30 Ιουν 2012

In Memoriam 2011 - Β' Μέρος


Του Νέστορα Πουλάκου


Πρόσωπα του παγκόσμιου και του ελληνικού σινεμά, που φύγανε από κοντά μας κι έπαψαν να γεμίζουν τις οθόνες μας με τη λάμψη και το ταλέντο τους. Θα τους θυμόμαστε για πάντα.

Σεπτέμβριος

Cliff Robertson

Ήταν πάντοτε ένας ηθοποιός πρώτης γραμμής, χωρίς να γίνει ποτέ όμως αυτός ο μεγάλος σταρ του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1923 στο Λος Άντζελες, και πραγματοποίησε ένα πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο το 1955, στην ταινία “Πικνίκ”. Κέρδισε Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία “Τσάρλι” του Ραλφ Νέλσον, το 1968.  Έπαιξε σε περισσότερες από 100 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν, η σειρά “Σπάιντερμαν” και οι ταινίες του Μπράιαν Ντε Πάλμα και του Τζων Κάρπεντερ. Έφυγε σε ηλικία 88 ετών.

Οκτώβριος

Georgina Cookson

Βρετανίδα ηθοποιός, η οποία γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1918 στο Κόρνγουολ. Δημοφιλής στο θέατρο, έκανε πολύ τηλεόραση, και εμφανίστηκε ουκ ολίγες φορές στο Μπροντγουέι. Ξεχωριστές εμφανίσεις της στο σινεμά είναι στο “Darling” του Τζων Σλέσινγκερ, στη “Γυμνή Αλήθεια” του Μάριο Ζάμπι, στις “Κατακόμβες” του Γκόρντον Χέσλερ και στο “Un estate con sentimento” του Ρομπέρτο Σκαρσέλα. Έφυγε σε ηλικία 92 ετών στο Σίδνεϋ.

Παύλος Τάσιος

Γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1942  στον Πολύγυρο Χαλκιδικής. Από τους πλέον αντισυμβατικούς, αντιδραστικούς, εν γένει αντί, σκηνοθέτες του ελληνικού κινηματογράφου, με ενεργότατη συνδικαλιστική δράση, κατέγραψε όσο κανείς άλλος, με τον πλέον ρεαλιστικό, καυστικό τρόπο, πάντοτε με κριτική και σχολαστική διάθεση, την παρακμή της ελληνικής πραγματικότητας στη δεκαετία του 1980, τότε που υποτίθεται η σοσιαλιστική κυβέρνηση άνοιξε τους ορίζοντες κι έδωσε φως, σε μια διψασμένη για ζωή μεταπολιτευτική κοινωνία. Με θέματα όπως η αστυφιλία, η αντεργατική συμπεριφορά, τα πνιγηρά πλαίσια της παραδοσιακής οικογένειας, το αστυνομοκρατούμενο, χαφιέδικο κράτος, τα ναρκωτικά, η καταπιεσμένη νεολαία, τα “προβληματικά” παιδιά και η αντιμετώπισή τους από την κοινωνία και την οικογένεια, σκηνοθέτησε ταινίες βόμβες, από το 1977 και για την επόμενη δεκαετία, όπως “Το βαρύ πεπόνι”, “Παραγγελιά”, “Το στίγμα”, “Τα βαποράκια”, “Νοκ άουτ”.  Προηγουμένως, είχε υπάρξει “άξιο” τέκνο της Φίνος Φιλμς, στην οποία εργαζόταν σκληρά από τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Πρώτα ήταν βοηθός σκηνοθέτη σε ταινίες όπως “Μερικοί το προτιμούν κρύο”, “Ίλιγγος”, “Η ψεύτρα”, και στη συνέχεια γυρίζοντας σκληρά μελοδράματα, όπως “Φτωχολογιά” (σκηνοθετικό ντεμπούτο το 1965), “Χαμένη ευτυχία”, κ.ά. Με το “Ναι μεν, αλλά…”, παραγωγής 1973, και πρωταγωνιστή τον Αλέξη Δαμιανό, κέρδισε το Βραβείο Σεναρίου στο Φ.Κ.Θ., καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας από το Ε.Κ.Κ. κι έτσι ξεκινά το σημαντικό κομμάτι της κινηματογραφικής καριέρας του, που αριθμεί πολλά βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καθώς και μια τιμητική διάκριση στο Φεστιβάλ του Καρλόβι Βάρι (για το “Στίγμα”, του 1982). Συνολικά σκηνοθέτησε 12 ταινίες μεγάλου μήκους (έκανε παραγωγή σε ακόμη δυο), ασχολήθηκε με την τηλεόραση για τουλάχιστον 20 χρόνια (μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990), κι έγραψε τους στίχους για το τραγούδι “Αν είσαι μάγκας”, σε μουσική Γιώργου Χατζηνάσιου και πρώτη εκτέλεση Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Υπήρξε ένας αυθεντικός καλλιτέχνης, που κινήθηκε στα underground και περιθωριοποιημένα στέκια της πλατείας Εξαρχείων, ένας “επαναστάτης με αιτία”, με ισχυρή και ακλόνητη γνώμη, και στάση εφάμιλλη με εκείνη του -επίσης- αείμνηστου Νίκου Νικολαΐδη.

Charles Napier

Δημοφιλής Αμερικανός καρατερίστας. Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1936 στο Κεντάκι. Έγινε γνωστός για το μάτσο ρόλους του, ως κακός, και για τη συμμετοχή του σε πολεμικές και αστυνομικές ταινίες. Από το 1968 έπαιξε σε περίπου 200 ταινίες και σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης. Υπήρξε συχνός συνεργάτης, κρατώντας μικρούς αλλά καθοριστικούς ρόλους, του σκηνοθέτη Τζόναθαν Ντέμε (π.χ. “Η Σιωπή των Αμνών”). Γνωστοί ρόλοι του στη σειρά ταινιών “Ράμπο”. Έχει ακόμη παίξει από τους “Τhe Blues Brothers” έως τον “Auston Power”. Έφυγε σε ηλικία 75 ετών.

Diane Cilento

Αυστραλή ηθοποιός, ιδιαιτέρως όμορφη, γεννημένη το 1933 στο Μπρίσμπειν. Ετεροθαλής αδερφή του οσκαρούχου σεναριογράφου Πήτερ Σάφερ, προτάθηκε κι εκείνη για Όσκαρ, για την ερμηνεία της στην ταινία “Tom Jones” του Τόνι Ρίτσαρντσον. Έχει συμμετάσχει μεταξύ άλλων, στο “Καταραμένο Σκιάχτρο”, στην “Αγωνία και Έκσταση” του Κάρολ Ρηντ, και στο “Όμπρε!” με τον Πωλ Νιούμαν. Έφυγε σε ηλικία 78 ετών.

Norman Corwin

Συγγραφέας, σκηνοθέτης, συνθέτης, καθηγητής σε σχολεία, πρωτίστως όμως Αμερικανός σεναριογράφος, γεννημένος το 1910 στη Βοστώνη, προτάθηκε για Όσκαρ σεναρίου, για τη “Δίψα για ζωή” του Βινσέντε Μινέλι. Έγραψε ακόμη σενάρια για τις ταινίες “The Naked Maja” με την Άβα Γκάρντνερ, “The Blue Veli” με την Τζέιν Γουάιμαν, ενώ συμμετείχε στο σενάριο του “Μόμπι Ντικ” του Τζων Χιούστον. Έφυγε σε ηλικία 101 ετών στο Λος Άντζελες.

Νοέμβριος

Σάσα Κρίτση

Γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα. Ηθοποιός με ξεχωριστή παρουσία στον χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου, και μεταφράστρια λογοτεχνικών έργων. Ήταν απόφοιτος της Γαλλικής Φιλολογίας και της σχολής του Θεάτρου Τέχνης - Κάρολος Κουν. Η πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Τέχνης, στην παράσταση “Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού” του Ι. Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν (σεζόν 1978-1979). Από τις τελευταίες εμφανίσεις της στο θέατρο ήταν το :Καφενείο”, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Κουρτάκη, στην Πειραιώς 260, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (2008). Στο θέατρο συνεργάστηκε επίσης, μεταξύ άλλων, με τον Μιχάλη Μαρμαρινό (“Εθνικός Υμνος”, “Ποιος είναι ο κύριος Κέλερμαν και γιατί λέει αυτά τα βρωμερά πράγματα για μένα;”). Στο σινεμά έπαιξε, ανάμεσα σε άλλα, στον “Θεόφιλο” του Λάκη Παπαστάθη, στο “Θα το μετανιώσεις” της Κατερίνας Ευαγγελάκου, στην “Ψυχή στο στόμα” του Γιάννη Οικονομίδη, σε μικρού μήκους ταινίες, ενώ στην τηλεόραση εμφανίστηκε ως γκεστ στους “Απαράδεκτους”. Έφυγε σε ηλικία 57 ετών.

John Neville

Εγγλέζος ηθοποιός, γεννημένος το 1925 στο Λονδίνο, έπαιξε σε περισσότερες από 80 ταινίες στον κινηματογράφο και την τηλεόραση από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Γνωστοί του ρόλοι βρίσκεις στις “Περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν” του Τέρυ Γκίλιαμ, στο “Πέμπτο Στοιχείο” του Λυκ Μπεσόν, στο “Spider” του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, όπως και στην “X-Files”. Έφυγε σε ηλικία 86 ετών στο Τορόντο.

Αργύρης Κουνάδης

Γεννήθηκε το 1924 στην Κωνσταντινούπολη. Η αγάπη του για το ρεμπέτικο τραγούδι, φάνηκε από νωρίς, καθώς ήταν από τους πρώτους συνθέτες που ενδιαφέρθηκαν για αυτό το είδος μουσικής. Τα πρώτα του έργα (1949 - 1957), ήταν επηρεασμένα τόσο από το είδος του ρεμπέτικου τραγουδιού όσο και από τη μουσική των Μπάρτοκ και Στραβίνσκι. Έγραψε πολλά είδη κλασσικής μουσικής όπως μουσική δωματίου, μουσική για όπερες, αλλά και μουσική για θέατρο και κινηματογράφο, ενώ συνέθεσε πολλά ελληνικά τραγούδια στις δεκαετίες 1970 και 1980. Από το σύνολο των έργων του, ξεχωρίζουν το "Χορικό" για συμφωνική ορχήστρα, τα "Ετεροφωνικά ιδιόμελα" για συμφωνική επίσης ορχήστρα, "Κουϊντέτο για πνευστά", "Κουαρτέτο για έγχορδα" κ.ά.. Επίσης οι σατιρικές όπερες: "Το λαστιχένιο φέρετρο", "Τα μαγεμένα αναλόγια", "Απόδραση", "Τειρεσίας", "Βάκχαι" κ.ά. Το 1950 συνεργάστηκε με το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου, μαζί με τον Μ. Χατζιδάκι και τον Μ. Θεοδωράκη. Το 1951 συνέπραξε με την ΚΟΑ ως σολίστ. Το 1963 διορίσθηκε βοηθός του W. Fortner, διευθυντής του ενόργανου συνόλου "Musica Viva" και των προγραμμάτων του Ινστιτούτου Σύγχρονης. Στον κινηματογράφο, σύνθεσε μουσική για περισσότερες από 30 ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους. Βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη μουσική του στην “Αντιγόνη” του Γιώργου Τζαβέλλα. Συνεργάστηκε ακόμη με τον Μιχάλη Κακογιάννη (“Το Κορίτσι με τα Μαύρα”, “Ερόικα”), τον Κώστα Κουτσομύτη, τον Τάκη Κανελλόπουλο (“Ουρανός”), τον Ερρίκο Θαλασσινό, τον Γκρεγκ Τάλλας, τον Νίκο Τσιφόρο, τον Γρηγόρη Γρηγορίου κ.ά. Έφυγε σε ηλικία 86 ετών στο Φράιμπουργκ.

Ken Russell

Εγγλέζος σκηνοθέτης, γεννημένος το 1927 στο Σαουθάμπτον. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 70 ταινίες για τον κινηματογράφο και τη βρετανική τηλεόραση, κι υπήρξε από τους πρωτοπόρους και καινοτόμους στο σινεμά της πατρίδας του. Ξεχώρισε για το χαρακτηριστικό σκηνοθετικό του στυλ. Προτάθηκε για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας, για τις “Ερωτευμένες Γυναίκες” του 1969. Κέρδισε βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών και προβλήθηκε για τις ταινίες του, “Άρια” και “Μάλερ”. Άλλες γνωστές ταινίες του είναι, “Tommy”, “Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις”, “The Lair of the White Worm” και “Οι Διάβολοι” με τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ και τον Όλιβερ Ρηντ. Έφυγε σε ηλικία 84 ετών.

Vittorio De Seta

Γεννημένος στο Παλέρμο, στις 15 Οκτωβρίου 1923, έγινε ευρύτερα γνωστός ως σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ. Μάλιστα βραβεύτηκε για ένα από αυτά στο Φεστιβάλ Καννών το 1955. Σκηνοθέτησε είκοσι ταινίες μυθοπλασίας για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, καθώς και ντοκιμαντέρ. Βραβεύτηκε δύο φορές στο Φεστιβάλ Βενετίας, με τελευταία φορά το 2006 για την ταινία του “Γράμμα από τη Σαχάρα”. Έφυγε σε ηλικία 88 ετών.

Ντίνος Κατσουρίδης

Έφτασε από την Κύπρο στην Αθήνα της δεκαετίας του 1950 για να σπουδάσει γιατρός. Εντέλει έμαθε σινεμά στη Σχολή Σταυράκου, και πολύ σύντομα δίδασκε την τέχνη του διευθυντή φωτογραφίας στις κινηματογραφικές παραγωγές. Έμπλεξε ακόμη με τα νομικά και τα οικονομικά, μα πάντοτε το σινεμά ήταν πρώτο στη ζωή του. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του ελληνικού κινηματογράφου. Καταρχάς ξεκίνησε ως βοηθός του Γρηγόρη Γρηγορίου στην ταινία σύμβολο του ντόπιου νεορεαλισμού “Πικρό ψωμί”. Στη συνέχεια εργάστηκε ως τεχνικός, μοντέρ, οπερατέρ και φωτογράφος πλατό, πρώτα με τον Σπέντζο και μετά με τον Φίνο, συμμετέχοντας για μια δεκαετία στις περισσότερες επιτυχίες του εμπορικού κινηματογράφου της εποχής (“Η Ωραία των Αθηνών”, “Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας”, “Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο”, “Γκόλφω”, “Η Θεία από το Σικάγο”, “Μια Ζωή την Έχουμε”, “Ο Ηλίας του 16ου” κ.ά). Κι ενώ το 1960 κάνει διπλό σκηνοθετικό ντεμπούτο με το αριστουργηματικό φιλμ νουάρ “Έγκλημα στα Παρασκήνια” (με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Τίτο Βανδή, Ζωρζ Σαρρή, Μάρω Κοντού κ.ά) καθώς και με το “Είμαι Αθώος”, εξακολουθεί να συνεργάζεται με σκηνοθέτες όπως ο Νίκος Κούνδουρος (“Το Ποτάμι”), o Γιώργος Τζαβέλλας (“Αντιγόνη”), o Αλέκος Σακελλάριος (“Αλίμονο στους Νέους”), ο Κώστας Καραγιάννης (“Απαγωγή”). Στη δεκαετία του 1960 συνεχίζει να σκηνοθετεί εμπορικές επιτυχίες όπως “Ο κος Πτέραρχος”, “Της Κακομοίρας”, “Αδίστακτοι”, συνεργαζόμενος με σταρ όπως ο Νίκος Κούρκουλος, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, ο Νίκος Ρίζος κ.ά. Συνολικά σκηνοθέτησε 17 ταινίες, εκ των οποίων στις εννέα συνεργάστηκε με τον Θανάση Βέγγο, μια επαγγελματική σχέση που κράτησε 14 χρόνια (από το 1968 στις ταινίες του ως τεχνικός, κι από το 1970 ως σκηνοθέτης) και έβγαλε επιτυχίες όπως “Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές”, “Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση”, “Θανάση πάρε τ’ όπλο σου” κ.ά. Την ίδια εποχή όμως, ο πάντοτε αεικίνητος Ντίνος Κατσουρίδης στάθηκε δίπλα στους σκηνοθέτες του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου. Μπορεί να μη σκηνοθέτησε, όμως υπηρέτησε το σινεμά του δημιουργού, συνεργαζόμενος με τον Παντελή Βούλγαρη (“Το Προξενιό της Άννας” κ.ά), τον Θόδωρο Μαραγκό (“Από πού πάνε για τη χαβούζα”), τον Βασίλη Βαφέα (“Ο Έρωτας του Οδυσσέα” κ.ά), τον Νίκο Νικολαΐδη (“Πρωινή Περίπολος”), ενώ το 1986 συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Κακογιάννη στη “Γλυκιά Πατρίδα”. Την τελευταία 20ετία εργάστηκε σποραδικά σε διάφορες ταινίες. Ο Νίκος Ζερβός, ο Τάσος Ψαρράς, ο Δημήτρης Σταύρακας, η Ισαβέλλα Μαυράκη, ο Περικλής Χούρσογλου ζήτησαν τη μεγάλη εμπειρία του. Τελευταία του δουλειά ήταν οι “Γυναικείες Συνομωσίες” του Βασίλη Βαφέα. Συνολικά εργάστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες ως μοντέρ, φωτογράφος, οπερατέρ και παραγωγός, ενώ έγραψε και τα σενάρια των περισσότερων ταινιών που σκηνοθέτησε. Επιπλέον, πάλεψε για το ελληνικό σινεμά ως ενεργότατος συνδικαλιστής που ήταν. Στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τιμήθηκε για το σύνολο του έργου του. Έφυγε σε ηλικία 84 ετών.

Δεκέμβριος

Nicol Williamson

Εγγλέζος ηθοποιός, γεννημένος το 1936 στη Σκωτία. Γι’ αυτόν είχαν πει κάποτε οι κριτικοί ότι ήταν ο καλύτερος ηθοποιός του Νησιού στα ‘50s και τα ‘60s, μαζί με τον Άλμπερτ Φίνει. Είχε κιόλας ξεχωρίσει στο κλασικό ρεπερτόριο στο θεατρικό σανίδι. Έκανε και μπόλικη τηλεόραση. Είχε προταθεί δυο φορές για βραβείο BAFTA, για τις ερμηνείες του στις ταινίες “The Bofors Gun” και “Inadmissible Evidence”. Έπαιξε ακόμη σε ταινίες όπως το “Εξκάλιμπερ”, “Ο Εξορκιστής”, “Η Επιστροφή του Οζ”, κ.ά. Έφυγε σε ηλικία 75 ετών στην Ολλανδία.

Yoshimitsu Morita

Γεννήθηκε το 1950 και θεωρείται από τους πλέον αξιόλογους σκηνοθέτες στην Ιαπωνία. Έκανε κυρίως κινηματογράφο, γυρίζοντας κοντά 30 ταινίες από το 1978 μέχρι και τον θάνατό του. Έγραφε και τα σενάρια του ο ίδιος. Βραβεύτηκε πολλάκις με ιαπωνικά βραβεία, σε φεστιβάλ της πατρίδας του, και από την Ιαπωνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Μερικές από τις ταινίες του προβλήθηκαν και στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Έφυγε σε ηλικία 61 ετών.

Denise Darcel

Πανέμορφη και λαμπερή Γαλλίδα ηθοποιός με σύντομη καριέρα στο Χόλυγουντ από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 μέχρι τα μέσα των ‘60s. Εμφανίστηκε σε μια εποχή, στην οποία υπήρχαν κι άλλες Ευρωπαίες ηθοποιοί με πιο σημαντική καριέρα, όπως η Σοφία Λώρεν, η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, η Μάρλην Ντίτρηχ, η Γκρέτα Γκάρμπο. Πιο γνωστοί ρόλοι της ήταν στις ταινίες, “Βέρα Κρουζ” του Ρόμπερτ Όλντριτς με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, “Φορτίο Γυναικών” του Γουίλιαμ Γουέλμαν με τον Ρόμπερτ Τέιλορ, “Πεδίο Μάχης” του Γουίλιαμ Γουέλμαν με τον Ρικάντρο Μολνταμπάν, κ.ά. Έφυγε σε ηλικία 86 ετών στο Λος Άντζελες.

Λουκία Ρικάκη

Διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Υγείας Ιπποκράτης της Κω και του Διεθνούς Φεστιβάλ Οικολογίας Ecofilms της Ρόδου, υπήρξε μεταξύ άλλων, παραγωγός της πλέον πρωτοποριακής, την δεκαετία του 1980, νεανικής τηλεοπτικής εκπομπής για τις τέχνες, τα “Χρώματα”. Γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης, Κινηματογράφο, Γραφικές Τέχνες και Φωτογραφία στο Κολλέγιο Τεχνών Ντάρντινγκτον, στην Αγγλία. Εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε την εταιρεία Orama Films, για την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το 2000 ίδρυσε την εταιρεία Tricky Trick Films. Το 1996 ίδρυσε τις δύο θεατρικές σκηνές του Θεάτρου 104 - Κέντρο Λόγου και Τέχνης. H σκηνοθετική της πορεία ξεκίνησε το 1982 , με τον “Περίπατο της Σούζυ”, τα ντοκιμαντέρ “Το ταξίδι του Διονύσου”, “Μαρία Φαραντούρη-Leo Brower”, πέρασε στη μυθοπλασία μεγάλου μήκους το 1990 με το “Ταξίδι στην Αυστραλία”, το 1994 με το “Κουαρτέτο σε 4 κινήσεις”, το 1999 με τη “Συμφωνία Χαρακτήρων” και συνέχισε με πολλές ακόμα ταινίες αλλά και ως συγγραφέας βιβλίων.  Δίδαξε ηθοποιούς στο “Εργαστήρι” του Βασίλη Διαμαντόπουλου και στα σεμινάρια του οίκου Christies στην Ελλάδα. Ίδρυσε και διεύθυνε το stand up comeny κλαμπ “Νύχτες Κωμωδίας”. Ήταν υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων της IYF International Youth Federation. Διατέλεσε tutor στα εκπαιδευτικά προγράμματα στελεχών στο European Youth Center του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπήρξε συντονίστια του προγράμματος έρευνας για τα οπτικοακουστικά στην παιδεία Συμβούλιο της Ευρώπης 1990. Ήταν μέλος της επιτροπής εκπαίδευσης European Youth Forum και διατέλεσε υπεύθυνη κινηματογράφου σε σεμινάρια εκπαιδευτικών του προγράμματος MEΛINA 2000. Πλην των θεατρικών έργων και των τηλεοπτικών εκπομπών και σειρών, γύρισε πέντε ταινίες μεγάλου μήκους, τουλάχιστον οχτώ μικρού μήκους, και περισσότερα από 20 ντοκιμαντέρ μεγάλου και μικρού μήκους. Έφυγε σε ηλικία 50 ετών.

Ivan Andonov

Βούλγαρος σκηνοθέτης, γεννημένος το 1934 στο Πλόβντιβ, διακρίθηκε και ως ηθοποιός στο σινεμά και την τηλεόραση της πατρίδας του. Ξεκίνησε από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 να εργάζεται ως κινηματογραφικός και τηλεοπτικός σκηνοθέτης και animator. Γύρισε περισσότερες από 30 ταινίες. Έλαβε βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ για τις ταινίες του “Difficulty”, “Esperanza” και “Melodrama”. Έφυγε σε ηλικία 77 ετών στη Σόφια.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο ετήσιο Αλμανάκ "Κινηματογράφος 2011" της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, Ιούνιος 2012.