28 Ιουλ 2012

(Υπόλοιπες) Ταινίες 26-7-12


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες δυο ταινίες πρώτης προβολής, χωρίς να μπορεί να υπερκεράσει η μία την άλλη. Πάντως αμφότερες παρουσιάζουν το δικό τους μοναδικό ενδιαφέρον, όπως θα διαπιστώσεις και παρακάτω. Ακόμη, δυο επανεκδόσεις κλασικών ταινιών προβάλλονται από σήμερα στα θερινά σινεμά της χώρας. Σκρούμπολ κωμωδία με τον Κάρι Γκραντ και γαλλικός αισθησιασμός δια χειρός Πατρίς Λεκόντ είναι οι προτάσεις από τα παλιά. Ταυτόχρονα σημείωσε ότι από σήμερα και για μια εβδομάδα διεξάγεται Φεστιβάλ Κουβανικού Κινηματογράφου στο Τριανόν, ενώ εξακολουθούν οι προβολές και τα δρώμενα του 2ου Athens Open Air Film Festival στις γειτονιές της πρωτεύουσας. Ταινία της εβδομάδας (μπορεί και να) είναι η “Μηχανή της Χαράς” ή αλλιώς η ιστορία και η γέννηση του δονητή πίσω στα 1880. Παρόλο που η ταινία δεν θα σε ενθουσιάσει, μιλάει για ένα ιστορικό φαινόμενο γυναικείας χειραφέτησης προς εξερεύνηση. Η έτερη πρώτη προβολή έρχεται από τον Καναδά με ένα ακόμη ευφάνταστο θέμα. “Ο Μπαμπάς του… Παιδιού μου” μιλάει για έναν κύριο που έχει δώσει το σπέρμα του ώστε να γεννηθούν 533 παιδιά! Μετά άντε να βρει άκρη… Την κριτική γράφει η Σοφία Καλάγκα. Πρώτη επανέκδοση της εβδομάδας είναι η κλασική μεσοπολεμική ταινία “Διαζύγιο με Προθεσμία”, με τον Κάρι Γκραντ να υποδύεται τον… απατημένο σύζυγο που μετατρέπεται σε ταύρο έτοιμο να επιτεθεί! Την κριτική γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης. Κατά τη γνώμη μου είναι η καλύτερη επανέκδοση του φετινού καλοκαιριού. “Ο Εραστής της Κομμώτριας” είναι η άκρως αισθησιακή και παιχνιδιάρικη ερωτική κομεντί του Πατρίς Λεκόντ που άφησε εποχή, αν και παραγωγής μόλις του 1990. 

Η Μηχανή της Χαράς (5/10) 

Μια ενδιαφέρουσα ιστορία και τίποτε παραπάνω είναι εντέλει αυτή η ταινία εποχής της Τάνια Γουέξλερ, η οποία ωστόσο καταφέρνει να ξεπεράσει τις όποιες αγκυλώσεις μιας ρετρό κατάστασης του 1880 μ’ αποτέλεσμα ν’ αφηγείται ένα θέμα ιστορικό και διαχρονικό. Είτε αυτό λέγεται γυναικεία χειραφέτηση είτε σεξουαλική επανάσταση είτε απλώς η εφεύρεση του δονητή όπως τον ξέρουμε σήμερα, η Γουέξλερ -αν και γραμμικά- μιλάει για μια διόλου συνηθισμένη υπόθεση. Ο υστερικός παροξυσμός ή οργασμός των γυναικών του 19ου αιώνα “ανάγκασε” τους γιατρούς απ’ το να παθαίνουν κράμπες στα δάχτυλα ν’ ανακαλύψουν το εργαλείο γι’ αυτήν τη δουλειά! Η ταινία αν και κωμική σε στιγμές της, εντούτοις πάσχει από ερμηνείες που θα μπορούσαν να προσφέρουν περισσότερο γέλιο. Κι αυτό γιατί, είναι η αλήθεια, εγκλωβίζεται στο κεντρικό θέμα της, το οποίο και προκαλεί κυρίως το ενδιαφέρον, μ’ αποτέλεσμα να χάνεται η ουσία στα επιμέρους κομμάτια του κινηματογραφικού αυτού παζλ. Για να μη μακρηγορώ, στα σίγουρα πρόκειται για μια ιστορία προς εξερεύνηση, η οποία σε “παίζει” με το αποκαλυπτικό θέμα της, χωρίς όμως να εκμεταλλεύεται τόσο ούτε τους σημαντικούς ηθοποιούς που έχει στο καστ της ούτε και την ιστορική και αγωνιστική διάθεση που φαίνεται να διαθέτει το σενάριο αυτό καθ’ αυτό. 

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (26-7-12).