26 Μαρ 2012

Συνέντευξη τoυ Xέρμαν Ντε Σίλβα

Στον Νέστορα Πουλάκο

Οι “Ακακίες”, το ντεμπούτο του Αργεντινού Πάμπλο Τζιορτζέλι στην ταινία μυθοπλασίας, ήταν από τις σινεφίλ παραγωγές που ξεχώρισαν το 2011 και, φυσικά, έκανε το γύρο του κόσμου συμμετέχοντας σε πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου. Βέβαια, η Χρυσή Κάμερα και τα βραβεία ACID και Νέων Κριτικών στο Φεστιβάλ Καννών, ήταν αυτά που της έδωσαν την απαιτούμενη ώθηση ώστε να προτιμηθεί από διανομείς και προγραμματιστές φεστιβάλ. Η επόμενη διάκριση της ήρθε σε εκείνο του Λονδίνου.

Την ταινία την είδα στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και την αμέσως επόμενη μέρα συνάντησα τον… σιωπηλό πρωταγωνιστή της, τον οδηγό του φορτηγού που μετέφερε ξύλα από ακακίες, και ο οποίος μου εξήγησε γιατί, αρχικά, ήταν τόσο διστακτικός με την ανύπαντρη μητέρα που ήθελε, απλώς, ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτήν και το παιδί της στο Μπουένος Άιρες. Βέβαια, προς το τέλος της ιστορίας, αυτή η δυσκίνητη σχέση μετατράπηκε σε ένα γλυκό και τρυφερό, πολύ ανθρώπινο έρωτα.

Ο Αργεντινός ηθοποιός German de Silva μιλάει στο SevenArt για τις “Ακακίες”, που παίζονται από αύριο αποκλειστικά στον Μικρόκοσμο.

Ως άντρας, βλέποντας μια γυναίκα ανύπαντρη, μόνη και αβοήθητη, να μεγαλώνει ένα παιδί, πώς αντιδράς; Ποια είναι η στάση σου;

Στα σίγουρα πρόκειται για μια δύσκολη κατάσταση. Προφανώς και η αγάπη και η φροντίδα και η θέληση της μητέρας είναι τόσο μεγάλες, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να νομίζει ότι μπορεί να τα καταφέρει, να κάνει τα πάντα. Το πιστεύει, άλλωστε. Από τη μεριά μου, πάντοτε θέλω να στέκομαι σε αυτούς τους ανθρώπους. Αντιλαμβάνομαι τον Γολγοθά που τραβάνε, το βάρος που κουβαλάνε. Γι’ αυτές τις γυναίκες το παιδί είναι όλη τους η ζωή, και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να είναι και να περνάει καλά. Πάντως, χρειάζονται και την κρατική μέριμνα.

Τι σημαίνει για σένα ένα παιδί;

Τα πάντα φυσικά. Είμαι και ο ίδιος πατέρας, και το ξέρω αυτό το συναίσθημα. Το ‘χω ζήσει δηλαδή και δεν το συγκρίνω με τίποτα. Είναι χαρά το παιδί. Γι’ αυτό και πρέπει να το φροντίζεις, να το υπερασπίζεσαι, να το προστατεύεις. Και να κάνεις ότι είναι δυνατό για το μέλλον του.

Πιστεύεις ότι εξακολουθεί η προκατάληψη που υπήρχε κάποτε, σε πολλές κοινωνίες, αναφορικά με την ανύπαντρη γυναίκα με παιδί, ή όλα αυτά έχουν ξεπεραστεί πια;

Δεν το νομίζω. Ό,τι δηλαδή έχει ξεπεραστεί αυτή η αντιμετώπιση από την κοινωνία στο σύνολο της. Ως προκατάληψη υπάρχει, συνεχίζεται να αντιμετωπίζεται κάπως περίεργα, κι αυτό γιατί ο άλλος, ο ξένος, είναι καχύποπτός με το τι ακριβώς έχει συμβεί και βρίσκεται σε αυτήν τη θέση η γυναίκα. Αυτήν τη συμπεριφορά μπορείς να την παρατηρήσεις και στον Ρουμπέν, τον ήρωα που ενσαρκώνω. Υπάρχει και σε αυτόν, μέσα του, η προκατάληψη. Και σε αρκετές στιγμές αυτή αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα του, στις κινήσεις του, στη δυσφορία του, στην καχυποψία του.

Αλήθεια, μπορείς να μου αιτιολογήσεις με κάποιο τρόπο αυτήν τη συμπεριφορά του ήρωα σου;

Είναι ένας παράξενος τύπος για να πω την αλήθεια. Μια άλλη όμως πραγματικότητα είναι ό,τι έχει ζήσει τα δικά του, έχει τα προσωπικά του. Επομένως είναι θεμιτό, μέχρι ενός σημείου, να είναι κλειστός, αρνητικός, να μη θέλει να τον ενοχλούν, και το βασικότερο, να μη θέλει και πολλές πολλές ευθύνες. Όμως, πάνω από όλα, είναι άνθρωπος, γι’ αυτό και στο τέλος “σπάει”. Ο έρωτας και το παιδί του γεμίζουν τη ζωή, του προσφέρουν χαρά, και μια άλλη νότα, εντελώς διαφορετική, μακριά από την καταχνιά, τη μοναξιά και τη μιζέρια του.

Εντέλει, πόσο περίπλοκες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, και κυρίως οι ερωτικές;

Δύσκολο ερώτημα που θέλει κουβέντα, συζήτηση για ώρες. Ο καθένας κουβαλάει αυτά που έχει ζήσει, τα βιώματα του, τις εμπειρίες του. Και, δυστυχώς ή ευτυχώς, όλα αυτά τα φέρει και στις σχέσεις του με τους άλλους. Τους δισταγμούς, τις καχυποψίες, τις αμφισβητήσεις, τα νεύρα, όλα έχουν μια προέλευση. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με την αγάπη, την τρυφερότητα, το δόσιμο, τη φροντίδα, και τη ζεστασιά, με τα οποία περικλείεις τις σχέσεις σου, οποιασδήποτε μορφής, πόσω μάλλον τις ερωτικές.

Μια και η Αργεντινή έχει περάσει από το Δ.Ν.Τ. και αυτήν τη δύσκολη περίοδο που βιώνουμε τώρα εμείς στην Ελλάδα, τι είναι αυτό που μας συμβουλεύεις να κάνουμε;

Ό,τι μπορείτε κάντε και να τα καταφέρετε και μόνοι σας. Δεν έχετε ανάγκη κανέναν και τίποτα. Να έχετε μόνο θέληση, ζωντάνια και αποφασιστικότητα ώστε να αλλάξουν τα πράγματα, τα δεδομένα, και οι ζωές σας να αποκτήσουν ξανά, το ίδιο ή διαφορετικά, το χρώμα και τη χαρά που είχαν. Δεν πρέπει τίποτα να σας κάμπτει, και να μειώνει τις αντιστάσεις σας.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (21-3-12).