24 Μαρ 2012

Οι ταινίες της εβδομάδας: 22-28/3

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς να υπάρχει εκείνη που θα ξεχωρίσεις ώστε να τρέξεις να τη δεις αμέσως. Ψυχραιμία, λοιπόν. Ενώ αυτές τις ημέρες διεξάγεται το 13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου στην Αθήνα, στο οποίο το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας. Ταινία της εβδομάδας είναι το χαμηλόφωνο, τρυφερό, σιωπηλό και εντέλει ερωτικό δράμα “Οι Ακακίες”, αργεντίνικης παραγωγής, που απέσπασε τη Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ Καννών 2011. Κριτικές σου γράφει ο υπογράφων, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και ο Γωγάκης, από το Φεστιβάλ Καννών. Τα “Δεσμά Αίματος” είναι η 15η ταινία του ακούραστου και παραγωγικότατου Νίκου Παναγιωτόπουλου, ο οποίος γυρίζει μια ενδιαφέρουσα, άκρως ερωτική ιστορία, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Μαρίας Πάουελ, με τον πλέον αναποτελεσματικό, αδιάφορο, στα όρια του αρνητικού τρόπο. Εξαιρετική η ερμηνεία της Μαρκέλλα Γιαννάτου. Το πολυαναμενόμενο μπλοκμπάστερ της χρονιάς λέγεται “Αγώνες πείνας”, το οποίο φυσικά και έχει συνέχειες, μια και βασίζεται σε τριλογία μυθιστορημάτων ευπώλητων στις αγγλοσαξονικές χώρες. Μια ατμοσφαιρική ιστορία, εντελώς άνιση, που παλαντζάρει ανάμεσα στο παιδικό και αφελές και στο βαθύ κοινωνικό σχόλιο. Στο “Κρησφύγετο” θα δεις μια αστυνομική περιπέτεια κοπιαρισμένη από το σινεμά του Τόνι Σκοτ. Άλλωστε, ο μόνιμος πρωταγωνιστής του πια, ο Ντένζελ Γουάσινγκτον, παίζει και εδώ, συμβάλλοντας στο πιστολίδι και το τρεχαλητό που περνάει από την οθόνη σου. Καλή επιλογή για φασαριόζικη διασκέδαση. Όσο για το “Transit”, προφανώς κι έχει θέση στο dvd club της γειτονιάς σου κι όχι στα σινεμά. B-movie, εντελώς τυπικό του είδους, στο οποίο μόνο οι ακραιφνείς φαν θα λατρέψουν την κάθε στιγμή του.

Οι Ακακίες (6/10)

Στο ντεμπούτο του ο Τζιορτζέλι κρατά τον ωμό ρεαλισμό της σύγχρονης λατινοαμερικανικής σχολής αλλά αφήνει πίσω του τις ακρότητες και τα βίαια ένστικτα. Σκηνοθετεί μια τρυφερή ιστορία και πάλι ανθρωποκεντρική. Ανύπαντρη μητέρα με το μωρό της αφήνει την Παραγουάη για μια καλύτερη τύχη στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ανεβαίνει σε ένα φορτηγό που μεταφέρει ξύλα από ακακίες, και ξεκινά ένα δύσκολο, που όμως όσο περνάει η ώρα όλο και μαλακώνει, road trip, το οποίο καταλήγει σ' έναν και γλυκό και τρυφερό έρωτα με τον περιθωριοποιημένο και μοναχικό οδηγό του. Αυτό το ιδιότυπο κράμα love story και road movie απέσπασε βραβεία ACID, Νέων Κριτικών και Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ Καννών, ενώ βραβεύτηκε και στο περυσινό Φεστιβάλ Λονδίνου. Είναι το πολλά υποσχόμενο ντεμπούτο ενός σκεπτόμενου και αριστοτέχνη σκηνοθέτη.

Δεσμά Αίματος (5/10)

Από τις πλέον ενδιαφέρουσες ιστορίες, που έχω δει στο σινεμά του Παναγιωτόπουλου. Το βιβλίο της Μαρίας Πάουελ ερέθισε τον έμπειρο δημιουργό, και έγραψε ένα σεναριακό διαμαντάκι που παραπέμπει σε ερωτικό θρίλερ υψηλού επιπέδου… έτσι και δεν έφερνε την ιδιότυπη σκηνοθετική πένα του Παναγιωτόπουλου. Φυσικά και ο Έλληνας σκηνοθέτης δεν γυρίζει ένα ερωτικό θρίλερ βάσει των επιταγών του είδους, μα ένα ακραίο υπαρξιακό παραλήρημα, μια εσωτερική αναζήτηση εις βάθους, που αγγίζει τα πιο μύχια μέρη της ψυχής, τα πλέον σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου, που ταλαιπωρείται από τις εμμονές, τους ψυχαναγκασμούς, και τα λογής-λογής δεσμά του. Υπάρχει και χιούμορ υποδόρροιο, και ειρωνεία ασίγαστη, και ένα κωμικό παράδοξο που περικλείει την ιστορία. Πολλά μπράβο δίνω στην πρωταγωνίστρια της ταινίας, την καταπληκτική Μαρκέλλα Γιαννάτου, η οποία δίνει μια έξοχη, άκρως ερωτική, και απολύτως αισθησιακή ερμηνεία, φυσικά αποτέλεσμα της δραματουργικής δουλειάς που έκανε με τον Παναγιωτόπουλο. Είναι εξαιρετική στον ρόλο της, χωρίς πάντως, να μπορώ να πω ότι υποστηρίχτηκε από τον Στάνκογλου, ο οποίος παραήταν βαρύς στην ερμηνεία του. Τα “Δεσμά Αίματος” είναι μια πολύ "διψασμένη" ιστορία, η οποία φτάνει για ν’ αναζωογονήσει το σινεμά του Παναγιωτόπουλου, μετά την εμμονική τριλογία του για την Αθήνα. Το σημείο που, πιθανότητα, θα σε ξενίσει είναι η, εν γένει, κινηματογράφηση. Όχι τόσο ο τρόπος όσο το μέσο. Ο Παναγιωτόπουλος ανακατεύεται με την ψηφιακή κάμερα, λόγω μπάτζετ, χωρίς όμως να αποβάλλει ότι δεν πρέπει να σκηνοθετεί με τις επιταγές του φιλμ. Επομένως, μπορεί ο νους να επιζητά τη νέα λύση λόγω κόστους, όμως τα φλου, η κακή φωτογραφία, τα αναχρονιστικά ζουμαρίσματα σε πετάνε συχνά έξω από την ταινία. Πολλές φορές στη διάρκεια τους, τα “Δεσμά Αίματος” μου έφερναν στο μυαλό τις τελευταίες ταινίες του Γκοντάρ. Όχι θεματικά, όσο τεχνικά. Ο Παναγιωτόπουλος, ο Έλληνας Γκοντάρ όπως τον αποκαλώ, εμφανίζει το ίδιο παράδοξο: Δίψα για σινεμά, ακούραστη συνέπεια, εμμονή στον τρόπο κινηματογράφησης που έχει δείξει από την αρχή της καριέρας του, μεγάλη όρεξη για το νέο μέσο, το digital, όμως όλο αυτό το πακέτο δημιουργεί, καταρχάς, μέτριο αισθητικό αποτέλεσμα σε έναν κινηματογράφο άλλης εποχής, που θέλει μόνο φιλμ, χωρίς όμως να χάνει το ενδιαφέρον του, την ουσία του, και τα πιο βαθιά του νοήματα. Ο Παναγιωτόπουλος κάνει μια καλή ταινία με “περίεργο” τρόπο, για τα δικά του δεδομένα.

Αγώνες Πείνας (4/10)

Ήταν δεν ήταν το πολυαναμενόμενο μπλοκμπάστερ της χρονιάς. Είναι δεν είναι η τριλογία της Σούζαν Κόλινς από τις πλέον ευπώλητες στις αγγλοσαξονικές χώρες. Μοιάζει δε μοιάζει από το “Battle Royale” μέχρι το… “F.L.S.”, για να ευλογήσουμε και τα γένια μας εδώ στην Ελλάδα, οι “Αγώνες πείνας” ελάχιστα διαφέρουν από την τετραλογία “Λυκόφως” με την οποία κοντέψαμε να πάθουμε εγκεφαλικό για να ολοκληρωθεί. Μια και το κοινό μέχρι 18 θα παραληρήσει και δικαίως. Είναι κι αυτό ένα μεγάλο target group, όπως και να το κάνουμε. Από κει και ύστερα, ξεπερνώντας τα κοινωνιολογικά του κοινού, οι “Αγώνες πείνας” σου έχουνε μια υπέροχη, καλά χτισμένη εισαγωγή, και σε μπάζουνε στα κοινωνιολογικά της ταινίας, αφού σου περιγράφουν και κομμάτι αυτού που ζεις αλλά και το σκοτεινό μέλλον σου, το οποίο ανθρωποφαγικό και “ο θάνατος σου η ζωή μου” θα είναι σίγουρα. Το δεύτερο μισό της ταινίας όμως σε απογοητεύει. Αφού ούτε “Battle Royale” το λες για να σε εξιτάρει. Ούτε και ταινία δράσης για να σε παρασύρει. Μα μια ταινία παιδικής κατασκήνωσης είναι που παίζει με τη νοημοσύνη σου, αφού οι κανόνες του παιχνιδιού αλλάζουν για πλάκα, οι μεγάλοι ασχολούνται με τα… παιδιά, αυτά με τη σειρά τους με τους έρωτες και τα διάφορα τερτίπια τους, και τελικά παρακολουθείς ποιος θα πετάξει πιο μακριά την πέτρα με τη σφεντόνα για να χτυπήσει τον άλλον. Κοίταξε, με το στανιό ένα ακόμη μπλοκμπάστερ της επόμενης τριετίας δεν θα μου φορέσουν. Η ιστορία έχει ψωμί απλώς πρέπει να απαλλαγεί από τις παιδικότητες, τα μελοδράματα και τα ανούσια love stories. Ο σκηνοθέτης πρέπει να σταματήσει το Πάρκινσον που τον ταλαιπωρεί, και να μου δείξει μια αξιοπρεπή μάχη χωρίς να μου κάνει επίδειξη ό,τι έμαθε το Δόγμα ’95 στα γεράματα. Και αν όλα τα παραπάνω γίνουν, με αυτό το υπέροχο production design που διαθέτει η ταινία, τότε μπορεί να απολαύσουμε ξανά τη σειρά μπλοκμπάστερ που αναζητούμε διακαώς για να γεμίσουμε τις νύχτες μας στη νέα δεκαετία.

Το Κρησφύγετο (4/10)

Απ’ όσα ξέρεις δηλώνω φαν των ταινιών του Τόνι Σκοτ (άλλη πετριά κι αυτή!), και για το “Κρησφύγετο” δεν μπορώ παρά ν’ αναγνωρίσω ότι όλο και προσπαθεί να μοιάσει σε μια κλασική ταινία του Άγγλου σκηνοθέτη. Από τον Ντένζελ Γουάσινγκτον στον πρωταγωνιστικό ρόλο μέχρι τις καταιγιστικές σκηνές δράσης, ο –“περίεργης” καταγωγής- Εσπινόζα θέλει να αγγίξει το έργο του –μάλλον- μέντορα του. Μεταξύ περιπέτειας και αστυνομικού, κινείται στα όρια του b-movie αλλά κρατιέται στο ύψος της, αυτή η ταινία που διαδραματίζεται στο Κέιπ Τάουν, μας δείχνει ένα πράκτορα της CIA να προσπαθεί να φυγαδεύσει πρώην πράκτορα της CIA από το στόμα του λύκου, μια και οι εχθροί του είναι αναρίθμητοι. Ο Γουάσινγκτον, με τη μόνιμη φάτσα που παίρνει πια στις περιπέτειες/αστυνομικά του, πείθει φυσικά μια και έχει, κιόλας, ανακηρυχθεί σε νούμερο ένα ηθοποιό τέτοιων ταινιών. Χωρίς και να ενθουσιάζομαι με τη νερόβραστη ερμηνεία του Ρέινολντς, με το “Κρησφύγετο” θα διασκεδάσεις, αφού συνδυάζει την κλασική περιπέτεια με το καλό αστυνομικό θρίλερ, χωρίς και πάλι να βλέπεις κάτι το θεαματικά διαφορετικό. Απλώς, καμιά φορά, αυτές οι κακές συνήθειες του αρχετυπικού δεν κόβονται εύκολα. Έχουν ακόμα το γούστο τους.

Transit (3/10)

Πιο b-movie δεν γίνεται, και πιο straight-to-dvd δεν υπάρχει, μια κι αυτή η ταινία καταδίωξης του Νεγκρέτ είναι μια παραγγελιά που απευθύνεται στους σινεφίλ που δεν κουράζονται να βλέπουν πιστολίδι, αίμα, ανθρωποκυνηγητό, αμάξια να κοπανιούνται, και το ξύλο να πέφτει σύννεφο κάθε λεπτό, χωρίς φυσικά να υπάρχει και καμιά αξιόλογη ιστορία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κλεμμένα λεφτά, κακοποιοί, και μια οικογένεια στη μέση του πουθενά, ανακατεύονται σε ένα road movie καταδίωξης, στο οποίο συμβαίνει ότι ακριβώς φανταζόσουν από το πρώτο λεπτό. Τίποτε το πρωτότυπο, καμία διάθεση για ανατροπή ή κάποια έκπληξη. Είναι μια ταινία τυπική του είδους. Θα διασκεδάσεις αν είσαι φαν, θα πλήξεις αν σκέπτεσαι και λίγο παραπάνω, θα κάνεις χάζι αν… όντως αυτός ήταν κι ο αρχικός σκοπός σου.

*Τα κείμενα δημοσιεύονται στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-3-12).