30 Μαρ 2012

Ταινίες 29ης Μαρτίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται κι εκείνες που προβλήθηκαν στο 13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, το οποίο ολοκληρώθηκε χθες. Την περίοδο αυτή κυριαρχούν και τα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν στο, πρόσφατο, 14ο ΦΝΘ. Ενώ από σήμερα ξεκινά το αφιέρωμα “Ο Ντίκενς στον Κινηματογράφο”, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας. Το SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας. Ταινία της εβδομάδας είναι η χαριτωμένη, ανάλαφρη, και πολύ feelgood δραμεντί “Άθικτοι”, που έσκισε στη Γαλλία και, κατά τη γνώμη μου, το ίδιο αναμένεται να κάνει και στη χώρα μας. Ευχάριστη, σε προβληματίζει όσο πρέπει, σε ξεκουράζει, σε χαλαρώνει. Στο Παρίσι σε μεταφέρει η “Γυναίκα του Πέμπτου”, σε σκηνοθεσία του Πολωνού Πάβελ Παβλικόφσκι, ενός πολλά υποσχόμενου νέου κινηματογραφιστή. Παρά τις ανισότητες που διαθέτει, ο Γωγάκης στην προτείνει. Το “Ποτέ πια φόβος” είναι ένα ντοκιμαντέρ που έρχεται με τη στάμπα της Αραβικής Άνοιξης, και σε μεταφέρει στα περυσινά γεγονότα της ανατροπής του Μπεν Άλι, στην Τυνησία. Ο Γωγάκης σου γράφει για την ταινία, ενώ μίλησε και με τον σκηνοθέτη, Μουράντ Μπεν Τσέικ. Ένα άλλο ντοκιμαντέρ είναι το “100”, που προβλήθηκε στο 14ο ΦΝΘ. Σε σκηνοθεσία Γεράσιμου Ρήγα (“Πάρβας”), παρουσιάζει ενδιαφέρον, σα μια μεγάλη κλειδαρότρυπα στην καθημερινότητα μας, όμως είναι πέρα για πέρα προορισμένο μόνο για την ΕΡΤ. Η “Οργή των Τιτάνων” έρχεται να συμπληρώσει ότι άφησε μισοτελειωμένο, προ διετίας, η “Τιτανομαχία”. Τρισδιάστατες επικές διαστάσεις, αρχαιοελληνικής παραζάλης, με κούφια ιστορία. Άνευ κριτικής είναι το, τρίτης ηλικίας, “Εξωτικό Ξενοδοχείο Μάριγκολντ”, μια εγγλέζικη παραγωγή που λαμβάνει χώρα στην Ινδία, αλλά μας... προσπέρασε το αναθεματισμένο.

Άθικτοι (6/10)

Πάντοτε είμαι επιφυλακτικός με τις μεγάλες επιτυχίες στη Γαλλία, άλλωστε έχουμε δει τόσες και τόσες τα τελευταία χρόνια στο Γαλλόφωνο φεστιβάλ, οι οποίες και δεν άρεσαν στο ελληνικό κοινό και πάτωσαν. Διαφορετικές κουλτούρες αδιαμφισβήτητα. Όμως, οι “Άθικτοι” φέρουν κάτι το παγκόσμιο, το πανανθρώπινο μια και πρόκειται για βαθιά ουμανιστική ταινία. Εδώ, σε αυτή την περίπτωση, οι 20 εκατομμύρια Γάλλοι έχουν δίκιο. Η ιστορία είναι τόσο απλή που, εντούτοις, γίνεται εξαιρετικά δυνατή και απίστευτα κοντινή. Και φυσικά αρκούντως συναισθηματική. Η αντρική φιλία στο προσκήνιο, με τρόπο κάπως ιδιαίτερο και τρυφερό. Πλούσιος τετραπληγικός βρίσκει τη χαρά της –μίζερης, ανιαρής και καταθλιπτικής- ζωής του σε ένα νεαρό μαύρο μικροεγκληματία, που προέρχεται από τα λούμπεν προάστια του Παρισιού. Τι να σου πω, ακριβώς… Στην αμφισημία της ταινίας ποντάρεις σε αυτό που τελικά σου μένει. Feelgood διάθεση, ένα γλυκόπικρο συναίσθημα που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο όμως, πιο σκεπτόμενο, και ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη σου. Η ταινία μιλάει για τη ζωή που δεν είναι δεδομένη. Είτε είσαι στον ουρανό είτε πεταμένος στη γη, πάντοτε υπάρχει η πιθανότητα κάπου στη μέση να συναντηθούν αυτοί οι δύο πόλοι. Η ταινία έχει ένα τιγκαρισμένο στα κλισέ σενάριο και μια εξαιρετική σκηνοθεσία (αμφισημία). Όμως, είναι και καλοφτιαγμένη, έχει και δυο πολύ καλές αντρικές ερμηνείες, και γενικότερα πρόκειται για ένα φιλμικό σύνολο που θα σε κάνει να σκεφτείς και να διασκεδάσεις ταυτόχρονα. Κοίταξε, δεν λέω ότι άλλαξε η ζωή μου με την ταινία των Τολεντανό και Νακάς, στα σίγουρα όμως ομόρφυνε το ανοιξιάτικο βράδυ μου. Κι αυτό, πολλές φορές, φτάνει και περισσεύει.

100 (Αλεξάνδρας 173, Αθήνα) (4/10)

Είναι πολύ ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ του Ρηγά αλλά για την τηλεόραση. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να σταθεί στο σινεμά αυτή η καταγραφή των περιστατικών της αστυνομικής ασφάλειας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Άλλωστε για την ΕΡΤ φτιάχτηκε κι εκεί είναι η θέση τoυ. Με το παραπάνω που λέω δεν υποτιμώ την ταινία. Απλώς, επιτελούς, ειδικά στο ντοκιμαντέρ, τα πράγματα πρέπει να μπαίνουν στη θέση τους. Ο σκηνοθέτης της επιτυχίας “Πάρβας, Άγονη Γραμμή” γύρισε γλαφυρότατα το τι συμβαίνει όταν κάποιος καλεί το πασίγνωστο 100. Ένα, δηλαδή, ποιοτικότατο επεισόδιο καθημερινής στη δημόσια τηλεόραση. Και, βέβαια, δεν μιλώ για την αισθητική, κάθε άλλο. Μα για τη δομή του ντοκιμαντέρ, την έρευνα και, εντέλει, την κινηματογραφική του φόρμα. Η οποία απουσιάζει από το “100” του Ρήγα. Κατά τα λοιπά, έτσι κι επιλέξεις να δεις αυτή την κοινωνική καταγραφή δεν θα χάσεις. Είναι σα μια μεγάλη κλειδαρότρυπα για το τι συμβαίνει γύρω σου. Και σου αποκαλύπτεται ένας κόσμος, τον οποίο μόνο φαντάζεσαι. Υποθέτω ό,τι μες στο χρόνο θα παιχτεί και στην ΕΡΤ και θα βγει στο dvd.

Η Οργή των Τιτάνων (3/10)

Η συνέχεια της -προ διετίας- “Τιτανομαχίας” δεν προσδίδει κάτι το παραπάνω αξιόλογο σε αυτή τη σειρά ταινιών, και φυσικά δεν εξυψώνει το αρχαιοελληνικό αίσθημα όπως είχε κάνει κάποτε –αχ, τι εποχές, αναπολώντας τες να κλαις!- η βροντερή φωνή των “300”. Η συνέχεια της μάχης των Τιτάνων, που φυσικά βγάζει πάντα νικητή των Περσέα με τον Πήγασο στον αέρα να ίπταται, έχει κάποιες ανατροπές (δεν ταράζεσαι κιόλας) αλλά το όποιον ενδιαφέρον είναι για κλάματα. Αυτά που αξίζουν στην “Οργή των Τιτάνων” είναι το σκηνικό κι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται απ' το 3D που συμβάλει αρνητικοθετικά. Η συνήθως βαρετή και αχρείαστη τρισδιάστατη τεχνολογία είναι από τη μια μεριά εντελώς ψεύτικη από την άλλη μεριά όμως αποτελεί τον κινητήρα του ρυθμού που μπορεί και να σε διασκεδάσει. Η κοινότυπη, κλισεδιάρακη και εντελώς μας εντελώς προβλέψιμη ιστορία θα ήταν το απόλυτο τίποτα χωρίς το 3D, το οποίο της προσδίδει ένταση, σασπένς και εν γένει επικές διαστάσεις. Δεν έχεις να περιμένεις κάτι άλλο από την “Οργή των Τιτάνων”. Οι θεοί καταρρέουν, ο Κρόνος πάει να μαζέψει χόρτα, το ανθρώπινο γένος ηρεμεί (προς το παρόν), ο έρωτας παρασέρνεται στον αέρα του νικητή, και το πατρικό συναίσθημα τυλίγει το αβέβαιο μέλλον του ανθρώπου. Αν μη τι άλλο, έπληξες κιόλας που με διάβασες. Γι’ αυτό λοιπόν, τράβα διασκέδασε με ποπ κορν και 3D, κι όλα βαίνουν καλώς.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (29-3-12).