31 Μαΐ 2012

Pass2Day | Η μουσική στη "χώρα των θαυμάτων" | #12

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Σάββατο στον Eclectic Radio του Ash in Art, 2-5 το μεσημέρι, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.
Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/ 

*
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας

Οι εξαρτήσεις παντός τύπου -ουσίες, αλκοόλ κ.ά. συνδέονται άμεσα με το ταμπεραμέντο των καλλιτεχνών εξ ου και δεν αφορούν μόνο μουσικούς αλλά και συγγραφείς, ζωγράφους, ποιητές... Οι ουσίες δεν είναι φυσικά η πηγή του ταλέντου τους, καθώς δεν εκφράζονται όλοι οι "χρήστες" καλλιτεχνικά αλλά αποτέλεσμα της ιδιαίτερης ευαισθησίας που τους διακατέχει για τα δρώμενα και δυστυχώς η χρήση, κατά κανόνα, ανακόπτει ή εμποδίζει την απρόσκοπτη συνέχεια της δημιουργικής τους προσπάθειας. Τα φάρμακα έχουν κατά καιρούς βοηθήσει τους μουσικούς να ξεκλειδώσουν την αδρανή τους δημιουργηκότητα και να τους οδηγήσουν σε μεγάλα άλμπουμ. Έχουμε ακούσει όλοι ιστορίες που μοιάζουν με ανέκδοτα.
Όπως για τον Keith Richards που ήταν τόσο εθισμένος στην ηρωίνη που καθόταν ακίνητος και αγόγγυστος σε μια συναυλία. Όλοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει. Ή όταν η κοκαίνη, η παράνοια του David Bowie, τον οδήγησε να αποθηκεύσει τα κάτουρά του στο ψυγείο ώστε να μην κλαπούν από μάγους. Αυτά δεν είναι καθόλου χαρμόσυνα ανέκδοτα. Είναι όλες φρικιαστικές, βρώμικες λίγο ιστορίες και δείχνουν στους ανθρώπους που σκέφτονται λογικά ότι η υπερβολική χρήση ναρκωτικών τους κάνει να δρουν σαν πέη. Δεν είναι λαμπρό. Είναι βαρετό. Πέρα από τη μουσική, τα ναρκωτικα μας δίνουν και ιστορίες.
Ποιος θα ξεχάσει τον Bob Marley που κυκλοφορούσε συνέχεια με ένα μπάφο στο στόμα, ή την Whitney Houston αμέτρητες φορές λιπόθυμη από αλκοόλ και χάπια. Τον Curt Cobain στην ίδια κατάσταση νιρβάνας, τον Hendrix, την Janis Joplin και πόσους άλλους... Για κάθε THE END υπάρχει και ένας Morrison να καταλήγει στη μπανιέρα. Έχουμε απολαύσει αφιερώματα και συνεντεύξεις με τους χρήστες ναρκωτικών, περισσότερο από ένα chat με τους Coldplay. Όλοι οι πολιτισμοί έχουν ξεπηδήσει από την χρήση ναρκωτικών. Που θα ήταν ο κόσμος χωρίς το καλοκαίρι της αγάπης και τα μέσα της δεκαετίας του 1990: Η rave σκηνή και η hip-hop μεσουρανούσαν. 
Στην πραγματικότητα ίσως δεν θ' απαντήσει κανείς σε αυτό. Κάτι που δεν σημαίνει ότι είμαι εγώ αυτός που προτείνει την χρήση τους. Η πρόσληψη χημικών ουσιών είναι επιλογή του καθένα (και τα "οφέλη" ν' ακούμε μουσική για τα ναρκωτικά είναι ένα άλλο θέμα εντελώς). Αλλά η αιώνια τάση του μουσικού για το σνιφάρισμα, το κάπνισμα, το αλκοόλ και τα χάπια μάς επιτρέπει να ζήσουμε έστω μια αχτίδα της μακρινής και σκοτεινής πλευράς του καλλιτέχνη. Δεν θέλει κανείς να κρεμάει την ταμπέλα πρεζόνι σε μεγαλους καλλιτέχνες γιατί σίγουρα θα έχει ακούσει ή θα ακούσει κάποιο άλμπουμ του και θα γουστάρει.
Ποιος ξέρει τι άλλο εκπληκτικό θα ακούγαμε εάν δεν είχαν φύγει όλοι αυτοί τόσο νωρις...

*


*

 
Στις 24 Μαίου του 1941 γεννήθηκε ο Αμερικανός τραγουδιστής και μουσικός Μπομπ Ντίλαν. Το κανονικό του όνομα είναι Robert Alen Zimmerman. Ένας από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς στην ιστορία της μουσικής. Έχει κερδίσει 10 βραβεία Grammy, ένα Όσκαρ και μια Χρυσή Σφαίρα για το τραγούδι Things Have Changed. Το τραγούδι του Like a Rolling Stone βρίσκεται στην πρώτη θέση των 500 καλύτερων κομματιών του περιδικού Rolling Stone. Ως μαθητής γυμνασίου αρχίζει να παίζει φυσαρμόνκα, πιάνο και κιθάρα, ενώ συμμετέχει για πρώτη φορά σε συγκρότημα, ερμηνεύοντας τραγούδια με έμφαση στη ροκ εν ρολ, κάντρι, φόλκ και μπλουζ. Μια μουσική πορεία που την ακολουθεί ως σήμερα. Ο Μπομπ Ντίλαν είναι πολύ μεγάλος μουσικός, στιχουργός και ποιητής. Επηρέασε όσοι λίγοι την σύγχρονη μουσική αλλά και την σκέψη όσων μεγάλωσαν ή προβληματίστηκαν με τα τραγούδια του. Δεκάδες επίσημοι και ανεπίσημοι δίσκοι, βιογραφίες, διασκευές και τραγούδια μαρτυρούν το μέγεθος της επιρροής του.