22 Ιουν 2012

Οι Ταινίες της 21ης Ιουνίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, που δυστυχώς επιβεβαιώνουν το… θερινό ηλιοστάσιο στο οποίο μπαίνουμε επισήμως σήμερα. Βλέπεις, όλες τους φέρουν τη σκόνη της αποθήκης και τον αέρα του γρήγορου ξεφορτώματος. Επίσης, μια επανέκδοση του 1957 και μια επαναπροβολή του 2007 ξαναβγαίνουν στα σινεμά. Στο μεταξύ, συνεχίζεται για 6η συνεχή εβδομάδα το Ταινιόραμα 2012: Οι Αναμνήσεις ενός Κινηματογραφιστή στην αίθουσα του Άστυ, ενώ αύριο παίζονται στο Σινέ Ψυρρή τα καλοκαιρινά Future Shorts. Τέλος, πρεμιέρα κάνει την Τρίτη 26 Ιουνίου το 2ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου Αθήνας προβάλλοντας το μουσικοχορευτικό “Rock of Ages”. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι η κροατική παραγωγή του 2010 “Εντελώς μεταξύ μας”, με την υπέροχα σεξουαλική και άκρως αισθαντική ερμηνεία του Σέρβου ηθοποιού Μίκι Μανόλοβιτς. Ένα ερωτικό γαϊτανάκι απιστιών που δυστυχώς παραμένει προσκολλημένο στις σινεφίλ αγκυλώσεις του βαλκανικού σινεμά. Χαρωπή κομεντί μεν γαλλικής κατανάλωσης δε η, επίσης, παραγωγή του 2010 “Οι Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου”, όπου ένα τσούρμο Σπανιόλες φέρνουν τα πάνω-κάτω στη ζωή ενός Γάλλου κρυόκωλου οικογενειάρχη. Η επιτομή του κλισέ είναι η ρομαντική ταινία “Δικός σου για πάντα”. Κοινότυπη ιστορία που βασίζεται σε βιβλίο του Νίκολας -Λένα Μαντά της Αμερικής- Σπαρκς. Πρώην στρατιώτης ερωτεύεται ξανθιά ενζενί από μια φωτογραφία της στον πόλεμο του Ιράκ. Μετά γίνεται το μάλε-βράσε όμως. Και μια και μιλάμε για κλισέ, το “Πιράνχας 3DD” είναι μεν σίκουελ του προ διετίας “Πιράνχας 3D” αποτελεί δε μια χιλιοειπωμένη ιστορία τρόμου τιγκαρισμένη στα βυζιά, τους κώλους και το αίμα. Οκ! Άνευ κριτικής είναι η κομεντί "Τι να περιμένεις όταν είσαι έγκυος", κατά την οποία μια μάζωξη αστέρων του Χόλιγουντ προσπαθεί να σου αποδομήσει την... εγκυμοσύνη και τη γυναικεία ψυχολογία. Πολύ μέτριες κριτικές έρχονται απ' έξω. Επαναπροβάλλεται πέντε χρόνια μετά το υπέροχο βωβό “La Antena” εξ Αργεντινής, που έκανε αίσθηση τότε και για όποιον το ‘χε χάσει, μπορεί να το ανακαλύψει ξανά στον Μικρόκοσμο. Την κριτική γράφει ο Δηράκης. Επανέκδοση της εβδομάδας είναι η ρομαντική κομεντί “Ένας Μεγάλος Έρωτας”, με τους Κάρι Γκραντ και Ντέμπορα Κερ. Η επιτομή του ρομάντζου στο σινεμά, που έχει γίνει και ξαναγίνει ριμέικ, προβάλλεται στα θερινά της χώρας. 

Δικός σου για πάντα (3/10) 

Ή διαφορετικά η αποθέωση της κοινοτυπίας και του κλισέ. Άλλωστε για μεταφορά μυθιστορήματος του Νίκολας Σπαρκς μιλάμε, του μετρ της σύγχρονης ρομαντικής λογοτεχνίας στην Αμερική, τον οποίον έχει “προσλάβει” κατ’ αποκοπή το Χόλυγουντ γυρίζοντας οκτώ βιβλία του ταινίες αν δεν κάνω λάθος. Μην περιμένεις και πολλά. Αμερικανός στρατιώτης στο Ιράκ ήταν ο γοητευτικός Ζακ Έφρον μέχρι που έπεσε στα χέρια του εντελώς τυχαία φωτογραφία της κουκλίτσας Τέιλορ Σίλινγκ κι από τότε απέκτησε νόημα η ζωή του και η επιστροφή του στην πατρίδα. Όταν γυρίζει λοιπόν, τη βρίσκει και σιγά-σιγά χτίζεται ο θυελλώδης έρωτας τους. Ανέμελη κοπελιά με παιδί φυσικά, αγριωπός και μαλακάκος πρώην σύζυγος, φιλελεύθερη και ανοιχτόμυαλη γιαγιά και ο ερωτοχτυπημένος πρώην στρατιώτης πρόθυμος να κοροϊδέψει αρχικά, να εργαστεί φιλότιμα, να κερδίσει την εμπιστοσύνη του παιδιού και της γιαγιάς και μετά την καρδιά της κοπελιάς. Στο μεταξύ έχει αποκαλυφθεί το μυστικό του από τον μπάτσο και θυμωμένο πρώην σύζυγο, αλλά τι να το κάνεις, έρωτας είναι αυτός. Αυτά εν ολίγοις τα μαντεύεις στα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας. Μετά απλώς παρακολουθείς να επιβεβαιώνεται ο εαυτός σου. Η ταινία προφανώς και απευθύνεται στις αναγνώστριες των άρλεκιν και της Λένας Μαντά. Σημειωτέον είναι πολλές… 

Ένας Μεγάλος Έρωτας (6/10) 

Από τις πλέον κλασικές ρομαντικές κομεντί του αμερικανικού κινηματογράφου, αυτός ο ξαφνικός έρωτας Κάρι Γκραντ-Ντέμπορα Κερ, ή αλλιώς αυτή η ταξική σχέση που τα έβαλε με τον καπιταλισμό και την πλουτοκρατία αντιπαραβάλλοντας πάντοτε τη δύναμη της αγάπης και το πάθος του έρωτα, εξακολουθεί να συγκινεί αν και κατά τη γνώμη μου αυτό το σινεμά είναι πια ξεπερασμένο. Εξαίσιες οι ερμηνείες και των δυο ηθοποιών σε μια ιστορία που Λέο ΜακΚάρει που την είχε γυρίσει ξανά το 1939, με τους Τσαρλς Μπόγερ και Ιρέν Ντουν, και φυσικά ξανάγινε ριμέικ το 1994, με τους Γουόρεν Μπίτι και Ανέτ Μπένινγκ. Εν γένει, και όπως καταλαβαίνεις, πρόκειται για μια ιστορία αγάπης που λατρεύει να ασχολείται το Χόλυγουντ. Στην ταμπακέρα τώρα, τσαχπίνης πλέιμποι γυρίζει στη Νέα Υόρκη για να παντρευτεί πλούσια και όμορφη δεσποινίδα. Στο πλοίο όμως της επιστροφής γνωρίζει γοητευτική κυρία, επίσης αρραβωνιασμένη με πάμπλουτο επιχειρηματία, τρελό και παλαβό μαζί της. Ο ξαφνικός αυτός έρωτας εν πλω θα χωρίσει για έξι μήνες, ώσπου οι δυο εραστές να σταθούν στα πόδια τους μόνοι τους (κι όχι από τους “χορηγούς” τους). Δίνουν λοιπόν ραντεβού στο Empire State Building έξι μήνες μετά, συγκεκριμένη μέρα και ώρα. Η ατυχία όμως είναι… με το μέρος τους. Οι ξαφνικοί έρωτες βέβαια δεν πεθαίνουν. Σύντομα και πάλι, θα απαρνηθούν ξανά μανά τα χρήματα και θα τα βρουν για να πορευτούν μαζί στη ζωή. Άρα, για όποιον θέλει να συνδυάσει θερινό σινεμά και ρομαντζάδα κάτω απ’ τα αθηναϊκά αστέρια, ας τρέξει αμέσως. 

Εντελώς Μεταξύ μας (5/10) 

Η συγκεκριμένη κροατική παραγωγή αντικατοπτρίζει πλήρως αυτό που αποκαλούμε βαλκανικό σινεμά. Κουλτούρα, ιδιοσυγκρασία, ταμπεραμέντο και συμπεριφορές ενός λαού και μιας περιοχής που ζει έντονα την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό της καθημερινότητας, της ίδιας της ζωής. Παραγωγή διετίας, με βραβεία στο Φεστιβάλ Καρλόβι Βάρι, αυτή η ταινία με πρωταγωνιστή τον Μίκι Μανόλοβιτς, τον Σέρβο ηθοποιό που τον εκτιμώ και τον σέβομαι για το σημαντικό υποκριτικό του ταλέντο και τη στιβαρότητα που προσδίδει στους ρόλους του, αποτελεί μια ανάλαφρη πρόταση χαλάρωσης και ταυτόχρονου προβληματισμού. Δυο αδέλφια βρίσκονται στο επίκεντρο και ο κύκλος της απιστίας ανοίγει και κλείνει με τον ίδιο τρόπο. Έξυπνη η αφήγηση, χαμηλής πτήσης όμως. Καθότι ναι μεν απολαμβάνεις αυτό το ατμοσφαιρικό τζαζ γαϊτανάκι του ποιος πηδάει ποια, και ποια απατάει ποιον, ποιανού είναι το παιδί και σε ποια πόλη βρίσκεται ο καθένας για να απατήσει, κι όλα αυτά ενόσω η συζυγική ζωή υποτίθεται ότι εξακολουθεί, όμως ο Ράικο Γκρίλιτς δεν απογειώνει την ιστορία του, δεν της βάζει το σημείο της έκρηξης που της χρειάζεται, αντιθέτως επιλέγει ένα υποτίθεται αντισυμβατικό τέλος, εντελώς ανιαρό και σίγουρα συντηρητικό τελικά. Πάντως η ταινία βλέπεται ευχάριστα. Τετριμμένο αυτό που γράφω μα είναι η αλήθεια. Δεν είναι για να την προσπεράσεις δηλαδή. Αντιθέτως δεν σε προσβάλει, σου κρατάει το ενδιαφέρον και σου διηγείται κάτι διασκεδαστικό. Όμως τελικά αυτό το βαλκανικό σινεμά όσο ταμπεραμέντο κι αν διαθέτει, χρειάζεται και λίγη παραπάνω “πονηριά”. 

Οι Γυναίκες του Τελευταίου Ορόφου (5/10) 

Παραγωγή διετίας, με βραβεία Σεζάρ στις αποσκευές της είναι αυτή η γαλλική κομεντί που σαφώς και δεν ξεχωρίζει στην ανεξάντλητη γαλλόφωνη παραγωγή παρόμοιων ταινιών. Το θέμα της ναι μεν είναι ανάλαφρο και φέρνει έναν αέρα διασκεδαστικό, εντούτοις στα σίγουρα δεν μιλάμε για σπουδαίο σινεμά. Μικρό το καλάθι λοιπόν το οποίο αποφασίζει να κρατήσει ο Φιλίπ Λε Γκε. Αυτό που σαφώς ξεχωρίζει στην ιστορία είναι η “εισβολή” του μεσογειακού, σπανιόλικου ταμπεραμέντου στο κομ ιλ φο, “κρύο” και αρκούντως συντηρητικό σπίτι του κυρίου Ζουμπέρ (όμορφη και πειστική η ερμηνεία του Φαμπρίς Λουτσίνι). Μια παρέα Σπανιόλες οικιακές βοηθοί φέρνουν τα πάνω κάτω στη γαλλική πολυκατοικία. Ο ξινός κύριος με τη ξινή γυναίκα και τη νερόβραστη οικογένεια τους γοητεύονται, ενώ ο πρώτος αναθαρρύνει και παίρνει η ζωή του τα πάνω της. Μεστές και χαριτωμένες οι ερμηνείες των Σπανιόλων, από την Κάρμεν Μάουρα μέχρι την Ναταλία Βερμπέκε. Εν γένει, όπως τόνισα και στην αρχή, πρόκειται για μια χαρωπή κομεντί που περνάει και τα απαραίτητα μηνύματα ζωής, παραδίδοντας μαθήματα ζωής, όμως μέχρι εκεί. Καθότι πρόκειται για μια χαμηλών ταχυτήτων ταινία που νομίζω ότι υπηρετεί πρωτίστως τις “ανάγκες” του γαλλικού σινεφίλ κοινού στο οποίο και απευθύνεται. 

Πιράνχας 3DD: Η Επιστροφή (3/10) 

 Εκεί στο Χόλυγουντ πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουν ότι οι νεανικές ταινίες τρόμου έχουν ένα “ταβάνι”. Πέτυχαν στα ‘80s, τους βγήκανε μερικές στα ‘90s, κι από τότε -πλην εξαιρέσεων- βλέπουμε μια κόπια και ένα αναμάσημα άνευ προηγουμένου. Αυτή η ταινία των σαρκοβόρων Πιράνχας είναι το σίκουελ της προ διετίας αιματοβαμμένης και στηθοπετυχημένης ταινίας τρόμου. Μέσα σε 80 λεπτά αυτή τη φορά βλέπεις άφθονο σεξ, κώλο, βυζιά και αιδοίο στο πρώτο μισό τους. Και στη συνέχεια όλα αυτά να ξεσκίζονται από τα πιράνχας που τρώνε ότι βρουν μπροστά τους. Μέχρι και πιράνχας σε ανδρικό μόριο βλέπουμε εν ώρα σεξ. Νοσηρή η φαντασία των σεναριογράφων. Αδιάφοροι χαρακτήρες, ένας Ντέιβιντ Χέιζελχόφ να αυτοξεφτιλίζει τον ρόλο του στο Baywatch και… αυτά. Το 3D μπορεί και να σώζει κάπως τα πράγματα μια και τονίζει την τρομάρα, όμως μέχρι εκεί. Η ταινία είναι επιεικώς αδιάφορη. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (21-6-12).