3 Ιουν 2012

Πένυ (Απλές Εκδόσεις, 2012)

 
Της Αλεξίας Νταμπίκη


Το κορίτσι μου δεν θέλω να είναι Αφροδίτη. Θέλω να είναι ατελές αλλά αδηφάγο, να πεινά και να έχει την καψούρα της Αφροδίτης, για να με κατασπαράξει ολόκληρο…
*
Μετράς απώλειες… ανθρώπινες… μία, δύο, τρεις, τέσσερις, οκτώ, εννέα, δέκα… Δεκαέξι, δεκαεπτά… μετά τους βλέπεις μπροστά σου και απορείς…
*
Είμαστε καταδικασμένοι να διαπρέψουμε, να επιτύχουμε, να φανούμε αντάξιοι των υψηλών προσδοκιών μας.
Είμαστε μαγεμένοι από φαντάσματα αλλοτινών στιγμών.
Οι τίτλοι του τέλους θα πέσουν για εμάς και τότε νικητές θα απογειωθούμε για να αγγίξουμε τα αστέρια…

Τα παραπάνω λόγια είναι σκόρπιες σκέψεις αποτυπωμένες σε χαρτί από τον αγαπημένο μου φίλο Νέστορα Πουλάκο στην τελευταία λογοτεχνική του απόπειρα με τον τίτλο «Πένυ». 

Ένα μικρό βιβλιαράκι, 33 μόνο σελίδων που μιλούν…για τα πάντα! Τα όνειρα, την ποίηση, την θλίψη, την φιλοσοφία και κυρίως τον έρωτα. Αυτόν τον έρωτα που σε κάνει να γράφεις συνθήματα στους τοίχους, να ξεκινάς να γράφεις ενώ δεν το έκανες ποτέ, να σταματήσεις να γράφεις ακόμα και αν δεν το έκανες αυτό ποτέ. 

Κι επειδή όπως λέει: "Το παν στη ζωή είναι / Να παραμείνουμε άνθρωποι / (Και να το εννοούμε)". Ίσως πρέπει κι εμείς να βρούμε τα τρόπους να πράξουμε το παραπάνω και να βρούμε την δική μας «Πένυ», δηλαδή την δική μας πηγή αληθινού, ευτυχισμένου, καταραμένου συναισθήματος… 

Δεν θα ήθελα να γράψω κάτι παραπάνω γιατί πιστεύω θα το αδικήσω!