17 Μαΐ 2012

Pass2Day | Αναμνήσεις Ελληνόφωνου Ροκ Γ' Μέρος | #10

 
Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Σάββατο στον Eclectic Radio του Ash in Art, 2-5 το μεσημέρι, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.

Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/ 

*



Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας

Από τον Παύλο και τον Νικόλα πάμε στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου που με τη μουσική του εισβάλει στην ελληνική ροκ σκήνη. Ίσως ένας από τους πιο δημοφιλείς τραγουδιστές της ελληνόφωνης ροκ σκηνής. Έχει περάσει στην ιστορία της  ελληνικής  μουσικής και με την ευαισθησία του αγγίζει τις ψυχές όλων μας μέχρι σήμερα. Ακολούθως έρχονται συγκροτήματα όπως τα Ξύλινα Σπαθιά, τα Διάφανα Κρίνα, η Λευκή Συμφωνία, οι Μάσκες, τα Μωρά στη Φωτιά, οι Πυξ Λαξ και πολλά άλλα. Το ελληνικό ροκ βγαίνει από την αφάνεια του, παύει να τρομάζει, γίνεται ελκυστικό και εκτοξεύεται… Υπάρχουν άραγε παιδιά σήμερα που πλουτίζουν το ελληνόφωνο ροκ; Μπορεί να υπάρχουν απλά δεν τα ξέρουμε. Θεωρώ ότι θα πρέπει να βγουν γκρουπ τα οποία θα ξεφύγουν από το αναμασημένο στυλ του ελληνόφωνου ροκ (που δημιούργησαν αξιόλογοι καλλιτέχνες το 1980 και το 1990 και αντιγράφονται άτεχνα σήμερα) και να δημιουργήσουν κάτι νέο και  δικό τους.

Εδώ θέλω να επισημάνω κάτι: Τους πιο ικανούς μουσικούς δεν θα τους βρεις στο ελληνόφωνο ή αγγλόφωνο ροκ στην Ελλάδα. Θα τους βρεις στα μπουζούκια να κάνουν νυχτοκάματα. Θα τους βρεις ως session μουσικούς σε σκυλοπαραγωγές και είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για τα χέβι μέταλ τσιφτετέλια που βαράνε μερικές φορές με δίκασες και σόλο κιθάρες, αν και χαμηλωμένες κάτω από τα μπουζούκια. Όλο αυτό έχει μία εξήγηση: Στις μπάντες των λαϊκών αοιδών υπάρχουν πρώην ροκάδες που λύσσαξαν στην πείνα ψάχνοντας εταιρεία που θα τους βγάλει δίσκο ή αφου έχουν χρησοπληρώσει δέκα ντέμος. Όλα αυτά βέβαια προέρχονται από τις δισκογραφικές εταιρείες οι οποίες προς όφελος των κερδών τους ό,τι νέο γκρουπ ή καλλιτέχνης έρχεται σε αυτούς είτε τους αφήνουν σε μια άκρη είτε τους πετάνε στα σκουπίδια.

Αλλά δεν φταίνε μόνο οι δισκογραφικές αλλα και η ίδια η εξουσία η οποία θέλει τους ανθρώπους καθηλωμένους και κοιμισμένους. Το ροκ δεν το αντέχει αυτό. Θέλει ανθρώπους επαναστάτες με δύναμη ψυχής. Φτάσαμε λοιπόν στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και μετά από αυτό το χάος. Ήταν η εποχή που η Ελλάδα ήταν σε υποτιθέμενη οικονομική ανάκαμψη, το χρήμα υπήρχε άφθονο και κανείς δεν νοιαζόταν για την καλή μουσική. Το ροκ είναι τρόπος ζωής. Απλός και λιτός χωρίς γκλίτερ και φαντασμαγορίες. Σήμερα λοιπόν που μιλάμε ίσως είναι η ευκαιρία της Ελλάδας μέσα από την κρίση την οποία βιώνει πολύ έντονα να βρεθούν μουσικοί ώστε να μιλήσουν μέσα από τα τραγούδια τους στην καρδιά του κόσμου για τα προβλήματα της κοινωνίας. Να μας ξεσηκώσουν, να μας βγάλουν στις πλατείες, να γίνουμε όλοι νοσταλγοί του παλιού καλού παρελθόντος. Πιστεύω ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή που το ελληνόφωνο ροκ βγαίνει από την αφάνεια και το περιμένει κάτι πραγματικά δυνατο…

Στο χέρι μας είναι…

*