6 Απρ 2012

Ταινίες 5ης Απριλίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες έξι ταινίες, καθώς, και σύμφωνα με τη φρέσκια πρακτική των χολυγουντιανών στούντιο, ο “Τιτανικός”, ο οποίος ξανά-βγαίνει 15 χρόνια μετά για να σου δείξει το ναυάγιο σε 3D εκδοχή. Κατά τα λοιπά, καλές γιορτές να έχεις, και να περιμένεις την επόμενη εβδομάδα μερικές ταινίες στις 12 Απριλίου κι άλλες στις 15. Θα ενημερωθείς, πάντως, από το SevenArt σχετικώς. Ταινία της εβδομάδας είναι το “50/50”, μια δραμεντί που μπορεί να ποντάρει στον καρκίνο, όμως διαθέτει και ευαίσθητες πινελιές και feelgood διάθεση, όπως και την πολύ καλή ερμηνεία του πρωταγωνιστή της, Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ. Το “Project X” είναι μια νεανική κομεντί που μπορεί να σε απογειώσει. Διάθεση πάρτυ, κάμερα στο χέρι, νεανική οργή, σπασίματα και καψίματα, και το αντιεξουσιαστικό των πιτσιρικάδων σε όλο του το μεγαλείο. Οι “Αγανακτισμένοι” δεν είναι αυτό που ακούγoνται. Αν και ο υπογράφων είναι εντελώς αντίθετος με το docudrama του Τόνυ Γκατλίφ (του οποίου συνέντευξη διαβάζεις εδώ), ο Γωγάκης στο προτείνει “για την επαναστατική διαδικασία που προωθεί”. Από την άλλη μεριά, το “Λόραξ” δεν προτείνει επανάσταση μα ένα ευδιάθετο, πολύχρωμο και ρυθμικό παιδικό παραμύθι που θα τονώσει και θα διασκεδάσει τους μικρούς σου φίλους. Από την προβολή της στις Νύχτες Πρεμιέρας 2011 στις καλές υποψηφιότητες που έλαβε για τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, οι “Τρεις μέρες ευτυχίας” του Δημήτρη Αθανίτη προβάλλονται αποκλειστικά στον Μικρόκοσμο. Μπορείς και να διαβάσεις συνεντεύξεις του Αθανίτη (εδώ) και του Ερρίκου Λίτση (εδώ). Άλλο ένα ντοκιμαντέρ του 13ου ΦΝΘ κατηφορίζει Αθήνα, αυτή τη φορά η “Ολιγαρχία” του Στέλιου Κουλόγλου, που θέλει μεν να σε αφυπνίσει, το κάνει δε με πρόχειρο και λαϊκίστικο, αρκούντως τηλεοπτικό, τρόπο. Και φτάνουμε στον “Τιτανικό”, τον οποίο αν δεν τον θυμάσαι από το μακρινό 1997, τρέξε να τον δεις τρισδιάστατο, αυτή τη φορά.

50/50 (6/10)

Είναι από τις δραμεντί που δεν σε προσβάλει. Η μόνη ένσταση που έχω, και στην έχω γράψει τόσες φορές τα τελευταία χρόνια, είναι ότι το Χόλυγουντ πρέπει να πάψει να ασχολείται με τον καρκίνο λες και είναι τσιχλόφουσκα από το περίπτερο, μόνο και μόνο για να σου προκαλέσει συγκίνηση. Αυτό το κάνει και στο “50/50” αλλά πιο λογικά, με μεγαλύτερη ευαισθησία (ας πούμε όπως οι “Πρωτάρηδες”), και βάζοντας feelgood πινελιές, ώστε στο τέλος (μαζί και με το απαραίτητο happy end, ξέρεις) να φύγεις με ένα χαμόγελο και με ένα προβληματισμό συνάμα για το θέμα που είδες. Το Χόλυγουντ παίζει με την ασθένεια των καιρών. Αυτό εμένα με ενοχλεί, όμως στο “50/50” πέρασε επιδερμικά καθότι σα να μου φάνηκε ότι προτείνει λύση ψυχολογίας και ανεβάσματος για την είδηση και φυσικά την ασθένεια. Και για ακόμη μια φορά, πολλά μπράβο δίνω στον πρωταγωνιστή, τον Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, τον οποίο θυμάσαι από τις “(500) μέρες με τη Σάμερ”, και φυσικά εδώ, σε αυτή τη μελαγχολική μεν ανεβαστική δε δραμεντί δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία.

Project X (5/10)

Όταν άρχισε η υπόθεση ήμουν προκατειλημμένος. Άλλη μια ταινία της σχολής “The Blair Witch Project”, στο κωμικό και χαβαλεδιάρικο, ή μια νεανική κομεντί από αυτές του σωρού που βγάζει το Χόλυγουντ κατ’ αποκοπή. Διαψεύστηκα. Κι όχι γιατί το “Project X” είναι καμιά ταινία επιπέδου, που θα σε συγκινήσει, θα σε προβληματίσει, ή θα σε ταρακουνήσει. Αλλά είναι μια κωμωδία-ατελείωτο πάρτυ, που θα σε διασκεδάσει και θα σε κάνει να γουστάρεις όσο τίποτε άλλο, ενώ στο τέλος έχει και έναν αντιεξουσιαστικό χαρακτήρα, αν τραβήξουμε από τα μαλλιά τον όρο. Άλλωστε, η πιτσιρακαρία τα σπάει, πίνει, κάνει έρωτα και χορεύει, κοροϊδεύει την αστυνομία, στο τέλος την πολεμάει, βγάζει τη γλώσσα (ή κουνάει το κωλοδάχτυλο) στα μήντια, και στα ντουζένια της καίει τα πάντα. Κι όλα αυτά, μόνο και μόνο για τη δημοφιλία, τα κορίτσια, και τους κολλητούς στο σχολείο. Επομένως, αντί να δεις καμιά σαβούρα ολκής στα multiplex, σου συστήνω ανεπιφύλακτα το “Project X” μόνο και μόνο για τη δυναμική που διαθέτει.

Λόραξ (5/10)

Είναι ευχάριστο, είναι πολύχρωμο, είναι ρυθμικό και χαρούμενο, έχει και το θέμα του το οποίο σου κρατά το ενδιαφέρον. Απευθύνεται πάντοτε και μόνο σε παιδιά, δηλαδή δε νομίζω ότι είναι και τόσο ευφάνταστο για να τραβήξει το ενήλικο ενδιαφέρον. Εν ολίγοις, είναι ένα παραμυθάκι, σε animation μορφή, που ενδείκνυται για τις γιορτές που έρχονται, ενώ και η πορεία του στο dvd είναι δεδομένη και πετυχημένη. Για να καταλάβεις, έχει όλο το πακέτο, αν συνυπολογίσεις και το 3D και την ελληνική μεταγλώττιση, που το κάνει εμπορικό και ελκυστικό για τα παιδικό κοινό. Πάρε τα παιδιά σου, τα ανίψια σου, τα εγγόνια σου, και τρέξε να το δουν. Θα το ευχαριστηθούν.

Τιτανικός (6/10)

Ξέρεις, η κουβέντα είναι η ίδια κι απαράλλαχτη, όπως με το “Star Wars” και την “Πεντάμορφη και το Τέρας”. Και φυσικά δεν πρόκειται να παρεκκλίνω ούτε σπιθαμή. Όχι, δεν κρίνω τον “Τιτανικό” στη 3D εκδοχή του. Δεν με ενδιαφέρει. Και όλο αυτό τον πανικό, δηλαδή να γίνουν οι παλιές επιτυχίες 3D για να τσιμπήσουν λεφτά, εμένα με βρίσκει αντίθετο. Κατά τα λοιπά, ο “Τιτανικός”, είτε είσαι πολέμιος είτε φαν, θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα μελοδράματα του νεότερου κινηματογράφου, άγγιξε δηλαδή το ευρύ κοινό, το οποίο συγκινήθηκε και ένιωσε τους πρωταγωνιστές (που προέρχονταν απ’ όλες τις τάξεις της κοινωνίας) πάντοτε επηρεασμένοι από το φόντο του ιστορικού ναυαγίου που ακόμη προκαλεί και ερεθίζει την ψυχή σου. Ο Κάμερον επιστρέφει με τον “Τιτανικό” στα σημερινά πράγματα ώστε να μαζέψει όσους είχε αφήσει έξω εκείνο το ποδοπάτημα στις ελληνικές αίθουσες το 1997, ή ξεχάστηκαν να τον δουν σε dvd. Από τη μεριά μου θα του πω να κάνει και καμιά άλλη ταινία. Περυσινά ξινά σταφύλια.

Τρεις Μέρες Ευτυχίας (4/10)

Με τον ειρωνικό αυτό τίτλο, ο έμπειρος σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης “εισβάλει” στους δυστυχισμένους ψυχισμούς τριών κοριτσιών, προσπαθώντας να τους οδηγήσει στη λύτρωση, την εξιλέωση, την προσωπική τους ουτοπία. Στο σύγχρονο αστικό κέντρο (η μουντή Αθήνα “βυθίζεται” στο μπλε φακό του σκηνοθέτη) παρακολουθείς τρεις ιστορίες απόδρασης από την πραγματικότητα, καταβύθισης στο όνειρο ή και την αυταπάτη, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο περιπλέκονται. Η νέα ταινία του Αθανίτη μιλάει για όλα αυτά που ενοχλούν στο σήμερα. Θα δεις κάτι από τον κόσμο σου εκεί μέσα. Δυστυχώς όμως, η ενδιαφέρουσα αυτή ιστορία της σκληρής πραγματικότητας δεν υποστηρίζεται από τις πρωταγωνίστριες (κυρίως) που μοιάζουν σα να τα έχουν χαμένα.

Ολιγαρχία (3/10)

Το νέο ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου είναι ένα μίξερ που τα βάζει μέσα όλα, και στο τέλος, αφού τα αλέσει, στα προσφέρει για να σου τονίσει ότι η χώρα σου έχει καταντήσει. Εντάξει, το τελευταίο είναι αντιληπτό, όμως αυτό που περίμενα από τον έμπειρο δημοσιογράφο είναι μια ταινία τεκμηρίωσης και όχι μια λαϊκίστικη “σούπα” τηλεοπτικής λογικής και χαμηλής αισθητικής. Στη μιάμιση ώρα της, η “Ολιγαρχία”, που θυμίζει “Φαρενάιτ 9/11”, “Debtocracy” και “Inside Job”, έχει τις καλές στιγμές της, όταν δηλαδή ξεμπροστιάζει ντόπιους πολιτικούς που είναι έκθετοι εκατό τοις εκατό ενθυμούμενη παλιότερες στιγμές τους (αν και κάπως παλαντζάρει με τον Γιώργο Παπανδρέου), κάνει την ιστορική της διαδρομή στον καπιταλισμό και τον κουμμουνισμό, μάλλον απευθυνόμενη σε παιδιά γυμνασίου και λυκείου, και στη συνέχεια ταξιδεύει στον κόσμο αλά National Geographic χωρίς να κάνει ουσιαστική έρευνα και να διαθέτει σοβαρές συνεντεύξεις. Kαι εν γένει επιδίδεται σε μια λαϊκίστικη σάτιρα, και σε μια αγχωμένη προσπάθεια να μπορέσει να τεκμηριώσει όλα τα δεδομένα της ελληνικής κρίσης και της “ολιγαρχίας” των τραπεζών με πολύ πρόχειρο, είναι η αλήθεια, τρόπο. Άνευ ουσίας αυτό το ντοκιμαντέρ.

*Τα κείμενα δημοσιεύθηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (5-4-12).