4 Μαΐ 2012

Συνέντευξη του Χρήστου Δήμα


Στον Νέστορα Πουλάκο 

Ο λόγος που ξεχωρίζω τον Χρήστο Δήμα τα τελευταία χρόνια μες στο ελληνικό κινηματογραφικό χώρο είναι ότι ουδέποτε αρνήθηκε, αντιθέτως υπερτόνιζε και υπερασπίστηκε, το σινεμά ως δουλειά ξεπερνώντας τα πάγια καλλιτεχνικά συμπλέγματα του σκηνοθέτη-δημιουργού. Γι’ αυτό και τόσο με τη “Νήσο” όσο και με το “Poker Face”, που παίζεται από χθες στις αίθουσες, τολμά να μιλήσει για έναν κινηματογράφο που υπάρχει και μακριά από τις αυστηρώς σινεφίλ προδιαγραφές. Ο 43χρονος σκηνοθέτης με την πολυβραβευμένη μικρού μήκους φιλμογραφία (την οποία μπορείς να δεις στο σπονδυλωτό “4”) και τη χολιγουντιανή και τηλεοπτική εμπειρία του στην παραγωγή, ευτύχησε να δει το πολύ προσωπικό του πρότζεκτ “Οι Ακροβάτες του Κήπου” (παραγωγής 2001) να παρασέρνει το κοινό του στη μαγεία μιας άλλης εποχής, αλλά και το ακόμα πιο προσωπικό του “Lonsdale” να είναι ακόμη ανολοκλήρωτο και κολλημένο στην ανελαστική ελληνική παραγωγή. Ο Χρήστος Δήμας μίλησε στο SevenArt για ένα ακόμη εγχείρημα του, το “Poker Face”, εισχωρώντας αυτή τη φορά στον κόσμο του πόκερ και ασχολούμενος με μια τρυφερή ρομαντική κομεντί. 

Το “Poker Face”… 

…είναι μια ερωτική ιστορία που διαδραματίζεται σε ένα αντρικό περιβάλλον, σε εκείνο του πόκερ, που πολλές φορές παίρνει μια νουάρ διάσταση. Τα χαρτιά, η τσόχα, ο τρόπος παιχνιδιού, τα τσιγάρα και τα ποτά, η μοναξιά, εν γένει η συμπεριφορά των παιχτών, οι οποίοι μεταλλάσσονται όταν μπαίνουν στο κλίμα του παιχνιδιού κρατώντας μια άλλη ιεράρχηση, διατηρώντας ένα ειδικό καθεστώς και ξεχνώντας την έξω ζωή τους, ακόμη και το ποιοι είναι. Πρόκειται για έναν άλλο κόσμο, που δεν με τρόμαξε αλλά, αντιθέτως, μου ψιθύρισε ν’ ασχοληθώ. 

Πόκερ… 

…δεν ξέρω να παίζω, σε αντίθεση με τον Κούρκουλο και τον Καφετζόπουλο που γνώριζαν το παιχνίδι. Υπήρχαν και επαγγελματίες που μας έδειξαν μερικά ακόμη στοιχεία του παιχνιδιού και της όλης κατάστασης, όμως τελικά δεν παιδευτήκαμε πολύ. Να σου πω την αλήθεια, δεν με ένοιαξε που δεν ήξερα τίποτα για το παιχνίδι και αποφάσισα να κάνω την ταινία. Καλύτερα έτσι. Ήμουν πιο αποστασιοποιημένος και ενδιαφέρθηκα κυρίως για το κομμάτι της ερωτικής ιστορίας, για την οποία έτυχε να διαθέτω τους εξαιρετικούς Κούρκουλο και Σαουλίδου. Δεν ένιωσα καμιά ανασφάλεια που δεν γνώριζα πόκερ, εν ολίγοις, κάτι που σημαίνει ότι δεν με διακατείχαν η εμμονή και το πάθος που χαρακτηρίζουν τη δουλειά σου όταν κινηματογραφείς το προσωπικό σου πρότζεκτ. 

Η Άσπα Καλλιάνη… 

…είναι μια συγκινητική περίπτωση. Προσωπικά με γοήτευσε χωρίς να τη γνωρίζω. Πρόκειται για μια όμορφη γυναίκα, με το δικό της στυλ, που μπήκε σ’ ένα αντρικό χώρο και τον αποτύπωσε στο σενάριο της ταινίας βάζοντας τη δική της οπτική. Έφτιαξε, λοιπόν, ένα πανέξυπνο σύμπαν στο οποίο “διάβαζα” πολλές φορές την ίδια, όταν μετά τη γνώρισα. Δεν είμαστε φίλοι, όμως στη διάρκεια της δουλειάς την “είδα” πολλές φορές μπροστά μου και πάντα με γοήτευε. Άλλωστε είναι δύσκολο να μπαίνεις σ’ ένα αντρικό περιβάλλον, όπως είναι αυτός του πόκερ, και να διατηρείς την ευθύτητα στη συμπεριφορά της γυναίκας-ηρωίδας σου. 

Το σινεμά… 

…είναι δουλειά. Πώς ο υδραυλικός σηκώνεται κάθε πρωί, παίρνει τα εργαλεία του, και ξεκινά για να βγάλει το μεροκάματο; Το ίδιο κάνει και ο σκηνοθέτης. Πάντοτε έχουν ενδιαφέρον και οι προσωπικές σου δουλειές, στις οποίες όμως δεν πρέπει να “κολλάς”. Να μην σε πάνε πίσω, εν ολίγοις. Προσωπικά, παιδεύομαι έξι χρόνια με το πρότζεκτ “Lonsdale”. Έχω πάρει έγκριση χρηματοδότησης από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, πέντε χρόνια πριν. Το 2007 ακύρωσα τελευταία στιγμή τα γυρίσματα της ταινίας στην Αυστραλία. Έχουν έρθει όλα πίσω. Αν και έχω εμμονή με τη συγκεκριμένη ταινία ώστε να γίνει, προσπαθώ να είμαι προσαρμοστικός στις συνθήκες και τα δεδομένα γύρω μου. Αν κάτσεις και το σκεφτείς, σ’ αυτά τα έξι χρόνια έχω γυρίσει δυο άλλες ταινίες! Δηλαδή να έλεγα όχι στις προτάσεις που μου γίνανε; Κι αν μάλιστα δεν με προσβάλλουν, περνάω καλά και μπορώ να βάλω κάτι και από το δικό μου σύμπαν, ακόμη καλύτερα. 

Το ελληνικό σινεμά… 

…είναι της μόδας αυτή την εποχή, όπως ήταν κάποτε το καναδέζικο, το ρουμάνικο, το κορεάτικο, το κινέζικο. Φυσικά και είναι καλό να ταξιδεύουν οι ταινίες μας έξω και να βραβεύονται, από την άλλη μεριά σε μια πενταετία θα δούμε τι θα έχει μείνει από όλο αυτό. Επίσης πρέπει να γίνονται και εμπορικές ταινίες που να κόβουν εισιτήρια ώστε να υπάρξουν και οι παραπάνω. Το σινεμά είναι λαϊκό θέαμα, κι όχι μόνο για λίγους. Έτσι κινείται η παραγωγή. Από την άλλη μεριά, αλλαγές πρέπει να υπάρξουν στην τιμή του εισιτηρίου και στη διανομή που πρέπει να διευρυνθεί, να ξεκλειδώσει επιτέλους το χρηματοδοτικό και να δίνεται το 1,5% από την ΕΡΤ, να εφαρμοστεί βεβαίως ο νέος νόμος για το σινεμά, και να κάτσουν να τα βρουν διανομείς, αιθουσάρχες και παραγωγοί. Να μην κοιτάζει ο καθένας την πάρτη του. 

 Εκλογές & “Poker Face”… 

 …προέκυψαν μαζί από ατυχή συγκυρία. Ελπίζω να βρεθεί η μαγική συνταγή και να πάει ο κόσμος στις αίθουσες για να δει το “Poker Face”, παρά το γεγονός ότι οι μέρες είναι δύσκολες, δεν τις λες και μεγάλης επιτυχίας, και τα βλέμματα θα είναι στραμμένα αλλού. Από τη μεριά μου, είμαι πολύ χαρούμενος που έφερα εις πέρας αυτή τη δουλειά και θα την κουβαλώ στις αποσκευές μου. Αυτό το παραμύθι, γιατί ως τέτοιο το αντιμετώπισα, με έκανε να περάσω όμορφα και του εύχομαι καλή τύχη και μεγάλη επιτυχία. Φεύγω με χαμόγελο από αυτή την ταινία, και εύχομαι να περάσει καλά και ο κόσμος. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-5-11).