21 Ιουν 2012

Pass2Day | Ο αντιήρωας της κιθάρας | #15

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.com. Kάθε Πέμπτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Δευτέρα στον Eclectic Radio του Ash in Art, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.
Συντονιστείτε http://www.ashinart.com/
*
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας
Στις 14 Ιουνίου συμπληρώθηκαν 17 χρόνια από τότε που άφησε την τελευταία του πνοή ο μεγάλος Ρόρυ Γκάλαχερ.Γεννη μένος στην Ιρλανδία στις 2 Μαρτίου του 1948, θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες που έχουν περάσει στην ιστορία της μουσικής. Στην ηλικία περίπου των εννέα ετών παρακολουθούσε τον Έλβις Πρίσλευ σε τηλεοπτική του εμφάνιση του και έκτοτε αποφάσισε να ασχοληθεί με την κιθάρα, μελετώντας μόνος του. 
Στα δώδεκά του χρόνια κέρδισε σε ένα διαγωνισμό την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Στα δεκαέξι του σχημάτισε την δική του μπλουζ μπάντα, τους Impact, με τους οποίους έπαιξε σε Γερμανία και Ισπανία. Σε αυτές τις περιοδείες, ανάμεσα στον εξοπλισμό του, διέθετε και την battered strat (ηλεκτρική κιθάρα), τη Stratocaster που θα τον συντρόφευε σε όλη την υπόλοιπη καριέρα του. Το 1965-1966 σχηματίζονται οι Taste. To 1968 η μπάντα πηγαίνει στο Λονδίνο, ενώ το 1969-1971 κυκλοφορούν το άλμπουμ Τaste περιοδεύοντας παράλληλα και στην Αμερική. Τελευταίο άλμπουμ ήταν το Live Taste, το οποίο περιελάμβανε την εμφάνισή τους στο φεστιβάλ του Isle of Wight, στο οποίο εντυπωσίασαν μένοντας ανεπηρέαστοι από το γεγονός ότι ο εξοπλισμός τους μόλις είχε κλαπεί. Οι McCracken (μπασίστας) και Wilson (ντράμερ) αποχωρούν για να σχηματίσουν τους Stud και τότε ο Ρόρυ φτιάχνει την προσωπική του μπάντα.
Ξεκινά την δισκογραφία του, το καλύτερο όμως για τον ίδιο είναι ότι ξεκινά τις περιοδείες του. Η φήμη του εξαπλώνεται παντού. Τα 150άλεπτα σόου του φαντάζουν μυθικά σήμερα που οι περισσότεροι με μια 90έλεπτη παράσταση πολυμελούς γκρουπ μοιάζουν ευτυχισμένοι. Το 1974 οι Rolling Stones τον ζήτησαν στις τάξεις τους. Όμως ο Ρόρυ αρνήθηκε. Δεν ταίριαζε, δεν κόλλαγε με το στυλ, την έκφραση, το φτιασίδωμα των Stones. Ήταν ένας απλός, έντιμος μουσικός αφιερωμένος στα μπλουζ, βίωνε το ροκ αληθινά και η ζωή του ήταν δημιουργία και όχι απλά το αριστοτεχνικό παίξιμο σε μια μεγάλη μπάντα. Ύστερα από τρία άλμπουμ με την Polydor, ο Ρόρυ υπέγραψε συμβόλαιο με την Chrysallis, το 1975. Το ντεμπούτο του με την πολυεθνική ετικέτα ήρθε τον επόμενο χρόνο, με την κυκλοφορία του Calling Card, σε παραγωγή του Roger Glover των Deep Purple.
12 Σεπτεμβρίου 1981, Αθήνα, Νέα Φιλαδέλφεια.
Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1981 σαράντα χιλιάδες νέoι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν για να τον ακούσουν σε εκείνη την ιστορική συναυλία. Τα νέα της συναυλίας κυκλοφόρησαν από άτομο σε άτομο σε όλα τα σχολεία, προαύλια, φροντιστήρια, καφετέριες, πλατείες, στα fm… Kαι το όνομά του έγινε θρύλος. Γραφόταν σε τοίχους, σχολικές τσάντες, θρανία, ΠΑΝΤΟΥ… Την επόμενη μέρα, στα κρεμασμένα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, η Ελλάδα μάθαινε ότι "κάηκε η Νέα Φιλαδέλφεια από τους ΡΟΚΑΔΕΣ". Συγκρούσεις με τις ομάδες των ΜΑΤ. Κάψιμο περιπολικών, ρίψη δακρυγόνων και ολονύκτιο κυνηγητό στα γύρω στενά και τον σταθμό του ηλεκτρικού στον Περισσό. Η συναυλία από μόνη της ήταν εκπληκτική. Απλά ήταν επικίνδυνη.


14 Ιουνίου 1995, Kings College Hospital, London.

Από το ραδιόφωνο ανακοινώνεται ότι ο Ρόρυ Γκάλαχερ έφυγε από τη ζωή. Όλοι γνώριζαν ότι ήταν άρρωστος -η υγεία του ήταν ασταθής από την δεκαετία του 1980. Είχε πάει στο νοσοκομείο για μεταμόσχευση ήπατος και τα πράγματα δεν φαίνονταν καλά. Το μόσχευμα του ήπατος που του είχαν βάλει έπαθε μόλυνση και όλη η επιχείρηση απέτυχε. Πέθανε ενώ ήταν μόλις 47 ετών. Δεν παντρεύτηκε ποτέ, δεν έκανε παιδιά. Το αλκοόλ του κατέστρεψε τη ζωή. Τα τελευταία χρόνια ήταν δύσκολα γι' αυτόν. Πέθανε από πνευμονικό οίδημα ύστερα από την μεταμόσχευση που είχε υποβληθεί. Έπαιξε με τους μεγαλύτερους μουσικούς και πούλησε 30 εκατομμύρια δίσκους και ακόμα πουλάει σε ορισμένους φίλους του. 

Σε όλους αυτούς που οι ήρωες δεν σημαίνουν τίποτα παρά μόνο την αφοσίωση και την αγάπη σε αυτό που τους γεμίζει, σε αυτό που τους κάνει να νιώθουν καλά, σε αυτό που τάχθηκαν να δημιουργήσουν και να ζήσουν. 

Αυτό ήταν ένα μικρό αφιέρωμα-φόρος τιμής στον κιθαρίστα, συνθέτη και πάνω απ’ όλα άνθρωπο Ρόρυ Γκάλαχερ. Τον αντιήρωα της κιθάρας. Αν άπαντες οι εξάχορδοι θέλουν την σκηνή δική τους και το προβολέα πάνω τους όλη την ώρα, ο Ρόρυ ήταν απλός σε όλη του τη ζωή. Δεν καταλάβαινε τον θόρυβο που γινόταν γύρω από το όνομά του και σε καμιά περίπτωση τον εαυτό του ως κάτι το εξωτικό, το υπερβολικό. Το ταλέντο του ξεχείλιζε οποιοδήποτε ηχογράφημα του και αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε από μόνοι σας. Η μουσική του βγήκε από την ψυχή για αυτό κάθε φορά που ακούτε τα κομμάτια του ίσως νιώθετε ένα ρίγος να σας διαπερνά, να αισθάνεστε κάτι δυνατό και όμορφο. Είναι αυτή η μαγεία που κατάφερε να περάσει μέσα από τις νότες κατευθείαν στις καρδιές όλων μας.

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Πηγή: wikipedia, gerolikoi