13 Απρ 2012

Ταινίες 12ης Απριλίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, ενώ σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια κυκλοφορεί η… αθάνατη “Κάλπικη Λίρα”, μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Και προς ενημέρωση σου, μόνο το σίκουελ του “Streetdance” κυκλοφορεί από σήμερα. Τις υπόλοιπες πέντε ταινίες μπορείς να τις δεις αφού έχεις φάει αρνάκι την Κυριακή του Πάσχα. Ταινία της εβδομάδας είναι "Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος", ένα από τα καλύτερα θρίλερ του σύγχρονου σινεμά, το οποίο -επιτέλους- μας ξεκολάει από την εποχή του "Saw" και του "Bλέπω το θάνατο σου". Τηλεοπτικό ριάλιτι και... "Αγώνες Πείνας", και την ίδια στιγμή η μετεξέλιξη κλασικής teen ταινίας τρόμου, από αυτές που βγάζει με το τσουβάλι το Χόλιγουντ. Εδώ, όμως, υπάρχει κάτι το διαφορετικό που θα το καταφχαριστηθείς. Στις “Καλοκαιρινές μου διακοπές” θα δεις τον Μελ Γκίμπσον, του οποίου η καριέρα έχει κατρακυλήσει στα χαμηλά, να προσπαθεί να το παίξει τζόβενο αλά “Φονικό Όπλο” στο Μεξικό. Β-movie του σωρού, πλέον λυπηρό όμως για έναν –άλλοτε- σταρ. Του σωρού αλλά και του εμπορικού αυτή τη φορά, μια και πιάνει τον παλμό και τη φρενίτιδα με το χορό της εποχής μας (ας είναι καλά τα τηλεοπτικά talent shows), είναι το σίκουελ του “Streetdance”. Άνευ ουσίας και σημασίας. Μπόλικα χορευτικά και ωραία κορμιά να πάλλονται. “Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου”, ποια είναι η πιο ωραία; Η Τζούλια Ρόμπερτς πάντως αν και κακιά, είναι πολύ ωραία, εντούτοις δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης η παρουσία της σε αυτό το άψογα κατασκευασμένο παιδικό πλην βαρετό παραμυθάκι. Για το animation “Πειρατές!” δεν έχουμε γνώμη. Άλλωστε παιδικό είναι, λίγα θα γράφαμε, πολλοί θα το βλέπατε. Και η επανέκδοση του Πάσχα είναι η αριστουργηματική “Κάλπικη Λίρα”, αυτό το σπονδυλωτό διαμαντάκι του Γιώργου Τζαβέλλα, με το υπέροχο και πολυάστερο καστ της εποχής εκείνης. Μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά, σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια.

Το Μικρό Σπίτι στο Δάσος (7/10)

Αυτή κι αν είναι έκπληξη. Μια ταινία από το πουθενά. Κάτι το απροσδόκητο. "To Mικρό Σπίτι στο Δάσος" είναι ένα πολύ σύγχρονο θρίλερ που προχωράει το είδος, μια και έπρεπε κάποια στιγμή να ξεκολήσουμε από την ομοβροντία του "Saw" και του "Bλέπω το Θάνατο σου". Αν και στην αρχή φέρνει σε νεανικό θριλεράκι του σωρού, στα γρήγορα καταλαβαίνεις ότι κάτι άλλο τρέχει εδώ. Μεταξύ τηλεοπτικού ριάλιτι, βιντεοπαιχνδιού, και θρίλερ επιβίωσης, ο Goddard, με τα δύο d, σε εισάγει στην κουλτούρα του Μεγάλου Αδελφού, και σου δείχνει πως οι "Αγώνες Πείνας" θα μπορούσαν να έχουν ουσία και άλλο αποτέλεσμα. Και εκεί που κερδίζει ο Goddard είναι ότι δεν αφήνει το θρίλερ του να γίνει μπλαφάρα, το σώζει συνέχεια αν και υπάρχουν φορές που άλλος δημιουργός του Χόλιγουντ θα το άφηνε να κατρακυλήσει. Ενώ, θεαματικό είναι και το τέλος. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Δεν θα υπάρξει κάποιος νικητής ή ηττημένος. Έτσι κι αλλιώς, το απόλυτο σκοτάδι είναι δεδομένο. Εν ολίγοις, και για να μη στα πολυλέω, το "Μικρό Σπίτι στο Δάσος" είναι το θρίλερ της χρονιάς, που συνδυάζει και περιπέτεια και τρόμο και δράση και κοινωνικό περιτύλιγμα. Κατά τη γνώμη μου, αξίζει της προσοχής σου και σίγουρα μελλοντικά θα αξιοποιηθεί δεόντως από το σύστημα.

Η Κάλπικη Λίρα (9/10)

Και γνωρίζεις την πάγια θέση μου, και φυσικά δεν θα γίνω κριτικός εικόνας και ήχου της ψηφιακής αποκατάστασης. Παρολαυτά, έτσι κι έχεις κάνει το “έγκλημα” να μην έχεις δει μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά, κι από αυτές για τις οποίες πρέπει να υπερηφανεύεται ο παλιός κινηματογράφος μας, τότε τρέξε στις αίθουσες να δεις, έστω, τη νέα (σε εικόνα και ήχο) εκδοχή της. Σπονδυλωτή ταινία του Τζαβέλλα, πίσω στα 1955, με κορυφαίους ηθοποιούς του κινηματογράφου μας στο καστ να χορεύουν γαϊτανάκι στο “όνομα” μιας χρυσής πλην κάλπικης λίρας. Στη μεταπολεμική Ελλάδα της φτώχειας και του ονείρου που θα σε βγάλει από τη μιζέρια, άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές κάστες “υποκλίνονται” μπρος στη θέα του πλούτου, έστω και του κάλπικου. Πρόκειται για μεγαλειώδες σινεμά, κι αυτό δεν το λέω με την απόσταση του χρόνου και το μεγαλείο του παλιού και κλασικού. Ο παλιός ελληνικός κινηματογράφος, αυτόν που πολέμησαν δηλαδή οι του ΝΕΚ γαλλοτραφείς (δικαίως ή αδίκως) στα early ‘70s, έχει να επιδείξει αριστοτεχνία στη σκηνοθεσία και κορυφώσεις στη δραματουργία, καθώς και περιεκτικότητα στην ιστορία, στοιχεία που τα βρίσκεις πλήρως εντυπωμένα στην “Κάλπικη Λίρα”.

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου (3/10)

Ο θρύλος της Χιονάτης ξαναζωντανεύει, τα χρώματα, ο ήχος, η εικόνα χαίρουν εντυπωσιασμού, δηλαδή η ταινία διαθέτει μια άριστη εικονοπλασία, και μένοντας με την απορία τι στο καλό είχε στο κεφάλι της η Τζούλια Ρόμπερτς ώστε ν’ αποφασίσει να συμμετάσχει σε αυτή την ιστορία, καταλήγω στο συμπέρασμα του παιδικού, δηλαδή ένα ευφάνταστο, άνευ ουσίας, παραμύθι που απευθύνεται -straight to dvd- στα παιδιά. Μην προσμένεις και πολλά από το “Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου”. Η ιστορία της Χιονάτης, οι επαναστάτες νάνοι, και η κακιά βασίλισσα μαζεύονται για να σε διασκεδάσουν, μάλλον ανεπιτυχώς. Στα σίγουρα, δεν είναι μια ιστορία ενηλίκων. Καμία πρωτοτυπία, κανένα έξυπνο τρικ, τίποτε το ιδιαίτερο εν ολίγοις. Το μόνο που έχω να σου πω είναι να πας τον μικρό σου να το δει. Αυτός κάτι μπορεί να πιάσει από το όλο μείγμα βαρετής παραδοξότητας επί της οθόνης.

Οι Καλοκαιρινές μου Διακοπές (2/10)

Αυτό κι αν είναι σκουπίδι ολκής. Ο Μελ Γκίμπσον το παίζει τζόβενο και αγκομαχά στα σοκάκια του Μεξικού, ανάμεσα σε πιτσιρίκια και λωποδύτες, μαφιόζους και μικροαπατεώνες. Προφανώς και είναι η καριέρα του σε πτώση, και γι’ αυτό θυμήθηκε τα ένδοξα χρόνια των “Φονικών Όπλων” back to ‘80s, μπας και αναζωογονήσει τη βαλτωμένη υποκριτική του. Όμως, αυτό το b-movie το βρίσκεις στο σωρό που παράγει κάθε χρόνο το Χόλυγουντ, και χωρίς οι ταινίες αυτές να φέρουν τη σφραγίδα, παραγωγού, σεναριογράφου ή πρωταγωνιστή, ενός Μελ Γκίμπσον. Κι αυτή η διαπίστωση είναι που κάνει το θέαμα λυπηρό. Ο άλλοτε σταρ του συστήματος, με τις μεγάλες παραγωγές και τους θαυμαστούς ρόλους, ξέπεσε. Τέλοσπαντων, η θέση της ταινίας αυτής είναι στο dvd club της γειτονιάς σου, κι ανάμενε μέχρι το… καλοκαίρι για να τη δεις στον player σου.

StreetDance 2 (2/10)

Υποθέτω πως η σειρά “Streetdance” και οι άλλες συναφή χορευτικές που έχουν ξεφυτρώσει την τελευταία δεκαετία, και προφανώς απορρέουν από τα τηλεοπτικά talent shows, είναι τα αντίστοιχα “Karate Kid” της γενιάς του Μιλένιουμ, όπως τότε που οι καράτε πιρουέτες του ΛαΡούσο γοήτευαν τη γενιά μου. Επομένως, μιλάμε για εμπορικές ταινίες που απευθύνονται στο νεανικό (αν όχι εφηβικό) κοινό, ως εκ τούτου μην περιμένεις πλοκή και αξιοπρεπή σκηνοθετική λήψη, ποιότητα, ουσία και ερμηνείες της προκοπής. Το ζητούμενο είναι να δεις εντυπωσιακές χορευτικές κινήσεις και αλαβάστρινα αντρικά και γυναικεία κορμιά, τα οποία ο φακός όχι απλώς φιλμάρει αλλά κάνει σεξ μαζί τους. Για να καταλάβεις, και αν είχα ανακαλύψει μια συμπάθεια στο πρώτο “Streetdance” προ διετίας, βλέποντας το σίκουελ του παρατηρώ ότι έχουμε σίγουρα να κάνουμε με μια χαμηλής ποιότητας εμπορική μπαλαφάρα που θα βρει το δρόμο της στο κοινό του “So you think you can dance” και στα dvd players των εφήβων που διψάνε για επιδεικτικό χορό στα club της πόλης.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (12-4-12).