5 Μαΐ 2012

Catastroika: Ελευθερία & Ανησυχία Τώρα!


Toυ Νέστορα Πουλάκου

Θα μπορέσει ο σημερινός άνθρωπος να υπερβεί τη φυσική του ροπή προς την αδράνεια, την ησυχία; Άλλωστε ο Θουκυδίδης το είχε πει αυτό: Ή ελευθερία ή ησυχία, πρέπει να διαλέξετε. Ή θα είσαστε ελεύθεροι ή θα είσαστε ήσυχοι. Και τα δυο μαζί δεν γίνονται. 

Κορνήλιος Καστοριάδης. Φωνές, ιαχές, τύμπανα, εξέγερση. Άδειοι δρόμοι. Πανεπιστημίου, Ακαδημίας, Σταδίου, Σύνταγμα. Κατά τον Σλαβόι Ζίζεκ είμαστε θύματα. Μα, για το Θεό, πρέπει να αγωνιστούμε. Ακούγοντας τη μουσική των Active Member, τις σειρήνες των περιπολικών, και θυμώνοντας στην περίπτωση που η ησυχία κατακλύσει την ερχόμενη Κυριακή… 

Και, ναι, μετά τις περυσινές αμφιβολίες μου για το εγχείρημα “Debtocracy” καταλαβαίνω πλέον ότι ο αγωνιστικός χαιρετισμός των Άρη Χατζηστεφάνου & Κατερίνας Κιτίδη, που βασίζεται στην τεκμηριωμένη, συγκριτική και εννοιολογική δημοσιογραφία, η οποία είναι και στρατευμένη χωρίς ν’ αναιρεί την ψυχρή ματιά της στην αλήθεια των πραγμάτων, των αριθμών, των δεδομένων, μπορεί να σταθεί στα πόδια του, να επηρεάσει συνειδήσεις και να διαμορφώσει στάσεις χωρίς να προπαγανδίσει. 

Το μεγάλο στοίχημα των δυο δημιουργών, και με το δεύτερο μέρος της διαφαινόμενης τριλογίας της κρίσης, είναι να βρουν κοινό και μακριά από τον κινηματικό χώρο. Οι υποψιασμένοι, οργανωμένοι σε κινήσεις πολιτών, ανήσυχοι αγωνιστές θα δουν την “Catastroika” ως όχημα για το παρακάτω, τη συνέχιση των κινητοποιήσεων. Οι υπόλοιποι όμως, δυστυχώς και η πλειοψηφία, θα καταλάβει μεν τα “πενηνταράκια” του ντοκιμαντέρ, τα χίλια κομμάτια δηλαδή που σπάζουν την οικονομική/πολιτική/κοινωνική κρίση ώστε να μπορέσουν ν’ αφυπνίσουν, αρκεί να φτάσει η “Catastroika” στις οθόνες της δε. 

Το νέο ντοκιμαντέρ των Άρη Χατζηστεφάνου & Κατερίνας Κιτίδη ασχολείται με τον κακό δαίμονα του κάθε κράτους: τις ιδιωτικοποιήσεις. Και ενώ στο πρώτο μισό του σου μαθαίνει την ιστορία του privatization, από πού προέρχεται, σε ποιες χώρες πρωτοεμφανίστηκε και… τις “έκαψε” (Χιλή, Μεγάλη Βρετανία, και στη μετάβαση της Σοβιετικής Ένωσης και της Ανατολικής Γερμανίας στη “νέα εποχή” τους), στο δεύτερο μισό ξεκινούν οι παραλληλισμοί, οι συγκρίσεις και τα παραδείγματα με/για την ελληνική πραγματικότητα. 

Οι σιδηρόδρομοι στη Μεγάλη Βρετανία, το νερό στο Παρίσι, η ηλεκτρική ενέργεια στην Καλιφόρνια, διήνυσαν τον ιδιωτικό τους δρόμο και γνώρισαν υπερτιμολογήσεις, σκάνδαλα, μίζες, δολιοφθορές, ατυχήματα, αδιαφορία, κακοδιαχείριση, επιρροές πολιτικών προσώπων και διαφθορά, εντέλει επανακρατικοποίηση ή επαναδημοτικοποίηση μερική ή ολική τους… Η Ελλάδα πρέπει να κάτσει να μάθει ότι δεν ισχύει το παραφουσκωμένο μύθευμα, “ο ιδιώτης είναι ο καλός και εργατικός και το δημόσιο το κακό και τεμπέλικο.” 

Στην “Catastroika” έχει γίνει τεκμηριωμένη δουλειά βασισμένη σ’ έρευνα, συνεντεύξεις σημαντικών προσώπων και συστηματική και στοχευμένη ανάλυση των δεδομένων. Βάσει πάντοτε των συνθηκών παραγωγής και του μικρού μπάτζετ που διέθετε (άλλωστε πραγματοποιήθηκε με οικονομικές συνεισφορές ανώνυμων και επώνυμων πολιτών), και ξεπερνώντας την πάντοτε τηλεοπτική λογική του (αλλά όχι αισθητική του), μια και οι δημιουργοί του είναι έμπειροι σε αυτού του είδους τη δημοσιογραφία στο ΣΚΑΙ, μπορούμε να μιλάμε για ένα καλά δομημένο ντοκιμαντέρ που πετυχαίνει τον σκοπό του: την αφύπνιση συνειδήσεων με αδιάσειστα επιχειρήματα. Μπορείς να το δεις δωρεάν παρακάτω. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (30-4-12).