4 Φεβ 2012

Συνέντευξη του Παναγιώτη Φαφούτη

Στον Νέστορα Πουλάκο

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 2008 είχε συμπεριληφθεί στην “προφητική” ενότητα Generation Next, όπου παρουσιάστηκαν νέοι Έλληνες σκηνοθέτες με διακρίσεις στις μικρού μήκους ταινίες τους και με λαμπρό καταπώς φαινόταν μέλλον.

Ο Παναγιώτης Φαφούτης, με θητεία στη διαφήμιση, την τηλεόραση και το θέατρο (βίντεο εγκαταστάσεις), επέστρεψε στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της χώρας το Νοέμβριο που μας πέρασε, ώστε να προβάλει την ταινία που είχαν προβλέψει οι τότε προγραμματιστές του: τον “Παράδεισο” του.

Τέσσερις ιστορίες σχέσεων που βρίσκονται σε κρίση, ξεδιπλώνονται στη διάρκεια του πατρινού καρναβαλιού, το οποίο παρεμπιπτόντως αυτή την περίοδο ξεκινάει τις προετοιμασίες του.

Ο Φαφούτης ως Πατρινός στην καταγωγή, και μεγαλωμένος με το καρναβάλι, δεν θα μπορούσε παρά να το χρησιμοποιήσει για φόντο στο πρώτο προσωπικό του κινηματογραφικό πρότζεκτ (έχει προηγηθεί η σκηνοθεσία του στην “Κληρονόμο”, με τη Σμαράγδα Καρύδη).

Μίλησα με τον Παναγιώτη Φαφούτη στη διάρκεια του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου ο “Παράδεισος” συμμετείχε στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα. Ενώ από αυτή την Πέμπτη θα προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας, σε διανομή Strada Films.

Τέλος, να ευχαριστήσω τον αγαπημένο μου (από τα χρόνια της “Γαλέρας”) Πέτρο Ζερβό για το πορτραίτο του σκηνοθέτη, που φιλοτέχνησε και προσφέρει στο SevenArt.

Μες στον χαμό του καρναβαλιού…

…οι χαρακτήρες των τεσσάρων ιστοριών του “Παράδεισου” προσπαθούν να βάλουν τάξη στα ερωτικά τους. Αυτή η αντίστιξη μου λειτούργησε όπως τελικά ήθελα. Πρόκειται για την πλήρη αντίθεση, μια εναλλαγή συναισθημάτων που συμβαίνει φυσικά και στην πραγματική μας ζωή.

Και γιατί “Παράδεισος”;

Είναι αυτό που ψάχνουν οι χαρακτήρες μου μέσα από τον άλλον, εκείνον που ποθούν και θέλουν όσο τίποτε. Είναι η συντροφικότητα που αναζητούν στο αντικείμενο του πόθου τους. Και όταν, κι αν τη βρουν, βρίσκονται στον “Παράδεισο” τους.

Μια ταινία για την κρίση. Είναι επίκαιρη δηλαδή;

Θα θέλαμε, ξέρεις για να “πουλήσουμε”, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για συναισθηματική κρίση, που είναι διαχρονική και εντάσσεται στον ευρύτερο κύκλο της ζωής. Δεν είναι δηλαδή σημείο των καιρών.

Ψάχνεις τη λύση στις ιστορίες σου; Σε απασχόλησε;

Δεν με ενδιαφέρει η λύση. Δείχνω ένα σαββατοκύριακο μερικών χαρακτήρων που βιώνουν το συναισθηματικό τους μπλέξιμο. Θα ήταν άδικο να τους οδηγούσα κάπου συγκεκριμένα. Αυτό το αφήνω στην ευχέρεια του θεατή. Ο καθένας έχει τις δικές του προσλαμβάνουσες, κι αναλόγως βλέπει και κρίνει το τέλος των ιστοριών αυτών, και της ταινίας στο σύνολο της. Είναι ανοιχτά όλα…

Έχεις σκοπό να γυρίσεις ταινία για την ελληνική κρίση;

Τόσο προφανώς όχι, δεν με απασχολεί. Αλλά όντως, μες σε αυτό το τοπίο, αυτό το φόντο που επηρεάζει τα πάντα, οι προσωπικές, καθημερινές ιστορίες που με ενδιαφέρουν και που γι’ αυτές γράφω και γυρίζω, έχουν θέση και μπορούν να καταδείξουν τα γεγονότα και αυτό που γίνεται.

Θα δοκίμαζες να κάνεις guerilla filmmaking;

Αν είχα στο μυαλό μου μια ταινία τώρα, που με έκαιγε πολύ να την κάνω και δεν έβρισκα τα χρήματα, θα τη γύριζα αμέσως με ό,τι μπάτζετ ή βοήθεια φίλων είχα διαθέσιμα. Κοίταξε, έχω κάνει δυο ταινίες εντελώς διαφορετικές, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν μου ανήκουν. Ενώ μια φτηνή παραγωγή του εδώ και τώρα, με μπάτζετ 5 χιλιάδων ευρώ ας πούμε, θα ήταν ένα ολόδικο μου πρότζεκτ στο οποίο θα δοκίμαζα και τις δυνάμεις μου. Άλλωστε, με ενδιαφέρει να μπαίνω και να κοντράρομαι σε καταστάσεις που δεν έχω ξαναζήσει.

Νιώθεις κομμάτι αυτού του Νέου Ελληνικού Σινεμά, όπως λέγεται;

Νιώθω μέλος μιας γενιάς σκηνοθετών, που γυρίζουν ταινίες με άποψη και διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό αλληλοεκτίμηση και αλληλοϋποστήριξη. Για να μη γελιόμαστε όμως, συγκεκριμένη και κοινή ταυτότητα δεν υπάρχει, επομένως τέτοιος όρος βάσει κινηματογραφικής γλώσσας δεν υφίσταται.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (23-1-12).