15 Ιουν 2012

Οι Ταινίες της 14ης Ιουνίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τρεις ταινίες, χωρίς να ξεχωρίζει σαφώς καμία, καθώς και δυο επανεκδόσεις ταινιών με έντονο πολιτικό και κοινωνικό προσανατολισμό. Κι ενώ η ζέστη γίνεται αφόρητη καθότι μπήκαμε στο καλοκαίρι για τα καλά, αυτή η εβδομάδα προβολών θα κινηθεί στα σίγουρα μέτρια εμπορικά μια και οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον του κόσμου. Υπάρχει βέβαια και η 5η εβδομάδα του Ταινιοράματος 2012 στο Άστυ για πιο κλασικές προβολές. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι “Ο Έρωτας του Φεγγαριού” του Γουές Άντερσον, παρά τις αντιρρήσεις του Γωγάκη που είδε την ταινία στην πρεμιέρα της, στο πρόσφατο Φεστιβάλ Καννών. Ο εφηβικός έρωτας και οι αντιδράσεις του ενήλικου κόσμου είναι το θέμα της ταινίας του Αμερικανού σκηνοθέτη, για τον οποίον το SevenArt είχε επιμεληθεί πρόσφατα σχετικό αφιέρωμα. Η τελευταία ταινία της σειράς, το “American Pie: Reunion”, συνοψίζει όσα είδες (σε τρεις ταινίες και τέσσερις βιντεοταινίες) αυτά τα 13 χρόνια, με λιγότερες καφρίλες και περισσότερη νοσταλγική διάθεση. Χιούμορ διαθέτει, το γνωστό χοντροκομμένο ξέρεις, αλλά η ταινία αυτή είναι πιο τρυφερή, πιο συναισθηματική. Κατώτερες των προσδοκιών οι “6+1 Απιστίες”, αυτή η γαλλική σπονδυλωτή κομεντί που μιλάει για -τι άλλο;- απιστίες και συγκεντρώνει τα πιο γνωστά σκηνοθετικά και ερμηνευτικά ονόματα της σύγχρονης γαλλικής σκηνής. Δυστυχώς όμως, παρά τις όποιες κωμικές αρετές της, θυμίζει περισσότερο αμερικανική κομεντί του τετριμμένου και κλισεδιάρικου σεξιστικού, εξυπνακίστικου αστείου. Η επανέκδοση της εβδομάδας είναι το αμερικανικό δράμα “Μάντεψε ποιος θα ‘ρθει το βράδυ”, παραγωγής 1967, με δυο Όσκαρ στις αποσκευές του. Εμβληματική ταινία για την εποχή της αυτή η ιστορία κοινωνικής διαμαρτυρίας και καταγγελίας, ή αλλιώς η κινηματογραφική παντιέρα ενάντια στον ρατσισμό, που μάστιζε για τα καλά τότε την Αμερική. Σημαντική επανέκδοση όμως είναι και το αριστούργημα του βωβού κινηματογράφου “Μωρέ, Κουράγιο!”, με την αξεπέραστη κωμική ερμηνεία του Χάρολντ Λόιντ και την εντυπωσιακή σκηνή της επικίνδυνης ακροβασίας του σε πανύψηλο κτίριο στην καρδιά της πόλης, που έμεινε -και αντιγράφηκε πολλάκις- στην ιστορία του κινηματογράφου. 

American Pie: Reunion (5/10) 

Όσο και να μη θέλουν να το παραδεχτούν ορισμένοι, το “American Pie” του 1999 ήταν η ταινία που σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά σινεφίλ, ενώ αυτό το χοντροκομμένο, σεξιστικό, κάφρικο νεανικό χιούμορ κοπιαρίστηκε πολλάκις τόσο στο σινεμά (ολόκληρο είδος φτιάχτηκε) όσο και στις συμπεριφορές στα σχολεία. Η σειρά ταινιών κάνει πλέον, μετά από 13 χρόνια, τον κύκλο της. Τα δυο σίκουελ και οι τέσσερις βιντεοταινίες που ακολούθησαν σε όλη την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ξεφτίλισαν εκείνη την αρχική φρέσκια ιδέα. Το reunion λοιπόν συνοψίζει όλα αυτά. Δεν εμπεριέχει τόσο χιούμορ όσο μια νοσταλγία σε ποσότητες για τη ζωή που πέρασε, τα νιάτα που χάθηκαν, τι ωραία που ήταν τότε και άλλα συναφή, τα ξέρετε άλλωστε αυτά τα ενήλικα. Εν ολίγοις το τελευταίο “American Pie” που βάζει ταφόπλακα σε αυτήν τη σειρά ταινιών, αξίζει της προσοχής σου. Δεν είναι η κωμωδία της χρονιάς προφανώς, αλλά μια ενήλικη πλέον ταινία γεμάτη νοσταλγίες και θύμησες. Μες στην καφρίλα της είναι μια γλυκιά ταινία, θα το διαπιστώσεις και μόνος σου. Είναι μια καλή επιλογή για το καλοκαιρινό βράδυ σου. Χαλαρή, ευχάριστη, συναισθηματική. 

 6+1 Απιστίες (4/10) 

Άλλες προσδοκίες είχα γι’ αυτήν τη γαλλική σπονδυλωτή ταινία. Διαψεύστηκα όμως. Έχω αναφερθεί ξανά στο γαλλικό Χόλυγουντ και τη δίψα του να κοπιάρει τον “Μεγάλο Αδελφό” του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτή η ταινία, που γυρίστηκε από γνωστούς Γάλλους σκηνοθέτες της σύγχρονης σκηνής και έχει για βασικούς πρωταγωνιστές της τα “καυτά” ονόματα των Ζαν Ντιζαρντέν και Ζιλ Λελούς. Απιστίες, απιστίες, απιστίες ανδρών, δυο ανδρών για την ακρίβεια που αλλάζουν πρόσωπα και ονόματα. Κυλιόμενη η διαδικασία βλέπεις. Στη μέση βρίσκονται οι γυναίκες. Είτε αυτές που τους επιλέγουν για συζύγους ή συντρόφους. Την πατάνε προφανώς. Είτε εκείνες που τους “εκμεταλλεύονται” για ένα βράδυ. Το διασκεδάζουν και πάλι προφανώς. Κατά τα άλλα βέβαια αυτή η σπονδυλωτή “ίδια” ιστορία βρίθει κλισέ, αναρίθμητα για γίνω πιο σαφής. To πρώτο ημίωρο είναι ένα διαρκές ξεσάλωμα, στο οποίο μπορεί και να γελάσεις. Για ανθολογία είναι η σκηνή του σεξ, στο ίδιο σπίτι, των δυο πρωταγωνιστών με τις συνοδούς τους. Στην υπόλοιπη ταινία όμως προσπαθεί να υπεισέλθει το δράμα και η διαλεκτική περί συντροφικού πάθους και απιστίας, μάλλον αποτυχημένα θα έλεγα. Κατά τα άλλα υπάρχει άφθονο κακό, πολλές φορές χοντροκομμένο χιούμορ και φυσικά σεξιστικά αστεία. Είπες τίποτα για τη συνάφεια του γαλλικού με το κλασικό αμερικανικό Χόλυγουντ; Εν γένει από την ταινία αυτή δεν κερδίζεις και πολλά. Μου φαίνεται ούτε και τη διασκέδαση σου. Ως θετικό μπορώ να της προσάψω το είδος που υπηρετεί πιστά. Όμως το χειρίζονται οι σκηνοθέτες της τόσο βιαστικά και κλισεδιάρικα, σχεδόν παρωχημένα. Από την άλλη μεριά βέβαια οι άντρες σινεφίλ θα χορτάσουν οφθαλμόλουτρο. Προσωπικά, δεν πείστηκα από αυτά που είδα. 

Μάντεψε Ποιος θα 'ρθει το Βράδυ (7/10) 

 Κλασική η ταινία του Κράμερ, εμβληματική στην εποχή της, έδωσε το δικό της προσωπικό αγώνα ενάντια στο ρατσισμό που μάστιζε την Αμερική την δεκαετία του 1960. Γι’ αυτό, άλλωστε, τόσο το πανέξυπνο σενάριο του Γουίλιαμ Ρόουζ όσο και η δυναμική ερμηνεία της Κάθρην Χέμπορν τιμήθηκαν από την Ακαδημία με ισάριθμα Όσκαρ. Στην ιστορία τώρα, μια λευκή, νεαρή και όμορφη κοπέλα ερωτεύεται παράφορα μαύρο καθηγητή της Ιατρικής και, από κοινού, αποφασίζουν να επισπεύσουν τις διαδικασίες για τον γάμο τους. Φυσικά, αντιδράσεις προκαλούνται τόσο από την πλευρά των γονιών της κοπέλας, κατά τα άλλα φιλελεύθερων και προασπιστών των δικαιωμάτων των μαύρων στο Σαν Φρανσίσκο, όσο και από την πλευρά των γονιών του καθηγητή, καθότι θεωρείται αδιανόητος ο γάμος με μια λευκή. Φαντάζεσαι λοιπόν πόσο ρηξικέλευθη ήταν η ταινία στην εποχή της, στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Τόσο ο στιβαρός ρόλος του Σίντνει Πουατιέ, ο οποίος άγγιξε σε αυτή την ταινία την ερμηνευτική του ωριμότητα, όσο και το δίδυμο Χέμπορν-Τρέισι που ουσιαστικά εκτόξευσε την ιστορία σε ένα φιλελεύθερο κοινωνικό δράμα διαμαρτυρίας και δημόσιας καταγγελίας, αποτελούν τους βασικούς λόγους που έχει μείνει στο χρόνο η ταινία του παράτολμου, για την εποχή του, Κράμερ. Σαφώς και πρόκειται για μια πολιτική ταινία. Ακόμη και αν στην εποχή μας μπορεί να θεωρηθεί παρωχημένη και κάπως ξεπερασμένη, εντούτοις αξίζει να ρίξεις μια ματιά πίσω στο χρόνο ώστε να κατανοήσεις τον αγώνα που δόθηκε για τα δικαιώματα των μαύρων, τα οποία όπως ξέρεις ακόμη και σήμερα πάνω-κάτω αμφισβητούνται από λογής φασιστικές και ρατσιστικές ομάδες σε όλο τον κόσμο. 

Μωρέ, κουράγιο! (8/10) 

Αριστούργημα του βωβού κινηματογράφου, το “Μωρέ, Κουράγιο!” είναι μια ταινία για τις φιλοδοξίες και την καλή ζωή που ψάχνει και πασχίζει να καταφέρει η φτωχή, χαμηλή, μικροαστική τάξη. Στα μόλις 75 λεπτά της ταινίας, λίγα χρόνια πριν το οικονομικό κραχ του 1929, ο Χάρολντ Λόιντ προσφέρει και γέλιο και τροφή για σκέψη. Μια ιστορία επίκαιρη 80 και χρόνια μετά. Αποτελεί συνάμα και την κορυφαία ταινία του κωμικού Χάρολντ Λόιντ, ο οποίος δυστυχώς και παρά τις αδιαμφισβήτητες ερμηνευτικές και κωμικές του ικανότητες έμεινε στη σκιά του Μπάστερ Κήτον και του Τσάρλι Τσάπλιν, εκείνη την εποχή. Πάντως, η ερμηνεία του στο “Μωρέ, Κουράγιο!” είναι απολαυστική. Χωριατόπαιδο που προσπαθεί να πιάσει την καλή στην πόλη, ώστε να ικανοποιήσει και την αγαπημένη του, μπλέκεται από λάθος σε ακροβασία εντυπωσιασμού για χάρη του εργοδότη του και των χρημάτων που του τάζει. Το κοινό της πόλης από κάτω το χαίρεται, ψοφά για θέαμα εν ολίγοις, παρά την επικινδυνότητα του εγχειρήματος. Η ταινία αυτή άλλωστε είναι διάσημη στην ιστορία του κινηματογράφου κυρίως για την εντυπωσιακή σκηνή της ακροβασίας του Χάρολντ Λόιντ σε ένα πανύψηλο κτίριο, και ειδικώς τότε που κρέμεται από το ρολόι αλλά κι από ένα σχοινί όπου παλατζάρει σαν εκκρεμές. Μια υπέροχη ταινία, φυσικά. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (14-6-2012)