29 Μαΐ 2012

O ANΘΟΣ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ


 Αυτήν την εβδομάδα, η στήλη HellasFilm γυρίζει το χρόνο στο 1999 και στον “Ανθό της Λίμνης” του Σταμάτη Τσαρουχά, ο οποίος με τη σειρά του τοποθετείται στις αρχές του 20ου αιώνα, μια περίοδο ιδιαιτέρως κρίσιμη και αρκούντως ευαίσθητη για την Ελλάδα. Η ταινία του Τσαρουχά επανέρχεται στην επικαιρότητα, μια και προβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα, στο Ίδρυμα Πολιτισμού & Εκπαίδευσης Ανδρέας Λεντάκης. Πρόκειται για μια σπάνια καταγραφή, που σε γυρίζει στη Μακεδονία της διχόνοιας, λίγα χρόνια πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους. Η Ελλάδα είναι ελεύθερη από τη Θεσσαλία και κάτω, με τους Έλληνες της Μακεδονίας, στην προκειμένη περίπτωση της Καστοριάς, ανακατεμένοι με Τούρκους και με τους Βούλγαρους να εποφθαλμιούν τη γη τους, να βρίσκονται στο πυρ το εξώτερον. Σημειωτέον, ότι μόλις είχε τελειώσει ο ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897, όπου η Ελλάδα έχει χάσει. Η ιστορία επικεντρώνεται σε δύο άξονες. Σε μια τυπική ελληνική οικογένεια της περιοχής που μάχεται για την επιβίωση της, προσπαθώντας να ισορροπήσει τις σχέσεις της με τους Τούρκους της Καστοριάς, οι οποίοι γίνονται ολοένα και προκλητικότεροι. Από την άλλη μεριά, μελετά την απότομη ενηλικίωση του νεαρού Χρήστου, ο οποίος βρισκόμενος στην εφηβεία, νιώθει το αίμα του να βράζει. Θέλει να σηκωθεί, να πάρει τ’ όπλο του, και να διεκδικήσει την ελευθερία του και μια καλύτερη ζωή στα εδάφη του. Η ταινία του Τσαρουχά είναι ιστορική και δραματική συνάμα. Στα σίγουρα, η καλύτερη στιγμή της είναι η σχέση που χτίζεται ανάμεσα στο νεαρό Χρήστο και τον πληγωμένο αντάρτη (Βαγγέλης Μουρίκης), με τον τελευταίο να δείχνει το δρόμο και να μεταλαμπαδεύει το ελεύθερο πνεύμα του στον πιτσιρικά-μαχητή της ζωής. Ο Βαγγέλης Μουρίκης, πολύ πριν τον γνωρίσουμε σε χαρακτηριστικούς ρόλους του, ερμηνεύει με περίσσια αισθαντικότητα τον καταπονημένο και απογοητευμένο Έλληνα αντάρτη, ο οποίος παρολαυτά δεν χάνει τη θέληση του για ζωή και ελευθερία. Το άλλο χαρακτηριστικό στον “Ανθό της Λίμνης” είναι τα τεχνικά του χαρακτηριστικά. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια από τις πλέον ακριβείς και αναπαραστατικές ιστορικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Η Ιουλία Σταυρίδη κάνει μια θαυμάσια δουλειά στη σκηνογραφία και τα κουστούμια, και ο Κωστής Γκίγκας στη φωτογραφία. Με την υπέροχη μελωδία του Τσιαμούλη και τη φωνή της Λιζέτας Καλημέρη στο τραγούδι, το οποίο μάλιστα έγινε και hit αργότερα, δένεται άψογα αυτό το ιστορικό πλαίσιο με το πλούσιο συναισθηματισμό που σου αποπνέει. 

*Τα κείμενα εντάσσονται στη στήλη HellasFilm του κινηματογραφικού πόρταλ www.sevenart.gr. Γράφτηκαν από τον Νέστορα Πουλάκο, την περίοδο 21 Μαρτίου - 11 Απριλίου 2012.