1 Μαρ 2012

Ταινίες 1ης Μαρτίου 2012

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, καθώς και δυο επανεκδόσεις άκρως σουρεαλιστικές, μια και τα δυο μεσοπολεμικά διαμαντάκια των Μπουνιουέλ & Νταλί ξαναζωντανεύουν στις ελληνικές αίθουσες. Κι όλα αυτά ενώ η ομοβροντία των φεστιβάλ και των βραβείων κόπασε, και αισίως μπαίνουμε στον πρώτο μήνα της άνοιξης παρόλο που η βαρυχειμωνιά έξω καλά κρατεί. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Όσλο, 31 Αυγούστου”, κατά τη γνώμη μου, το νορβηγικό ριμέικ της κλασικής “Φλόγας που τρεμοσβήνει” του Λουί Μαλ. Σε σκηνοθεσία του ταλαντούχου Νορβηγού Γιοακίμ Τρίερ, συμμετείχε στο περυσινό Φεστιβάλ Καννών. Την κριτική στη γράφει ο Δηράκης. Διέψευσε τις όποιες προσδοκίες μου, κι ο Καναδός Ζαν Μαρκ Βαλέ τα έκανε σαλάτα στο “Café de Flore”, μια ταινία του μοντάζ και του σάουντρακ, παρά του κεντρικού θέματος της. Πάντως, η προηγούμενη του ταινία, το “C.R.A.Z.Y.”, παραμένει αξεπέραστη. Τις προσδοκίες του Γωγάκη διέψευσε κι ο Τζόνι Ντεπ ως Χάντερ Τόμπσον στο “Μεθυσμένο Ημερολόγιο”, το οποίο μέχρι το πρώτο μισό σε μεθάει με το ρούμι, κι αμέσως μετά σε στέλνει να μαζέψεις χόρτα χάριν της μεταπολεμικής δημοσιογραφικής ευσυνειδησίας που το διακατέχει. Από παλιότερο αφιέρωμα του SevenArt, ο Πετιμεζάς σου έχει γράψει για τον “Ανδαλουσιανό Σκύλο” των Μπουνιουέλ και Ντάλι, ένα βωβό αριστούργημα του σουρεαλισμού, φυσικά κι αξεπέραστο. Κι έρχομαι σήμερα, να σου προσθέσω ένα κείμενο για τη “Χρυσή Εποχή” των τρελών Ισπανών που συγκλόνισαν το Παρίσι την… εποχή εκείνη, συμπληρώνοντας έτσι τη σημαντικότητα αυτού του κινηματογράφου.

Café de Flore (4/10)

Να σου πω την αλήθεια μου, όλο και το προσπαθούσα, όλο και το πίεζα, να μου αρέσει αυτή η ταινία. Αλλά όλο και δεν τo κατάφερνα, όλο και με πετούσε έξω και με έσπρωχνε προς την έξοδο. Αυτή την προσπάθεια την έκανα γιατί λάτρεψα το “C.R.A.Z.Y.” και γιατί ο Βαλέ έχει τη στόφα του σπουδαίου σκηνοθέτη αρκεί να μη χάνεται στις χίμαιρες του. Καθότι το “Café de Flore” έχει πολλά να πει, η αρχική ιδέα του είναι συναρπαστική, η παράλληλη… ένωση των δυο ιστοριών συμπαντική, και με όλα αυτά σε προϊδεάζει για μια διασκέδαση όλο πάθος και συγκίνηση. Θα μπορούσε να είναι μια ταινία για τους απανταχού του κόσμου συναισθηματικά φορτισμένους. Παρολαυτά δεν τα καταφέρνει. Γιατί ο σκηνοθέτης του υπερβαίνει τον εαυτό του, και τα κάνει μαντάρα με τα αμέτρητα μπρος-πίσω. Αυτό το ανήλεο φλας μπακ καταντά τουλάχιστον κουραστικό. Γιατί το μοντάζ είναι τόσο πασιφανής κυρίαρχος της ταινίας, ώστε γίνεται ο πρωταγωνιστής της. Και γιατί, τέλος, το εξαίσιο σάουντρακ με τα πολλά ντεσιμπέλ μπουκώνει τόσο πολύ το έργο, ώστε στο τέλος μπορεί και να νομίζεις ότι βλέπεις βιντεοκλίπ σε λούπα διάρκειας δυο και ωρών, κι όχι μια ταινία για την αγάπη και την απώλεια (;), το συναισθηματικό δέσιμο, και τον ξαφνικό έρωτα οποιασδήποτε μορφής. Δυστυχώς δεν είναι καλή ταινία.

Χρυσή Εποχή (10/10)

Είναι από τα διαμάντια του σουρεαλισμού, στην αυθεντική του διάσταση κι όχι στην ιμιτασιόν, όπως έχει προκύψει την τελευταία 20ετία στο σινεμά. Σε επανέκδοση βγαίνει αυτή η δεύτερη και τελευταία συνεργασία Μπουνιουέλ-Νταλί, που βαστά 80 χρόνια πίσω, και φυσικά παραμένει αθάνατη. Σε αντίθεση με τον “Ανδαλουσιανό σκύλο”, στην “Χρυσή εποχή” οι δυο σουρεαλιστές καλλιτέχνες του Παρισιού, ισπανικής καταγωγής όμως, βάζουν περισσότερη μυθιστορηματική πλοκή και δεν επιδίδονται μόνο σε μια συρραφή εικόνων-συμβόλων για τον άνθρωπο. Εν προκειμένω, διασκευάζουν Μαρκήσιο Ντε Σαντ για το σινεμά, βάζοντας στο στόχαστρο την αστική και μεγαλοαστική τάξη, ή αλλιώς την μπουρζουαζία κατά Μπουνιουέλ, τις κοινωνικές σχέσεις και τη διαστροφική επικοινωνία εργοδότη-εργαζόμενου, πάντοτε με επίκεντρο την ερωτική και συναισθηματική επαφή των ανθρώπων. Η “Χρυσή εποχή” συγκλόνισε στην… εποχή της, ενώ απαγορευόταν για χρόνια η προβολή της. Καθότι, πάντοτε με τα σουρεαλιστικά σύμβολα για παντιέρες (όπως αυτό του σκορπιού), τα έβαλε με την καθεστηκυία τάξη, μηδενίζοντας τα δεδομένα και διαλύοντας κάθε ίχνος συντηρητισμού και υποψία τετριμμένης καθημερινότητας.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (1-3-12).