23 Φεβ 2012

Tαινίες 23ης Φεβρουαρίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

υτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς να υπάρχει εκείνη που θα κάνει τη διαφορά. Από οσκαρικά και κωμικά “δράματα” μέχρι ελληνικό παράξενο σινεμά, και στο ενδιάμεσο η Μπάρμπι. Στο μεταξύ μπορείς να παρακολουθήσεις αφιερώματα στο αφρικανικό σινεμά καθώς και στον γερμανικό του Μεσοπολέμου, βέβαια μπορείς και να αφοσιωθείς στο καρναβάλι, τη λαγάνα, τον χαρταετό και τον ταραμά. Ταινία της εβδομάδας είναι το δυνατό δράμα “Εξαιρετικά δυνατά & απίστευτα κοντά”, με την οσκαρική υποψηφιότητα του Μαξ φον Σίντοφ, την έντονη απεικόνιση της ψυχολογικής κατάρρευσης των Αμερικανών μετά την 11η Σεπτεμβρίου, αλλά και την υπερβολική ερμηνεία του Τόμας Χορν. Από κοντά της, η ταινία επιβίωσης “The Grey”, μια ιστορία στα άκρα, με την αξιολογότατη ερμηνεία του Λίαμ Νίσον, ο οποίος προσπαθεί να επιβιώσει εν μέσω πολικού ψύχους και λύκων, μετά από αεροπορικό δυστύχημα. Το “L” του Μπάμπη Μακρίδη ταξίδεψε στα φεστιβάλ Σάντανς και Ρότερνταμ, και έφτασε στις αίθουσες για να επιβεβαιώσει το Athenscore του παράξενου. Σινεμά για λίγους, για εμένα σίγουρα όχι. Το “Αυτό θα πει πόλεμος” θα σου έλεγα τώρα τι άλλο θα μπορούσε να πει, αλλά εδώ μιλάμε για σινεμά όχι για ντομάτες. Μια κακή ταινία, με μια ακόμη πιο κακή Ριζ Γουίδερσπουν. Και στο τέλος, θα προβληθεί το σίκουελ της “Barbie” προφανώς για τις μικρές μας φίλες, και προφανώς από την Disney.

Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά (6/10)

Κοίταξε, η ταινία αυτή με προβλημάτισε. Γνωρίζω το όντως πολύ συναισθηματικό, περίπλοκο και ζωντανό βιβλίο του Φόερ. Από τότε όμως με ξένιζε ο ασύλληπτος χαρακτήρας που υποδύεται, με μια κάποια αισθαντικότητα, ο πιτσιρικάς Τόμας Χορν. Η ερμηνεία του μικρού είναι απλώς καλή καθότι δεν παίρνει βοήθεια από τον ρόλο του. Πολύ ενδιαφέρον έχουν οι περιφερειακοί ρόλοι πάντως. Κυρίως ο σύντομος του Τομ Χανκς, αυτός του σιωπηλού Μαξ φον Σίντοφ (που του χάρισε και οσκαρική υποψηφιότητα), ακόμη και η άφαντη στην ταινία Σάντρα Μπούλοκ, η οποία όπου εμφανίστηκε χάριζε μια διαφορετική πινελιά που σε τραβούσε από τον προβληματικό κι εξωπραγματικό χαρακτήρα του Τόμας Σελ. Αν και μια ταινία που αξίζει να δεις, αφού, κατά τη γνώμη μου, πετυχαίνει στο να δείξει ανάγλυφα την ψυχολογική κατάρρευση του οικογενειακού περιβάλλοντος θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου στην Αμερική, εντούτοις το συναισθηματικό μπανάλ δεν το αποφεύγει, ενώ ο Ντάλντρι δεν κάνει πουθενά την “εμφάνιση” του. Πιο άφαντος κι από την Μπούλοκ. Μια καλή ταινία είναι αυτή η κινηματογραφική μεταφορά μοσχοπουλημένου λογοτεχνικού έργου. Απίστευτα κοντά στον ψυχισμό του μέσου Αμερικανού πολίτη. Εξαιρετικά δυνατά όμως παίζει ο Χορν, ώστε σε κουφαίνει.

The Grey (6/10)

Κι όμως δεν πρόκειται για μια κλασική ταινία επιβίωσης του Χόλυγουντ. Ο τυποποιημένος, πια, Λίαμ Νίσον δίνει μια αξιοπρόσεχτη ερμηνεία σε μια ιστορία που διαθέτει βάθος, ψωμί αρκετό, και θέτει προβληματισμούς για το ασφαλές περιβάλλον στο οποίο ζεις. Από την άλλη μεριά, ο εντελώς αδιάφορος σκηνοθέτης Κάρναχαν υποστηρίζει όσο μπορεί αυτή την ιστορία. Εν γένει, θα δεις ένα πλούσιο, γευστικό σινεμά. Ναι, υπάρχουν σκηνές βίας κι έντασης. Άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν σε συνθήκες ψύχους, όντας ένα βήμα πριν την επιστροφή τους στον πολιτισμό, όταν το αεροπλάνο τους πέφτει. Και ζώα, λύκοι έτοιμοι να κατασπαράξουν το θήραμα τους. Τον άνθρωπο. Όσο και να σου φαίνεται παράξενο, η κάμερα του Κάρναχαν γίνεται ανθρωποκεντρική. Η ιστορία εισχωρεί στα τρίσβαθα του ανθρώπινου ψυχισμού, κι εξερευνά την αντοχή του στον “απολίτιστο” κόσμο. Μετά το πρώτο 10λεπτο και ξεπερνώντας κάποιες σκηνές κλασικής χολιγουντιανής βλακείας, επικεντρώνεσαι στον αγώνα επιβίωσης ανυπεράσπιστων ανθρώπινων σωμάτων. Το σινεμά αυτό είναι χορταστικό και συναρπαστικό. Σε συνεπαίρνει και σε κρατά σε αγωνία. Συμπάσχεις με τους ήρωες της οθόνης. Και ναι, πρόκειται για μια καλή πρόταση για σινεμά.

L (4/10)

Είτε πρόκειται για weird σινεμά είτε για ένα κάποιο είδος που προσωπικά αγνοώ εντελώς, το “L” πάντως ανήκει στα σίγουρα σε εκείνο το, τύπου, Athenscore, που συνέλαβε κι έγραψε ο κριτικός του indiewire, στη διάρκεια του Φεστιβάλ Ρότερνταμ. Καθότι, άξιο συνεχιστή των Λάνθιμου, Τσαγγάρη πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του ο Μακρίδης, συμπληρώνοντας έτσι τη φράξια μιας διαφορετικής τάσης στο ελληνικό σινεμά. Δεν θα γίνω κουραστικός. Το χω δηλώσει και στις ταινίες των παραπάνω. Μπορεί να είμαι πιτσιρικάς, μα δεν θα πιέσω τον εαυτό μου να γίνω με το στανιό και πρωτοποριακός. Το σινεμά του Μακρίδη είναι ένα διαφημιστικό τρυκ, που σε μια άλλη φόρμα (μικρού μήκους;) μπορεί και να έπιανε, εδώ όμως κουράζει αφόρητα. Απελπιστικώς πληκτικά. Μια και, ναι, υπάρχουν τα στιβαρά πλάνα. Η παράξενα ελκυστική φωτογραφία τύπου ρετρό ή παλιακού, ας πούμε. Υπάρχουν βεβαίως και οι Φιλίππου στο σενάριο, και Σερβετάλης στον πρωταγωνιστικό ρόλο, άξια τέκνα του “άλλου” ελληνικού κινηματογράφου. Όμως σινεμά δεν θα το έλεγα όλο αυτό. Ίσως κάτι που φαντάζονται οι δημιουργοί του είναι. Κι εμένα λόγος δεν μου πέφτει, εν προκειμένω. Το θέμα πάλι, σε προβληματίζει. Καθότι είναι πασιφανές ότι θέλει να δείξει το αδιέξοδο του άντρα και τον προσδιορισμό του μέσα από τη δουλειά του. Ξεκινάει αυτοκινητιστής, γίνεται μηχανόβιος... Μπορεί και να καταλήξει με πατίνι, κάρο, ή κρις κραφτ, ποσώς με ενδιαφέρει. Θα προτιμούσα έναν άλλο τρόπο προσέγγισης αυτού του έτσι κι αλλιώς σοβαρού κοινωνικού ζητήματος. Και σου τελειώνω, αφού όντως δεν καταλαβαίνω γιατί ο Σερβετάλης δραματουργικά εξακολουθεί στο σινεμά του ουρακοτάγκου, κι εγώ πιθανότατα να είμαι τόσο ρετρό όσο και η εικαστική θέση των δημιουργών του Athenscore. Δεν το πιάνω το παρασύνθημα. Πάει γέρασα. Πετάει ο γάιδαρος; Αμέ, πώς δεν πετάει!

Αυτό θα Πει Πόλεμος (2/10)

Αυτό θα πει χαζομάρα στο τετράγωνο. Καταρχάς, η Ριζ Γουίδερσπουν έχει χάσει και με τη βούλα πια το όποιο ερμηνευτικό της εκτόπισμα, και το Όσκαρ της έχει μπει στη συλλογή με τα κειμήλια μια για πάντα. Τέτοιες εμφανίσεις δεν νομίζουν ότι την αβαντάρουν ώστε να προχωρήσει παραπέρα η, έτσι κι αλλιώς, βαλτωμένη καριέρα της. Κι όσον αφορά τους δύο Τζέιμς Μποντ που μάχονται για τα… μάτια της μόνο. Έλεος! Παιδιά συνέλθετε... Και στο τέλος, που η αντρική φιλία δυναμώνει και το καθήκον τους καλεί, τότε ξέρεις ότι το κινηματογραφικό παραλήρημα που παρακολουθείς έχει τόσο θράσος που θα σου ζητήσει και τα ρέστα σου πίσω. Μαζί με το εισιτήριο που πλήρωσες. Ταινία-διάλειμμα από το καλό σινεμά. Για όποιον έχει γερά νεύρα, ή απλώς δεν έχει τι άλλο να κάνει εκείνο το βράδυ.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (23-2-12).