του απεσταλμένου μας Ιάκωβου Γωγάκη. Κατά τα λοιπά, δυο ταινίες της… επόμενης εβδομάδας θα τις δεις αυτή καθότι οι εταιρείες διανομής όσο πάνε και ξεχειλώνουν το κανονισμένο release day report. Ταινία της εβδομάδας είναι το κατασκοπευτικό νουάρ “Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάϊλι”, με τον υπέροχο Γκάρι Όλντμαν, ένα αψεγάδιαστο καστ και την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Τόμας Άλφρεντσον. Η ταινία βέβαια φέρει ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες στις 16 Φεβρουαρίου, με τα κανονισμένα previews της όμως να είναι… φυσιολογικότατες full extra προβολές (!). Βέβαια, ταινία της εβδομάδας θα μπορούσε να είναι και το “Shame” του Στιβ ΜακΚουίν, με έναν εξαιρετικό Μάικλ Φασμπέντερ. Δράμα ψυχολογικών και ερωτικών προεκτάσεων που αναδεικνύει το ταλέντο του εικαστικού ΜακΚουίν (το οποίο είχαμε θαυμάσει και στο “Hunger”). Τον ενθουσιασμό του από το Φεστιβάλ Βενετίας σου μεταφέρει ο Γωγάκης. “Star Wars: Επεισόδιο 1” ξανά μανά. Αυτή τη φορά ο δαιμόνιος Τζωρτζ Λούκας δεν επιχειρεί δεύτερο restart της θρυλικής και πετυχημένης εμπορικά σειράς ταινιών των ‘80s, όπως έκανε το 1999. Αλλά παίρνει εκείνο το επεισόδιο (του 1999) και το μεταφέρει σε 3D. Μην πεις τίποτα. Όλα κέρδος είναι. Η ταινία πάντως και σε dvd να τη δεις παραμένει διασκεδαστική. Ατμοσφαιρικό θρίλερ, με όλες τις απαραίτητες δόσεις τρομάρας που σου χρειάζονται, είναι η “Γυναίκα με τα μαύρα”. Παραγωγή της καλτ Hammer, με τον Ράντκλιφ-Χάρι Πότερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, θα το διασκεδάσεις τρομάζοντας, χωρίς και να περιμένεις κάτι το εξαιρετικά καινοτόμο ή φοβερό. Το “Albert Nobbs” είναι μια ταινία εποχής, μεταφορά πετυχημένου εγγλέζικου θεατρικού, που ξεχωρίζει για τις υπέροχες γυναικείες ερμηνείες του. Ειδικώς εκείνη της Γκλεν Κλόουζ είναι ρεσιτάλ για Όσκαρ, αν και φοβάμαι ότι πάλι δεν θα το λάβει. Κατά τα λοιπά, η ταινία κινείται στα όρια του γλυκανάλατου, ξεπερασμένου, σχεδόν αδιάφορου. Το μισό Χρυσό Βατόμουρο απονέμεται στην Κάθρην Χέιγκλ για την out of space ταινία “One for the money”. Εν γένει ασχολίαστη θεματικά, εντελώς ανεγκέφαλη και σε όλα τα άλλα επίπεδα. Το άλλο μισό Χρυσό Βατόμουρο απονέμεται στον Άνταμ Σάντλερ για τη χειρότερη ερμηνεία της καριέρας του, στην ταινία "O Jack & η Jill". Σε διπλό ρόλο άντρα-γυναίκας συμπαρασύρει στον βούρκο ακόμη και τον… Αλ Πατσίνο. Κρίμα (για τον Πατσίνο)! Και η επανέκδοση της εβδομάδας είναι “Ο Κύκλος του Έρωτα” του Μαξ Οφίλς, μια έξυπνη και καλογυρισμένη μεταφορά, γαλλικής παραγωγής, την οποία βρίσκω ενδιαφέρουσα μεν κατώτερη των επόμενων ταινιών του δε.

Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι (7/10)

Πρόκειται για αυθεντικό, ατόφιο δείγμα κατασκοπευτικού νουάρ. Σε μια από τις καλύτερες μεταφορές βιβλίων του Τζων Λε Καρέ, ο Άλφρεντσον αποδεικνύει σε όλους εμάς ότι δεν έκανε εντέλει μια τυπική διεκπεραίωση εξαργυρώνοντας την επιτυχία του “Άσε το κακό να μπει”. Αλλά έφτιαξε μια χορταστική ταινία μυστηρίου, διαπλοκής, παράνοιας και καχυποψίας στην εγγλέζικη κατασκοπία, με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο των ‘70s. Ξεκινώντας από την καταπληκτική ερμηνεία του Γκάρι Όλντμαν, ο οποίος δικαίως προτάθηκε για Όσκαρ (ίσως και η ερμηνεία καριέρας), ο Σουηδός σκηνοθέτης χειρίζεται άψογα και με απόλυτη ακρίβεια το υλικό του. Υπέροχα πλάνα, διεισδυτικά κοντινά, και ένα αριστοτεχνικό ξεδίπλωμα του σεναρίου, το οποίο φέρει και τα πολλά μπράβο για το adaptation στους σεναριογράφους. Στη συνέχεια θαυμάζεις ερμηνείες. Πλην του αξεπέραστου Όλντμαν, είτε πιάσεις τον Κόλιν Φερθ είτε τον Τόμπι Τζόουνς, παρασύρεσαι από τη μαγεία του βάθους που προσδίδουν στον χαρακτήρα τους. Μιλάμε για ολοκληρωμένα πράγματα. Μια πολύ καλή δουλειά, που φέρει τα κλισέ του κατασκοπευτικού μυστηρίου, ενός φορτίου που μόνο ένας “Τρίτος Άνθρωπος” μπορεί ξανά να το απογειώσει. Ενώ η ταινία του Άλφρεντσον είναι ναι μεν ένα χορταστικό σινεμά, εντούτοις δεν θα κάνει τη διαφορά στη διαχρονικότητα της τέχνης. Δεν μαζεύεσαι από την απόλαυση, από την άλλη μεριά πόσο εύκολα θα χαθεί στη δίνη του χρόνου;

Star Wars: Επεισόδιο 1 - Η Αόρατη Απειλή (6/10)

Παρόλο που δεν θα έπρεπε, δεν είναι ανάγκη δηλαδή να γράψω κάτι, το “Star Wars: Επεισόδιο 1”, η ταινία του Τζωρτζ Λούκας που το 1999 αναβίωσε άκρως επιτυχημένα την τηλεοπτική και κινηματογραφική σειρά των ‘80s, επανέρχεται στα σινεμά για ένα και μόνο λόγο: Την προβολή της σε 3D. Κι όμως η εμπορική λαίλαπα του 3D, αυτή η απόλυτη φούσκα που κατά τη γνώμη μου δεν έχει κανένα μέλλον, χτυπάει και την πόρτα ενός άκρως πετυχημένα εμπορικού και θρυλικού φραντσάιζ. Καθότι ο έμπορος Λούκας, που θησαύρισε από τις γενιές και γενιές που λάτρεψαν (και λατρεύουν ακόμα, είμαι σίγουρος) το “Star Wars”, τώρα θέλει να συμπαρασύρει στο παιχνίδι και τους ακόμη νεότερους χωρίς βέβαια κάποιο καινούριο επεισόδιο, αλλά με το αναμάσημα με το πασάλειμμα του 3D. Επομένως, θα δεις την ταινία του 1999, την αρχή της νέας σειράς που συνεχίστηκε μέχρι το 2005 κι απέκτησε κι έναν (κωμικό) κλώνο το 2008, η οποία και άνοιξε σειρά συζητήσεων για το κατά πόσο εξακολουθεί το υψηλό επίπεδο των ταινιών της δεκαετίας του 1980. Από τη μεριά μου βέβαια, ποσώς με ενδιαφέρει όλο αυτό. Ποτέ μου δεν υπήρξα φανατικός των Τζεντάι κι όλων αυτών των περίεργων όντων που πολεμούσαν και τα σπάζανε σαν σε βιντεοπαιχνίδι, αλλά απλώς διασκέδαζα με τις ιδιαίτερες ιστορίες και τα πλούσια και εντυπωσιακά εφέ των ταινιών, ειδικώς στις προβολές στις αίθουσες. Τώρα όσο για το 3D: Όσοι φανατικοί προσέλθετε, αν αντέχετε.

Albert Nobbs (5/10)

Εν γένει αυτή η ταινία, με τις οσκαρικές υποψηφιότητες, μου άφησε τη γεύση του γλυκανάλατου. Μπορώ να αναγνωρίσω την ερμηνευτική αρετή της Γκλεν Κλόουζ, η οποία καταφέρνει και μπαίνει στο πετσί του ρόλου του υπηρέτη-σερβιτόρου που υποδύεται τον άντρα για να επιβιώσει (και να μαζέψει λεφτά) στην ανδροκρατούμενη Ιρλανδία του 19ου αιώνα. Όμως και πάλι μιλάμε για ταινία ερμηνειών, ένα δράμα χαρακτήρων με ζωηρούς ρόλους (και στην Γουασικόφσκα πολλά μπράβο) κι ένα άγευστο θέμα. Προσωπικά ούτε ο αγώνας ζωής που είδα με συγκίνησε ιδιαίτερα, ίσως τελικά αυτό που λέμε ταινία εποχής να είναι όντως… άλλης εποχής. Ούτε επίσης μου καλάρεσε η σκηνοθεσία του Ροδρίγκο Γκαρσία, ο οποίος εντέλει είναι ένας μέτριος δημιουργός. Βγήκε το πόρισμα πια, μετά από τόσες ταινίες. Η Κλόουζ τον ρόλο τον ξέρει κι από το θεατρικό που είχε παίξει παλιότερα, κι είχε σκίσει. Δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και δικαιώς προτάθηκε για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα. Μάλλον δεν θα πάρει το αγαλματάκι ούτε αυτή τη φορά, έκτη συνολικά. Κατά τα λοιπά, μιλάμε για ταινία εποχής με άψογα τεχνικά, δηλαδή σκηνογραφία, κουστούμια και φυσικά μακιγιάζ κι εφέ (αγνώριστη η Κλόουζ ως άντρας). Εν γένει, ένα ακόμη μέτριο θέμα που στηρίζεται σε σπουδαία ερμηνεία όπως τόσες και τόσες ταινίες που έχουμε δει φέτος (δες “J. Edgar” και “Η Σιδηρά Κυρία”).

Η Γυναίκα Με Τα Μαύρα (5/10)

Μια από τα ίδια είναι η “Γυναίκα με τα μαύρα” παρόλο που δεν τη λες και αδιάφορο θρίλερ. Μα θες η ελκυστική, σκοτεινή, υγρή φωτογραφία της, μα θες η όμορφα δοσμένη ιστορία φαντασμάτων και μυστηρίου (που βασίζεται σε πετυχημένο εγγλέζικο θεατρικό), μα θες οι αρκετές –είναι η αλήθεια- σκηνές τρόμου που σε πετούν από την καρέκλα σου, φτιάχνουν ένα θριλερικό σύνολο που θα τραβήξει κόσμο στις αίθουσες. Από την άλλη μεριά βέβαια, δεν μιλάμε και για το καινοτόμο αριστούργημα στην ταινία τρόμου. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει το restart της θρυλικής Hammer, και το τι μέλλει γενέσθαι με την πάντοτε ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα παραγωγή της, παρά με το αν ο Ράντκλιφ πετάει από πάνω του το μανδύα του Χάρι Πότερ ή όχι. Παρεμπιπτόντως έχει ακόμη δρόμο γι’ αυτό, παρόλο που φαίνεται να το παλεύει. Εν γένει, η “Γυναίκα με τα μαύρα” είναι ένα θρίλερ επιπέδου, που θα σου κρατήσει το ενδιαφέρον μεν, χωρίς και να παραληρήσεις γι’ αυτό που είδες δε. Είναι μια κάποια επιλογή τρόμου αυτή την εβδομάδα.

One for the Money (2/10)

Συγκαταλέγεται στις ταινίες που λατρεύω να μισώ, και σιχτιρίζω μέχρι τελευταίου λεπτού που έχασα το χρόνο μου, και τη μέρα μου, και τις άλλες δουλειές του γραφιά. Πολλά μπράβο στην εταιρεία διανομής που δεν μπήκε καν στον κόπο να μεταφράσει τον τίτλο. Τι κι αν η Κάθρην Χέιγκλ είναι κούκλα και γλύκα, μπορεί να διεκδικήσει επάξια, μαζί με όλο το καστ φυσικά, το Χρυσό Βατόμουρο της χρονιάς. Πρωταγωνιστεί σε μια κουλή ιστορία, όπου πρώην πωλήτρια γίνεται κυνηγός επικηρυγμένων για τα λεφτά (…τα κάνει όλα). Μεταξύ δραμεντί και περιπέτειας, με γέλιο και πιστολίδι, κουφά αστεία και σεξιστικά υπονοούμενα, έχει και ρομαντισμό και κυνισμό. Βασικά τα έχει όλα. Πως ο διάολος αποφεύγει το λιβάνι; Κάνε κι εσύ το ίδιο με την ταινία αυτή. Κι εγώ σκέφτομαι από δημοσιογράφος να γίνω κυνηγός επικηρυγμένων, μια δεν θα έχω δουλειά σε λίγους μήνες τώρα που η τρόικα τα σφάζει όλα και ο Δηράκης τραβάει τα μαλλιά του μ’ αυτά που βλέπει στην αγορά. Αν είναι να έχω τέτοιες συναδέλφους…

Ο Jack & η Jill (1/10)

Κάνω πως δεν την είδα αυτή την ταινία. Εσύ τι λες; Την είδα ή όχι; Και φυσικά δεν ξέρω σε ποια από τις δύο ταινίες, αυτή ή το “One for the money”, να δώσω το Χρυσό Βατόμουρο της εβδομάδας. Δύσκολη η επιλογή σίγουρα. Σε έναν από τους χειρότερους ρόλους της καριέρας του, ο Άνταμ Σάντλερ το παίζει σε διπλό ταμπλό: υποδύεται δίδυμα αδέλφια, άντρα και γυναίκα, αποθεώνοντας τη βλακεία που κατακλύζει κατά κύματα το Χόλυγουντ φορές φορές. Και φυσικά λυπάμαι για τον Αλ Πατσίνο, ο οποίος προσπαθεί να σώσει την παρτίδα διακωμωδώντας τον εαυτό του. Δεν λέω, είναι οι μοναδικές αξιόλογες στιγμές του φιλμ. Αν όμως η κωμωδία πρέπει να γίνεται αυτοσαρκασμός (ή αυτό-γελοιοποίηση) ώστε να έχει υπόσταση, τότε ίσως ένα μάθημα από τον Μπάστερ Κήτον μέχρι τον Θανάση Βέγγο επιβάλλεται.

Ο Κύκλος του Έρωτα (6/10)

Προσωπικά δεν θα την εντάξω στις αγαπημένες μου ταινίες από τον Οφίλς. Στο πρόσφατο παρελθόν έχω δει πολύ καλύτερες ταινίες του σε επανεκδόσεις, και ο “Κύκλος του έρωτα” μπορεί να είναι ένα ψυχαναλυτικό τριπάκι που αποδομεί τον έρωτα, ή τέλοσπαντων τον γκρεμίζει και τον ξαναχτίζει με ένα μείγμα κυνισμού και ρομαντισμού, όμως η κάπως ανάλαφρη προσέγγιση του εξαερώνει το αποτέλεσμα. Στην πρώτη γαλλική παραγωγή του, ο Οφίλς μαζεύει ένα σκασμό αστέρια του γαλλικού σινεμά και χρησιμοποιώντας έξυπνα το τράβελινγκ και τη μουσική, με το απαραίτητο ρακόρ και τον –κάπως βαρετό η αλήθεια είναι- αφηγητή του, ξεδιπλώνει το γαϊτανάκι και φανερώνει τον φαύλο κύκλο του έρωτα. Εκεί που αρχίζουν, εκεί όλα καταλήγουν. Ενδιαφέρουσα επανέκδοση ενός σκηνοθέτη που η μετέπειτα γαλλόφωνη παραγωγή του (“Λόλα Μοντές”, “Ηδονή”, “Άγνωστη Κυρία…”) έχει πολύ ψωμί και υλικό για μελέτη, κοινωνική και κινηματογραφική.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (9-2-12).