27 Απρ 2012

Tαινίες 26 Απριλίου 2012

Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, ενώ η πρώτη συγκλονιστική επανέκδοση της σεζόν ακούει στο όνομα “Πατέρας Αφέντης”, η βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία των αδελφών Ταβιάνι, που επαναπροβάλλεται 35 χρόνια μετά αποκλειστικά στο Άστυ. Βέβαια, τα βλέμματα είναι στραμμένα και στο νέο διαδικτυακό ντοκιμαντέρ “Catastroika” των Άρη Χατζηστεφάνου & Κατερίνας Κιτίδη, που κάνει απόψε την πρεμιέρα του και αναμένεται να συζητηθεί ποικιλοτρόπως. Ταινία της εβδομάδας είναι “Οι Εκδικητές” του Τζος Γουέντον, το πρώτο αστραπομπουμπουνισμένο μπλοκμπάστερ της θερινής περιόδου που προσφέρει αληθινή διασκέδαση σε 3D διαστάσεις. Αξίζει να το δεις, θα το ρουφήξεις και θα το ευχαριστηθείς. Ισάξιου ενδιαφέροντος ταινία, όμως, είναι και ο “Υπουργός”, μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία, που δεν προσεγγίζει τόσο τον Νικολά Σαρκοζί όπως είχε αρχικά διαρρεύσει όσο το πρότυπο πολιτικού στη γαλλική κυβέρνηση. Κριτική σου γράφει ο Γωγάκης, που την είδε στο περυσινό Φεστιβάλ Καννών. Να σου τονίσω ό,τι η ταινία έλαβε και το μεγάλο βραβείο του πρόσφατου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Με φόρα από το indie & underground arthouse παρελθόν του καταφτάνει ο Ντέιβιντ Μακένζι που σου προσφέρει την ιλουστρασιόν new age “Η Αίσθηση του Έρωτα”, μια sci-fi ιστορία με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ να ψιλοχάνει τις αισθήσεις του. Κουλτούρα να φύγουμε… Από την άλλη μεριά βέβαια υπάρχει και το Χόλυγουντ να φύγουμε… Μια και οι Ματ Ντέιμον και Σκάρλετ Γιόχανσον μυρίστηκαν “οικογενειακή” αρπαχτή και συμμετέχουν στην ταινία “Ο Ζωολογικός μας κήπος” που σύντομα θα καταλήξει στο dvd club της γειτονιάς σου και στο μεσημεριανό τηλεοπτικό πρόγραμμα σαββατοκύριακου του σαλονιού σου. Μυρίζεται δυσπιστία στην οικογενειακή ευτυχία η Ζυλιέτ Μπινός και προστρέχει στην πορνεία νεαρών φοιτητριών για να μάθει τη ζωή. Όλα αυτά στο “Elles” που διέκρινε από τη μεριά του άλλη δυσπιστία ο Γωγάκης, κατά το πρόσφατο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Και όσον αφορά την επανέκδοση του “Πατέρα Αφέντη” των αδελφών Ταβιάνι, των οποίων τα αριστουργήματα θα ξαναθυμηθούμε με αφορμή τη Χρυσή Αρκούδα που έλαβαν στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου, σου γράφει η νεαρά κριτικός του SevenArt, Σοφία Καλάγκα.

Οι Εκδικητές (6/10) 

Και εδώ έρχεσαι κι αναφωνείς, επιτέλους ένα μπλοκμπάστερ της προκοπής. Είναι σαν να έβλεπα τον πρώτο “Iron Man”, τότε που ο υπερήρωας της Μάρβελ ενσαρκωμένος από τον εξαιρετικό Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, σου χάριζε στιγμές απόλαυσης: γέλιου, γοητείας, στυλ και ποπκορν –καλής- μπουμπουνητής διασκέδασης. Και μπορεί η συνέχεια των υπολοίπων ηρώων να μην ήταν η ανάλογη, μπορεί ακόμη να ξεχωρίζει και πάλι ο απίστευτος Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ όπως και ο… Απίθανος Χαλκ από τον Μαρκ Ράφαλο, ο οποίος βέβαια στην ταινία του κάθε άλλο παρά απίθανος ήταν. Μπορεί επιπλέον το σενάριο να φλυαρεί σε στιγμές του και να σε κάνει να βαριέσαι όταν δεν μαζεύονται οι μαντραχαλέοι για να τα σπάσουν… Όμως σε αποζημιώνει η σκηνοθετική συνέπεια του Γουέντον και ο καλός ρυθμός που διατηρεί το φιλμ σε όλη τη διάρκεια του. Επίσης, το καλό επίπεδο των ερμηνειών μια και, ναι, σε αυτό το μπλοκμπάστερ μπορούμε να μιλάμε για δραματουργία και όχι μόνο για εφέ και σπασίματα πλάκας στους εξωγήινους. Ενώ, τα εξαίσια κάλλη της Σκάρλετ Γιόχανσον με τα συγκεκριμένα και προσεγμένα πλάνα που της πρoσφέρει ο σκηνοθέτης, απογειώνουν την ταινία και το δικό σου υπερηρωϊκό μεν σεξουλιάρικο δε φαντασιακό χτυπάει limit up. Είναι μια καλή διασκέδαση, που αξίζει να ακολουθήσεις στις αίθουσες.

Η Αίσθηση του Έρωτα (4/10) 

Δυστυχώς σε αυτή την ταινία, ο Μακένζι κάνει το ίδιο λάθος με τον Ζαν Μαρκ Βαλέ στο δικό του δράμα, το “Café de Flore”. Ιλουστρασιόν αισθητική, σπινταριστή μουσική που επιτείνει το συναίσθημα ωσάν βιντεοκλίπ, υπέροχα πρόσωπα, κορμιά, χαμόγελα, πειράγματα, συμπεριφορές, τρέλα, ενός δυτικού τρόπου ζωής κομ ιλ φο που δεν πείθει για το βαθύ ανθρώπινο πόνο του. Ο Μακένζι των ιδιαίτερων και άκρως πρωτότυπων ταινιών “Νεαρός Αδάμ” και “Ημερολόγιο ενός ρομαντικού ηδονοβλεψία”, μεταχειρίζεται το –υπέροχο σε σύλληψη- σενάριο του Άακεσον με τον πλέον μπαναλιτέ, παρωχημένο τρόπο που προστάζει ο –υποτίθεται- σύγχρονος τρόπος hype κινηματογράφησης. Προφανώς οξύμωρο το σχήμα. Η αρχική σύλληψη, λοιπόν, της σταδιακής απώλειας των αισθήσεων, που οδηγεί στον έρωτα ως τη μόνη σανίδα σωτηρίας σε έναν κόσμο που καταρρέει, μια προφανής ευθεία παραβολή στη ζωή του σημερινού κόσμου, αλλά τελικά δεν αγιάζει μια και η ανθρώπινη ματαιότητα καταστρέφει τη μαγιά, θα μπορούσε να φέρει μια ταινία που θα συγκινήσει το ψαγμένο, βαθιά συναισθηματικό κοινό. Φευ! Η καλοφτιαγμένη ταινία, από άποψη αισθητικής και παραγωγής, τα ωραία πρόσωπα και τα τοπία της καταστροφής (αλά “28 Μέρες Μετά”), έρχονται σε αντιπαράθεση με τους επιφανειακούς και πρόχειρα σχηματισμένους, σχεδόν βαρετούς αν και αρχετυπικούς, χαρακτήρες, όσο και με το χάσιμο της μπάλας, από ένα σημείο και μετά, του σκηνοθέτη ο οποίος δεν ξεδιπλώνει ένα σενάριο που θα μπορούσε και να μην καταλήγει πουθενά, όπως και γίνεται. Θα μπορούσε αλλά δεν είναι καλή ταινία η “Αίσθηση του Έρωτα” παρά τα λίγα προτερήματα της.

 Ο Ζωολογικός μας Κήπος (4/10) 

Με τρεις συντελεστές απορώ γι’ αυτό και μυρίζομαι αρπαχτή. Τον Κάμερον Κρόου πίσω από την κάμερα, και τους Ματ Ντέιμον και Σκάρλετ Γιόχανσον στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μια και η καριέρα τους βρίσκεται σε ένα πολύ καλό σημείο αυτή τη στιγμή για να το ρίχνουν στο all time classic οικογενειακό Χόλυγουντ, που αποδεδειγμένα προσφέρει χασμουρητά, λεφτά, χασμουρητά. Θλιμμένος πατέρας από την απώλεια της γυναίκας του, αν και ιδιαίτερα δημοφιλής στις μαμάδες και στις δασκάλες του σχολείου των παιδιών του, τα παρατάει όλα, παίρνει τα παιδιά του και αράζουν στη φύση όπου θα γνωρίσει αγρότες και την εξής μια αγρότισσα που θα του (ξανα)προσφέρουν τη χαρά της ζωής. Καθώς λέμε συνήθως, ταινία για τα μεσημέρια Σαββάτου και Κυριακής στη μικρή οθόνη, όταν θέλεις, μετά το καλό φαγητό, να χαλαρώσεις για να κοιμηθείς. Εν ολίγοις δεν είναι κανένα έκτρωμα, αντιθέτως πρόκειται για μια προσεγμένη και καλοφτιαγμένη μεν εντελώς τετριμμένη, προβλέψιμη και ανούσια δραμεντί δε. Για παιδιά και μεγάλους που θέλουν να σκοτώσουν την ώρα τους αξιοπρεπώς.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (26-4-12).