7 Απρ 2012

Συνέντευξη του Ερρίκου Λίτση

Στον Νέστορα Πουλάκο

Είναι η δεύτερη ταινία σπονδυλωτών ιστοριών, όπου πρωταγωνιστεί τη φετινή χρονιά ο Ερρίκος Λίτσης. Κι αν στον “Παράδεισο” του Παναγιώτη Φαφούτη, στο επίκεντρο βρίσκονταν οι αδυναμίες των σχέσεων με φόντο το πατρινό καρναβάλι, στις “Τρεις μέρες ευτυχίας” του Δημήτρη Αθανίτη στο επίκεντρο είναι οι αδυναμίες της γυναικείας ψυχολογίας με φόντο τη μουντή σύγχρονη Αθήνα.

Και στις δύο περιπτώσεις βέβαια, η παρουσία του 55χρονου πολύπειρου ηθοποιού λειτουργεί ως καταλύτης (αρνητικά, μάλλον) ούτως ώστε οι -υπό κατάρρευση- σχέσεις του με τις γυναίκες των ιστοριών αυτών να βρουν, ενδεχομένως, τη λύτρωση ή την οριστική λύση που χρειάζονται.

Ο Ερρίκος Λίτσης, ο οποίος μετρά ακριβώς 10 χρόνια παρουσίας στο ελληνικό σινεμά, έχοντας συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, με τον Γιάννη Οικονομίδη, τον Στέργιο Νιζήρη, τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, τον Σωτήρη Γκορίτσα, την Κατερίνα Ευαγγελάκου κ.ά, μίλησε στο SevenArt για τη νέα ταινία του Δημήτρη Αθανίτη, η οποία θα παίζεται από αύριο στον Μικρόκοσμο, ενώ το Μάιο θα προβληθεί στα φεστιβάλ SEEFest του Λος Άντζελες και FCDH της Βαρκελώνης.

Πόσες μέρες ευτυχίας χρειάζονται στον καθένα μας ώστε ν’ αντέξει το σημερινό προβληματικό σκηνικό στην καθημερινότητα του;

Προσωπικά δεν χρειάζομαι καμιά μέρα ευτυχίας για ν’ αντέξω. Η ευτυχία, άλλωστε, είναι υποκειμενική, μια εσωτερική κατάσταση του καθένα. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί που είναι ευτυχισμένοι, ή καλύτερα χαρούμενοι, με το “σημερινό προβληματικό”, όπως λες, σκηνικό της πραγματικότητας.

Είναι τόσο δύσκολο για έναν άντρα να κατανοήσει τον γυναικείο ψυχισμό; Τι απαιτείται κατά τη γνώμη σου; Ή μήπως τελικά κι αυτός είναι ένας ακόμη διαχρονικός αστικός μύθος;

Ναι, πιστεύω ότι είναι δύσκολο. Μια καλή αρχή είναι να καταλάβουμε ότι οι γυναίκες έχουν διαφορετικό ψυχισμό κι ότι δεν είναι ένας ακόμη διαχρονικός αστικός μύθος. Σαφώς και οι ψυχισμοί ανδρών και γυναικών έχουν κοινά χαρακτηριστικά, όμως κατά βάση είναι διαφορετικοί. Δεν το λέω εγώ. Το λέει και η σύγχρονη ψυχολογία.

Μίλησε μου για τις γυναίκες στην ταινία του Δημήτρη Αθανίτη. Πως παρατήρησες την καθεμιά τους και πως θα τις χαρακτήριζες; Θα τις έκρινες για τις επιλογές τους;

Πιστεύω βαθιά μέσα μου ό,τι κατά βάση ο άνθρωπος-άνδρας ή γυναίκα κάνει τις επιλογές που θέλει και αναλόγως με την ωριμότητα του. Οπότε ας μη κρίνουμε για να μη κριθούμε, που λένε κι οι Γραφές. Οι γυναίκες στις “Τρεις Μέρες Ευτυχίας” καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων κι εγώ, όσες γνώρισα σαν ρόλους, τις αγαπώ όλες. Και την πεθερά μου και τη γυναίκα μου και την κόρη μου και την ερωμένη μου. Δεν έχω να πω κάτι άλλο γι αυτές.

Κι ο δικός σου χαρακτήρας; Είναι πραγματικός; Υπάρχει, πιστεύεις; Τον έχεις συναντήσει ποτέ στην καθημερινότητα σου;

Θα είναι παράλογο, παράξενο να μην υπάρχει και στη ζωή ένας ανάλογος του ρόλου μου χαρακτήρας. Δεν τον έχω συναντήσει έτσι όπως εννοείς, στην καθημερινότητα μου, όμως στοιχεία του αναγνωρίζω όταν κοιτιέμαι καμιά φορά στον καθρέφτη. Πάντως, ανάλογες αληθινές ιστορίες σαν της ταινίας, έχω ακούσει.

Πες μου τρεις λέξεις που χρειάζονται, οπωσδήποτε, τα σημερινά ζευγάρια για να αντέξουν στο χρόνο.

Αγάπη, ερωτισμός, ειλικρίνεια.

Η Αθήνα είναι μια πόλη που μπορεί να κάνει τον κάτοικο της ευτυχισμένο;

Σίγουρα το περιβάλλον που ζούμε παίζει ρόλο στην “ευτυχία” μας και, υπό αυτή την έννοια, υπάρχουν σημεία και μέρη στην Αθήνα που μπορούν να σου δώσουν την αίσθηση της ευτυχίας, όχι όμως και να σε κάνουν ευτυχισμένο.

Τι είναι αυτό που ορίζει τη δική σου ευτυχία, σε όλα τα επίπεδα, προσωπικά, επαγγελματικά, κοινωνικά;

Θα δανειστώ τον ορισμό ενός σύγχρονου φιλοσόφου, που δυστυχώς δεν συγκράτησα το όνομα του, που είδα και άκουσα στην τηλεόραση. “Ευτυχία είναι η βεβαιότητα ότι βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο”. Τον βρήκα πολύ εύστοχο. Με δικά μου λόγια θα έλεγα, να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου.

Έχεις πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες του σύγχρονου ελληνικού σινεμά. Θεωρείς ότι υπάρχει εξέλιξη, πρόοδος, μια διαφορετική ματιά, μια άνοδος, σε σύγκριση με το ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του 1990, ας πούμε;

Την τελευταία δεκαετία ο ελληνικός κινηματογράφος ασχολήθηκε με θέματα που ήταν και λίγο ταμπού παλαιότερα. Οικογένεια, ομοφυλοφιλικές σχέσεις, ρατσισμός και άλλα. Με λιγότερη ή περισσότερη επιτυχία, ως προς αυτό υπάρχει μια θετική εξέλιξη, μια πρόοδος.

Το ελληνικό σινεμά μπορεί να γίνει πιο ελκυστικό στο εμπορικό κύκλωμα του εξωτερικού κι όχι μόνο στα σινεφίλ φεστιβάλ;

Τώρα για να γίνει ελκυστικό στα εμπορικά κυκλώματα του εξωτερικού, όπως λες, κι όχι μόνο στα σινεφίλ φεστιβάλ, τα οποία βέβαια δεν πρέπει να υποτιμούμε, χρειάζονται και άλλα πολλά που δεν είναι του παρόντος.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (4-4-12).