10 Ιουν 2012

Συνέντευξη του Γιώργου Πυρπασόπουλου

 
Στον Νέστορα Πουλάκο 

Είναι μόλις 38 χρονών και θεωρείται από τους πλέον γνωστούς ηθοποιούς της εποχής μας, με παρουσία στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Γεννημένος στην Αυστραλία, εγγονός της ξεχωριστής Μαρίκας Νέζερ, ο Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι ένας πραγματικός καλλιτέχνης, ο οποίος πέρυσι δοκίμασε και τις δυνάμεις του στην σκηνοθεσία. Το “4ever” είναι το θεατρικό κείμενο του Γιώργου Ηλιόπουλου, που το γνωρίζει πολύ καλά ο Πυρπασόπουλος καθότι στη δίχρονη παρουσία του στο Λονδίνο (2004-6) ανέβηκε στο Pleasance Theatre σε σκηνοθεσία Α. Ρέβη με εκείνον πρωταγωνιστή. Από τότε του είχε γίνει “εμμονή” να το μεταφέρει στον κινηματογράφο, σε μια ταινία δωματίου όπως και έγινε πέρυσι, με συμπρωταγωνίστρια την Μόνικα ΜακΣέιν. Ακόμη, ο Γιώργος Πυρπασόπουλος είναι ενεργότατος στο χώρο του. Πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, βρισκόταν ανάμεσα στους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη και υποστηρίζει αυτή την αλλαγή στο χώρο του σινεμά. Ο δημοφιλής ηθοποιός μιλάει στο SevenArt για το “4ever”, το σκηνοθετικό του ντεμπούτο όπου πρωταγωνιστεί κιόλας, το οποίο πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας πέρυσι τον Σεπτέμβριο, κι από αύριο θα παίζεται στη θερινή αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδας για το αθηναϊκό κοινό. 

Πέρασαν πέντε χρόνια από τότε που έπαιξες στο θεατρικό “4ever” στο Λονδίνο. Γιατί επέμεινες τόσο; 

Το κείμενο του Ηλιόπουλου με είχε εξαρχής ιντριγκάρει. Μου μίλησε, βρήκα σε αυτό πολύ ενδιαφέρον και αμέσως θεώρησα ότι θα έπρεπε να μεταφερθεί στον κινηματογράφο σε μια ταινία δωματίου. Αυτό δηλαδή που προσπάθησα να κάνω στο “4ever” πέρυσι που είχα το χρόνο και το γύρισα. 

Ήταν επιλογή σου δηλαδή αυτή η χρονική απόσταση; 

Όχι βέβαια. Αρχικά κινήθηκα διαφορετικά. Χωρίς να εγκαταλείπω την ιδέα της σκηνοθεσίας, συζητούσα το πρότζεκτ με πολύ κόσμο του κινηματογραφικού χώρου για να δω πως θα περπατήσει η παραγωγή. Εντέλει, κουράστηκα από τις τόσες κουβέντες. Πέρυσι είπα ότι θέλω να κάνω σινεμά εδώ και τώρα. Έτσι, ανέλαβα τη σκηνοθεσία και το κόστος της παραγωγής και προχώρησα. 

Θα σε ρωτήσω αν είσαι ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, μια και είναι η πρώτη σου δουλειά. 

Σε γενικές γραμμές είμαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα. Λόγω του low budget και της έλλειψης χρόνου, υπάρχουν σημεία που με εξέπληξαν θετικά, δεν περίμενα δηλαδή να βγουν έτσι. Αλλά και σημεία που δεν είχαν το αποτέλεσμα που περίμενα, μια και είχα άλλα στο μυαλό μου. Που τα βλέπω δηλαδή τώρα και θα τα έκανα αλλιώς. Όλα μες στο πρόγραμμα είναι όμως. 

Δεν σε τρόμαξε η σκηνοθεσία; 

Κοίταξε βρίσκομαι στο σινεμά χρόνια, έχω παίξει σε μικρού και μεγάλου μήκους ταινίες. Επίσης, πάντα φλέρταρα με την σκηνοθεσία. Με ενδιέφερε και ήθελα κάποια στιγμή να τη δοκιμάσω. Η αρχή γίνεται με το “4ever” και ήδη έχω μελλοντικά πρότζεκτ στο νου μου. 

Είπες ότι το κείμενο του Ηλιόπουλου μίλησε μέσα σου. Θεωρείς ότι το ζήτημα που πραγματεύεται το “4ever” είναι σύγχρονο και αφορά μόνο τις δυτικές κοινωνίες; 

Αυτή η μάχη των δυο φύλων που ουσιαστικά θέτει το ερώτημα ‘υπάρχει πραγματική αγάπη ή έρχεται γρήγορα ο συμβιβασμός’, είναι διαχρονική και αντιμετωπίζεται παντού. Απλώς ποικίλει ο τρόπος που εκδηλώνεται, αναλόγως τις εποχές, τα μέρη, τις ηλικίες, τις εμπειρίες. Οι προϋποθέσεις του γάμου, η συμβίωση, τα όρια και οι ελευθερίες κινήσεων, η επαγγελματική εξέλιξη και η οικογένεια, όλα αυτά προσπαθούν τα δυο φύλα να τα κάνουν πετυχημένα ειδικώς σε αυτούς τους ρυθμούς ζωής. Προφανώς και δεν είναι εύκολο. Και φυσικά έρχεται κάποια στιγμή και η σύγκρουση. 

Θα δεχόσουν ότι το “4ever” τηλεοπτικίζει; 

Σαφώς και όχι. Αντιθέτως αντικατοπτρίζει έναν ευρωπαϊκό τρόπο κινηματογράφησης art house, αμιγώς κινηματογραφικό. Τα κάδρα, οι λήψεις, οι γωνίες, όλα τείνουν προς σε αυτή την κατεύθυνση. 

Βρισκόσουν στους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, είσαι μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, εν γένει ήσουν μέσα σε αυτή την αλλαγή που συντελείται στο σινεμά μας. Υπάρχει τελικά άνθηση και αν ναι, με τι λεφτά που δεν υπάρχουν, θα προχωρήσει; 

Σίγουρα υπάρχει μια νέα γραφή στο ελληνικό σινεμά που και προοπτικές έχει και στο εξωτερικό αναγνωρίζεται και στο χέρι της είναι να προχωρήσει παραπέρα. Αυτή η λιτή, απλή μα και ουσιαστική κινηματογράφηση έλειπε από το σινεμά μας. Όμως αυτή η άνθηση του ελληνικού σινεμά μπορεί να βοηθηθεί μόνο αν εφαρμοστεί ο νέος νόμος, ο οποίος ναι μεν κινείται στη σωστή κατεύθυνση αλλά πρέπει τουλάχιστον το 1,5% της ΕΡΤ να δίνεται και οι φοροαπαλλαγές να μπουν στην πραγματική εφαρμογή τους. Μόνο έτσι θα υποστηριχθούν οι μικροί παραγωγοί ώστε να γίνονται ταινίες σαν τη δική μου, που δεν θα περιορίζονται μόνο στο προσωπικό μας κεφάλαιο. Εγώ ας πούμε έκανα ταινία με 50 χιλιάδες ευρώ… Αυτό το ανεξάρτητο σινεμά μπορεί να πάει μπροστά και με την αρωγή της πολιτείας. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (30-5-12).