6 Μαΐ 2012

Εκλογές στο Σινεμά


Για την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων 30 χρόνων μιλούν όλοι, γι’ αυτό και η ψήφος της 6ης Μαΐου θέλει ψυχραιμία, σκέψη, και σωστές κινήσεις, όπως για παράδειγμα έκανε ο Άλκις Κούρκουλος στο “Poker Face” αυτής της εβδομάδας. Και συνεχίζοντας, μεταξύ σοβαρού και αστείου, το SevenArt σε προτρέπει, πριν ρίξεις την ψήφο σου, τα εξής: Πιες έναν καφέ το πρωί, συζήτησε με τους δικούς σου ανθρώπους ποιο θέλεις να είναι το μέλλον σου σε αυτή τη χώρα, δες μια από τις παρακάτω ταινίες για να ταρακουνηθείς, και προς θεού, μην ψηφίσεις Χρυσή Αυγή. Θα κουβαλάς αυτή τη βλακεία μέσα σου για μια ζωή. Κατά τα λοιπά, κι ως είθισται σε όλα τα (κινημα)τογραφικά sites αυτές τις ημέρες, η συντακτική ομάδα του SevenArt σου συστήνει 5+5+1+1 ταινίες (!!) που καλό είναι να δεις πριν κάνεις το οποιοδήποτε “έγκλημα” που θα καταστρέψει εσένα, την οικογένεια σου και τη χώρα σου μεθαύριο. Άντε, και με τη Νίκη! 

Νέστορας Πουλάκος 
(poulakos@sevenart.gr) 

Υ.Γ. Ευχαριστούμε πολύ τον Σπύρο Δερβενιώτη για τα σκίτσα που ευγενικά μας παραχώρησε, προκειμένου να "ντύσουμε" το "εξώφυλλο" και τον πρόλογο του αφιερώματός μας! 

 ► 5+5+1+1 (:P) ταινίες για τις εκλογές 

Αμερική, η Χώρα της Ελευθερίας (Mr. Smith Goes to Washington), 1939 

Ξεπερνώντας τον πομπώδη ελληνικό τίτλο, και την κομ ιλ φο ηθογραφία που χτίζει στο τέλος, μέσα από το μελόδραμα, ο πολύς Φρανκ Κάπρα, μπορούμε να μιλήσουμε για μια χαρακτηριστική ταινία της πολιτικής διαχρονικά και παγκόσμια. Μια και δεν υφίσταται εκλογική αναμέτρηση αλλά κατευθείαν διορισμός με καθαρά πολιτικάντικους σκοπούς. Ενώ, όταν ο πρόσκοπος καταλαβαίνει ότι δεν έχει έρθει… προσκοπική εκδρομή θαυμασμού και απόδοσης τιμών στο Καπιτώλιο της Γουάσινγκτον, αλλά για να ασκήσει πολιτικές, και ως επί τω πλείστω βρώμικες, καταρρέει μέσα του ο όποιος μύθος ώστε να αποφασίσει είτε ν’ ακολουθήσει τη γνωστή συνταγή, όσα λιγότερα λες τόσο περισσότερο θα μείνεις εδώ, είτε να ριζοσπαστικοποιήσει τη θέση του και να συγκρουστεί με τα συμφέροντα ως άκαυτος ακόμη πολιτικός της εποχής. 

 ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ 

 Πολίτης Κέιν (Citizen Kane), 1941 

Το αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η άνοδος και η πτώση ενός άντρα. Το κρίμα ενός μικρού αγοριού που μεγάλωσε μακριά από την αγάπη της οικογένειας του, τη φροντίδα της μητέρας του, την πατρική φιγούρα και τα παιδικά παιχνίδια που τον σημάδεψαν. Ο εκδότης, ο πλούσιος άντρας, ο αυταρχικός σύζυγος, ο μεγαλομανής και εγωκεντρικός Κέιν που νόμιζε ότι μπορεί να αγοράσει και να εξουσιάσει τον κόσμο. Και γι’ αυτό θέλησε, μια εποχή, να κερδίσει και τη θέση του κυβερνήτη στην πολιτεία του. Η εξουσία της εφημερίδας του, το καθαρό του προφίλ και ο δυναμικός του λόγος τον οδηγούσαν στην επικράτηση. Όμως, η εξωσυζυγική του σχέση και οι βρώμικες πρακτικές του αντιπάλου του, ο οποίος τον πληρώνει με το ίδιο νόμισμα, τον κατακρημνίζουν και τον πετούν έξω από την εκλογική αρένα. Η πολιτική του καριέρα λήγει άδοξα. 

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ 

Όλοι οι Άνθρωποι του Βασιλιά (All the King's Men), 1949 

Ρεπόρτερ μεγάλης αμερικάνικης εφημερίδας πηγαίνει απεσταλμένος σε μια επαρχία κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, για να συναντήσει τον Γουίλι Σταρκ, έναν υποψήφιο πολιτικό, που κατά τα λεγόμενα των συμπολιτών του διαθέτει το σπάνιο χάρισμα της τιμιότητας. Η επερχόμενη εκλογική μάχη τον θέλει με τους ηττημένους, αλλά ο Γουίλι δεν παραιτείται, αφιερώνει τα βράδια του στη μελέτη του νόμου, και ξεκινά να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των κατοίκων της περιοχής, από το πόστο του δικηγόρου. Ένα τραγικό ατύχημα σε ένα δημοτικό σχολείο -αποτέλεσμα της ανικανότητας του προηγούμενου δήμαρχου- ανεβάζει τη δημοτικότητα του Σταρκ που θέτει και πάλι υποψηφιότητα, αυτή τη φορά στοχεύοντας στο αξίωμα του κυβερνήτη. Με ένα ολόκληρο επιτελείο από επαγγελματίες στη διάθεση του, ο ήρωας μας ανασυντάσσεται πολύ γρήγορα συνειδητοποιώντας ότι το πρώτο από τα "ελαττώματα" του που πρέπει να ξεφορτωθεί, είναι η τιμιότητα. Κυβερνήτης πια βάζει μπρος για να χτίσει μια πολιτεία από την αρχή, ένα στρατό από πιστούς που υπηρετούν την αρρωστημένη δίψα του για εξουσία και αναγνώριση, πλήθος από εξέδρες ικανές να αντέξουν το βάρος της φιλοδοξίας του. Ψέματα, δωροδοκίες και εκφοβισμοί που θα κινδυνεύσει να πληρώσει με την ζωή του σημαντικότερου δημιουργήματος του, που δεν είναι άλλο από τον μοναχογιό του. Με το σύνθημα "Μεσσίας ή Δικτάτορας", ο Γουίλι Στάρκ θα ξεκινήσει τον τελευταίο του προεκλογικό αγώνα. Με τη σκιά του να μολύνει όποιον αγγίζει θα νιώσει την αυτοκρατορία του να τρέμει συθέμελα, και τους πιστούς του να αποκαθηλώνουν την εικόνα του. Ο πάλαι ποτέ τίμιος πολιτευόμενος αντλεί για ακόμη μια φορά ζωή από τις απογοητεύσεις και τις ελπίδες των ψηφοφόρων, και επαναλαμβάνει τα σωστά λόγια που γνωρίζει πως σβήνουν τη μνήμη. Λίγες στιγμές μετά το τελευταίο χειροκρότημα, μια σφαίρα θα θέσει το όριο στη ζωή ενός ανθρώπου, από εκείνους που ονειρεύονται ότι μπορούν να διοικήσουν τον κόσμο… Κοιτάζοντας τον από ένα ψηλό μπαλκόνι. 

ΑΝΙΣΣΑ ΧΑΣΙΜ 

Υπάρχει και Φιλότιμο, 1965 

Το ελληνικό πολιτικό ιδεώδες σε όλο του μεγαλείο, σε μία ταινία που προκαλεί με ευκολία τον κλαυσίγελο. Είναι απροσδόκητα πολλές οι ομοιότητες με το σήμερα και από αυτή την οπτική, η ταινία αποκτά ένα ολοκαίνουριο ενδιαφέρον. Κωμικές και έξυπνες ατάκες προκαλούν το γέλιο κι εκείνο με τη σειρά του προκαλεί τα κλάματα όταν περιτριγυρίζει τα πολιτικά παράσιτα που ουδέποτε έλειψαν από τον χώρο. Η υπόθεση γνωστή, αλλά καθόλου τετριμμένη: πολιτικός ανακαλύπτει τις απάτες που γίνονται στο όνομά του και δεν συνεχίζει να αδιαφορεί, όπως θα ήταν το αναμενόμενο. Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ενσαρκώνοντας έναν υπουργό θα αφήσει το όνομα του Μαυρογιαλούρου στην ιστορία μαζί με την εδραιωμένη στη συνείδησή μας φράση "μαύρο στον Μαυρογιαλούρο". Ταινία γρήγορη, καλογυρισμένη, με εξαίρετους ηθοποιούς, καταφέρνει σε μόλις μια ώρα και μισή να θίξει όλα τα κακώς κείμενα της σύγχρονής της και σύγχρονής μας πολιτικής σκηνής. Αν και φαίνεται απλοϊκή και χωρίς σασπένς είτε επειδή ανήκει στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο είτε επειδή είναι μεστή νοήματος, έλκει την προσοχή και την διατηρεί. Εξυπηρετήσεις, ρουσφέτια και εξαπατήσεις είναι μερικά από τα συμπτώματα των πελατειακών σχέσεων που έχουν αναπτυχθεί χρόνια τώρα μεταξύ του εκλογικού σώματος και των κομμάτων. Όμως όπου υπάρχει και φιλότιμο, υπάρχει και τρόπος, ίσως όχι για την πολυπόθητη, από τότε, εκκαθάριση αλλά για τη μερική αντιμετώπιση. Ας ελπίσουμε ότι σε αυτό το τελευταίο, το δικό μας έργο θα καταφέρει να κάνει την ανατροπή. 

 ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΙΡΕΤΗ 

Ο Υποψήφιος (The Candidate), 1972 

Όλη η ταινία είναι η τελευταία της σκηνή: Όταν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ κλείνει τον πολιτικό του σύμβουλο στο δωμάτιο, ενώ έχει ήδη ανακοινωθεί η εκλογική του νίκη στην πολιτεία της Καλιφόρνια, και τον ρωτά: Και τώρα τι κάνουμε; Καθότι, ο άσημος δικηγόρος από την Καλιφόρνια αποδείχτηκε το πουλέν των Δημοκρατικών. Σίγουροι για την ήττα τους στην περιφέρεια αυτή, εμπιστεύτηκαν έναν άκαυτο άνθρωπο για υποψήφιο, που δεν είχε ιδέα από πολιτική. Και παρά το γεγονός ότι στην αρχή δεν τον πίστευαν, η συνέχεια τους διέψευσε. Και ο δικηγόρος με τον ελεύθερο, όλο ιδέες και ανατροπές, λόγο σύντομα “άλλαξε” για να κερδίσει. Κατάλαβε όμως ό,τι είχε χάσει το σημαντικότερο: τον ίδιο του τον εαυτό. 

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ 

Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (All the President's Men), 1976 

Ένα συγκλονιστικό σκάνδαλο που συντάραξε την πολιτική ομαλότητα στις ΗΠΑ στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ο εξαιρετικά αμφισβητούμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον μάχεται για την επανεκλογή του, με κάπως παράδοξες μεθόδους. Το σκάνδαλο Γουότεργκειτ ήταν ουσιαστικά η κορυφή στο παγόβουνο ανηθικότητας που φέρει το όνομα Νίξον. Πέντε άτομα, κατ’ εντολή της κυβέρνησης και την ανοχή του FBI και της CIA, παρακολουθούν, μεταξύ άλλων παρανομιών που κάνουν, τα γραφεία του Δημοκρατικού κόμματος. Κάποια στιγμή γίνονται αντιληπτοί. Και ενώ η υπόθεση πάει για κάλυψη, πολιτικά και δικαστικά, δυο δημοσιογράφοι της Ουάσινγκτον Ποστ κάνουν ρεπορτάζ και αποκαλύπτουν τι πραγματικά συνέβη. Ο Ρίτσαρντ Νίξον δυο χρόνια μετά παραιτείται. Δεν είναι μια ταινία για την εκλογική διαδικασία. Αλλά μια πραγματική ιστορία που αποκαλύπτει τη βρώμικη πλευρά αυτής. 

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ 

Bob Roberts, 1992 

 Τη δεκαετία του 1980 μια αλλαγή παρατηρείται στις αμερικανικές ταινίες που παρακολουθούν το πολιτικό σκηνικό. Οι κλασικές αμερικανικές ηθικές αξίες αντικαθίστανται από έναν πρωτοφανή κυνισμό της δεκαετίας του 1980 και της απληστίας των μεγαλοστελεχών της Γουόλ Στριτ. Αργότερα βέβαια αυτός ο κυνισμός θα έφτανε σε νέα επίπεδα, αλλά το 1992, τη χρονιά που ο Τιμ Ρόμπινς έγραψε το σενάριο, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στον "Bob Roberts", ήταν ακόμα κάτι σχετικά πρωτότυπο. Ο ήρωάς του, ο Μπομπ Ρόμπερτς είναι ένας αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος που τραγουδά φολκ μουσική στο κοινό του. Το μήνυμα που φιλοδοξεί να περάσει είναι ότι η απληστία είναι καλή. Και εκτός από όλα αυτά θέτει υποψηφιότητα για μια θέση στη Γερουσία της Πενσιλβάνια. Ένας ανεξάρτητος ρεπόρτερ θα προσπαθήσει να θέσει τέλος στις πολιτικές του φιλοδοξίες. Εάν υπάρχει κάτι που ξέρει καλά να κάνει ο Τιμ Ρόμπινς, αυτό είναι να μιλά για πολιτική. Επιλέγει έναν ενδιαφέροντα τρόπο να διηγηθεί την ιστορία του, σχεδόν σαν ντοκιμαντέρ. Υπάρχουν σκηνές που οι κάμερες παραμένουν ανοιχτές ενώ δεν θα έπρεπε, μεταφέροντας στον θεατή συζητήσεις που δεν θα έπρεπε να ακούσει. Το πραγματικό παρασκήνιο της πολιτικής σκηνής. Ακόμα και σε στιγμές που την ταινία διακρίνει μια αμηχανία, ο "ήρωάς" της (μάλλον ο κακός της) είναι τόσο ρεαλιστικός που θα αρκούσε να ανοίξουμε οποιοδήποτε τηλεοπτικό δίκτυο για να τον δούμε να εμφανίζεται στην οθόνη της τηλεόρασής μας. 

 ΚΕΛΛΥ ΜΠΙΛΛΙΝΗ 

O Πρόεδρος, ένα Ροζ Σκάνδαλο και ένας Πόλεμος (Wag the Dog), 1997 

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές βλέπει το φως της δημοσιότητας ένα ερωτικό σκάνδαλο που έχει ως πρωταγωνιστή τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Με σκοπό να επανεκλεγεί, ο ίδιος αναθέτει στο επιτελείο της προεκλογικής του καμπάνιας να εφεύρει κάποιο τέχνασμα για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου και να μην επηρεαστεί η κοινή γνώμη. Τότε καλείται ο "Mr. Fix-it", Ρόμπερτ Ντε Νίρο, και με τη βοήθεια ενός κινηματογραφικού παραγωγού επιννοούν μια σειρά από πολιτικά τρικ, τα οποία έχουν σαν στόχο τους να κάνουν το λαό να ξεχάσει το σκάνδαλο που ξέσπασε. Έτσι, οι δύο άνδρες, μαζί με το επιτελείο τους, αποφασίζουν πως, για να ξεχαστεί ένα τέτοιο γεγονός, πρέπει να ξεσπάσει κάποιο πολύ μεγαλύτερο. Και ποιο μπορεί να είναι αυτό; Μα φυσικά ένας πόλεμος! Πανέξυπνη και "γρήγορη" η ταινία του Μπάρυ Λέβινσον, καθώς βλέπουμε πώς η πολιτική και τα μίντια μάς κατευθύνουν προς τα εκεί που εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους και μας δίνουν "μασημένη" και φιλτραρισμένη τροφή. Ο Ντάστιν Χόφμαν στο ρόλο του παραγωγού είναι γι' άλλη μια φορά αξεπέραστος, ενώ, μαζί με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο αποτελούν το ιδανικό υποκριτικό ζευγάρι. Πάντως όλη η ταινία (η οποία αποτελεί ως ένα βαθμό καθρέπτη της πραγματικότητας) μπορεί να συνοψιστεί σε μία ατάκα του Ρόμπερτ Ντε Νίρο: "Ο Πόλεμος τελείωσε. Το είδα στην τηλεόραση". Αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους λίγους μήνες πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο Κλίντον (ξέρετε, αυτό με την Μόνικα και το λεκέ). Σύμπτωση; 

 ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΑΓΚΑ 

Η Ψήφος είναι Μυστική (Secret Ballot), 2001 

Η Nassim είναι δικαστική αντιπρόσωπος, με ακλόνητη πίστη στις εκλογές και τους πολιτικούς και με αποστολή να πείσει τους κατοίκους χωριών της Ιρανικής υπαίθρου να ασκήσουν το εκλογικό τους καθήκον. Ο Cyrus είναι ο στρατιώτης που αναλαμβάνει να την συνοδεύσει, επιφυλακτικός απέναντί της (κυρίως λόγω του φύλου της) και με μεγαλύτερη πίστη στην ισχύ των όπλων, παρά της πειθούς. Η ταινία που χάρισε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στη Βενετία στον Μπαμπάκ Παγιαμί, είναι ένα πρωτότυπο road movie, ένα τραγελαφικό σχόλιο στις αντιθέσεις της ιρανικής κοινωνίας με αφορμή τις εκλογές και ταυτόχρονα, μια ευφυής κωμωδία με απολαυστικούς διαλόγους και χαρακτήρες. Ένα αεροπλάνο από το οποίο πέφτει μια κάλπη, ένα κόκκινο φανάρι στη μέση της ερήμου, η άρνηση γυναικών ψηφοφόρων να δουν φωτογραφίες ανδρών υποψηφίων, η απόφαση κάποιου να «σταυρώσει» το Θεό, η προσπάθεια ενός άλλου να ψηφίσει εκ μέρους 30 γυναικών, η απορία μιας μητέρας για το λόγο που δεν μπορεί η 12χρονη κόρη της να ψηφίσει τη στιγμή που μπορεί να παντρευτεί κ.ά. κάνουν την ταινία του Παγιαμί μια καλή ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας με τον ιρανικό κινηματογράφο και να αναρωτηθούμε αν όντως όλα όσα βλέπουμε απέχουν έτη φωτός από όσα ζούμε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΡΑΚΗΣ 

Ο Άνδρας της Χρονιάς (Man of the Year), 2006 

Ο Ρόμπιν Ουίλλιαμς είναι ο Τομ Ντομπς, κωμικός, ο οποίος ασκεί πολιτική σάτυρα στην τηλεοπτική του εκπομπή. Είναι πολύ δημοφιλής στο κοινό, το οποίο, μεταξύ σοβαρού και αστείου, προτείνει στον ίδιο να κατέβει κι αυτός στις επερχόμενες εκλογές. Ο Ντομπς δέχεται, κι έτσι το όνομά του μπαίνει υποψήφιο για τη θέση του προέδρου των Η.Π.Α. Κάπου αλλού, τώρα, τελειοποιείται το ολοκαίνουργιο ηλεκτρονικό σύστημα ψηφοφορίας που υπόσχεται πως θα διευκολύνει κατά πολύ την εκλογική διαδικασία. Όμως, μερικές μέρες πριν τις εκλογές, η Έλινορ, προγραμματίστρια της εταιρείας, ανακαλύπτει πως το σύστημα είναι ελαττωματικό και πως λειτουργεί ανεξάρτητα από τον αριθμό των ψήφων. Όπως είναι λογικό, όχι απλά δεν της δίνουν σημασία, αλλά την απολύουν κι από πάνω. Όταν λοιπόν εκλέγεται ο κωμικός ξεκινά η πάλη ανάμεσα στο συμφέρον και τη δικαιοσύνη. Ευχάριστη κωμωδιούλα με πρωταγωνιστή το μαέστρο του είδους, Ρόμπιν Ουίλλιαμς. Στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Μπάρυ Λέβινσον, του οποίου το όνομα μπορεί να μη λέει κάτι, όμως έχει σκηνοθετήσει επίσης τα "Goodmorning Vietnam" και "Rainman". Πάντως θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν συνέβαινε κάτι αντίστοιχο στην πραγματικότητα. Φανταστείτε τον Λαζόπουλο Πρωθυπουργό. Ανατρίχιασα. 

ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΑΓΚΑ 

Milk, 2008 

Ο Χάρβεϊ Μιλκ εγκαταλείπει την υψηλόμισθη εργασία του στη Γουόλ Στρητ, και πηγαίνει στην περιοχή Κάστρο του Σαν Φρανσίσκο για να ζήσει με τον εραστή του, Σκοτ. Εκεί, κουρασμένος τόσα χρόνια που έκρυβε ότι ήταν γκέι, γίνεται η "φωνή" της κοινότητας των ομοφυλοφίλων, που στερούνται τα πολιτικά τους δικαιώματα, και το 1977 εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος. Έντεκα μήνες αργότερα δολοφονείται από τον πολιτικό του αντίπαλο, Νταν Γουάϊτ. Μια συγκλονιστική βιογραφία, μια αξεπέραστη ερμηνεία. Ο Σων Πεν δεν έχει υποκριτική μανιέρα. Το ίδιο συμβαίνει με τη σκηνοθετική μπαγκέτα του Γκας Βαν Σαντ. Οι δυο τους συνέπραξαν, μαζί με ένα επιτελείο αξιόλογων ηθοποιών και την χαρακτηριστική φωτογραφία του Χάρη Σαββίδη, για να συνθέσουν μια ταινία που αποδεικνύει ότι η δύναμη της θέλησης για πολιτικό ακτιβισμό και κοινωνικό σχόλιο δεν χωρά διπλωματίες τύπου Όλιβερ Στόουν ("W.") ούτε μεγαλεπήβολες πρακτικές χειραγώγησης του θεατή. Οι δυο άξονες της ταινίας: στη μια άκρη, ο Σων Πεν είναι ο ηθοποιός των χιλίων προσώπων και το αποδεικνύει. Από το "Με λένε Σαμ" στο "Σκοτεινό ποτάμι" και από το "21 γραμμάρια" στην ερμηνεία του πρώτου –ανοιχτά δηλωμένου- γκέι πολιτικού της Αμερικής. Έλαβε το Όσκαρ Α’ Ανδρικού ρόλου, ενώ έχει χιλιότιμηθεί ήδη από όλα τα επαγγελματικά σωματεία και τους κριτικούς. Στην άλλη άκρη ο Γκας Βαν Σαντ του ξεθωριασμένου σινεμά αλά "Drugstore Cowboy", του εναλλακτικού Χόλυγουντ αλά "Ο ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ" και της επαναστατικής νεολαίας όπως ο "Ελέφαντας" και το "Paranoid Park". Στην πρώτη -αμιγώς- πολιτική ταινία του ξεχωρίζει και πάλι, γιατί η σκηνοθετική του ματιά δεν είναι προβλέψιμη αλλά ανατρεπτική, ευθύβολη, επαναστατική. Και στη μέση... το αριστούργημα. 

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ 

Αι Ειδοί του Μαρτίου (The Ides of March), 2011 

Ξεπερνώντας τόσο τον ατυχή τίτλο που έδωσε ο Κλούνει στην ταινία του κι εσύ πρέπει να ανατρέξεις σε εγκυκλοπαίδειες και ιστορικά βιβλία για να καταλάβεις τι είχε στο μυαλό του ο Καίσαρας και ο μάντης που του το είπε, όσο και στην ακατανόητη επιμονή της εταιρείας διανομής της ταινίας να τον διατηρήσει στα ελληνικά, έχεις να δεις ένα ολόφρεσκο, χολιγουντιανό αριστούργημα. Σαν τον Πάκουλα, τον Πόλακ, ή και τον Ρέντφορντ κυρίως, ο Κλούνει αναδεικνύεται με τα χρόνια σε σκηνοθετικό σταρ ίσων αποστάσεων. Οι δυο πρώτες του ταινίες το έχουν αποδείξει άλλωστε (ξεπερνώντας και ξεπετώντας στα γρήγορα, την τρίτη), ενώ με την τωρινή και το πολυάστερο καστ που διαθέτει, τα Όσκαρ και οι διακρίσεις είναι αδιαμφισβήτητα δικά του. Κατά τα λοιπά, θα παρακολουθήσεις ένα γρήγορο, διασκεδαστικό, άκρως ενδιαφέρον, και γεμάτο προβληματισμούς πολιτικό δράμα στη σύγχρονη Αμερική, αναφορικά με τις προεκλογικές καμπάνιες και τα απίστευτα σάπια παιχνίδια που παίζονται για την ανάδειξη των προέδρων. Πρόσεξε, η ταινία δεν διαφέρει σε τίποτα από ότι παρόμοιο έχεις δει στο Χόλιγουντ από τη δεκαετία του 1940 και έκτοτε (π.χ. “Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά”). Το ενδιαφέρον, η αγωνία, και το μυστήριο για την επίλυση του, παραμένουν σε πρώτο πλάνο και σε ολοένα πιο αυξανόμενο τέμπο δράσης. Για ακόμη μια φορά έχω να σου πω, αν και το φαντάζεσαι, ότι κερδίζει την προσοχή σου ο Ράιαν Γκόσλινγκ, ο οποίος έτσι και κάνει τις σωστές επιλογές από εδώ και στο εξής, θα γίνει ο νέος σταρ του Χόλιγουντ, εφάμιλλος με τον Ντε Νίρο ή τον Σων Πεν. Εν γένει, έχεις σερβιρισμένη στο πιάτο σου μια ακόμη άκρως εντυπωσιακή και σοβαρή ταινία από το Χόλιγουντ, μετά το “Drive”. 

ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ 

*Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (4-5-12).