24 Απρ 2012

Συνέντευξη του Κώστα Καπάκα

Στον Νέστορα Πουλάκο 

Ελάχιστα πριν τα 60 του, ο Κώστας Καπάκας, έμπειρος και πολυβραβευμένος σκηνοθέτης που έζησε στο πετσί του τον ελληνικό κινηματογράφο της κρατικής επιχορήγησης, επανέρχεται με το “Magic Hour”, μια ταινία που γυρίστηκε μεταξύ φίλων, με ελάχιστα χρήματα από ιδιωτικούς πόρους και το αυτοσχεδιαστικό του μεγαλείο να ξεδιπλώνεται σε όλη τη διάρκεια του. 

Το “Magic Hour” συμπληρώνει την τριάδα ταινιών του Καπάκα με αγγλόφωνο τίτλο (οι άλλες είναι το “Peppermint”-1999 και το “Uranya”-2006), και χωρίς να είναι ιστορία εποχής σαν τις προηγούμενες, μιλάει για το τώρα και γίνεται τόσο επίκαιρη όσο δεν φαντάζεσαι. Δυο άντρες σε κρίση υπαρξιακή, βιώνουν την κρίση την κοινωνική και την οικονομική και αυτοσχεδιάζουν για ν’ αντέξουν, όπως ακριβώς κάνει το ελληνικό σινεμά τα τελευταία χρόνια. 

O Κώστας Καπάκας μίλησε στο SevenArt για το “Magic Hour”, το οποίο έκανε την πρεμιέρα του στο 52ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και βγαίνει από αύριο στις αίθουσες σε διανομή Feelgood Entertainment. 

Με αφορμή την κρίση… 

Έγινε το “Magic Hour”. Η ελληνική κρίση, η κοινωνική και η οικονομική. Η κρίση του ελληνικού σινεμά, και γι’ αυτό οι διάφορες, σατυρικού τύπου, αναφορές. Αυτές οι… κρίσεις αποτέλεσαν το ερέθισμα μου για να γράψω το σενάριο της ταινίας. Το οποίο και μπόλιασα με πολλές αυτό-αναφορές, ως άνθρωπος του σινεμά που βιώνει αυτό το χάος που επικρατεί. Η ταινία μου μπορεί και να ιδωθεί ως μια κριτική, με πολύ χιούμορ, σε αυτά που συμβαίνουν τώρα στο σινάφι μας. Πέρα από αυτό όμως μιλάει για δύο άντρες της εποχής μας: ο ένας (Ρένος Χαραλαμπίδης) βιώνει μια έντονη υπαρξιακή κρίση. Και ο άλλος (Τάσος Αντωνίου), αν και κάποτε “τακτοποιημένος”, είναι πλέον θύμα της οικονομικής κρίσης. Η οποία εν συνεχεία μεταφέρεται και στην προσωπική του ζωή. 

Σκοπός είναι το χαμόγελο… 

Και από κει και πέρα ότι αισθανθεί ο κάθε θεατής. Όταν έγραφα το σενάριο σχεδίαζα μια ταινία που μπορεί να προκαλέσει στον θεατή γέλιο ακόμη και αν συμβαίνει κάτι πραγματικά σοβαρό. Γι’ αυτό κιόλας, στη διάρκεια των γυρισμάτων, άφησα τους δυο ηθοποιούς ν’ αυτοσχεδιάσουν ώστε ν’ αποτυπωθεί στην οθόνη κάτι το πηγαίο, το άμεσο, το αυθόρμητο, με μπροστάρη τον Ρένο Χαραλαμπίδη που είναι και πιο έμπειρος. 

Δεν κυνήγησα καμία επιχορήγηση… 

Δεν υπήρχε και λόγος άλλωστε. Ούτε καν προσπάθησα. Οι άνθρωποι στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου δεν κοροϊδεύουν, δεν έχουν όντως χρήματα για να διαχειριστούν. Βέβαια, πρέπει όλοι να αναλογιστούν τι λόγο ύπαρξης έχει ένας δημόσιος οργανισμός που πληρώνει μόνο το προσωπικό του χωρίς να προσφέρει ουσιαστικά. Δεν λέω να κλείσει, μη φτάσουμε και σε αυτό το σημείο. Όμως πρέπει να γίνει κάτι και όχι να βρίσκεται συνεχώς σε αυτό το μεταβατικό στάδιο, χωρίς συγκεκριμένη πολιτική, και φυσικά χωρίς ένας υπουργός ν’ αναλαμβάνει το όποιο πολιτικό κόστος. Μετά την πρεμιέρα του “Magic Hour” στο 52ο Φ.Κ.Θ. τον περασμένο Νοέμβριο, συμμετείχα στις επιχορηγήσεις για τις έτοιμες ταινίες του Ε.Κ.Κ. Η ταινία εγκρίθηκε από το δ.σ., βέβαια λεφτά δεν έχω δει ακόμη στο λογαριασμό μου. 

 Το “Magic Hour” ήταν άμεση ανάγκη μου… 

Και γι’ αυτό δεν ακολούθησα τον “παλιό” τρόπο για τη δημιουργία του. Δε μπήκα στη διαδικασία να “τρέξω” τη συνηθισμένη διαδικασία, καθότι θα έχανα χρόνο χωρίς και να κάνω τελικά την ταινία, καταπώς φαίνεται. Επομένως, με μικρό, σχεδόν αστείο, μπάτζετ λες και κάνεις μικρού μήκους ταινία, πολλούς φίλους στο επιτελείο, και σε μόλις 25 μέρες γύρισα το “Magic Hour”. Είχαμε διάθεση, κέφι, αυτοσχεδιάσαμε, κι αυτή η αμεσότητα μάς έβγαλε κερδισμένους. 

Και η φεστιβαλική του πορεία… 

Θα είναι αυτή που του πρέπει. Έχω στείλει την ταινία σε φεστιβάλ του εξωτερικού και περιμένω απαντήσεις. Για μένα, ουσιαστικά, το “Magic Hour” κλείνει τον κύκλο του μετά κι από αυτή την περιορισμένη διανομή του στις αίθουσες. Ήδη από το Φ.Κ.Θ. έχει τελειώσει για μένα η ταινία: Νιώθω τόσο απογοητευμένος για το πώς άλλαξαν τα πράγματα στο ελληνικό σινεμά, όσο και ανακουφισμένος που έκανα εντέλει την ταινία. Όσο για το Φ.Κ.Θ.: Δεν έγινε καλύτερο. Από τη μια μεριά, διαθέτει καλύτερη οργάνωση και ένα πνεύμα εξορθολογισμού των παλιών κακώς κειμένων. Από την άλλη μεριά, το ελληνικό τμήμα σα να χάθηκε… 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr, στις 18 Απριλίου 2012.