11 Ιουν 2012

Σταθμός Ζωή (Εκδόσεις Στοχαστής, 2007)


Της Αλεξίας Νταμπίκη

Ντριν... σήκωμα, πλύσιμο, ντύσιμο. Περπάτημα μέχρι τον σταθμό. Πρόσωπα ντυμένα τρέχουν. Τρένα που αλλάζεις προσπαθώντας να φτάσεις στο σκοπό. Να δουλέψεις και στο τέλος της μέρας να ξαναγυρνάς. Ίδιοι σταθμοί, άλλοι άνθρωποι με το κεφάλι να κουτουλά από τη νύστα. Ξαπλωμένος στο στρώμα που έχεις ρίξει στο πάτωμα ξαποσταίνεις και ο νους ταξιδεύει μακριά, εκεί που το γαλάζιο και το άσπρο συναντούν το όνειρο την Ελλάδα. Και όταν ξυπνάς η καπνιά του φουγάρου δεν υπάρχει πια. Η ελπίδα ότι θα γυρίσεις στην πατρίδα σε συνεπαίρνει και σαν τον Οδυσσέα ονειρεύεσαι την ώρα της επιστροφής σου.

To μυθιστόρημα του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη "Σταθμός Ζωή" είναι μία συλλογή όμορφων και συγκινητικών διηγημάτων από διαφορετικούς ανθρώπους σε διαφορετικές εποχές. Ο Έρνστ, ο Φρίτε Κοχ, η κυρία Βικτώρια, ο Ρενέ, οι οποίοι φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους αλλά ουσιαστικά έχουν τόσα κοινά σημεία και συναισθήματα, όπως η χαρά, ο φόβος, ο πόνος της απώλειας, η ελλείψη. Η έλλειψη της πατρίδας για τον ξενιτεμένο και η έλλειψη του άλλου γι' αυτόν που βρίσκεται σε συναισθηματική ξενιτεία.

Ιστορίες σημαντικές και τρανταχτές που υπήρξαν σταθμοί ζωής κάποιων ανθρώπων, αλλά και ιστορίες απλές, χωρίς κάτι σημαντικό σε πρώτη ανάγνωση. Αλλά που κι αυτές με το δικό τους τρόπο αποτελούν σταθμούς ζωής. Γιατί αυτό που μπορεί να αποτελέσει την προσωπική μας στάση δεν είναι απαραίτητα μια μεγάλη στιγμή μας αλλά ίσως μια πιο ήσυχη, η οποία όμως κατάφερε με το δικό της τρόπο να γλιστρήσει μέσα μας και να μας κάνει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τα πράγματα.