1 Ιουν 2012

Ταινίες 31ης Μαίου 2012


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, χωρίς να ξεχωρίζει σαφώς κάποια και φυσικά να τραβάει την προσοχή σου. Επιπλέον, δυο επανεκδόσεις κάνουν την εμφάνιση τους στα θερινά σινεμά. Στο παράλληλο πρόγραμμα συνεχίζεται για τρίτη εβδομάδα το Ταινιόραμα 2012: Οι Αναμνήσεις ενός Κινηματογραφιστή, στην αίθουσα του Άστυ. Κι όλα τα παραπάνω λαμβάνουν χώρα στον απόηχο του Φεστιβάλ Καννών και εν μέσω της προεκλογικής σεζόν στη χώρα μας που κορυφώνεται στις 17 Ιουνίου. Ταινία της εβδομάδας (ίσως και να) είναι η “Επικίνδυνη Σιωπή” η οποία μπορεί να είναι παραγωγή διετίας, μπορεί και να έχει σκηνοθετικές αρρυθμίες και σεναριακές αδυναμίες, εντούτοις εμβαθύνει στο trafficking και στις βιαιότητες κατά κοριτσιών μετά τον εμφύλιο της Βοσνίας από Αμερικανούς αξιωματούχους, δήθεν απελευθερωτές. Από την άλλη μεριά το “Κοράκι”, χωρίς να έχει σχέση με το ομώνυμο ποίημα, δίνει τη δική του εκδοχή στις τελευταίες ημέρες του Έντγκαρ Άλαν Πόε στην Βαλτιμόρη. Ταινία ατμοσφαιρική, που διαθέτει όμως την κακή ερμηνεία του Τζον Κιούζακ. Ο κακός καιρός (στην avant-premiere) και οι υποχρεώσεις (στη δημοσιογραφική προβολή) δεν επέτρεψαν να έχω άποψη για το μπλοκμπάστερ "Η Χιονάτη και ο Κυνηγός", ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά, με πολυάστερο καστ και συμπαθητικές κριτικές από το εξωτερικό. Αποφασίζεις μόνος σου λοιπόν. Πιθανότατα το “4ever” του Γιώργου Πυρπασόπουλου (του οποίου συνέντευξη διαβάζεις εδώ) να είναι και η τελευταία ελληνική ταινία της σεζόν. Θεατρόμορφη ταινία δωματίου, με εμφανείς σκηνοθετικές αδυναμίες και τηλεοπτικές επιρροές, αλλά και με πολλές υποσχέσεις για το σκηνοθετικό μέλλον του γνωστού ηθοποιού. Το “Key Largo” με τον βαρύ και γόη Χάμφρει Μπόγκαρτ είναι κλασικό νουάρ μελόδραμα, από αυτά που έβγαζε με το τσουβάλι η Χρυσή Εποχή του Χόλυγουντ, σε συνεργασία με τους Τζον Χιούστον και Λωρήν Μπακόλ. Πολύ καλή επιλογή για θερινό σινεμά. Πριν δυο χρόνια επανεκδόθηκε, αλλά επανεκδίδεται και πάλι η “Καζαμπλάνκα” με τον Χάμφρει Μπόγκαρτ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν (άρα ξαναδιαβάζεις κριτική Πετιμεζά). Αθάνατο πλην εξαιρετικό, αυτό το πολεμικό/αισθηματικό μελόδραμα μπορείς να το ξαναδείς στο Σινέ Ψυρρή. 

Επικίνδυνη Σιωπή (5/10) 

Ταινία διετίας με πρωταγωνίστρια της Ρέιτσελ Γουάιζ να δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία, που εμφανίζεται αυτή την περίοδο στις ελληνικές αίθουσες. Αυτό που κυρίως θα σε συγκλονίσει είναι το θέμα της που είναι πραγματικό, μια και μιλάει για τις βιαιότητες, το σωματεμπόριο και τις κακοποιήσεις γυναικών που γίνανε μετά τον πόλεμο της Βοσνίας από Αμερικανούς φαντάρους. Η ταινία ούτε σεναριακά ούτε σκηνοθετικά είναι αξιόλογη. Σε κρατάει απλώς το θέμα της. Φαντάζομαι δηλαδή ότι στα χέρια έμπειρων ανθρώπων του Χόλυγουντ θα είχε προκύψει κάτι καλύτερο από αυτή την άρρυθμη ιστορία με τις μπόλικες σεναριακές τρύπες της, οι οποίες και σε πετούν έξω ουκ ολίγες φορές. Παρολαυτά, αφενός η Γουάιζ με την στιβαρή ερμηνεία της αφετέρου η πραγματική ιστορία της Κάθρην Μπόλκοβατς πίσω στον εμφύλιο της Βοσνίας των ‘90s αρκούν για να σε κρατήσουν προσηλωμένο στην οθόνη σου και αποσβολωμένο από τις ωμότητες που έχεις μόλις δει. Αμερικανοί φαντάροι και αξιωματούχοι, ντόπιοι αστυνομικοί και μαφιόζοι της περιοχής, όλοι τους συμμέτοχοι στο παιχνίδι της ανομίας και του εξευτελισμού νεαρών κοριτσιών που έμπλεξαν στα δίχτυα τους. Ότι δηλαδή έγινε στη συνέχεια και στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν από τις ίδιες εταιρείες πολέμου που αναλάμβαναν δήθεν την τάξη της περιοχής από τις ΗΠΑ και τον ΟΗΕ. Δώστης μια προσοχή της ταινίας, το αξίζει. 

Το Κοράκι (4/10) 

Είναι υποβλητική και αρκούντως ατμοσφαιρική αυτή η προσέγγιση του έργου του Πόε, και δη των τελευταίων ημερών του. Η ομάδα παραγωγής της ταινίας δίνει τη δική της εκδοχή και προσπαθεί, αν κι αυτό εξετάζεται, να σε βάλει στο σκοτεινό κόσμο του πλέον ιδιόρρυθμου συγγραφέα του 19ου αιώνα. Καταρχάς να μιλήσω για την ερμηνεία του Κιούζακ. Δεν πείθει κι αυτό είναι βέβαιο. Χωρίς βέβαια από την αντίθετη πλευρά να σε προσβάλει (όπως πιθανότατα θα έκανε ο Νίκολας Κέιτζ) εντούτοις δεν μοιάζει να έχει μπει στο πετσί του Πόε. Και ως φάτσα αν θες δεν σου κάνει. Μια λάθος επιλογή ήταν ο πρωταγωνιστικός του ρόλος. Στο υπόλοιπο κομμάτι, τόσο ο ΜακΤηγκ όσο και οι σεναριογράφοι στήσανε άψογα το σκηνικό στη Βαλτιμόρη, βάλανε μέσα κομμάτια έστω και μυθοπλαστικά τα οποία και έχουν το νόημα τους και το ενδιαφέρον σου κινούν. Εν ολίγοις αυτή η ταινία ως ψυχολογικό θρίλερ με λογοτεχνικές αναφορές μπορεί να ιδωθεί. Δεν καταφέρνει την υπέρβαση, δεν είναι και η καλύτερη της σεζόν. Προς το τέλος βέβαια ο ΜακΤηγκ την κάνει πιο ποπ, ίσως και με προεκτάσεις τρόμου. Δεν τα καταφέρνει βέβαια ούτε τότε και απλώς μένει στην καλή προσπάθεια που έχει επιχειρήσει. 

4ever (4/10) 

H ταινία του Πυρπασόπουλου, η οποία συν τοις άλλοις αποτελεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ενέχει έντονη θεατρικότητα, άλλωστε προέρχεται από θεατρικό κείμενο του Γ. Ηλιόπουλου που έχει ανέβει στην Αγγλία με πρωταγωνιστή τον Έλληνα ηθοποιό. Το “4ever” είναι η θεατρόμορφη μάχη, ο αγώνας ενός ζευγαριού να τα “βρει” στο σύγχρονο και δύσκολο αστικό περιβάλλον. Η θεματολογία της ταινίας δεν είναι εξωπραγματική αλλά πολύ σύγχρονη, και ουσιαστικά ανοίγει τον διάλογο για τα πιο καίρια ζητήματα που απασχολούν τα ζευγάρια των δυτικών κοινωνιών. Όμως προδίδεται το όλο αποτέλεσμα από τις σκηνοθετικές αδυναμίες ή και απειρίες του Πυρπασόπουλου, ο οποίος καταπώς φαίνεται υπερέβη εαυτό για την δημιουργία και την ολοκλήρωση της ταινίας. Ένα άλλο στοιχείο εκ του αποτελέσματος είναι ότι σαφώς τηλεοπτικίζει. Δεν είναι κακοφτιαγμένη, αντιθέτως αποτυπώνει μια ζωντανή καλαισθησία, όμως οι παπακαλιατικές αναφορές της είναι πασιφανείς. Κι αυτό ξεπερνώντας όμως, η έλλειψη ρυθμού και η μια κάποια αμηχανία υπάρχουν. Πρόκειται για έντιμο ντεμπούτο, που αποπνέει πάθος και επιμονή. Σαφώς και το επόμενο σκηνοθετικό βήμα του Πυρπασόπουλου πρέπει να είναι αρτιότερο. 

 Key Largo (6/10) 

Περισσότερο γνωστό ως “Στη Βοή της Καταιγίδας”, το “Key Largo” είναι αυτή η ιδιότυπη στουντιακή συνύπαρξη Χιούστον-Μπρουκς-Μπόγκαρτ-Μπακόλ που “γέννησε” ένα σκασμό αστυνομικά και δράματα που σημάδεψαν το Χόλυγουντ τις δεκαετίες 1940 και 1950. Μια μείξη που αγαπήθηκε άλλωστε. Το “Key Largo” είναι και δραματικό και νουάρ. Έχει να κάνει με τα αποκαΐδια και τα θύματα του Μεγάλου Πολέμου, τους εναπομείναντες μαφιόζους από την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και τη θέση όλων αυτών στην μεταπολεμική Αμερική. Η δράση μεταφέρεται στην άκρη της Αμερικής, στις ακτές της Φλόριντα, και το εξωτικό νησί των τελευταίων Ινδιάνων Key Largo. Ο Μπόγκαρτ με το γνωστό μπρουτάλ ύφος του στιγματίζει την ταινία. Η εύθραυστη Μπακόλ πείθει ως χαροκαμένη σύζυγος που γοητεύεται από τον επισκέπτη. Η αποθέωση όμως στην ταινία είναι η αλκοολική ερμηνεία της Κλερ Τρέβορ ως ερωμένης του μαφιόζου Ρόκο, για την οποία άλλωστε κέρδισε και το Όσκαρ της χρονιάς. Για να πω την αλήθεια μου, δεν τη θεωρώ την κορυφαία ταινία της συνεργασίας των παραπάνω, αλλά απλώς μια χαρακτηριστική χολιγουντιανή προσπάθεια της εποχής. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (31-5-12).